บทที่ 11

แปะแปะแปะ "ฮ่าาา" ทั้งเพื่อนๆ และรุ่นพี่ที่ทำการรับน้องอยู่ต่างก็ฮากลิ้งตอนที่ออมสินเต้นท่าไก่ย่างถูกเผา ถึงแม้เธอจะทำท่าตามแบบฉบับ แต่เธอก็ทำได้น่ารักมาก ยิ่งตอนร้องโอ๊ยยยยมันยิ่งน่ารักน่าเอ็นดู

"ขอเข้าไปนั่งนะคะรุ่นพี่"

ออกัสเป็นอีกคนที่มองเธอตาไม่กระพริบเลย

"รุ่นพี่คะ" ถ้าไม่ได้รับคำอนุญาตเธอไม่กล้าถือวิสาสะเข้าไป เดี๋ยวหาเรื่องทำโทษเธอกับกลุ่มเพื่อนอีก

"อะ อะไรนะ" สิ่งที่มองเห็นชัดในตัวเธอคือความสวยและหุ่นที่ดีมาก แต่ไม่คิดว่าคนสวยๆ แบบนี้จะทำอะไรบ้าๆ ออกมาได้ เพราะท่าดัดแปลงของเธอนี่แหละมันทำให้ผู้ชายหลายคนหันมาสนใจเธอได้ "เสร็จแล้วก็เข้าไปนั่งสิ"

"ไปเร็วการ์ตูน" ออมสินเอื้อมไปจูงมือเพื่อนแล้วก็รีบเดินอ้อมไปด้านหลัง เพราะที่นั่งของพวกเธออยู่ตรงนั้น

"พรุ่งนี้จะมีกิจกรรมรับน้องช่วงเช้า​ ส่วนช่วงบ่ายก็จะปล่อยให้ทุกคนไปดูห้องเรียน วันจันทร์เข้าเรียนตามปกติ แต่อย่าลืมกิจกรรมตามหาพี่รหัสให้ได้ภายในหนึ่งสัปดาห์ด้วยล่ะ"

"เราจะทำยังไงดี ดูแต่ละคำใบ้สิยากๆ ทั้งนั้นเลย" ทุกคนจับฉลากคำใบ้ของพี่รหัสแต่ละคนมาแล้ว

"ถึงหนึ่งอาทิตย์ถ้าเราหาไม่เจอเดี๋ยวพี่เขาก็คงเฉลยเองนั่นแหละ"

"เธอจะนั่งแท็กซี่กลับเหมือนตอนมาเหรอ"

"ฉันโทรให้รถที่บ้านมารับแล้ว รอแท็กซี่ไม่ไหวหรอกปวดเมื่อยตัวจะตายอยู่แล้วเนี่ย" เมื่อคืนก็นอนแค่นิดเดียว ตื่นมาทั้งเดินและวิ่งรอบสนาม แถมทำกิจกรรมอะไรอีกตั้งหลายอย่าง ยังมีชีวิตรอดถึงตอนเย็นก็ดีเท่าไรแล้ว

"ออมสินเธอจะไปไหน" ยืนคุยกับเพื่อนอยู่ดีๆ ออมสินก็จะเดินไปอีกซอยหนึ่ง

"ฉันนัดคนรถให้ไปรับซอยนั้น"

"เธอนี่ก็แปลกมีแต่คนเขาอยากอวดความรวยแต่เธอดัน.." ขณะเดียวกันนั้นรถของเมญ่าก็ขับผ่านไปโดยที่ไม่ได้จอดคุยหรือชวนเพื่อนกลับด้วยเลย

"ถ้างั้นเราไปขึ้นรถเมล์กันป้ายนู้นดีกว่า" การ์ตูนชวนไอเดียไปขึ้นป้ายก่อนที่จะถึงมหาวิทยาลัย เพราะถ้ารอขึ้นตรงนี้เพื่อนแย่งขึ้นเยอะแน่

"ไปสิ" บ้านของทั้งสองอยู่ไม่ไกลโรงเรียนเดิมเลยขึ้นรถเมล์สายเดียวกันได้ ส่วนเมญ่าถึงแม้จะไม่ผ่านทางนั้นแต่ก็เกือบถึงถ้าให้เพื่อนติดรถมาด้วยก็คงได้ ทางด้านออมสินบ้านอยู่คนละทางกับโรงเรียนเดิมเลย ถ้าไปส่งเพื่อนก่อนเธอต้องตีรถกลับอีก แถมรถย่านนั้นก็ติดดูไม่ได้เลยแหละ

"ทำไมคุณหนูไม่ให้ผมรับหน้ามหาลัยเลยล่ะครับ"

"แถวนั้นรถโดยสารเยอะ อย่าไปกีดขวางการจราจรเลย"

