LOGINShare
บทที่ 209 งั้นก็อด
publish date:
2026-10-16 11:20:26
Latest chapter
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 214 ชวนไปกินข้าว
คืนนั้นในสมุดบันทึกของกัลยากรเขียนไว้ว่า ‘ทำไมนายถึงชอบใช้ลิ้นให้เราด้วยนะ ไม่รู้หรือไงว่าเราชอบมากแค่ไหน อย่าทำให้หลงไปมากกว่านี้ได้ไหม เพราะแค่นี้เราก็ยากจะถอนตัวแล้ว แล้วถ้านายไปใช้กับคนอื่น เราจะทำใจได้ยังไง เช่นนั้นชาตินี้ก็อย่าให้นายแข็งกับใครอีกเลย (อิอิ)’ กัลยากรวางปากกาแล้วยิ้มออกมา “ความคิดชั่วร้ายจริง ๆ เรา” แต่ถึงอย่างนั้นก็อยากให้คำอธิษฐานของตนเป็นจริง หลายวันต่อมารักนรินทร์ออกไปดูงานที่สำนักงานลับ โดยไม่ให้กัลยากรไปด้วย วันนั้นเธอจึงเลิกงานห้าโมงเย็นตามปกติ ภูวดลเห็นเป็นโอกาสเหมาะจึงเดินเข้ามาหา “วันนี้ไปทานมื้อเย็นกับผมได้ไหมครับ” “เอ่อ… ฉัน…” กัลยากรทำท่าคล้ายอยากปฏิเสธเขา “หรือคุณแก้มมีนัดกับคนอื่นแล้วครับ” “เปล่าค่ะ ฉันแค่ไม่ได้เตรียมตัวน่ะค่ะ” “ผมแค่มีเรื่องอยากจะคุยกับคุณสักเล็กน้อยน่ะครับ ถ้าคุณไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร” “ฉันสะดวกค่ะ” กัลยากรทำเหมือนกลัวคำขู่ของเขา ภูวดลยิ้มมุมปาก “เช่นนั้นก็เชิญครับ” เขาผายมือไปยังรถของตนที่จอดอยู่ พอไปถึงร้
เจ้าหนี้เถื่อน ตอนที่ 213 ถ้าจ้างเป็นครั้งคราว
ภาคินหัวเราะหึ ๆ ออกมา “ไอ้รักนี่มันก็โง่เหมือนกันนะ” ต่างคนต่างไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไรกับตน แต่เขาก็คงเข้าไปยุ่งไม่ได้ ปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเองจะดีกว่า “มันรู้เรื่องเงินหนึ่งล้านนั้นไหม” “รู้ค่ะ” “เอาเป็นว่าพี่จะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของแก้มกับเจ้ารักก็แล้วกัน”“แล้วพี่คินมีเรื่องอะไรจะคุยกับแก้มเหรอคะ” “ต่อไปนี้ถ้าพี่ภูนัดกินข้าวกับแก้มอีก แก้มไม่ต้องปฏิเสธเขานะ พี่อยากให้แก้มช่วยเก็บข้อมูลให้พี่เรื่อย ๆ และพี่ก็เชื่อว่าเขาไม่ได้ทำเพียงคนเดียว” ตอนนี้ภาคินมั่นใจถึงแปดส่วนว่าภูวดลเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องที่ข้อมูลสินค้าถูกปล่อยออกไปให้กับบริษัทคู่แข่ง “ได้ค่ะ” “ขอบใจมาก ถ้าอย่างนั้นแก้มก็กลับไปทำงานเถอะ ถ้าไอ้รักถามก็บอกว่าพี่เรียกมาถามเรื่องพี่ชายแก้มก็แล้วกัน มันคงรู้แล้วมั้งว่าแก้มเอาเงินไปทำอะไร” “รู้แล้วค่ะ” กัลยากรกลับมานั่งหลังโต๊ะทำงานของตนได้ไม่นาน รักนรินทร์ก็เรียกเธอเข้าไปพบ และถามว่าภาคินเรียกเธอเข้าไปคุยเรื่องอะไร กัลยากรก็ตอบไปตามที่ภาคินแนะนำทุกอย่าง “แค่นั้นจริง ๆ เห
