LOGINถึงเวลาเที่ยงตรง พนักงานทุกคนก็ทยอยลงไปที่ชั้นยี่สิบสี่เพื่อรับประทานอาหารกลางวัน ส่วนกัลยากร เดินไปที่ห้องสามีตามที่ได้นัดกันเอาไว้ “คุณแก้มมาหาท่านรองเหรอคะ” รมิตา เลขาหน้าห้องของรักนรินทร์เอ่ยถาม “ใช่ค่ะ” “เชิญด้านในเลยค่ะ ฉันขอตัวไปกินข้าวก่อนนะคะ” รมิตายิ้มให้ภรรยาเจ้านายแล้วเดินจากไป กัลยากรจึงเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานของสามี พร้อมกับปิดประตูลงกลอนอย่างรู้งาน รักนรินทร์ลุกจากเก้าอี้ทำงานของตนแล้วเดินมาหาภรรยา โดยไม่พูดพร่ำทำเพลงเขารั้งร่างภรรยาเข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม กัลยากรก็ตอบสนองเขาอย่างว่องไวเช่นกัน มือข้างหนึ่งจับขาของภรรยาขึ้นมาเกี่ยวเอวของตนไว้ กัลยากรทราบได้ทันทีว่าเขาต้องการอะไร ยกขาอีกข้างขึ้นเกี่ยวเอวเขาตามทันที คนตัวใหญ่พาร่างภรรยาที่อวบขึ้นเล็กน้อยไปที่โต๊ะทำงาน แม้ปากทั้งสองจะยังบดเบียดกันอย่างเมามันอยู่ก็ตาม รักนรินทร์วางร่างภรรยาลงบนโต๊ะทำงานที่เตรียมไว้สำหรับเมคเลิฟกับภรรยาอยู่แล้ว พอถอนริมฝีปากออกทั้งสองก็หายใจหอบหนัก หน้าอกของเธอยังกระเพื่อมไหวรุนแรง พร้อมเ
พอกัลยากรหย่อนก้นลงนั่งที่เก้าอี้ทำงานของตน พลอยไพลินก็เดินเข้ามาหาพอดี “มาทำงานแล้วเหรอจ๊ะคุณแม่”“อ้าวพลอย”“คิดถึงจัง ไม่ได้เจอกันนานเลย” เพราะงานช่วงนี้ยุ่งมาก พลอยไพลินและเพื่อน ๆ จึงไม่ค่อยได้เจอกัน อีกทั้งกัลยากรกับอัยลดาต่างก็มีครอบครัวกันหมดแล้ว เธอจึงไม่ค่อยได้ไปมาหาสู่“คิดถึงเหมือนกัน แล้วเมื่อไรจะมีแฟนสักทีเนี่ย”“เฮ้อ!” พลอยไพลินถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน “อย่าถามเรื่องแฟนได้ปะ ตอนนี้ยุ่งจนไม่มีเวลาคิดเรื่องผู้ชายแล้วเนี่ย”“ยี่สิบเก้าแล้วน้า ถ้าไม่รีบหาตอนนี้จะไปหาตอนไหน” เพราะตอนนี้เพื่อนอีกคนก็มีลูกสองคนไปแล้ว“สามสิบห้าก็ยังทันอยู่” พลอยไพลินพูดปลอบใจตัวเอง แม้ตอนนี้จะยังไม่มีวี่แววก็ตาม“ในบริษัทเราไม่มีใครเข้าตาพลอยบ้างเลยเหรอ”“ไม่มีน่ะสิ”“ฝ่ายไอทงไอทีก็ไม่มีเลย?”“ไม่มีจริง ๆ”“เธอยังชอบคนมีหนวดมีเคราอยู่เหมือนเดิมหรือเปล่า เดี๋ยวบอกพี่รักช่วยหาให้” เพราะตอนสมัยเรียนด้วยกันเธอจำได้ว่าสเปกของพลอยไพลินคือผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ อีกทั้งเธอยังชอบผู้ชายที่มีหนวดเคราเล็กน้อย“ก็ยังชอบอยู่ แต่เธอไม่ต้องไปคุยเรื่องนี้กับพี่รักเลยนะ”“งั้นบอกท่านประธานก็ได้” กัลยากรทำหน้
