บทที่ 3.2

เขาเอ่ยหลังจากผละใบหน้าออก มือใหญ่คว้าคันชั่งมาเปิดผ้าคลุมขึ้น ใบหน้างดงามที่ผ่านการแต่งหน้าอย่างประณีต เรียกรอยยิ้มหล่อเหลาของเจ้าบ่าวออกมา

เฉินซินเยว่มองรอยยิ้มของเขาด้วยท่าทีเลื่อนลอย ใบหน้าดุดันนั้นราวกับอ่อนโยนลงหลายส่วน ในยามที่เขายิ้มแย้มให้นาง

ขณะที่คิดก็ถูกเขาอุ้มตัวลอยขึ้น ได้ยินเสียงพึมพำแผ่วเบา “ตัวเบาถึงเพียงนี้ ตัวเล็กเหลือเกิน คงต้องให้กินให้มากหน่อย”

นางแอบกลั้นหัวเราะ เพราะประโยคนั้นดูเหมือนเขาจะพูดกับตัวเอง กระทั่งถึงโต๊ะที่มีอาหารมงคลมากมายละลานตา หลางจวินนั่งลงพร้อมกับวางนางลงบนตัก

เฉินซินเยว่ขัดเขินอยู่บ้าง หากแต่ทันทีที่นางนึกถึงคำพูดของจือหลาน นางก็คล้อยตามเขาโดยดี

“อาหารพวกนี้ต้องแบ่งกันคนละครึ่งเจ้าค่ะ เป็นอาหารมงคลสำหรับบ่าวสาว พี่จือหลานบอกข้าว่าพวกท่านกินได้ทั้งอาหารมนุษย์และอาหารแบบ...”

“หมาป่า...” ดวงตาของเขาพราวระยับ

“อยากรู้หรือไม่ว่าอาหารของเผ่าพันธุ์หมาป่าเป็นแบบใด”

ไม่พูดเปล่าเขากลับเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ มือทั้งสองข้างที่กอดรัดเอวอรชรลูบไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้ง

เฉินซินเยว่ขัดเขินจนทำอะไรไม่ถูก “คือ... พี่จือหลานบอกว่าท่านเอาแต่ดื่มสุรา กินอะไรสักหน่อยนะเจ้าคะ” หัวใจของนางเต้นรัว เมื่อมองเห็นดวงตาวาววับคู่นั้น เต็มไปด้วยความปรารถนา

“อือ เจ้าป้อนสิ” ใบหน้าของเขาแดงก่ำเพราะฤทธิ์สุรา

เฉินซินเยว่ขยับเบี่ยงตัวเพื่อหยิบตะเกียบ สายตาของนางเหลือบไปเห็นสองมือใหญ่ที่วางประสานอยู่บนหน้าท้องของตน อยู่ๆ ใบหน้าของนางก็ร้อนเห่อขึ้น

กับข้าวอย่างแรกถูกคีบส่งไปให้เขา หลางจวินอ้าปากงับเข้าไปโดยดี ดวงตายังคงจดจ้องมองนาง พลอยทำให้เฉินซินเยว่มือสั่นเทา นางหันไปคีบอีกครั้งให้ตัวเอง หากแต่เจ้าบ่าวกลับไม่ยินยอม เขารั้งศีรษะนางเอาไว้ ก้มลงก่อนประทับริมฝีปากลงไป

สัมผัสรุกเร้าของเขาทำให้หญิงสาวกายสะท้าน มือใหญ่ที่กอดรัดเอวเล็กลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลัง รั้งร่างเล็กเข้าแนบสนิทไปกับมัดกล้ามหนั่นแน่นชวนสะท้าน กระทั่งบางอย่างถูกส่งต่อเข้ามายังปากนางเฉินซินเยว่จึงตระหนัก

“คนละครึ่ง”

หลางจวินบอกนางด้วยลมหายใจหอบพร่า เขาป้อนอาหารที่นางคีบเข้าปากให้ครึ่งหนึ่งจริงๆ!!!

บ่าวสาวนั่งนิ่งหอบหายใจหนักหน่วง

เฉินซินเยว่ไม่ได้พูดอะไร ทั้งยังไม่ได้มีท่าทีต่อต้าน นางคีบอาหารป้อนเขาทีละอย่าง และทุกคำเขาก็จะแบ่งนางครึ่งหนึ่ง

กว่าจะกินอาหารครบเก้าอย่าง ริมฝีปากของนางก็แดงเห่อ เพราะสัมผัสที่ยิ่งมาก็ยิ่งหนักหน่วง สุรามงคลยังคงต้องดื่ม หลางจวินคว้ากาสุรามาถือเอาไว้ จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นกรอกสุราเข้าปากโดยไม่ใช้จอก

เฉินซินเยว่ตะลึงตะลานเล็กน้อย เขาดื่มมากถึงเพียงนี้แต่ยังคงกรอกสุราเข้าไปราวกับดื่มน้ำ “ท่าน...” ยังไม่ทันได้กล่าวอะไร สุราก็ถูกป้อนเข้าปาก พร้อมกันนั้นจุมพิตเร่าร้อนกวาดควานก็กลับมา

เฉินซินเยว่สำลักเล็กน้อย ใบหน้านวลแดงก่ำ สุราเผ็ดร้อนฤทธิ์แรงจนนางรู้สึกมึน แต่ที่เมามายมากกว่าสุรา เห็นจะเป็นเจ้าบ่าวที่ดูกระตือรือร้นในการแบ่งสันปันส่วน ทั้งอาหารและสุราเขาทำหน้าที่แบ่งกับนางคนละครึ่งอย่างเป็นธรรมที่สุด

ในที่สุดกาสุราก็ถูกวางลง มือใหญ่ของหลางจวินไต่ไปมาไม่อยู่สุข ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดใบหน้างาม จุมพิตแผ่วเบาประทับลงยังข้างแก้ม จันทร์เสี้ยวสีแดงปลั่งหาได้ถูกแป้งกลบ

จุมพิตอ่อนโยนของเขา ทำให้เฉินซินเยว่คล้อยตาม นางนั่งอยู่บนตักกว้างสอดสองแขนโอบไหล่ของอีกฝ่ายหลวมๆ ในยามที่จุมพิตที่ค่อยๆ สำรวจรุกล้ำเข้าไปอย่างใจเย็น

สองมือของเขาขยับคราหนึ่ง สายรัดเอวของนางก็ถูกปลดออก เขาไม่ได้ใจร้อนถอดเสื้อของนาง หากแต่กลับสอดมือเข้าไปในสาบเสื้อช้าๆ คืบคลานเข้าไปกอบกุมความนุ่มหยุ่นเต็มมือ ก่อนออกแรงบีบเคล้นด้วยความพอใจ เพราะสัมผัสที่ได้รับนั้นทำให้เขาถึงกับลมหายใจติดขัด

เฉินซินเยว่หลุดเสียงออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มือข้างหนึ่งของนางเผลอคว้าข้อมือของเขาเอาไว้ หากแต่เมื่อสบตากับเขา อีกทั้งสัมผัสของปลายนิ้วที่คีบปลายยอดเหนืออกอวบ ทำให้นางถึงกับกายอ่อนยวบ มือข้างนั้นทำได้เพียงกอบกุมข้อมือเขาเพื่อทรงตัว

ความวูบวาบหวามไหวแล่นพลิ้วไปทั่วร่าง นางพิงศีรษะด้านหลังลงไปยังไหล่กว้าง ลมหายใจเริ่มหอบโยน ร่างกายหรือก็สิ้นไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ความรัญจวนคืบคลานเข้าครอบงำจนนางไม่เป็นตัวของตัวเอง