6 ทนไม่ไหว

ฮึบ

"แล้วทำมาเป็นหลับไม่ได้สติอีกนะเจ๊" ไม่รู้ว่าเธอหลับจริงหรือแกล้งแต่ผมก็พูดไปก่อนอย่างนั้นแหละ

"อื้อ~"

"เฮ้อ~ ทำไมต้องเป็นกูกันเนี่ย" ปึก สุดท้ายผมก็ต้องตัดสินใจเดินขึ้นรถมาฝั่งคนขับพร้อมกับขยี้หัวตัวเองแรงๆให้ผมมันฟูเพื่อระบายอารมณ์หงุดหงิด ไอ้คีตะก็มาทิ้งผมไปแถมผมยังโดนผู้หญิงที่ไหนไม่รู้บังคับให้ผมไปส่งอีก

"นี่เจ๊! จะให้ไปส่งที่ไหน ตื่นดิเจ๊" ผมสะกิดคนที่นอนหลับอยู่เบาะข้างๆ แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะตื่นมาบอกจุดหมายปลายทางให้ผมเลยสักนิด

"เจ๊~" ยืดดดด ยืดดดด เพราะไม่มีท่าทีว่าจะตื่นผมเลยจับแก้มนุ่มทั้งสองข้างของเธอพร้อมกับดึงให้มันยืดไปมา เพื่อจะให้เธอได้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาตอบคำถามของผมก่อน

"งื้อออ~ มานนเจบบน้าา~" บังเอิญรู้สึกเจ็บที่แก้มของตัวเองเลยตีมือของคนที่ลืมแก้มของตัวเองอยู่เบาๆ

เพี๊ยะๆๆๆ

"บอกมาสิเจ๊ว่าจะให้ผมไปส่งที่ไหน มันดึกแล้วเนี่ยเสียเวลา" ปริ้นซ์ถามคนขี้เมาขึ้นอีกครั้งหลังจากที่เธอรู้สึกตัวจากการก่อกวนของเขา

"แปปหนึ่ง" สักพักเธอก็ค้นกระเป๋าตัวเองไป ก่อนจะยื่นอะไรบางอย่างมาตรงหน้าของปริ้นซ์

"เน้ๆ ปายส่งช้าน~ที่เน้" ที่เธอยื่นมาน่าจะเป็นคีย์การ์ดของคอนโดของที่ไหนสักที่ เมื่อปริ้นรับมาไว้ในมือก็ก้มมองชื่อของคอนโดที่ติดไว้กับคีย์การ์ดทันที

"หึ!" เมื่อปริ้นซ์เห็นชื่อคอนโดบนคีย์การ์ดก็กระตุกอยู่มุมปากทันที เพราะคอนโดนี้คือคอนโดที่ไอ้คีตะอยู่ ปริ้นซ์เลยคิดว่าน่าจะไปส่งเธอที่ห้องแล้วก็จะตรงไปที่ห้องไอ้คีตะต่อเลย เพราะยังไงเขาก็จะไม่กลับบ้านไปในสภาพนี้แน่ๆ

.

.

.

"ใส่รหัสสิเจ๊ ผมเมื่อยแล้วนะเนี่ย" ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าห้องของเธอมาประมาณห้านาทีแล้ว ก็เจ้าของห้องไม่ยอมใส่รหัสประตูชักทีก็ต้องยืนหิ้วปีกกันอยู่อย่างนี้จนผมชักจะเริ่มทนไม่ไหวแล้ว เพราะตอนนี้ก็ง่วงเต็มทน

"อื้อ~ ส่ายห้ายช้านหน่อยจิ~" คนเมาที่โดนหิ้วปีกอยู่ก็ตอบกลับปริ้นซ์มาด้วยเสียงยานๆ

"เออๆๆ พูดมาสักทีสิเจ๊รหัสอะไร" เล่นตัวอยู่ได้ เดี๋ยวก็ทิ้งแม่งให้นอนอยู่หน้าห้องของตัวเองนี่ซะหรอก

"หนึ่ง~ สี่~ ศูนย์~ เก้า~ หก~ ศูนย์~ "

ติ๊ด!! แกร๊ก!!!

