เจ๊บังเอิญได้ผัวเด็ก

เจ๊บังเอิญได้ผัวเด็ก

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-10-13
โดย:  มิส ศิริยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
68บท
1.2Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ชื่อบังเอิญและก็บังเอิญได้ผัวเด็กมาครอบครองแบบงงๆ ใครๆก็บอกว่ากินเด็กแล้วเป็นอมตะ แต่ก็ไม่คิดว่าจะเด็กขนาดนี้ เฮ้อ~ แล้วเจ้าเด็กคนนี้ทำไมตามติดเธอแจขนาดนี้สลับเท่าไหร่ก็ไม่หลุด ช่วยด้วย!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

1 บังเอิญ

杉山美緒(すぎやま みお)は思いもしなかった。自分の誕生日に、息子からアレルギーで死に至るほどのマロンケーキを差し出されるなんて。

意識が朦朧とする中、夫の杉山辰彦(すぎやま たつひこ)の激しい怒鳴り声が聞こえてくる。

「悠希、母さんが栗アレルギーだと知らなかったのか?」

杉山悠希(すぎやま はるき)の幼い声が、やけにはっきりと響いている。

「知ってるよ。でも、真理奈おばちゃんにママになってほしかったんだ。

パパだって、本当はそう思ってるんでしょ?」

「たとえ俺が……」

強烈な息苦しさが美緒を襲い、辰彦の最後の答えはもう聞こえない。

意識を完全に失う寸前、頭にはたった一つの思いだけが浮かんでいる。

もし目が覚めたら、もう辰彦の妻でいるのも、悠希の母親でいるのもやめようと。

……

五時間に及ぶ救命措置の末、ようやく命の危機を脱した。

再び意識を取り戻した時、息をするだけで痛み、顔全体がパンパンに腫れ上がっている。

必死に目を開け、無意識に二人の姿を探すが、病室はがらんとしている。

携帯電話はそばの棚の上。腕を伸ばして取ろうと試みる。

しかし、距離が遠すぎて届かない。なんとか体を起こそうとしたその時、点滴を交換しに来た看護師がちょうど入ってきて、慌ててその動きを制した。

「救急処置室を出たばかりですから、無理してはいけません。私が取ってあげます」

看護師は親切に携帯を渡してくれ、点滴を替えながら注意を促す。

「自分がひどい栗アレルギーだって知らなかったのですか?これからは栗の入った食べ物は絶対に口にしてはいけませんよ。今回は運ばれてくるのが早かったからよかったけど、もう少し遅かったら命はなかったんですよ」