รักนรินทร์ตัดสินใจเดินออกมา และไม่หันกลับไปมองลูกสาวอีก ทว่าพอมาถึงประตูหน้าโรงเรียนกลับเกาะรั้วโรงเรียนแล้วแอบมองลูก “พี่รักคะ ไปทำงานได้แล้วค่ะ” กัลยากรดึงแขนเสื้อสามีเบา ๆ “แต่พี่คิดถึงลูกนี่นา แล้วก็เป็นห่วงลูกด้วย” เสียงของเขาขึ้นจมูก กัลยากรขมวดคิ้วหมุนกายใหญ่หันมาสบตากับตน “นี่พี่รักร้องไห้เหรอคะ” “เปล่าซะหน่อย น้ำตามันไหลออกมาเองต่างหาก” กัลยากรหัวเราะน้อย ๆ “ขี้แยยิ่งกว่ารินดาอีกนะคะ” “ก็พี่ไม่เคยห่างลูกนี่นา หรือแก้มไม่คิดถึงลูก” ทั้งสองเข้ามานั่งในรถ เอกชัยจึงเคลื่อนรถออก กัลยากรค่อยพูดต่อ “คิดถึงสิคะ แต่ยังไงวันนี้ก็ต้องมาถึงอยู่ดี ลูกพี่หินกับอัยก็เรียนอยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอคะ” ธีรุฒม์ลูกชายของศิลากับอัยลดาตอนนี้อายุสี่ขวบซึ่งเรียนอยู่อนุบาลสองแล้ว “อืม” “ถ้ารินดามีเพื่อนอีกหน่อยก็อยากมาโรงเรียนแล้วค่ะ” กัลยากรเว้นไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยต่อ “ชั้นอนุบาลสองก็อยู่ไม่ไกลจากห้องอนุบาลหนึ่งนะคะ บางทีน้องธีกับรินดาอาจเจอกันก็ได้” “ถึงอย่างนั้นพี่ก
วันนี้เป็นวันแรกที่กัลยากรกลับไปทำงานวันแรก หลังจากหยุดทำงานไปสามปีเพื่อเลี้ยงลูก ตอนนี้ลูกสาวของเธออายุได้สามขวบแล้ว และก็เป็นวันแรกที่เธอกับสามีต้องพาลูกสาวไปส่งที่โรงเรียนเช่นกัน สามคนพ่อแม่ลูกนั่งอยู่บนเบาะหลัง โดยมีเอกชัยเป็นคนขับรถให้เช่นเดิม “พ่อกับแม่จะไปโรงเรียนกับหนูเหรอคะ” เสียงเจื้อยแจ้วของรินดาเอ่ยถามพ่อกับแม่ “ใช่จ้ะ” กัลยากรตอบลูก “แล้วพ่อกับแม่จะอยู่เป็นเพื่อนหนูที่โรงเรียนไหมคะ” “พ่อกับแม่อยู่เป็นเพื่อนหนูไม่ได้ลูก พ่อกับแม่ต้องไปทำงานหาเงินมาซื้อขนมแล้วก็ส่งหนูเรียนสูง ๆ ยังไงล่ะ” รักนรินทร์บอกลูกพลางยกมือลูบผมที่ถักเปียสองข้างอย่างเอ็นดูเจือรักใคร่ “แต่หนูอยากให้พ่อกับแม่อยู่เป็นเพื่อนที่โรงเรียนด้วยนี่คะ นะคะได้ไหมคะ พ่อจ๋า หนูไม่มีเพื่อน” พูดพลางน้ำใสในตาก็ไหลเอื่อยลงมาตามแก้มเนียน รักนรินทร์ได้ฟังลูกสาวออดอ้อนเช่นนั้นก็รู้สึกใจเหลวไปหมดแล้ว คนตัวใหญ่อุ้มลูกสาวขึ้นมานั่งบนตัก “ลูกสาวของพ่อเก่งอยู่แล้ว คนเก่งต้องไม่ร้องไห้นะคะ” รักนรินทร์ปลอบลูกพร้อมกับใช้นิ้วเช็ดน้ำตาให