เมื่อปริ้นซ์เปิดประตูห้องเข้ามาแล้วเขาก็รีบพุ่งตรงไปที่ห้องนอนของเธอทันที พร้อมกับวางตัวเธอลงบนที่นอนด้วยความเบามือ

ฟุบ~

"เฮ้อ~ หลังแทบหัก" ตัวของเธอก็ไม่ได้หนักหรอก แต่ถ้าจะให้หิ้วปีกนานๆมันก็เริ่มเมื่อยอยู่พอสมควร

"ไปละนะเจ๊" เมื่อจัดแจงเอาเธอเข้านอนพร้อมกับห่มผ้าห่มให้แล้ว ปริ้นซ์ก็เอ่ยลาเจ้าของห้องทันทีโดยที่ไม่ได้หันหลังกลับไปมองเลยว่า คนที่ตัวเองคิดว่าเมาหลับไปแล้วกำลังยืนขึ้นมาด้วยท่าทางโอนเอน

หมับ!!!

"เฮ้ย!!!!" ปริ้นซ์ที่โดนกอดรัดจากด้านหลังก็สะดุ้งทันที ก่อนจะหันไปมองตัวการที่ทำให้เขาเกือบร้องลั่นคอนโด

"เล่นไรเนี่ยเจ๊" ปริ้นซ์หันมาดุใส่คนที่พุ่งเข้ามากอดตัวเองโดยไม่ได้ให้ซุ่มให้เสียง

"งื้อ~ ตะเองอย่าดุเค้าจิ เค้าเสียใจนะ"

"จะเสียจงเสียใจอะไรก็ช่างเจ๊เถอะ ปล่อยผมได้แล้ว ผมจะกลับแล้ว" ปริ้นซ์พยายามที่จะแกะมือปลาหมึกของเธอออก แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าตัวของเขานั้นจะหลุดออกจากพันธนาการที่เธอกอดรัดไว้ได้เลย

"งื้อ~ ม่ายอาว~ ม่ายปล่อย~ อยู่ก้าบเค้าน้า~ เค้าเหงาอ่า~"

"..........." ปริ้นซ์ไม่ได้ตอบโต้อะไรกับคนเมาไป แต่เลือกที่จะยืนเงียบๆแทน เผื่อเธอจะปล่อยแขนออกจากเอวของเขา

หวืออออออ ฟุบ~

"เฮ้ย!!!! เจ๊จะทำอะไรผมเนี่ย~" ปริ้นซ์ร้องออกมาจากตกใจหลังจากที่ร่างกายของตัวเองโดนกระชากด้วยแรงของคนตัวเล็กที่กำลังกอดตัวเองอยู่โดยไม่ได้ทันตั้งตัว จึงทำให้ตัวของปริ้นซ์ล้มไปนอนบนที่นอนทันทีพร้อมกับคนเมาที่พยายามปีนป่ายขึ้นมาคร่อมตัวเขาในเวลาถัดมา

"นี่เจ๊แกล้งเมาใช่ไหมเนี่ย ตอบผมมา!!" ปริ้นซ์ถามคนที่กำลังคร่อมตัวเองอยู่อย่างเสียงดัง เพราะเขาไม่คิดว่าเธอจะเมาจริงๆหลังจากที่โดนดึงด้วยแรงมหาศาลจากคนตัวเล็ก

"เมาสิ เมาแน่นอน ถ้าไม่เมาไม่กล้าทำแบบนี้แน่ๆ คิกๆ" แต่คนเมาก็ตอบกลับประโยคของปริ้นซ์มาแปลกๆ จนทำให้คิ้วของเขาเริ่มขมวดขึ้นมาอีกครั้ง

