Home / โรแมนติก / เจ้าหนี้เถื่อน / บทที่ 14 แค่ดมดูเท่านั้น NC

Share

บทที่ 14 แค่ดมดูเท่านั้น NC

last update publish date: 2026-08-13 10:30:07

อัยลดาพยักหน้า เขาจึงก้มลงดูดปลายยอดถันสีทับทิมด้วยความหิวกระหาย อัยลดาส่งเสียงครางออกมาเบา ๆ ปากอุ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter
Comments (6)
goodnovel comment avatar
ลำใย หินทองหลาง
เติมเงินแล้วไม่ปลดบล็อคคืออะไร
goodnovel comment avatar
กัญจารีย์
ลงที่เดียวค่ะ ไม่มีในเมพนะคะ
goodnovel comment avatar
kung
ลง แพลตฟอร์มเดียวหรอคะ นิยายน่าสนุก แต่ แพลตฟอร์มนี้ไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่น่าจะลง map ด้วยค่ะ อยากติดตาม
VIEW ALL COMMENTS

Latest chapter

  • เจ้าหนี้เถื่อน   บทที่ 265 ตอนพิเศษ 4 มาตามนัด NC

    ถึงเวลาเที่ยงตรง พนักงานทุกคนก็ทยอยลงไปที่ชั้นยี่สิบสี่เพื่อรับประทานอาหารกลางวัน ส่วนกัลยากร เดินไปที่ห้องสามีตามที่ได้นัดกันเอาไว้ “คุณแก้มมาหาท่านรองเหรอคะ” รมิตา เลขาหน้าห้องของรักนรินทร์เอ่ยถาม “ใช่ค่ะ” “เชิญด้านในเลยค่ะ ฉันขอตัวไปกินข้าวก่อนนะคะ” รมิตายิ้มให้ภรรยาเจ้านายแล้วเดินจากไป กัลยากรจึงเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานของสามี พร้อมกับปิดประตูลงกลอนอย่างรู้งาน รักนรินทร์ลุกจากเก้าอี้ทำงานของตนแล้วเดินมาหาภรรยา โดยไม่พูดพร่ำทำเพลงเขารั้งร่างภรรยาเข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม กัลยากรก็ตอบสนองเขาอย่างว่องไวเช่นกัน มือข้างหนึ่งจับขาของภรรยาขึ้นมาเกี่ยวเอวของตนไว้ กัลยากรทราบได้ทันทีว่าเขาต้องการอะไร ยกขาอีกข้างขึ้นเกี่ยวเอวเขาตามทันที คนตัวใหญ่พาร่างภรรยาที่อวบขึ้นเล็กน้อยไปที่โต๊ะทำงาน แม้ปากทั้งสองจะยังบดเบียดกันอย่างเมามันอยู่ก็ตาม รักนรินทร์วางร่างภรรยาลงบนโต๊ะทำงานที่เตรียมไว้สำหรับเมคเลิฟกับภรรยาอยู่แล้ว พอถอนริมฝีปากออกทั้งสองก็หายใจหอบหนัก หน้าอกของเธอยังกระเพื่อมไหวรุนแรง พร้อมเ

  • เจ้าหนี้เถื่อน   บทที่ 264 ตอนพิเศษ 3

    พอกัลยากรหย่อนก้นลงนั่งที่เก้าอี้ทำงานของตน พลอยไพลินก็เดินเข้ามาหาพอดี “มาทำงานแล้วเหรอจ๊ะคุณแม่”“อ้าวพลอย”“คิดถึงจัง ไม่ได้เจอกันนานเลย” เพราะงานช่วงนี้ยุ่งมาก พลอยไพลินและเพื่อน ๆ จึงไม่ค่อยได้เจอกัน อีกทั้งกัลยากรกับอัยลดาต่างก็มีครอบครัวกันหมดแล้ว เธอจึงไม่ค่อยได้ไปมาหาสู่“คิดถึงเหมือนกัน แล้วเมื่อไรจะมีแฟนสักทีเนี่ย”“เฮ้อ!” พลอยไพลินถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน “อย่าถามเรื่องแฟนได้ปะ ตอนนี้ยุ่งจนไม่มีเวลาคิดเรื่องผู้ชายแล้วเนี่ย”“ยี่สิบเก้าแล้วน้า ถ้าไม่รีบหาตอนนี้จะไปหาตอนไหน” เพราะตอนนี้เพื่อนอีกคนก็มีลูกสองคนไปแล้ว“สามสิบห้าก็ยังทันอยู่” พลอยไพลินพูดปลอบใจตัวเอง แม้ตอนนี้จะยังไม่มีวี่แววก็ตาม“ในบริษัทเราไม่มีใครเข้าตาพลอยบ้างเลยเหรอ”“ไม่มีน่ะสิ”“ฝ่ายไอทงไอทีก็ไม่มีเลย?”“ไม่มีจริง ๆ”“เธอยังชอบคนมีหนวดมีเคราอยู่เหมือนเดิมหรือเปล่า เดี๋ยวบอกพี่รักช่วยหาให้” เพราะตอนสมัยเรียนด้วยกันเธอจำได้ว่าสเปกของพลอยไพลินคือผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ อีกทั้งเธอยังชอบผู้ชายที่มีหนวดเคราเล็กน้อย“ก็ยังชอบอยู่ แต่เธอไม่ต้องไปคุยเรื่องนี้กับพี่รักเลยนะ”“งั้นบอกท่านประธานก็ได้” กัลยากรทำหน้