"อ๋อแบบนี้เอง วันหลังให้ผมเข้าไปรับด้านในก็ได้นะครับ"

"ไม่ได้นะลุง" ถ้าเป็นแบบนั้นยิ่งแล้วไปใหญ่ ดูรถที่พ่อซื้อให้สำหรับรับส่งเธอสิราคาตั้งกี่ล้านเนี่ย

ใช้เวลาเกือบชั่วโมงกว่าจะกลับมาถึงบ้าน เพราะเป็นช่วงเวลาเร่งด่วนที่คนทำงานและนักเรียนนักศึกษาทยอยกลับบ้านกัน

"เรียนวันแรกเป็นยังไงบ้างลูก รุ่นพี่มีกิจกรรมรับน้องโหดไหม"

"ก็แค่นิดหน่อยเองค่ะแม่"

"น่าจะให้พ่อพาไปฝากท่านเจ้าคุณ"

"ไปฝากทำไมคะเกรงใจพวกท่าน"

"พ่อเคยไปออกรอบกับท่านมาแล้ว ทั้งสองสนิทกันหนูจะเกรงใจอะไรล่ะ"

คุยกับแม่อยู่พักหนึ่งออมสินก็ขอตัวขึ้นมา หลังจากอาบน้ำเสร็จเธอก็ทิ้งตัวลงนอนแบบหมดเรี่ยวแรง แม่บ้านมาตามลงไปทานข้าวเธอก็ไม่ไป..จนถึงเช้าของอีกวัน

"โชคดีนะวันนี้แค่ครึ่งเช้าเอง หวังว่าคงไม่เจอหนักเหมือนเมื่อวานนี้นะ ตายแล้วกี่โมงแล้วเนี่ย ถ้าไปสายมีหวังประวัติศาสตร์ได้ซ้ำรอยแน่" ออมสินรีบลุกไปเข้าห้องน้ำอย่างเร็ว

"เรียนวันแรกเป็นยังไงบ้าง" เห็นลูกสาวลงมาคนเป็นพ่อที่นั่งดื่มกาแฟอยู่อยากจะชวนคุย แต่ลูกสาวไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำก็รีบออกไปที่รถแล้ว

"พ่อถามก็ไม่ตอบรีบขนาดนั้นเชียว" แม่เดินตามไปหวังจะตำหนิลูกสาวแต่ก็ไม่ทันแล้ว วันนี้เธอต้องให้รถที่บ้านไปส่งเท่านั้น ถ้าโทรเรียกแท็กซี่มีหวังสายอีกแน่กว่าแท็กซี่จะมารับ

[มหาวิทยาลัยเจ้าคุณศักดินา]

"หึหึ"

"มึงขำอะไรวะไอ้ออ"

"ออกัส"

"เออออกัสมึงขำอะไร" เอกราชที่ถามเพื่อนมองไปเห็นรุ่นน้องที่ถูกลงโทษเมื่อวานก็รู้แล้วว่าเพื่อนขำอะไร "อย่าบอกนะว่ามึงสนใจรุ่นน้องคนนี้"

"พูดบ้าอะไร เตรียมกิจกรรมหรือยังล่ะเห็นไหมรุ่นน้องกำลังทยอยกันเข้ามาแล้ว"

"รุ่นพี่คนนี้น่ารักจังเลย เธอว่าไหมเชอรี่" พริ้มมองไปเห็นรุ่นพี่ตอนยิ้มพอดี

"ไม่มีใครน่ารักเท่ากับพี่ชายของฉันอีกแล้ว"

"จ้าพี่ชายต่างสายเลือด ว่าแต่เรามาเรียนวันที่สองแล้วทำไมไม่เห็น"

"พี่เวย์เขาเป็นผู้บริหารจะลงมาทำอะไรแถวนี้ล่ะ"

"แล้วทำไมเธอไม่ขึ้นไปหาพี่เขาเลยล่ะ"

"จะเอาเวลาไหนไปหา"

"กิจกรรมวันนี้เราจะเล่นเก้าอี้ดนตรีกัน"

"ห๊าอะไรนะ กิจกรรมเด็กมากเลย"

"หรือว่าอยากเล่นกิจกรรมที่มันโหดกว่านี้ พี่จัดให้ได้นะน้อง"

"ปะ เปล่าค่ะ"

"พูดอะไรของพวกเธอเดี๋ยวก็งานเข้าอีกหรอก" เมญ่าหันไปตำหนิคนที่พูดเมื่อครู่

"ทุกคนช่วยกันมาจัดเก้าอี้ให้เป็นวงกลม" รุ่นพี่สั่งรุ่นน้องให้เป็นคนมาจัดเอง ..ทั้งผู้หญิงและผู้ชายเลยต้องรีบลุกมาจัดเก้าอี้ช่วยกัน