どう答えたらいいか分からない。

まさか、自分の息子が栗アレルギーだと知りながら、わざとマロンケーキを選んで渡してきたなんて言えるはずもない。

計器だらけの自分の体に目を落とし、かろうじて口を開く。

「あの人たちは?」

今、辰彦と悠希を夫や息子、あるいは家族という言葉で呼びたくない。

看護師は一瞬考えたが、すぐに察したようだ。

「ご主人と息子さんのことですね。あなたを病院に運んで、支払いを済ませたら急いで帰りました。『用事がある』って。電話してみたらどうでしょうか?」

そう言ってから、小声で付け加える。

「奥さんや母親より大事な用事って何なのかしら。本当に薄情ですね」

胸に突き刺さる言葉に、心がずきりと痛む。

あの親子がそんなに慌てて立ち去る理由なんて、あの女のことしかない。

携帯を開くと、辰彦とのトーク画面は相変わらず自分が送ったメッセージしか表示されていない。

タイムラインを開くと、古山真理奈(ふるやま まりな)の投稿が真っ先に目に飛び込んでくる。

【急な呼び出しにも駆けつけてゴキブリを退治してくれた二人のナイトに感謝。やっぱり家には男の人がいないとね(笑)】

添付された写真には、辰彦が彼らしくもないほうきで床のゴキブリを押さえつけ、悠希は小さな両手を広げて真理奈の前に立ちはだかっている。

見慣れた二つの後ろ姿が、目の奥を熱くさせ、再び息苦しさがこみ上げてくる。

彼らは死の淵を彷徨った被害者である自分を置き去りにして、真理奈のゴキブリ退治に行った。

しかも、自分のアレルギー症状は悠希が引き起こしたものなのに。

それなのに、彼らには罪悪感も、心配する様子も微塵もない。

美緒は自嘲気味に唇の端を歪めた。

そうだね。悠希はこの母親が二度と目を覚まさなければいいと願っていたんだ。

辰彦に至っては、事情を知らなかったとはいえ、心の奥底では悠希と同じように、真理奈を妻にしたいと望んでいるのだろう。

こんなにも自分を疎む二人が、病院に残って付き添ってくれるはずがない。

携帯を置き、病院の眩しい蛍光灯を見つめながら、過去の記憶をたぐり寄せる。

自分と辰彦は同じ町で育った、いわゆる幼馴染だ。

辰彦は子供の頃から成績優秀で、何度も飛び級し、早くから海外に留学して家業を継ぐ準備をしていた。

一方、自分は内気な性格で、子供の頃はみんなが遊んでいるのをそばで見ているだけ。大きくなってからはさらに影が薄くなった。

そんな自分が、少女時代に光り輝く辰彦に恋をした。

この片思いは、辰彦が誰かと結婚する時に終わりを告げるのだと思っていた。

だが、予想もしなかったことに、帰国した辰彦は真っ先に自分の元を訪れ、「結婚してくれないか」と尋ねてきた。

突然の幸運に呆然とし、心の中で狂ったように育っていた想いを抑えきれず、二つ返事で頷いた。

こうして、美緒は辰彦の妻になった。

しかし、ある日酔った辰彦の口から、彼が留学中に深く愛した恋人がいたことを知る。

その女性は、彼が99回プロポーズしてくれたら、100回目に結婚を承諾すると言ったらしい。

辰彦はそれを信じた。

シエロの雪山、ルミナス塔、ニクスのサンドビーチ、アストラル大聖堂……

あらゆる場所が、彼のプロポーズの証人となった。

卒業当日、彼は100回目となる盛大なプロポーズを計画し、成功したらすぐに帰国して結婚式を挙げるつもりだった。

しかし、大勢の友人の前で、女性は100回目も彼を断った。

まだ早く結婚したくない、あと三年待ってほしいと。

辰彦は完全に忍耐の糸が切れた。

そして、腹いせに帰国し、適当な相手と結婚することにした。

そして美緒は、たまたま杉山家と一番近しい女性だったというだけ。

結婚の真相を知った当初は、気にしなかった。

時間が経てば愛情は生まれる、辰彦もいつか自分を愛してくれると信じている。

結婚して一年後、息子の悠希が生まれ、辰彦との関係も少しずつ縮まった。

周りから見れば、幸せな三人家族そのものだ。

一ヶ月前、辰彦の初恋の相手、真理奈が帰国するまでは。

彼は大学時代の100回の失敗したプロポーズを忘れたかのように、真理奈に近づき、彼女を気遣い、優しく接している。

次第に家に帰らなくなり、息子さえも頻繁に彼について真理奈に会いに行くようになる。

六年の夫婦生活、五年の母子の情があれば、あの親子も心のどこかでは自分のことを思ってくれているはずだと信じていた。

しかし今日、自分が作り上げた幻想から、ようやく目が覚めた。

六年間、辰彦の心を温めることはできない。

自分のお腹を痛めて産んだ子でさえ、父親と同じように、心の中に母親である自分の居場所はない。

バン!

