บทที่ 3.1 คืนวิวาห์

การไหว้ฟ้าดินที่ไร้ซึ่งแขกเหรื่อ กลับไม่ได้ทำให้เฉินซินเยว่รู้สึกเคว้งคว้าง ตรงกันข้ามนางกลับรู้สึกยินดียิ่งนัก มือที่กุมมือนางบีบเล็กน้อย

จือหลานกระซิบบอกให้นางหายเกร็ง ทั้งยังคอยแนะนำขั้นตอนต่างๆ ให้นางในยามที่รู้สึกว่านางทำอะไรไม่ถูก

“หนึ่งคำนับฟ้าดิน!” เสียงของจือหลานดังก้อง

“สองคำนับบุพการี” มู่หย่งจวินยิ้มกว้างเพราะเขาทำหน้าที่เป็นทั้งบิดาและมารดาของบ่าวสาว

“สามบ่าวสาวคำนับกันและกัน!”

เฉินซินเยว่ที่มีผ้าคลุมหน้าสีแดงถูกพยุงเข้าไปในห้องหอซึ่งตบแต่งด้วยกลิ่นอายมงคล เดิมทีนางไม่เคยใฝ่ฝันถึงการแต่งงานมาก่อน ดังนั้นจึงไม่หวังว่าจะมีแขกเหรื่อมากมายหรืองานแต่งงานใหญ่โต

จือหลานทำหน้าที่อบรมเรื่องสามเชื่อฟังสี่คุณธรรมกับนางด้วยน้ำเสียงเอื้ออารี เฉินซินเยว่รับฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ กระทั่งอีกฝ่ายยื่นหนังสือเล่มหนึ่งให้นาง

“นี่เป็นขุมทรัพย์ล้ำค่าเชียวนา เจ้าอย่าเห็นว่าข้าเป็นสตรีที่ลุ่มหลงเรื่องนี้จนหมกมุ่น ข้าเห็นว่าทั้งเจ้าเพิ่งมาอยู่ใหม่ ทั้งยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์หมาป่า ดังนั้นจึงอยากให้การแต่งงานราบรื่น”

หนังสือภาพเล่มนั้นทำให้นางหน้าแดงก่ำ เพราะมันคือตำราหยินหยาง ซึ่งเต็มไปด้วยท่วงท่าแห่งการร่วมรักของหญิงชาย

แม้อับอายแต่จือหลานกลับพูดพล่ามโน้มน้าวให้เฉินซินเยว่อ่าน ทั้งนี้ก็เพื่อให้นางจดจำไปใช้เพื่อมัดใจหลางจวิน

“เผ่าพันธุ์หมาป่าเดิมทีก็มีความปรารถนาเรื่องนี้มากกว่ามนุษย์ ยามใดเขาต้องการเจ้าสมควรตอบสนองและให้ความร่วมมือ หากทำให้เขาพึงพอใจไม่ว่ามีสิ่งใดรับรองว่าเขาล้วนมอบให้เจ้าแม้แต่ชีวิต”

“สตรีเราหากมัดใจสามีไม่อยู่ เบื้องหน้าย่อมลำบาก หากให้เขาเช้าคิดถึง เย็นย่ำปีนขึ้นเตียงแล้วสุขสม เขาย่อมไปไหนไม่รอด ข้าอาบน้ำร้อนมาก่อนเจ้า เห็นมาก็มากสตรีที่ใบหน้างดงามแต่กลับอ่อนหัดเรื่องบนเตียง บุรุษที่ไหนเล่าจะไม่เบื่อหน่าย ชีวิตเจ้าจะดีชั่วย่อมขึ้นอยู่กับสามี...”