พอเพลงเริ่มทุกคนที่ร่วมกิจกรรมนี้ก็เดินเป็นวงกลมพร้อมกับปรบมือ และบางคนก็มีลีลาไปตามจังหวะเสียงดนตรี

"ว้ายยย" ตอนที่ทุกคนแย่งเก้าอี้กันนั่งก็มีเสียงจากผู้หญิงบ้าง

"ใครที่แพ้รอบนี้มายืนด้านหน้า"

"ยืน?" คิดว่าถ้าแพ้แล้วแค่คัดออกนี่ต้องไปยืนด้านหน้าอีกเหรอ "พวกพี่จะทำอะไรคะ" ไอเดียที่แพ้รอบแรกตกใจเพราะรุ่นพี่หยิบปากกาเมจิกมาคนละแท่ง

"ใครที่แพ้ก็จะถูกวาดใบหน้า"

"อะไรนะ??" หลายคนต่างก็ตกใจแล้วคิดว่างานจะหมูๆ เจองานหินอีกซะแล้ว

"ฮ่าาา" เมญ่าขำไอเดียที่ถูกวาดเป็นวงกลมตรงดวงตา

"เปิดเพลง" รอบที่สองต่างก็เล็งเก้าอี้แล้ว เพราะจะแพ้ไม่ได้

แต่เปิดเพลงไม่นานรุ่นพี่ก็ปิด

"กรี๊ดดด" หลายคนแย่งชิงเก้าอี้กันบางคนก็ล้มลงไป รอบนี้ถูกคัดออกเยอะมากตามเก้าอี้ที่เหลืออยู่ในวงกลมนั้น

"ฮื้ออ ฉันไม่อยากถูกวาดเลยทำยังไงดีใบหน้าต้องแพ้เป็นสิวแน่เลย" ถึงแม้เมญ่าจะได้เก้าอี้รอบนี้แต่รอบต่อไปมีหวังเจอแน่

"รอบนี้มีแค่ห้าคนเท่านั้นที่จะผ่านไปได้ เพลงมา!"

จากที่กำลังสนุกๆ กันอยู่เพราะเสียงเพลงตอนนี้กลับกลายเป็นการแย่งชิงเก้าอี้

"ว้ายยย" หลังจากเพลงปิดลง เมญ่าก็รีบผลักการ์ตูนออกจากเก้าอี้ที่กำลังจะนั่ง ออมสินเห็นเลยกระชากแขนของเมญ่าออก ที่จริงออมสินจะได้เก้าอี้ตัวนั้นแล้วแต่เธอปล่อยให้การ์ตูนเอาไป พอการ์ตูนจะนั่งลงเมญ่าก็ผลักการ์ตูนออก

"ออมสินเธอทำบ้าอะไรฉันกำลังจะได้เก้าอี้แล้วเชียว"

"ไม่เห็นหรือไงว่าการ์ตูนนั่งก่อน"

"มันเป็นการแย่งชิงเก้าอี้เธอไม่รู้หรือไง"

"อย่าทะเลาะกันใครที่ไม่ได้เก้าอี้ออกมาตรงนี้"

รอบนี้หลายคนเลยที่ไม่ได้เก้าอี้ เลยออกมายืนเรียงหน้ากระดาน

"คนนี้กูมอบให้มึง" เอกราชกระซิบบอกออกัสก่อนจะวางปากกาให้เพื่อน

ออมสินหลับตาแล้วก็ยื่นใบหน้าไปให้รุ่นพี่ลงโทษที่แย่งชิงเก้าอี้มาไม่ได้ ใบหน้าของเธอถูกวาดแค่ขีดข้างละสามขีดเหมือนหนวดแมว

"สองมาตรฐานนี่หว่า" เมญ่าที่หน้าเละมองดูออมสินก่อนจะรีบไปห้องน้ำ

"คือว่าเพื่อนของออมสินแพ้ปากกาเมจิกค่ะเลยต้องรีบไปล้างออก" เธอแก้ต่างให้เพื่อนเพราะรุ่นพี่มองตามไป

จนถึงช่วงสุดท้ายของการรับน้อง..รุ่นพี่ก็กล่าวอะไรอีกมากมายเพื่อสานสัมพันธ์กับรุ่นน้อง ก่อนจะปล่อยให้ทุกคนไปทานข้าวและช่วงบ่ายก็ให้เข้าไปดูห้องเรียน

"ฉันไม่ทานข้าวร้านป้าคนนั้นแล้วนะ"

"ถ้าเธออยากทานร้านไหนก็ไปต่อแถวซื้อเองสิ"

"หน้าที่ฉันคือนั่งจองโต๊ะไง" กลุ่มพวกเธอรักกันมากมีอะไรยอมกันได้ก็ยอมกันมาตลอด แต่ส่วนมากเพื่อนจะยอมเมญ่ามากกว่า

