บทที่ 2.2

ได้ยินดังนั้นหญิงสาวพลันมุ่นคิ้ว “ก่อนหน้านี้มีหลายคนถูกส่งมาบูชายัญ พวกนางล้วนไปที่นั่นหรือเจ้าคะ”

หลางจวินชะงักก่อนหันกลับมามองนาง “บุรุษเผ่าหมาป่าของเรามีเจ้าสาวที่มีตราซึ่งถูกประทับเอาไว้ หากเจ้าหมายถึงเจ้าสาวคนก่อนๆ อาจจะใช่ พวกนางเคยถูกส่งตัวไปที่นั่น”

“แต่...ทุกปีมีสตรีถูกส่งขึ้นมา”

รอยยิ้มของเขาทำให้นางขนลุก ลางสังหรณ์บางอย่างบอกนางว่า...ไม่ใช่ทุกคนจะมีชีวิตรอด!!!

“บางครั้งความงมงายของมนุษย์ก็เข้าขั้นโง่งม ภัยธรรมชาติและโรคระบาด มิได้เกิดขึ้นเพราะเทพผู้ปกปักขุนเขาเสมอไป แต่บางครั้งกลับเป็นเพราะน้ำมือของมนุษย์” เขากล่าวออกมาเสียงเรียบ

“ท่านหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”

“โรคระบาดเกิดขึ้นเพราะความเลินเล่อและความมักง่าย อุทกภัยเกิดขึ้นเพราะพวกเขาตัดไม้บนเขาจนเหี้ยน เช่นนี้ยังโทษว่าเป็นเพราะเทพเจ้าพิโรธได้อีกหรือ”

เฉินซินเยว่รับฟังด้วยท่าทีสงบ นางเองก็เคยคิดว่าชาวบ้านช่างงมงาย หากแต่วันนี้นางกลับได้พบกับเขา หลางจวิน บุรุษผู้ลึกลับซึ่งปรากฏตัวท่ามกลางป่าเขามืดมิด

“แล้วครั้งนี้ที่พวกเขาส่งข้ามาเล่าเจ้าคะ”

“เจ้ามาเพราะต้องมา” หลางจวินกล่าวจบก็หันกลับไป มือใหญ่จับจูงมือของหญิงสาวให้ออกเดิน

เขาไหนเลยจะบอกนางว่าความจริงแล้ว เขาใช้เล่ห์กลเล็กๆ น้อยๆ กับเจ้าหมอผีกำมะลอที่หลอกลวงชาวบ้าน ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่ต้องลงแรงอะไรเลย นอกจากรอให้ชาวบ้านเหล่านั้นพานางมาส่งถึงมือเขา

เฉินซินเยว่มือหนึ่งถูกจับจูง มือหนึ่งยกขึ้นลูบจันทร์เสี้ยวที่เปลี่ยนเป็นสีแดง ในใจของนางสับสนจนไม่อาจเรียบเรียง

ตลอดมามีแต่คนรังเกียจจันทร์เสี้ยวบนใบหน้าของนาง แต่ไม่ว่าจะมองคราใดนางก็ให้รู้สึกว่ามันสวยมาก แม้จะเป็นสีดำหากแต่ไม่ว่าจะมองคราใด นางก็ไม่อาจรับรู้ถึงความชั่วร้าย

มาบัดนี้นางมีหลางจวินเดินนำอยู่ข้างหน้า กอบกุมมือนางให้ออกเดิน หัวใจที่สิ้นหวังของนางพลันรู้สึกถึงแสงแห่งความหวัง

ความหวาดกลัวและความโดดเดี่ยวที่ผ่านมา ดูเหมือนถูกหลางจวินปัดเป่าไปจนสิ้น

หัวใจของนางสงบลงจนน่าประหลาด นางสมควรกลัว หากแต่นางกลับมีความสุขกระทั่งไม่อาจห้ามรอยยิ้ม แม้จะเดินไปในทิศทางที่นางไม่รู้ เดินตามเขาไปในสถานที่ซึ่งนางไม่รู้จัก แต่ถึงอย่างนั้น นางกลับไม่รู้สึกหวาดหวั่นอีกต่อไปแล้ว

