บทที่ 7 เพลิงอัคคีธารามืด

         เมื่อเงาของหลี่เฉียงลับหายไปจากขอบประตู มู่ตานยังคงยืนแข็งทื่ออยู่กลางสวนนั้นอีกเนิ่นนาน ร่างกายสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมได้

          นางไม่รู้ว่าตนเองก้าวกลับเข้ามาในเรือนได้อย่างไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงนอนของตนเองตั้งแต่เมื่อใด รู้เพียงแค่ว่าความแข็งแกร่งที่เสแสร้งไว้ทั้งหมดได้พังทลายลงในพริบตา

          นางทรุดกายนั่งลงบนขอบเตียงอย่างหมดแรง มือทั้งสองข้างกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ร่างกายสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมได้จากความหวาดหวั่นที่แล่นจับขั้วหัวใจ มันคือความกลัว แต่เป็นความกลัวคนละชนิดกับที่นางมีต่อหลี่เฉียง

          ความกลัวที่มีต่อหลี่เฉียงนั้นเปรียบดั่งเปลวไฟที่ลุกโชน มันร้อนและแผดเผาอย่างรุนแรง คือการเผชิญหน้าที่ตรงไปตรงมา นางรู้ว่าต้องรับมืออย่างไร

          แต่ความกลัวที่นางกำลังรู้สึกในตอนนี้ มันคือห้วงน้ำลึกที่ไร้ก้นบึ้ง มันเย็น มันคือความมืดมิดที่มองไม่เห็นตัวตน ความกลัวต่อรอยยิ้มที่สุภาพ ต่อเล่ห์กลที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความอ่อนโยนที่ค่อย ๆ ฉุดรั้งนางให้จมดิ่งลงสู่ความสับสน นางไม่รู้ว่าจะต้องรับมือกับเขาอย่างไร ไม่รู้ว่าจะต้องตั้งรับแบบไหน ความไม่รู้นี้เองที่กัดกินจิตใจของนางยิ่งกว่าความเจ็บปวดใด ๆ ที่เคยได้รับมา

          นางนั่งจมอยู่ในภวังค์แห่งความหวาดกลัวนั้นเนิ่นนานเท่าใดก็มิอาจทราบได้ จนกระทั่งเสียงฝีเท้าแผ่วเบาของเสี่ยวเหลียนดังขึ้นที่หน้าประตู เด็กสาวก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบพร้อมกับถาดน้ำชา นางเห็นสีหน้าซีดเผือดและแววตาที่เหม่อลอยของมู่ตานก็บังเกิดความสงสารจับใจ แต่ก็ทำได้เพียงก้มหน้าจัดเตรียมถ้วยชาอย่างเงียบงัน

          ในชั่วขณะนั้นเอง มู่ตานก็ตระหนักได้ว่านางจะจมอยู่กับความกลัวเช่นนี้ต่อไปไม่ได้ นางต้องหาข้อมูล ต้องรู้ให้ได้ว่าศัตรูคนใหม่ของนางเป็นคนเช่นไร

          “เสี่ยวเหลียน” นางเอ่ยขึ้น เสียงของนางยังคงสั่นเทาเล็กน้อย

          เด็กสาวสะดุ้งสุดตัว รีบหันมาคุกเข่าลงทันที “องค์หญิงมีอะไรจะสั่งบ่าวหรือเพคะ”

          “ลุกขึ้นเถิด ข้าไม่ได้จะทำอะไรเจ้า” มู่ตานกล่าวพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่หวาดกลัวของเด็กสาว “ข้าเพียงแค่อยากจะรู้ว่าท่านอิงเฟิงเขาเป็นคนเช่นไร”

          สีหน้าของเสี่ยวเหลียนซีดลงยิ่งกว่าเดิม นางก้มหน้างุดจนคางแทบชิดอก “บะ...บ่าว...บ่าวไม่กล้ากล่าวถึงท่านอิงเฟิงเพคะ”

