7 ไม่อยากทำแล้ว! (เกือบNC)

“อื้อ~ อืมมมมมม” เมื่อเราทั้งสองคนจ้องหน้ากันไปสักพักก็เป็นเธอที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหวก่อน พุ่งตัวเข้ามาประกบจูบผมอย่างรุนแรงจนปากแทบแตก

“อ๊ะ! อืมมมมมม จ๊วบ จ๊วบ~” ทั้งสองจูบแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่ม ลิ้นของแต่ละคนก็กวาดต้อนลิ้นของกันเป็นพัลวัน

จุ๊ฟ! จ๊วบ! จ๊วบ!

อื้ออออออออ

ปริ้นซ์ยกมือขึ้นมาประคองแก้มของหญิงสาวบนตัวของตน เพื่อให้เธอปรับใบหน้ารับสัมผัสของกันและกันได้ดียิ่งขึ้น ถึงเธอจะเป็นฝ่ายจู่โจมก่อนแต่ปริ้นซ์ก็รับรู้ได้หลังจากที่จูบกันทันทีว่าเธอนั้นยังมือใหม่สำหรับเรื่องนี้ เพราะด้วยจูบเงอะๆงะๆที่เธอมอบให้เขามานั้นมันเหมือนเด็กที่พึ่งหัดจูบได้ไม่ถึงวัน ถึงเขาจะยังเด็กอยู่แต่เรื่องนี้เขาก็น่าจะมีประสบการ์ณยิ่งกว่าเธอแน่นอน หึ!

เมื่อปรับใบหน้าของคนตัวเล็กกว่าให้ได้องศาที่ดีต่อการจูบแล้ว ปริ้นซ์ก็ไล่ต้อนลิ้นเรียวเล็กอย่างบ้าระห่ำจนเธอคล้อยตามไปกับสัมผัสที่เขามอบให้เธอ

ปริ้นซ์บดขยี้จูบให้กับบังเอิญอย่างดุดันและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเมื่อเห็นคนตัวเล็กเริ่มเรียนรู้จากที่เขาพยายามที่จะสอนนั้น ปริ้นซ์ก็จูบบดขยี้ให้สมกับที่คนตัวเล็กอยากลองริเริ่มเหตุการ์ณในครั้งนี้

“อื้ออออ......” บังเอิญที่ตอนแรกเป็นฝ่ายคุมเกมส์บัดนี้ได้กลับกลายเป็นเพียงผู้เล่นที่ไม่ต่างจากผู้โดนกระทำ ก็ทำได้แค่เปล่งเสียงครางอื้ออ๊าประท้วงอยู่ในลำคอเท่านั้น

เสียงหอบหายใจที่รุนแรงของทั้งคู่ดังขึ้นมาสลับกับเสียงดูดดึงกลีบปากกันไปมา และกลายเป็นทางด้านของปริ้นซ์เองที่รู้สึกว่าตนนั้นอย่างทำกับคนตัวเล็กมากกว่านี้อีก

“อื้ออออออออ อื้อ!!!!!!” บังเอิญเริ่มประท้วงออกมาในลำคอของตนเพราะรู้สึกว่าตัวเธอเริ่มที่จะหมดอากาศในการหายใจแล้ว เพราะผู้ชายที่เธอควงมานั้นยังไม่ยอมถอนจูบที่มอบให้เธออย่างดูดดื่มนานนับหลายนาที แต่แทนที่เขาจะถอนจูบให้เธอเขากลับพลิกตัวของเธอลงมานอนใต้อาณัติของเขาแทนและตราตรึงเธอไว้แน่นกับเตียงเพื่อไม่ให้เธอดิ้นหนี