"หมายความว่ายังไง นี่เป็นแผนของเจ๊ที่หลอกล่อให้ผมมาส่งที่คอนโดหรอ" เขาก็ว่ามันแปลกๆตั้งแต่อยู่ที่หน้าผับแล้ว คนอะไรไม่รู้จักกันแต่ก็ยัดกุญแจรถใส่มือเขาพร้อมกับบอกที่อยู่ของตัวเองให้เสร็จสรรพ เหมือนเตรียมแผนการอะไรสักอย่างมาเป็นอย่างดีแล้ว

"ช่าย วันนี้ช้านจะกินคนรูปหล่อหัวฟ้า คิกๆๆ นายโดนช้านกินแน่ๆ" คนเมาพยายามที่จะครองสติของตัวเองเพื่อที่จะได้ขึ้นมาคุมเกมที่ตัวเองวางไว้ แต่เหมือนจะไม่ได้ดั่งใจสักเท่าไหร่เพราะตอนนี้ตัวของเธอได้แปรเปลี่ยนมานอนอยู่ข้างล่างแทนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดยที่ตัวของเธอนั้นกำลังถูกคร่อมโดยคนร่างหนาที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ยังอยู่ใต้ร่างเธออยู่เลย

"อื้อ~ ให้ช้านอยู่ข้างบนสิ ปล่อยๆๆๆ" บังเอิญที่โดนกดไหล่ไว้กับที่นอนก็ดีดดิ้นพยายามที่จะพลิกตัวกลับไปขึ้นคร่อมปริ้นซ์ดังเดิม

"ใครจะบ้าปล่อยเจ๊วะ นอนนิ่งๆไปเลย" ปริ้นซ์พยายามกดไล่ของคนตัวเล็กให้จมไปกับที่นอนเพื่อที่จะทำให้เธอหมดแรงและเลิกแผนการนี้ไป แต่เหมือนการทำในครั้งนี้จะผิดคาดไปหน่อย เพราะเธอดีดดิ้นไปมานั้นมันไปเสียดสีกับกลางกายของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ เลยทำให้ตอนนี้แก่นกายของปริ้นซ์ก็เริ่มขยายตัวขึ้นมาจนคับแน่นกางเกงไปหมด

"หึ้ม!!! หยุดดิ้นได้แล้วก่อนที่มันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้" ตัวเขาก็พยายามที่จะข่มอารมณ์ไม่ให้มันปะทุออกมา แต่เหมือนว่าคนใต้ร่างจะไม่ได้ให้ความร่วมมือกับเขาเลยสักนิดเดียว เพราะหลังจากที่เขาพูดเสร็จเธอก็ดีดดิ้นขึ้นรัวๆเหมือนกับกำลังกลั่นแกล้งเขาอย่างนั้นแหละ

ฟึบ ฟุบ~

ปริ้นซ์ที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหวก็ก็พลิกตัวของเธอขึ้นมาไว้ด้านบนดังเดิม โดยที่ให้ตัวเองกลับไปนอนอยู่ใต้ล่างของเธอทันที

"ฮิฮิ กลับมาอยู่ข้างบนแล้ว เย้ๆ"

"ไหน~โชว์แผนการของเจ๊ให้ผมดูหน่อยซิ"

"ฮิฮิ ทนต่อความสวยของฉันไม่ไหวละสิท่าฮ่าๆๆๆ" เมื่อเห็นว่าตัวเองได้กลับมาขึ้นคร่อมคนตัวโตๆแล้วบังเอิญก็หัวเราะชอบใจทันที

"คร้าบๆ ผมทนไม่ไหวเลย" ไอ้ที่ทนไม่ไหวก็คือข้างล่างของเขานี่แหละ ตอนนี้มันดุนดันกางเกงของเขาจนตะเข็บแทบจะปริแตก ตอนนี้เขาก็น่าจะปล่อยเลยตามเลยให้คนบนร่างทำตามแผนการของตัวเองนั่นแหละ ส่วนเขาก็จะทำตามใจของตัวเองเหมือนกัน ในเมื่อเธอเสนอแบบนี้มาเขาก็ต้องสนองในแบบที่เธอต้องการกลับ ลาก่อนนะซิงของน้องชายพี่