"ถ้างั้นเราไปต่อแถวร้านนั้นดีไหมเห็นคนเยอะสงสัยจะอร่อยแน่เลย"

"ไม่หรอกไปซื้อร้านป้าเหมือนเดิม"

"เดี๋ยวคุณเธอก็โวยวายอีกหรอก"

"อยากทานร้านไหนก็มาต่อแถวซื้อเองสิ" ออมสินเดินไปซื้อของร้านป้าคนเมื่อวาน "อาหารของป้าน่าจะเพิ่มรสชาติอีกหน่อยนะคะ" มาถึงเธอก็แนะนำเผื่อป้าจะขายดีกว่านี้

"แบบนี้ดีแล้วจะได้ไม่อันตรายต่อร่างกายมาก"

"อะไรนะคะป้า" นี่แสดงว่าป้าแม่ค้าคนนี้ตั้งใจลดเครื่องปรุงลงเหรอ

"ไม่มีอะไรหรอกจ้าถ้าไม่ชอบ รสชาติที่ป้าปรุงก็ไปซื้อร้านอื่นได้นะ"

"อะไรยังซื้อร้านเดิมอยู่อีกเหรอ" อาหารวางลงบนโต๊ะเมญ่าก็รู้แล้วว่าคงเป็นร้านเดิม

"ที่ป้าแกไม่ใส่เครื่องปรุงเยอะเพราะมันเป็นอันตรายต่อร่างกายของคนเรา" ถึงแม้ว่าจะไม่พูดออกมามากแต่ออมสินก็พอเข้าใจแล้ว เพราะที่บ้านของเธอก็ลดรสชาติเค็มหวานลง ที่ลดรสชาติพวกนี้ลงเพราะพ่อเป็นความดันโลหิตสูง

ช่วงเลิกเรียนของวันนั้น..

"เย้พรุ่งนี้เป็นวันหยุดแล้ว"

"ถ้างั้นคืนพรุ่งนี้เราเจอกันที่เดิมนะ"

"อะไรนะยังจะไปเที่ยวอีกเหรอ"

"อย่าลืมสิว่าพวกเรายังไม่รู้แพ้รู้ชนะเลย"

"ฉันนึกว่าเธอยกเลิกไปแล้ว"

"จะยกเลิกได้ยังไงล่ะ วันหยุดยาวนี้ต้องมีเจ้ามือเลี้ยงทิปเที่ยวเกาะ และเจ้ามือคนนั้นต้องเป็นเธอเท่านั้น" พูดจบเมญ่าก็เดินไปที่รถของตัวเอง

"ยัยนี่เริ่มไม่น่ารักไปทุกวันแล้วนะ" ไอเดียได้แต่ส่ายหน้า

"อย่านินทาเพื่อนลับหลังสิ พรุ่งนี้ก็วันหยุดแล้วเดี๋ยววันนี้ฉันไปส่งพวกเธอที่บ้านนะ"

"ไม่ต้องลำบากหรอกบ้านเธอกับบ้านเราไม่ได้ไปทางเดียวกันสักหน่อย"

"ไม่เป็นไร เมื่อวานนี้ขอโทษด้วยที่ไม่ได้ไปส่งเพราะฉันเหนื่อยมากเลย" ออมสินเลยชวนเพื่อนเดินมาขึ้นรถซอยที่เธอนัดคนขับรถให้มารับ

"พี่คะ" เชอรี่ทำทีว่าเพิ่งเดินมาลานจอดรถ แต่ที่ไหนได้ดักรออยู่แถวนี้นานแล้ว

"อ้าวว่าไงเรา"

"ถ้าไม่บังเอิญเจอกันที่ลานจอดรถเชอรี่ก็คงไม่เห็นหน้าพี่เวย์เลย"

"ตั้งใจเรียนล่ะ"

"คืนพรุ่งนี้พี่จะเข้าคลับไหมคะ"

"ถามทำไม"

"เชอรี่กับเพื่อนนัดกันว่าจะไปเที่ยว"

"เพิ่งบอกให้ตั้งใจเรียนอยู่หยกๆ"

"ไปเที่ยวเย็นวันเสาร์ค่ะ วันอาทิตย์ก็พักผ่อนเต็มที่แล้วค่ะ"

"พี่ไม่แน่ใจว่าจะได้เข้าไหม"

"พี่ต้องเข้าไปให้ได้นะคะ แล้วเจอกันคืนวันเสาร์ค่ะ"

"เด็กคนนี้พี่ยังไม่ได้รับปากเลยนะ" ชายหนุ่มมองตามสาวน้อยที่เขามองว่าเป็นน้องสาวมาโดยตลอด เพราะทั้งสองเป็นเพื่อนบ้านกันเลยรู้จักกันมาตั้งแต่เกิด