หลังอาบน้ำเสร็จคนตัวใหญ่ที่เปลือยกายล่อนจ้อนคลานเข่าขึ้นไปบนเตียงนอนอย่างหน้าไม่อาย สอดกายเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับภรรยา ตอนนี้กัลยากรยังคงหลับตาพริ้ม เพราะเธอรู้สึกเพลียมากจริง ๆ อีกทั้งยังรู้สึกเมาอยู่เล็กน้อย มือใหญ่สอดเข้าไปในเสื้อลายการ์ตูนผืนบางแล้วขยำเต้างามเบา ๆ “ยังจะเอาอีกเหรอคะ” “อืม สัญญาว่าจะไม่ทำนาน” เพราะเขารู้ว่าภรรยาก็เหนื่อยมากจริง ๆ “ไม่เหนื่อยเหรอคะ” กัลยากรปรือตาขึ้นมามองเขา “นิดหน่อย แต่อยากทำลูกมากกว่า” ว่าพลางถอดเสื้อและกางเกงนอนของเธอออก พร้อมกับพลิกกายใหญ่ขึ้นคร่อมร่างของเธอไว้ “พี่รักอยากมีลูกกับแก้มจริง ๆ เหรอคะ” “จริงสิ จนป่านนี้ยังไม่เชื่อใจพี่อีกเหรอ” “ไม่รู้สิคะ ก็เมื่อก่อนพี่รักชอบว่าให้แก้ม ไม่เคยพอใจในสิ่งที่แก้มมีแม้แต่น้อย” “ก็บอกแล้วไงว่าพี่มันคนปากหมา ต่อไปนี้พี่ไม่ว่าแก้มอ้วนอีกแล้ว แก้มอ้วนเมียพี่สวยและน่ารักที่สุดในสามโลกเลย พอใจหรือยัง” กัลยากรหัวเราะหึ ๆ “โลกเดียวก็พอแล้วค่ะ” เขายิ้มพรายให้ภรรยา จากนั้น
“ไว้ว่าง ๆ เรากับแก้มจะแวะเข้าไปเยี่ยมหลานนะ” พลอยไพลินกล่าว “จ้ะ” อัยลดากระซิบข้างหูเพื่อน “รีบมีน้องไว ๆ นะ จะได้ลบคำสบประมาทของคนอื่นสักที” “อันนั้นก็แล้วแต่พี่รัก” กัลยากรว่าอย่างอาย ๆ อัยลดาจึงพูดขึ้น “เธอก็ทำเองได้ ผู้ชายส่วนใหญ่ชอบด้วยนะ” “บ้าน่ะอัย พูดอะไรก็ไม่รู้” อัยลดาหัวเราะหึ ๆ “เรากลับแล้วนะ” ก่อนหน้าเธอก็ไม่ใช่คนพูดจาโจ่งแจ้งพรรค์นี้ แต่พออยู่กับศิลานานเข้า จึงรับเชื้อพูดจาทะลึ่งตึงตังมาจากเขา ศิลากล่าวลาเพื่อนเสร็จแล้วจึงเดินมารับภรรยากลับบ้าน ตอนนี้เขาอยากกลับไปเจอหน้าลูกจะแย่แล้ว แค่เพียงไม่กี่ชั่วโมงที่ห่างลูก ไม่คิดว่าจะคิดถึงลูกได้มากขนาดนี้ หลังจากศิลากับภรรยาจากไปแล้ว ภูวดลจึงตัดสินใจเดินเข้ามาหาบ่าวสาว กล่าวออกด้วยความรู้สึกผิดว่า “พี่ขอโทษนะที่เคยทำไม่ดีกับรักและแก้มไว้” ตอนนี้เขารู้แล้วว่าคำว่าพอเพียงนั้นสำคัญที่สุด เพราะเขาถูกมารดาขังอยู่ในห้องมาหลายเดือนเขาจึงคิดได้ จะได้ออกมาข้างนอกก็ต่อเมื่อต้องไปขึ้นศาลเท่านั้น “พี่ภูอย่าเก็บมาคิดอีกเลยครับ ขอเพียงพี่ภูคิดได้อ




![เมียพลาดของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 4/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