  • เจ้าหนี้เถื่อน   บทที่ 263 ตอนพิเศษ 2

    รักนรินทร์ตัดสินใจเดินออกมา และไม่หันกลับไปมองลูกสาวอีก ทว่าพอมาถึงประตูหน้าโรงเรียนกลับเกาะรั้วโรงเรียนแล้วแอบมองลูก “พี่รักคะ ไปทำงานได้แล้วค่ะ” กัลยากรดึงแขนเสื้อสามีเบา ๆ “แต่พี่คิดถึงลูกนี่นา แล้วก็เป็นห่วงลูกด้วย” เสียงของเขาขึ้นจมูก กัลยากรขมวดคิ้วหมุนกายใหญ่หันมาสบตากับตน “นี่พี่รักร้องไห้เหรอคะ” “เปล่าซะหน่อย น้ำตามันไหลออกมาเองต่างหาก” กัลยากรหัวเราะน้อย ๆ “ขี้แยยิ่งกว่ารินดาอีกนะคะ” “ก็พี่ไม่เคยห่างลูกนี่นา หรือแก้มไม่คิดถึงลูก” ทั้งสองเข้ามานั่งในรถ เอกชัยจึงเคลื่อนรถออก กัลยากรค่อยพูดต่อ “คิดถึงสิคะ แต่ยังไงวันนี้ก็ต้องมาถึงอยู่ดี ลูกพี่หินกับอัยก็เรียนอยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอคะ” ธีรุฒม์ลูกชายของศิลากับอัยลดาตอนนี้อายุสี่ขวบซึ่งเรียนอยู่อนุบาลสองแล้ว “อืม” “ถ้ารินดามีเพื่อนอีกหน่อยก็อยากมาโรงเรียนแล้วค่ะ” กัลยากรเว้นไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยต่อ “ชั้นอนุบาลสองก็อยู่ไม่ไกลจากห้องอนุบาลหนึ่งนะคะ บางทีน้องธีกับรินดาอาจเจอกันก็ได้” “ถึงอย่างนั้นพี่ก

  • เจ้าหนี้เถื่อน   บทที่ 262 ตอนพิเศษ 1

    วันนี้เป็นวันแรกที่กัลยากรกลับไปทำงานวันแรก หลังจากหยุดทำงานไปสามปีเพื่อเลี้ยงลูก ตอนนี้ลูกสาวของเธออายุได้สามขวบแล้ว และก็เป็นวันแรกที่เธอกับสามีต้องพาลูกสาวไปส่งที่โรงเรียนเช่นกัน สามคนพ่อแม่ลูกนั่งอยู่บนเบาะหลัง โดยมีเอกชัยเป็นคนขับรถให้เช่นเดิม “พ่อกับแม่จะไปโรงเรียนกับหนูเหรอคะ” เสียงเจื้อยแจ้วของรินดาเอ่ยถามพ่อกับแม่ “ใช่จ้ะ” กัลยากรตอบลูก “แล้วพ่อกับแม่จะอยู่เป็นเพื่อนหนูที่โรงเรียนไหมคะ” “พ่อกับแม่อยู่เป็นเพื่อนหนูไม่ได้ลูก พ่อกับแม่ต้องไปทำงานหาเงินมาซื้อขนมแล้วก็ส่งหนูเรียนสูง ๆ ยังไงล่ะ” รักนรินทร์บอกลูกพลางยกมือลูบผมที่ถักเปียสองข้างอย่างเอ็นดูเจือรักใคร่ “แต่หนูอยากให้พ่อกับแม่อยู่เป็นเพื่อนที่โรงเรียนด้วยนี่คะ นะคะได้ไหมคะ พ่อจ๋า หนูไม่มีเพื่อน” พูดพลางน้ำใสในตาก็ไหลเอื่อยลงมาตามแก้มเนียน รักนรินทร์ได้ฟังลูกสาวออดอ้อนเช่นนั้นก็รู้สึกใจเหลวไปหมดแล้ว คนตัวใหญ่อุ้มลูกสาวขึ้นมานั่งบนตัก “ลูกสาวของพ่อเก่งอยู่แล้ว คนเก่งต้องไม่ร้องไห้นะคะ” รักนรินทร์ปลอบลูกพร้อมกับใช้นิ้วเช็ดน้ำตาให