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 212 แก้มชอบไอ้รักใช่ไหม
ในห้องประชุมวันนั้น รักนรินทร์จึงบอกกับทุกฝ่ายว่าลูกค้าให้โอกาสบริษัทอีกครั้ง โดยไม่มีข้อมูลใดที่เป็นความลับอีกต่อไป พอปิดการประชุมภาคินจึงขอคุยกับน้องชายเป็นการส่วนตัว “ไม่กลัวข้อมูลรั่วไหลอีกเหรอ” “ไม่ครับ” เพราะเรื่องที่เขามีทีมงานใหม่ เขาก็ไม่ได้บอกพี่ชายเช่นกัน “ทำไม” “เพราะผมมีพี่คินอยู่ทั้งคนแล้วนี่ครับ” “แต่มึงก็ไม่ควรบอกข้อมูลทั้งหมดแบบนั้น” “พี่คินจะได้จับตัวคนร้ายได้เร็ว ๆ ยังไงล่ะครับ” รักนรินทร์เว้นหายใจไปครู่หนึ่งจึงกล่าวต่อ “เอาเป็นว่าผมจะไม่ทำให้พี่คินกับพ่อผิดหวังอีกก็แล้วกัน แล้วตอนนี้พี่คินสืบเรื่องไปถึงไหนแล้วครับ” “ก็กำลังสืบอยู่ แต่คงอีกไม่นาน” “งั้นผมไปทำงานก่อนนะ” “อืม บอกให้แก้มมาพบกูด้วย” “พี่มีอะไรจะคุยกับแก้ม” มือทั้งสองวางบนโต๊ะพี่ชายแล้วโน้มตัวลงไปถามใกล้ ๆ คล้ายอยากจะหาเรื่อง “หึงเหรอ?” ภาคินหาได้เกรงกลัวต่อสายตานั้นไม่ “เปล่า ไม่ได้เป็นอะไรกันจะหึงทำไม” แต่เขาเกรงว่ากัลยากรจะเผลอมีใจให้กับพี่ชายของเข
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 211 ทำเวลาได้ดี
กล่าวจบเขาก็นั่งคุกเข่าลง ดึงรั้งแพนตี้ตัวจิ๋วลงมา แล้วถอดออกจากขาข้างหนึ่ง โชคดีที่วันนี้เธอสวมเดรสกระโปรงสั้น เขาจึงถอดออกได้ง่าย จากนั้นกางขาเธออกกว้าง โดยที่กัลยากรยังไม่ทันตั้งตัวริมฝีปากของเขาก็จูบเข้ากับกลีบดอกไม้ของเธอแล้ว วิธีนี้เขาเคยบอกศิลา และศิลาก็ได้อัยลดามาครอบครอง เขาก็ต้องทำให้กัลยากรทั้งรักทั้งหลงเขาคนเดียวให้ได้ ยิ่งคิดว่าต้องทำให้เธอหลงรักเขาจนหัวปักหัวปำเรียวลิ้นร้อนก็ยิ่งแหย่เข้าไปในร่องรักของเธอลึกขึ้น “ซี้ดดด อา พี่รักคะ” ตอนนี้มือของเธอจับกลุ่มผมของเขาไว้แน่น ส่วนขาของเธอสั่นพั่บ ๆ แทบจะยืนไม่อยู่แล้ว รักนรินทร์รัวลิ้นอยู่สักพักพอรู้ว่าเธอใกล้เสร็จเขาจึงถอนลิ้นออกมา “หันหลังหน่อย” พร้อมจับเธอหันหน้าเข้าหาผนังห้องซึ่งเป็นกระจกทั้งแถบ “คนจะมองเห็นไหมคะ” เมื่อครู่เธอมัวแต่เสียวอีกทั้งยังยืนหันหลังให้กระจกจึงไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้ “ไม่เห็นหรอก” พูดจบเขาก็ส่งลำเอ็นใหญ่ยาวเข้ามาในกายเธอแล้ว จากนั้นก็ตอกอัดสะโพกแกร่งเข้ามาในร่องรักของเธอไม่ยั้ง เพราะเก็บกดมาทั้งคืนรักนรินทร์จึงใช้เวลาไม่นานก็ปลดปล่อยเชื้อพันธ
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 210 ปวดไปหมด