ドアが開く音で我に返る。

美緒は無意識にドアの方を見ると、二つの人影が病室の入り口に立っている。

辰彦が悠希の背中を押し、厳しい表情で言う。

「行って、母さんに謝りなさい」

悠希は指をもじもじさせながら、少しずつベッドのそばに寄り、蚊の鳴くような声で言う。

「ママ、ごめんなさい」

美緒は顔をそむけ、返事をしない。

悠希の目に浮かぶ不本意な色を見逃しはしなかった。

辰彦が落ち着いた声で言葉を続ける。

「悠希に悪気はなかったんだ。お前が栗アレルギーだと知らなかっただけだ。もうきつく叱っておいたから、二度と栗の入ったものを渡したりはしない。

さっきは会社で急用ができてな。お前まだ意識がなかったから、先に会社に戻って仕事を片付けてきた」

季節は真夏で、空気は熱気を帯びているはずなのに。

真冬の厳寒よりも、百倍も千倍も寒く感じる。

自分が目を覚ましてから今まで、辰彦からのメッセージは一件も来ていない。

彼が部屋に入ってきてから口にした二つの言葉は、どちらも嘘だった。

黙っているのを見て、辰彦は不機嫌そうに眉をひそめる。

「いいだろう。今日はお前の誕生日だ。子供相手に怒るな。

息子と一緒にプレゼントを用意したんだ。気に入るか見てくれ。退院したらつけてやる」

そう言うと、ギフトボックスを取り出し、中からダイヤモンドのネックレスを美緒に見せる。

来る途中のデパートで適当に選んだものだと一目で分かる。

ちらりと一瞥しただけで視線を外し、静かに口を開く。

「私からも、あなたたちにプレゼントがあるわ」

辰彦は思わず尋ねる。

「お前の誕生日じゃないか。俺たちに何をくれるんだ?」

悠希も不思議そうにこちらを見る。

美緒は吹っ切れたような笑みを浮かべる。

「お返しってものでしょう?心配しないで、そのプレゼントは数日後には見られるから。きっと気に入るわ」

サイン済みの離婚届。それこそが、あなたたちが望んでいるものでしょう。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
68
1 บังเอิญ
บังเอิญ "เจ๊!" ฉันที่เดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่ทำธุระเสร็จแล้ว ก็เจอกับลูกน้องในแผนกของตัวเองที่ยืนรออยู่ตรงโต๊ะทำงาน ที่พอเห็นฉันเดินกลับมาที่โต๊ะก็ตะโกนเสียงดังใส่ฉันทันที "อะไรอีนัทมึงจะเสียงดังใส่กูหาสวรรค์วิมานอะไร" อีนัทหรือนัทตี้ลูกน้องในแผนกที่ชอบเสียงมาก่อนตัว ฉันทำงานอยู่ที่บริษัทรับจัดงานด้านให้ความบันเทิงต่างๆแห่งหนึ่งหรือที่ผู้คนชอบเรียกว่าบริษัทออแกไนซ์ และฉันได้ขึ้นมาเป็นหัวหน้าของฝ่ายทีมจัดงานตั้งแต่เข้ามาทำงานได้แค่สองปีเท่านั้น ทีมของฉันจะมีลูกน้องอยู่ในทีมทั้งหมด4คน ได้แก่ อีนัท อีเก๋ อีชมพู่ และอีอาร์ตี้รวมฉันก็เป็น5คน ที่ฉันเรียกลูกน้องว่าอีไม่ใช่การกดสถานะหรือข่มเหงลูกน้องแต่อย่างใด แต่ด้วยความสนิทกันจนเกินไปละมั้งเลยไม่มีคำว่าพี่หรือน้อง เราอยู่กับเพื่อนช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แถมอายุของเราก็ไล่เลี่ยๆกันนี้แหละยังไม่มีใครแตะเลข3อย่างแน่นอน "อีเจ๊มึงดูนี่ๆ" นัทมันรีบยื่นโทรศัพท์มาจ่อตรงหน้าของฉันจนแทบจะทิ่มตากันอยู่แล้ว ใกล้ขนาดนี้ใครจะไปมองเห็นล่ะแล้วแสงของหน้าจอโทรศัพท์มันน่ะนึกว่าดวงอาทิตย์ดวงที่สอง "อีนัทกูแสบตา มึงจะเอามาแปะหน้ากูทำไมเอาออกไป" "เออๆโท
อ่านเพิ่มเติม
2 ปริ้นซ์