ตอนนี้บังเอิญรู้สึกอึดอัดจนเหมือนจะขาดใจให้ได้ เพราะคนบนร่างของเธอไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระซักที เขายังตะบี้ตะบันมอบจูบอันดูดดื่มให้ตัวของเธออย่างหื่นกระหายเหมือนว่าวันนี้โลกจะแตกแล้วไม่ได้ไปจูบกับใครอีก และก่อนที่เธอจะได้ขึ้นสวรรค์เพราะตายจากการจูบจริงๆคนที่อยู่บนร่างของเธอก็ยอมที่จะริมฝีปากออกให้เธอ ทันทีที่เขาผละออกน้ำลายของเราทั้งสองคนที่เหนียวหนืดก็ได้ไหลยืดเป็นทางยาวออกมาด้านนอก แต่ตอนนี้บังเอิญหาได้สนใจตรงนั้นไม่ เพราะตอนนี้เธอที่ได้อิสระจากการจูบที่กระชากวิญญาณนั้นเธอก็รีบโกยอากาศเข้าปอดตัวเองอย่างไวทันที

แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก

“นี่! ไอ้หัวฟ้า นายจะฆ่าฉันรึไง ห๊ะ!!!” เมื่อบังเอิญลมหายใจกลับมาเป็นปกติแล้วเธอก็รีบตวาดว่าคนตัวโตกว่าทันที เมื่อกี้เธอคิดว่าตัวเองจะได้ไปสวรรค์จริงๆแล้วซะอีก เพราะพยายามทั้งดิ้นทั้งหยิกคนตัวโตแต่ก็ไม่มีท่าทีว่าเขาจะปล่อยให้เธอได้หายใจเลยด้วยซ้ำ ซิงก็ยังไม่ได้เสียจะมาตายอย่างนี้ก็ไม่ได้ป่ะ เผื่อเทวดาถามว่าทำไมถึงตาย เธอจะไปตอบได้ไงว่ากำลังเสียซิงแต่มาตายเพราะกำลังจูบอย่างดูดดื่ม อายเทวดาตายเลย

“ไม่มีใครเขาตายเพาะจูบกันหรอกเจ๊ อย่าเวอร์ แล้วนี้หายเมาแล้วหรอ หึ!” ปริ้นซ์ถามคนตัวเล็กใต้ร่างทันทีที่เห็นอย่างตอนนี้เธอดูไม่ได้มีท่าทีที่เมาเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

“ช...ใช่ ทำไม!!” จะให้บอกว่าสร่างเพราะโดนจูบกระชากวิญญาณไปหรอ คนตรงหน้าได้ล้อเธอทันทีจึงต้องทำเสียงแข็งใส่ไปก่อน

“ก็ไม่ทำไม เอาไง จะทำไงต่อล่ะทีนี้” พรึบ!

“ว๊ายยยย!!!!” บังเอิญร้องออกมาอย่างตกใจทันที เพราะคนตัวสูงได้ล้มลงมานอนบนที่นอนแล้ว พร้อมกับดึงเธอให้ไปขึ้นคร่อมเขาแทนดังเดิม เมื่อบังเอิญที่ไม่ได้มีความเมาหลงเหลืออยู่แล้วก็เริ่มใบหน้าเห่อร้อนขึ้นเรื่อยๆ ตอนเมาก็คิดว่าคนตรงหน้าหล่อมากแล้ว แต่นี่อะไร พอหายเมายิ่งมองเขายิ่งหล่อจนเธอเองที่เป็นฝ่ายเสียอาการให้กับความหล่อของคนตรงหน้า

“โดนจูบแค่นี้เป็นใบ้ไปแล้วหรอเจ๊ เอาไง! จะเอาไงต่อ จะทำต่อไหม?” ปริ้นซ์ถามคนตัวเล็กที่นั่งคร่อมอยู่บนหน้าท้องแกร่งของตัวเองอีกครั้ง เพราะเธอเอาแต่เงียบแล้วก็หน้าแดงอยู่คนเดียวแต่แต่ที่เขายกตัวเธอขึ้นมาไว้ด้านบนของตัวเอง

“อะ...อะไรนะ” ? เพราะว่าเอาแต่จ้องหน้าเขาจนไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างจึงทำให้บังเอิญสะดุ้งจากแรงสะกิดของคนตัวโตกว่า

“ผมถามว่าเจ๊จะทำต่อไหม ทำไมเห็นนิ่งๆเงียบๆ”