รักนรินทร์กำลังจะอ้าปากพูด แต่ผกากลับเดินออกมามาตามก่อน “คุณรัก คุณหิน เชิญด้านในหน่อยค่ะ” ทั้งสองจึงหยุดบทสนทนาไว้เพียงเท่านั้น เช้าวันถัดมาก่อนเข้าประชุมตอนสิบโมงรักนรินทร์จึงเดินมาหาพี่ชายที่ห้องทำงาน “ไปพบลูกค้ามาเป็นยังไงบ้าง” ภาคินถาม “เขาให้โอกาสเราอีกครั้งนึง” “เยี่ยม” “แต่โปรเจกต์นี้ใหญ่กว่ารอบที่แล้ว” “มึงทำได้น่า ส่วนเรื่องสืบหาตัวคนที่นำข้อมูลออกไปมึงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของกูเอง” “ได้ ผมก็คิดว่าผมไม่เหมาะกับงานนี้นักหรอก” เพราะถ้าให้เขาสืบหาตัวคนร้าย เขาคงต้องได้ต่อยหน้าใครสักคนก่อนจะรู้ความจริงเป็นแน่ “พรุ่งนี้ผมจะส่งแบบร่างให้คุณญา” “ดี ตอนประชุมมึงเตรียมข้อมูลไว้ให้ดีก็แล้วกัน” “ครับ” คุยกับพี่ชายเสร็จก็เดินกลับห้องตน ก่อนเปิดประตูเข้าไปในห้องจึงพูดกับเลขา “เข้าไปคุยกันข้างในหน่อย” “เรื่องด่วนเหรอคะ ฉันยังเตรียมข้อมูลการประชุมให้บอสไม่เสร็จเลยค่ะ” เขายกข้อมือขึ้นมา “เพิ่งจะเก้าโมงเอง เหลืออีกเยอะเหรอ” “ไม่
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 209 งั้นก็อด
“เฮ้ย! พูดจริง! บอกได้ไหมว่าผู้หญิงที่ชะตากีขาดคนนั้นคือใคร” ศิลาตื่นเต้นกับเพื่อนจริง ๆ เพราะเขาเองก็คาดไม่ถึงว่ารักนรินทร์จะหายจากโรคนี้ “มึงก็พูดแรงไป” “หรือไม่จริง น้องมึงใช้งานไม่ได้มาตั้งหลายปี กูว่าเธอคนนั้นต้องรับศึกหนักอย่างแน่นอนเลยว่ะ” “ก็จริง แต่มึงอย่าเพิ่งบอกใครนะ แม้แต่เมียมึงก็ห้ามบอก” “ลับขนาดนั้น?” “อืม ขนาดตัวเขาเองยังไม่รู้ว่ากูแอบชอบเลยว่ะ” “อะไรวะ นอนคุยกันทุกวันแต่ยังไม่ชอบกันอีกเหรอ” “หรือมึงไม่เคย” ศิลาคิดถึงเรื่องของตนขึ้นมาจึงพอเข้าใจ เพราะเขากับอัยลดาก็นอนด้วยกันโดยไม่ได้เริ่มต้นจากความรักเช่นกัน “แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใครวะ อย่าบอกว่าเป็นแก้มนะ” เขาคิดว่าเขามองไม่ผิด “เฮ้ย! กูอ่านง่ายขนาดนั้นเลยเหรอวะ” รักนรินทร์ตกตะลึงอย่างมากที่เพื่อนดูออก “ก็ไม่ง่ายแต่ก็ไม่ยาก มึงเคยคุยโทรศัพท์กับใครนานขนาดนี้ไหมล่ะ อีกอย่างตอนคุยโทรศัพท์มึงยังเด็ดยอดสนจนใบเกลี้ยงหมดแล้วมั้ง” “มึงแอบฟังกูคุยโทรศัพท์เหรอหิน” “ไม่ได้แอบ
You May Also Like
(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก134.7K viewsวิศวะร้ายพลาดรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์84.3K viewsบทพิสูจน์รักฉบับท่านประธาน
เซียงปู้อี๋90.1K viewsเจ้านายสายฟ้าแลบ
เจ้าเหมียวแวววาว181.1K viewsเด็กเลี้ยงของนายหังบดินทร์
มนต์ศิขริน130 viewsอย่าเกลียดหนู
ผัดบวบ96 viewsกว่าจะรู้ว่ารัก
ระรินรัก707 viewsดวงใจถลำรักร้าย
ผัดบวบ87 views