"การนำลวดความต้านทานเส้นหนึ่งยาว L เมตร, มีเส้นผ่านศูนย์กลางขดลวด D เมตร มีความต้านทาน R โอห์ม ถ้าตัดลวดออกครึ่งหนึ่งแล้วนำไปรีดให้ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางลดลงไป 2 เท่าของเส้นผ่านศูนย์กลางเดิม ขดลวดใหม่จะมีความต้านทานเป็นกี่เท่าของขดลวดเดิม ข้อนี้ใครตอบคุณครูได้บ้างยกมือขึ้น" "........." นักเรียนที่นั่งอยู่ภายในห้องต่างมองหน้ากันไปมา แต่ไม่มีท่าทีว่าจะมีใครยกมือขึ้นมาตอบคำถามข้อนี้เลยแม้แต่คนเดียว "ถ้าไม่มีใครยกมือตอบคำถามในข้อนี้ ครูจะสุ่ม" นักเรียนแต่ละคนรีบหดคอพร้อมกับไถลลงไปใต้โต๊ะเรื่อยๆ การสุ่มของคุณครูเป็นอะไรที่เด็กนักเรียนทุกคนเกลียดมากๆ "วันนี้วันที่ 7 งั้นคุณครูขอสุ่มเลขที่ 7 เด็กชายโบ๊ทลุกขึ้นตอบคำถามข้อนี้ของครูด้วยค่ะ" ครืดดดด "ผ...ผมไม่รู้ครับครู" "เธอจะไปรู้ได้ยังไง ตอนนี้น้ำลายเธอไหลมาถึงปลายคางแล้ว ไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นแล้วกลับมาเรียนซะ" "ครับๆ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยครับ" "งั้นคนต่อไปที่ครูจะสุ่มคือหมายเลข 17 เด็กชายปริ้นซ์ ตอบคำถามที่อยู่บนกระดานด้วยค่ะ" ปริ๊นซ์ที่กำลังนั่งหน้าเอือมอยู่หลังห้องก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ทันที คาบนี้คือคาบของวิชาฟิสิกส์และเป็
อ่านเพิ่มเติม
3 สวย!
19:30น. ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด~ เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตามเวลาที่คนนอนอยู่บนเตียงกำหนดไว้ บังเอิญเริ่มควาญหาโทรศัพท์ไปทั่วเตียงเพื่อจะกดปิดเสียงที่ดังรบกวนการนอนอันแสนหวานของเธอ "อื้อ อยู่ไหนเนี่ย รำคาญโว้ย!!" อารมณ์หงุดหงิดที่เกิดจากการถูกรบกวนการนอนของนาฬิกาปลุก ทำให้บังเอิญตะโกนเสียงดังอยู่คนเดียวก่อนจะเด้งตัวลุกขึ้นเพื่อเดินไปกดปิดนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ที่ตอนนี้มันได้นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น "ทำไมมาอยู่ที่พื้นได้เนี่ย เฮ้อ ไวชิบเพิ่งรู้สึกเหมือนได้นอนไปแค่นาทีเดียวเท่านั้นเอง" บังเอิญทำได้แค่บ่นก่อนจะคว้าผ้าขนหนูและวิ่งเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำแต่งตัวไปผับทันที "ม๊วฟฟ สวยไม่ไหว สวยมาก สวยมากบังเอิญ ไม่มีใครสวยเท่าเธอได้แน่นอน คิกๆ" ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพง ใบหน้าหวานของเธอตอนนี้ดูโฉบเฉี่ยวปะหนึ่งเสือสาวที่พร้อมออกล่าเหยื่อแล้ว ผิวขาวอมชมพูกับชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ไม่ได้ใส่มานานมันทั้งรัดและสั้นจนแทบจะปิดพื้นที่ด้านล่างไม่มิด ด้านบนก็ปลดกระดุมออกเล็กน้อยเพื่อเผยให้เห็นเนินอกวับๆแวมๆให้ดูเซ็กซี่ขยี้ใจ ยังดีที่ชุดนี้ของเธอไม่ได้มีตราของมหาลัยที่เคยเรียนเพราะเป็นชุดสำรอง บัง
อ่านเพิ่มเติม
4 ผู้ชายหัวฟ้าคนนั้น
ตอนนี้ฉันเดินเข้ามาข้างในของผับแล้ว กำลังกวาดสายตามองอยู่ว่าอีพวกที่มาก่อนมันนั่งอยู่ตรงไหน แต่มองเท่าไหร่ก็หาไม่เจอเลยต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาพวกมัน"ฮัลโหลอีเจ๊" "อีนัทมึงอยู่ไหนเนี่ย กูมองหาเท่าไหร่ก็ไม่เห็นพวกมึงเลย" "พวกฉันอยู่ข้างนอกจ้ะ ไปหาข้าวต้มกินกันมา พอดียังไม่ได้กินข้าวเย็น""เออๆงั้นกูรออยู่ตรงทางเข้าผับก็แล้วกัน" ฉันวางสายจากอีนัทเสร็จก็เดินวกกลับไปตรงโถงทางเดินก่อนที่จะเข้ามาในโซนผับ เพราะเข้าไปก็ไม่มีเพื่อนเลยเลือกที่จะรอพวกมันอยู่ตรงนี้ก่อน10นาทีผ่านไป"อีเจ๊! รอนานไหมโทษทีร้านข้าวต้มอยู่อีกฝั่งอ่ะ กว่าจะข้ามถนนมาได้รถเยอะชิบหาย" อีนัทกับเดอะแก๊งมาถึงก็บ่นทันที"เออๆมึงเลิกบ่นแล้วพากูเข้าไปได้แล้ว แล้วนี่มึงจองโต๊ะไหนไว้กูเห็นข้างล่างแล้วคนเยอะชิบหาย" เมื่อกี้ที่ฉันเดินเข้าไปข้างในคือแบบวันนี้คนเยอะมาก บางทีถ้าอาจไม่ได้จองอาจจะไม่มีโต๊ะนั่งเลยก็ได้"วันนี้อีชมพู่คนพูดน้อยออกเงินจองโต๊ะ VIP ให้เราจ้า" อีนัทพูดเสร็จก็ผลักอีชมพู่ที่ยืนอยู่ด้านหลังให้ออกมาด้านหน้าทันที ชมพู่หรืออีชมพู่ที่แก๊งเราเรียกนั้นมันเป็นคนพูดน้อยมากถึงเข้าขั้นเป็นใบ้แต่งานมันเสร็จเร็วกว่าเพ
อ่านเพิ่มเติม
5 ไปส่งหน่อยจิ~
"อ่ะนี่เพื่อน โทรศัพท์มึง" คีตะเดินกลับมาเอาโทรศัพท์ยื่นให้ปริ้นซ์หลังจากที่ได้เบอร์โทรและ IG ของสาวสวยเมื่อกี้ที่ชื่อว่า 'บังเอิญ'"ขอบใจแต่ไม่ต้องการไอ้สัส" ปริ้นซ์รับโทรศัพท์จากคีตะมาไว้ในมือก่อนจะแจกคำอวยพรให้คีตะไปหนึ่งประโยค เพราะว่าเขาไม่ได้เต็มใจที่จะให้โทรศัพท์มันไป แต่มันมาแย่งโทรศัพท์เขาไปหน้าตาเฉยพร้อมกับเดินไปขอเบอร์ขอIGผู้หญิงคนนั้นมาทั้งที่ตัวเขาไม่ได้ขอร้องมัน"กูจะรอดูเลย บุญคุณในครั้งนี้มึงต้องได้ตอบแทนกูแน่นอน" คีตะพูดใส่ปริ้นซ์อย่างนั้นอกมั่นใจพร้อมกับยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มอย่างโชว์เหนือ ว่าไอ้เพื่อนรักมันต้องชอบใจที่ตัวเองไปขอเบอร์พี่สาวคนสวยเมื่อกี้อย่างแน่นอน"ควาย!!!" ปริ้นซ์หมั่นไส้ท่าทางของเพื่อนตัวเองมาก ที่มันมั่นใจนักหนาว่าเขาจะชอบกับสิ่งที่มันทำ หลังจากนั้นทั้งสองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ส่วนปริ้นซ์ก็เก็บโทรศัพท์มือถือของตัวเองไว้ในกระเป๋ากางเกงทันที โดยไม่ได้ดูอะไรในมือถือของตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะเขานั้นไม่ได้สนใจอะไรแบบนี้อยู่แล้วพรึบ~"อุ๊ย! มินนี่ขอโทษนะคะที่ล้มมาชนคุณ" ปริ้นที่นั่งจิบเหล้าอยู่ดีๆก็ต้องหันไปมองที่นั่งว่างข้างตัวเองที่อยู่ดีๆก็มีผู้
อ่านเพิ่มเติม
6 ทนไม่ไหว
ฮึบ "แล้วทำมาเป็นหลับไม่ได้สติอีกนะเจ๊" ไม่รู้ว่าเธอหลับจริงหรือแกล้งแต่ผมก็พูดไปก่อนอย่างนั้นแหละ "อื้อ~" "เฮ้อ~ ทำไมต้องเป็นกูกันเนี่ย" ปึก สุดท้ายผมก็ต้องตัดสินใจเดินขึ้นรถมาฝั่งคนขับพร้อมกับขยี้หัวตัวเองแรงๆให้ผมมันฟูเพื่อระบายอารมณ์หงุดหงิด ไอ้คีตะก็มาทิ้งผมไปแถมผมยังโดนผู้หญิงที่ไหนไม่รู้บังคับให้ผมไปส่งอีก "นี่เจ๊! จะให้ไปส่งที่ไหน ตื่นดิเจ๊" ผมสะกิดคนที่นอนหลับอยู่เบาะข้างๆ แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะตื่นมาบอกจุดหมายปลายทางให้ผมเลยสักนิด "เจ๊~" ยืดดดด ยืดดดด เพราะไม่มีท่าทีว่าจะตื่นผมเลยจับแก้มนุ่มทั้งสองข้างของเธอพร้อมกับดึงให้มันยืดไปมา เพื่อจะให้เธอได้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาตอบคำถามของผมก่อน "งื้อออ~ มานนเจบบน้าา~" บังเอิญรู้สึกเจ็บที่แก้มของตัวเองเลยตีมือของคนที่ลืมแก้มของตัวเองอยู่เบาๆ เพี๊ยะๆๆๆ "บอกมาสิเจ๊ว่าจะให้ผมไปส่งที่ไหน มันดึกแล้วเนี่ยเสียเวลา" ปริ้นซ์ถามคนขี้เมาขึ้นอีกครั้งหลังจากที่เธอรู้สึกตัวจากการก่อกวนของเขา "แปปหนึ่ง" สักพักเธอก็ค้นกระเป๋าตัวเองไป ก่อนจะยื่นอะไรบางอย่างมาตรงหน้าของปริ้นซ์ "เน้ๆ ปายส่งช้าน~ที่เน้" ที่เธอยื่นมาน่าจะเป็นคีย์การ์ดของคอนโดของที่
อ่านเพิ่มเติม
7 ไม่อยากทำแล้ว! (เกือบNC)
“อื้อ~ อืมมมมมม” เมื่อเราทั้งสองคนจ้องหน้ากันไปสักพักก็เป็นเธอที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหวก่อน พุ่งตัวเข้ามาประกบจูบผมอย่างรุนแรงจนปากแทบแตก “อ๊ะ! อืมมมมมม จ๊วบ จ๊วบ~” ทั้งสองจูบแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่ม ลิ้นของแต่ละคนก็กวาดต้อนลิ้นของกันเป็นพัลวัน จุ๊ฟ! จ๊วบ! จ๊วบ! อื้ออออออออ ปริ้นซ์ยกมือขึ้นมาประคองแก้มของหญิงสาวบนตัวของตน