“เอ่ออออ....มะ..ไม่ ฉันไม่อยากทำแล้ว!” ตอนนี้เธอไม่อยากที่จะทำต่อแล้ว เพราะเธอไม่เมาแล้ว! และใช่ที่เธอทำไปนั้นเพราะเธอเมา เธอใช้น้ำเมาเป็นตัวช่วยในแผนการการเสียซิงในครั้งนี้ แต่มันไม่ง่ายเลยที่จะทำให้สำเร็จ เพราะตอนนี้เธอได้สร่างเมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ความอายมีเต็มร้อย เธอไม่กล้าที่จะทำหรือลงมือกับผู้ชายตรงหน้าต่อแล้ว ถือว่าแผนการในครั้งนี้ของเธอล่มไม่เป็นท่า

“อะไรนะ!!!???” ปริ้นซ์ตะโกนถามคนตัวเล็กบนร่างของตนทันทีที่ได้ยินเขาตอบของเธอที่ตอนตัวเองมา

“ก...ก็บอกว่าไม่อยากทำแล้วไง ไม่ได้ยินหรอ ไม่ทำแล้วโว๊ย!!!” บังเอิญที่ตะโกนเสียงดังใส่ปริ้นซ์เสร็จก็รีบกระโดดลงจากร่างของปริ้นซ์และรีบเดินลงไปยืนตัวตรงอยู่ที่ปลายเตียงของตัวเองทันที

“เป็นบ้าอะไรของเจ๊เนี่ย!!!” ปริ้นซ์ถามคนตัวเล็กที่วิ่งไปยืนตัวตรงอย่างกันหุ่นยนต์อยู่ที่ปลายเตียงอย่างอารมณ์เสีย จะไม่ให้อารมณ์เสียได้ไงก็ไอ้ที่อยู่ในกางเกงของเขามันจะระเบิดอยู่แล้วแต่คนริเริ่มในครั้งนี้กลับปฏิเสธการให้ความร่วมมือซะงั้น

“ก็ฉันไม่อยากทำแล้วนี่น่า นะนายกลับไปเถอะนะ” พูดเสร็จบังเอิญก็เดินไปเปิดประตูห้องให้เรียบร้อยโดยไม่ได้ถามความคิดเห็นจากคนตัวสูงเลยสักนิด

“ไม่!!! เจ๊เดินกลับมานี่เลย มานี่มา” ปริ้นซ์ไม่ยอมที่จะลุกออกจากเตียงของคนตัวเล็ก พร้อมกับกระดิกนิ้วเรียกให้เธอปิดประตูและเดินเข้าห้องมาหาตัวเองอีกครั้ง

“มะ....ไม่ ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่อยากทำแล้ว!!!” บังเอิญก็ไม่ยอมเขาเหมือนกัน เพราะตอนนี้เธอกำลูกบิดประตูแน่นไว้เพื่อเอาไว้เป็นเกาะกำบัง

“ย..อย่าเข้ามานะอีตาบ้า ถอยออกไป ฉันบอกให้ถอยออกไป!!!” บังเอิญที่เห็นปริ้นซ์เดินยิ้มเหมือนคนโรคจิตตรงมาที่เธอ เธอก็กำลูกบิดแน่นขึ้นเท่าตัวจนแทบจะหลุดติดมือมาด้วย

“ว๊ายยย กรี๊ดดดดดดด~~~”

ปังงงงงงง!!! เสียงปิดประตูดังสนั่นลั่นทั้งชั้นของคอนโดแห่งนี้ เป็นฝี(มือ)ตีนของปริ้นซ์นั่นเอง ส่วนคนที่ให้ประตูห้องเป็นโล่กำบังชิ้นสุดท้ายนั่นได้ไปอยู่บนไหล่ของปริ้นซ์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ปล่อยนะไอ้บ้า ฉันบอกว่าไม่อยากทำแล้วไง พูดไม่รู้เรื่องหรอ” บังเอิญดีดดิ้นไปมาอยู่บนไหล่ของคนตัวสูงอย่างบ้าคลั่ง ทั้งหยิก ทั้งทุบ ทั้งตีคนตัวโต แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยเธอให้เป็นอิสระ