“ไม่ถามหรือว่าสถานที่ที่ข้าจะพาไปนั้น เป็นเช่นไร”

เฉินซินเยว่เงยหน้าขึ้นมองเขา รอยยิ้มสว่างเจิดจ้าของนางเผยออกมา เป็นรอยยิ้มและดวงตาของความจริงใจที่สานสบกับเขา

“ชีวิตข้าสิบปีก่อนรอดมาได้ หากแต่ก็ไร้ซึ่งความหวัง ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่าจะเป็นทุกอย่างให้ข้า ดังนั้นท่านจะเป็นความหวังของข้า ท่านไปที่ใดข้าล้วนติดตาม”

“เจ้า...คิดเช่นนั้นจริงๆ หรือ”

หลางจวินดูคล้ายตกตะลึงไปเล็กน้อยที่นางว่าง่ายถึงเพียงนี้ มือใหญ่กุมมือนางแน่นขึ้น จากนั้นไม่พูดไม่จาเขากลับพานางก้าวตรงไปข้างหน้า

ท่ามกลางความมืดมิด เฉินซินเยว่เดินตามเงาร่างสูงไป นางไม่หวาดหวั่น ก้าวเดินตามเขาไปด้วยหัวใจอันมั่นคง ฝากทุกอย่างเอาไว้ในมือเขา บอกตัวเองว่านับจากนี้นางจะมีเขา นางจะไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว

มืออันอบอุ่นที่กุมมือนางแน่น ยิ่งทำให้นางมั่นใจ ไม่ว่าเขาพานางไปที่ใดนางก็ไม่หวั่น เพราะแม้เขาจะดูเย็นชา หากแต่การกระทำของเขากลับแสดงให้นางเห็นชัด

...นางสะดุดเขาเอื้อมมือมาคว้านางเอาไว้

...นางเดินช้าเขารั้งฝีเท้ารอ ความห่วงใยเงียบๆ นี้ บอกให้นางรู้ว่าเขาหาได้เป็นคนเย็นชาไม่

นางตัดสินใจแล้ว อดีตที่ผ่านมานางจะลืมเลือนให้สิ้น วันนี้จะเป็นวันที่นางเริ่มต้นใหม่

เริ่มต้น...โดยมีเขา ‘หลางจวิน’ เป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ

ในม่านหมอกหนาทึบร่างเล็กของเฉินซินเยว่ถูกโอบกอดแน่น นางตัวสั่นเล็กน้อยเพราะความหนาวเย็น หากแต่ก้าวไปได้ไม่นานม่านหมอกเหล่านั้นพลันเลือนหาย หลงเหลือเอาไว้เพียงทางเดินซึ่งทอดยาวเข้าไปในกำแพงเมือง

“นั่นเป็นอักษรของเราเผ่าหมาป่า ไม่นานเจ้าจะได้เรียนรู้ ที่นี่คือเมืองป๋ายหลาง ข้ามีสหายที่นี่อยากให้พวกเขาช่วยจัดงานไหว้ฟ้าดินแบบมนุษย์ เจ้าจะได้เป็นฮูหยินของข้าอย่างสมบูรณ์ เขาเรียกขานว่ามู่หย่งจวิน เป็นเจ้าเคหาสน์หงเล่อ ฮูหยินของเขาก็เป็นมนุษย์”

ได้ยินดังนั้นหญิงสาวพลันเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาซาบซึ้ง นางไหนเลยไม่เข้าใจในความใส่ใจของเขา ยามนี้หากนางได้พบมนุษย์สักคนที่เคยตกอยู่ในสภาพอย่างนาง เขาคงคิดว่านางจะวางใจมากกว่านี้

“ข้าเชื่อใจท่าน ท่านไม่จำเป็นต้อง...”