เพื่อให้เธอปรับใบหน้ารับสัมผัสของกันและกันได้ดียิ่งขึ้น ถึงเธอจะเป็นฝ่ายจู่โจมก่อนแต่ปริ้นซ์ก็รับรู้ได้หลังจากที่จูบกันทันทีว่าเธอนั้นยังมือใหม่สำหรับเรื่องนี้ เพราะด้วยจูบเงอะๆงะๆที่เธอมอบให้เขามานั้นมันเหมือนเด็กที่พึ่งหัดจูบได้ไม่ถึงวัน ถึงเขาจะยังเด็กอยู่แต่เรื่องนี้เขาก็น่าจะมีประสบการ์ณยิ่งกว่าเธอแน่นอน หึ! เมื่อปรับใบหน้าของคนตัวเล็กกว่าให้ได้องศาที่ดีต่อการจูบแล้ว ปริ้นซ์ก็ไล่ต้อนลิ้นเรียวเล็กอย่างบ้าระห่ำจนเธอคล้อยตามไปกับสัมผัสที่เขามอบให้เธอ ปริ้นซ์บดขยี้จูบให้กับบังเอิญอย่างดุดันและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเมื่อเห็นคนตัวเล็กเริ่มเรียนรู้จากที่เขาพยายามที่จะสอนนั้น ปริ้นซ์ก็จูบบดขยี้ให้สมกับที่คนตัวเล็กอยากลองริเริ่มเหตุการ์ณในครั้งนี้ “อื้ออออ......” บัง
อ่านเพิ่มเติม
8 อย่างนี้ต้องโดนลงโทษ
ว๊ายยยย พรึบ ตุบ!!!! "โอ๊ยยยย โยนฉันลงมาได้ไง เจ็บนะ!" บังเอิญตะวาดว่าปริ้นซ์ทันทีหลังจากที่ตัวของเธอกระแทกกับเตียงสุดนุ่มของตัวเอง ถึงเตียงของเธอจะนุ่มก็เถอะแต่โดนโยนลงมาแรงขนาดนี้ก็จุกและเจ็บเหมือนกันนั่นแหละ "หึ เจ๊จุกแล้วหรอ ผมก็อยากจุกเหมือนกันนะ" ปริ้นซ์ไม่ว่าเปล่า ค่อยๆคลานเข้าไปหาบังเอิญอย่างช้าๆที่บนเตียง บังเอิญที่เห็นท่าไม่ดีแล้วก็รีบกระเทิบตัวหนีปริ้นซ์ไปที่หัวเตียงทันที "ย...อย่าเข้ามานะ ไอ้หมาบ้า!!!" เมื่อตัวของเธอจนมุมที่หัวเตียงแล้ว ก็ชี้นิ้วห้ามปริ้นซ์ที่กำลังทำหน้าหื่นกามคลานเข้ามาหาตัวเองอย่างกลัวๆ ฟุบบบ!! "อร๊ายยยย ปล่อยฉันนะ ปล่อย ปล่อย ปล่อย" บังเอิญพยายามดิ้นหนีออกจากพันธนาการของปริ้นซ์ หลังจากที่โดนเขากระชากข้อเท้าเล็กๆของเธอให้ไหลลงไปนอนที่กลางเตียงดังเดิม "อยู่นิ่งๆเลย ก่อนที่ผมจะปล้ำเจ๊จริงๆ" ตอนแรกปริ้นซ์ก็ว่าจะแกล้งคนตรงหน้าให้กลัวเล่นๆ แต่กลับกลายเป็นว่าตัวเขาเองนี่แหละที่กำลังจะกลัวใจตัวเองลงมือปล้ำคนตรงหน้าไปเสียก่อน เพราะเธอเอาแต่ดีดดิ้นหนีเขาจึงทำให้ร่างกายเราทั้งสองคนเสียดสีกันไปมาโดยเฉพาะส่วนร่างของเขาที่ตอนนี้ปวดหนึบและทรมานเต็มทน "น..นิ่
อ่านเพิ่มเติม
9 อยากทำแล้ว!!!