และอีกมากมายที่เฉินซินเยว่ไม่อาจจดจำ หากแต่นางก็เริ่มคล้อยตามในที่สุด นางฟังอีกฝ่ายเล่าเรื่องบุรุษมักจะมีอนุ และทำให้ภรรยาหลวงชอกช้ำ ตอนนี้นางมีหลางจวินแน่นอนนางย่อมอยากให้เขาพึงพอใจไม่ว่าเรื่องใด

“เจ้าอย่าได้คิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องน่าอาย เพราะไม่ว่าผู้ใดเมื่อแต่งงานไปก็ย่อมต้องผ่านเรื่องนี้กันทั้งนั้น”

“ไม่น่าอายแน่หรือเจ้าคะ” นางเอ่ยถามด้วยท่าทีลังเลไม่มั่นใจ

จือหลานยิ้มให้นางอย่างเอ็นดู

“แต่งงานกันแรกๆ ข้าวใหม่ปลามัน ข้ากับสามีต้องขึ้นไปอยู่บนเขาด้วยซ้ำ เรี่ยวแรงของเขาราวกับช้างสาร ข้าเกรงจะอับอายบ่าวไพร่จึงได้แต่ปลีกตัวให้ห่างผู้คน ในยามที่ความปรารถนาพลุ่งพล่าน เผ่าพันธุ์หมาป่ามักควบคุมตัวเองไม่อยู่ แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าก็ไม่ต้องกลัว พวกเขาย่อมทะนุถนอมคู่ของตัวเอง เอาเถิด เดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เองว่าสิ่งที่ข้าพูดนั้นเป็นจริง”

หลังจากนั้นระหว่างที่เจ้าบ่าวกำลังดื่มสุราอวยพร เจ้าสาวก็กำลังศึกษาตำราหยินหยางอยู่กับจือหลาน ทั้งยังเป็นหลักสูตรเร่งรัด

ก่อนหน้านี้เป็นมู่หย่งจวินนัดแนะกับฮูหยินของตน ก็เพียงเพื่อให้จือหลานใช้ช่วงเวลาก่อนเข้าห้องหอ สอนสั่งและตระเตรียมให้เจ้าสาวของหลางจวิน พรั่งพร้อมและไม่ขาดตกบกพร่อง

ฟ้าเพิ่งมืดหลางจวินก็เดินโซซัดโซเซมายังห้องหอ

จือหลานปิดปากหัวเราะราวกับรู้ทัน นางได้ยินเรื่องเจ้าบ่าวที่ใจร้อนอยากเข้าห้องหอมามาก แต่ที่มาทันทีที่ฟ้ามืดนางเพิ่งเคยเห็น

หลางจวินมึนเมามากกว่าเจ็ดส่วน เขาถูกมู่หย่งจวินมอมสุราจนแทบจะยืนไม่ไหว หากแต่อีกฝ่ายยังคงนั่งยิ้มน้อยๆ ราวกับสุราสิบไหไม่อาจทำอะไรเขาได้

มองดูเจ้าสาวที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง บนศีรษะมีผ้าคลุมหน้าสีแดงปิดลงจนถึงหน้าอก หลางจวินก็เดินตรงเข้าไปหา มือใหญ่ยื่นไปช้อนคางเจ้าสาวขึ้น โดยที่เขาไม่ได้เปิดผ้าคลุมหน้าขึ้น

“เยว่เอ๋อร์”

“เจ้าคะ” นางตอบเสียงเบาเรียกรอยยิ้มของเจ้าบ่าว

เขานั่งลงข้างๆ หญิงสาวบนเตียง จากนั้นก็รั้งนางเข้าใกล้ สองมือสัมผัสใบหน้าของนางที่อยู่ภายใต้ผ้าคลุมหน้า จากนั้นจึงรั้งใบหน้านางให้เข้ามาหา

จุมพิตผ่านผ้าคลุมหน้า ทำให้เฉินซินเยว่สะดุ้งคราหนึ่ง แต่ถึงอย่างนั้นมือใหญ่ของเขาก็ยังคงวางทาบยังสองข้างแก้ม ดังนั้นจึงไม่อาจขยับออกห่าง

กลิ่นกายและลมหายใจของหลางจวิน มีกลิ่นสุราปะปนเข้ามาด้วย สัมผัสของเขายังคงประทับลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า นางมองเห็นเพียงเงาทะมึนที่โอบล้อมกายเล็กเอาไว้เท่านั้น

“กินข้าวกันเถิด”