  • เจ้าหนี้เถื่อน   บทที่ 261 โลกเดียวก็พอ (จบ)

    หลังอาบน้ำเสร็จคนตัวใหญ่ที่เปลือยกายล่อนจ้อนคลานเข่าขึ้นไปบนเตียงนอนอย่างหน้าไม่อาย สอดกายเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับภรรยา ตอนนี้กัลยากรยังคงหลับตาพริ้ม เพราะเธอรู้สึกเพลียมากจริง ๆ อีกทั้งยังรู้สึกเมาอยู่เล็กน้อย มือใหญ่สอดเข้าไปในเสื้อลายการ์ตูนผืนบางแล้วขยำเต้างามเบา ๆ “ยังจะเอาอีกเหรอคะ” “อืม สัญญาว่าจะไม่ทำนาน” เพราะเขารู้ว่าภรรยาก็เหนื่อยมากจริง ๆ “ไม่เหนื่อยเหรอคะ” กัลยากรปรือตาขึ้นมามองเขา “นิดหน่อย แต่อยากทำลูกมากกว่า” ว่าพลางถอดเสื้อและกางเกงนอนของเธอออก พร้อมกับพลิกกายใหญ่ขึ้นคร่อมร่างของเธอไว้ “พี่รักอยากมีลูกกับแก้มจริง ๆ เหรอคะ” “จริงสิ จนป่านนี้ยังไม่เชื่อใจพี่อีกเหรอ” “ไม่รู้สิคะ ก็เมื่อก่อนพี่รักชอบว่าให้แก้ม ไม่เคยพอใจในสิ่งที่แก้มมีแม้แต่น้อย” “ก็บอกแล้วไงว่าพี่มันคนปากหมา ต่อไปนี้พี่ไม่ว่าแก้มอ้วนอีกแล้ว แก้มอ้วนเมียพี่สวยและน่ารักที่สุดในสามโลกเลย พอใจหรือยัง” กัลยากรหัวเราะหึ ๆ “โลกเดียวก็พอแล้วค่ะ” เขายิ้มพรายให้ภรรยา จากนั้น

  • เจ้าหนี้เถื่อน   บทที่ 260 เป็นฝั่งเป็นฝาสักที

    “ไว้ว่าง ๆ เรากับแก้มจะแวะเข้าไปเยี่ยมหลานนะ” พลอยไพลินกล่าว “จ้ะ” อัยลดากระซิบข้างหูเพื่อน “รีบมีน้องไว ๆ นะ จะได้ลบคำสบประมาทของคนอื่นสักที” “อันนั้นก็แล้วแต่พี่รัก” กัลยากรว่าอย่างอาย ๆ อัยลดาจึงพูดขึ้น “เธอก็ทำเองได้ ผู้ชายส่วนใหญ่ชอบด้วยนะ” “บ้าน่ะอัย พูดอะไรก็ไม่รู้” อัยลดาหัวเราะหึ ๆ “เรากลับแล้วนะ” ก่อนหน้าเธอก็ไม่ใช่คนพูดจาโจ่งแจ้งพรรค์นี้ แต่พออยู่กับศิลานานเข้า จึงรับเชื้อพูดจาทะลึ่งตึงตังมาจากเขา ศิลากล่าวลาเพื่อนเสร็จแล้วจึงเดินมารับภรรยากลับบ้าน ตอนนี้เขาอยากกลับไปเจอหน้าลูกจะแย่แล้ว แค่เพียงไม่กี่ชั่วโมงที่ห่างลูก ไม่คิดว่าจะคิดถึงลูกได้มากขนาดนี้ หลังจากศิลากับภรรยาจากไปแล้ว ภูวดลจึงตัดสินใจเดินเข้ามาหาบ่าวสาว กล่าวออกด้วยความรู้สึกผิดว่า “พี่ขอโทษนะที่เคยทำไม่ดีกับรักและแก้มไว้” ตอนนี้เขารู้แล้วว่าคำว่าพอเพียงนั้นสำคัญที่สุด เพราะเขาถูกมารดาขังอยู่ในห้องมาหลายเดือนเขาจึงคิดได้ จะได้ออกมาข้างนอกก็ต่อเมื่อต้องไปขึ้นศาลเท่านั้น “พี่ภูอย่าเก็บมาคิดอีกเลยครับ ขอเพียงพี่ภูคิดได้อ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status