ลัลลา~ลัลลา~ลัลลา~ บังเอิญยังคงมีความสุขกับการอาบน้ำชำระร่างกายของตัวเองอยู่ โดยที่ไม่ได้รับรู้เลยว่ามีบุคคลอื่นยืนซ้อนอยู่ที่ข้างหลังของตัวเองอยู่ หมับ!!! “กรี๊ดดดดดดดด โรคจิต ช่วยด้วยค่า โรคจิตค่า ฮืออออออ”บังเอิญกรี๊ดออกมาสุดเสียงทันที ที่อยู่ๆก็มีมือปริศนาเข้ามาจับที่เอวคอดของเธอไว้ “หยุดกรี๊ดได้แล้ว บอกว่าให้หยุด!!!” ปริ้นซ์ตะโกนแข่งกับคนที่อยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง เพราะเธอเอาแต่หลับหูหลับตากรี๊ดอย่างเดียว แต่สักพักเขาก็เริ่มที่จะได้ยินเสียงร้องไห้ของคนตัวเล็กในอ้อมกอดดังขึ้นมาติดๆหลังจากที่เสียงกรี๊ดสงบไปไม่กี่วินาที “ฮืออออ ป...ปล่อยฉันไปเถอะนะ อยากได้อะไรเอาไรเลย ขอแค่ปล่อยฉันไปเถอะนะ อย่าทำอะไรฉันเลย ฮืออออ~” บังเอิญยังคงหลับตาร้องไห้ไหว้ขอร้องไอ้โจรชั่วที่ย่องเบามาข้างหลังเธออย่างไม่รู้ตัว เธอขอแค่ชีวิตและร่างกายของตัวเองเท่านั้น ส่วนของและทรัพย์สินภายในห้องถ้ามันอยากจะได้ไปเธอก็จะยกให้มันหมดเลย แต่ตอนนี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะเผชิญหน้ากับไอ้โจรชั่วด้านหลังของตัวเองเลย “เลิกร้องไห้ได้แล้วเจ๊ อย่ามโนไปมากกว่านี้เลย” ห๊ะ! เจ๊อย่างนั้นหรอ ไอ้โจรคนนี้มันเรียกฉันว่าเจ๊อย่างน
อ่านเพิ่มเติม
10 สัญญาว่าหลั่งนอกNC18+++
ตุ๊บ!!! ปริ้นซ์โยนร่างเล็กของบังเอิญลงบนเตียงนอนสุดนุ่มพร้อมกับตามไปคร่อมทับตัวของเธอเอาไว้ ปริ้นซ์มองคนใต้ร่างของตัวเองที่ตอนนี้มีใบหน้าแดงต่ำด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์บวกกับท่าทางอันเย้ายวนของเธอและสายตาที่แสดงถึงความต้องการที่มีต่อเขานั้นบ่งบอกว่าตอนนี้ฤทธิ์ของน้ำเมาได้เข้าครอบครองเธอแล้ว "ไม่อยากทำหรอ ฉันอยากทำแล้วน่า~" เพราะปริ้นซ์เอาแต่มองคนใต้ร่างอยู่นาน จึงทำให้เธอเริ่มไม่อยู่นิ่งยกมือขึ้นมาลูบไล้แผลงอกและไต่ลงเรื่อยๆตามซิกแพค และไปหยุดอยู่ตรงขอบกางเกงของคนตัวโต พรึบ ปริ้นซ์กระชากชุดคลุมอาบน้ำของคนตัวเล็กออกอย่างรวดเร็วโดยที่ข้างในนั้นไม่ได้ใส่อะไรไว้เลย นี่เธอทำไมถึงไม่ใส่ชุดเนี่ย เขายิ่งคิดก็ยิ่งโมโห นี่ถ้าไม่ใช่เขาแล้วก็เธอคงเสร็จคนอื่นไปนานแล้ว "อึก! หึ้ม!!!" ปริ้นซ์ทั้งกลืนน้ำลายและคุมอารมณ์ความต้องการของตัวเองยกใหญ่ด้วยความลำบาก เพราะทันทีที่เห็นเรือนร่างอันสุดเย้ายวนของเธอที่อยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง บอกได้เลยว่าส่วนเว้าโค้งของเธอมันดีมาก หน้าอกที่ดูจะใหญ่เกินตัวมันทำให้ดึงดูดความสนใจของเขาที่กำลังมองหน้าเธออยู่ได้ "อื้อ~ อย่าเอาแต่มองอย่างเดียวสิไอ้บ้า! ฉันเขินนะ" บังเอ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status