          “ข้าไม่ได้สั่งให้เจ้านินทานายของเจ้า” มู่ตานปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนลงเล็กน้อย “ข้าเพียงแค่อยากจะเตรียมตัวให้ถูกต้อง เช่น...เขาชมชอบสิ่งใดเป็นพิเศษหรือไม่ ดนตรี บทกวี หรือว่า...การฝึกยุทธ์เช่นเดียวกับพี่ชายของเขา”

          เสี่ยวเหลียนลังเลอยู่ครู่ใหญ่ นางลอบมองซ้ายขวาราวกับกลัวว่าจะมีใครได้ยิน ก่อนจะกระซิบตอบด้วยเสียงที่เบาที่สุด

          “ท่านอิงเฟิง...เขา...เขาแตกต่างจากท่านแม่ทัพโดยสิ้นเชิงเพคะ” นางหยุดไปอึดใจหนึ่ง “เขา...สุภาพเสมอเพคะ ไม่เคยตวาดบ่าวไพร่ ไม่เคยทำร้ายใคร แต่ทุกคนในจวนกลับกลัวเขายิ่งกว่ากลัวท่านแม่ทัพเสียอีก เพราะไม่มีใครรู้ว่าภายใต้รอยยิ้มของเขานั้นเขากำลังคิดอะไรอยู่”

          หัวใจของมู่ตานเย็นเยียบลง คำตอบของเสี่ยวเหลียนยืนยันในสิ่งที่นางคาดเดาไว้ไม่ผิดเพี้ยน

          “เขา...เคยมีสตรีมาปรนนิบัติที่เรือนหรือไม่” นี่คือคำถามที่สำคัญที่สุด

          เสี่ยวเหลียนส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “ไม่เคยเลยเพคะ! องค์หญิงเป็นคนแรก ปกติแล้วเรือนของท่านอิงเฟิงจะเงียบสงบราวกับป่าช้า ไม่มีใครกล้าเข้าไปรบกวนหากไม่ได้รับคำสั่งเพคะ”

          มู่ตานพยักหน้ารับช้า ๆ ข้อมูลที่ได้มาน้อยนิดแต่มันก็มีค่ามหาศาล นางเป็นคนแรก ซึ่งหมายความว่านางคือหมากตัวสำคัญในเกมอะไรบางอย่างของเขา ไม่ใช่เพียงของเล่นชั่วข้ามคืน

          “ไปเถิด” นางกล่าวกับเสี่ยวเหลียน “แล้วช่วยเตรียมน้ำอาบและเสื้อผ้าชุดที่ดีที่สุดที่ข้ามีให้ด้วย”

          เมื่อเสี่ยวเหลียนจากไป และบานประตูปิดลงความเงียบอันเยียบเย็นก็กลับเข้าครอบงำเรือนไผ่เร้นอีกครั้ง

          มู่ตานยังคงนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความหวาดหวั่นต่อห้วงน้ำลึกนั้นแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนถึงขีดสุด นางรับรู้ถึงปลายนิ้วที่สั่นเทาของตนเอง รับรู้ถึงหัวใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นขบวน แล้วนางจึงค่อย ๆ สั่งการร่างกายของตนเอง

          นางบังคับให้มือที่สั่นเทานั้นหยุดนิ่ง บังคับให้ลมหายใจที่ตื้นเขินกลับมาลึกและสม่ำเสมอ

          นี่ไม่ใช่การเตรียมตัวเพื่อไปพบชายคนรักที่ต้องแต่งแต้มด้วยความหวังหรือความปรารถนา แต่นี่คือการเตรียมตัวของนักรบ คือการสวมเกราะเพื่อเข้าสู่สมรภูมิที่อันตรายที่สุด...สมรภูมิที่มองไม่เห็นคมดาบ แต่กลับสังหารคนได้ทั้งเป็น

          เมื่อน้ำอาบมาถึง นางใช้เวลาอยู่ในห้องชำระกายนานกว่าปกติ นางอาบน้ำชำระร่างกายอย่างเชื่องช้า จงใจขัดถูทุกอณูบนผิวเนื้อ ไม่ใช่เพื่อความงาม แต่เพื่อลบกลิ่นอายคาวเลือดและโทสะของหลี่เฉียงที่ยังคงฝังแน่น นางต้องกำจัดเปลวไฟที่แผดเผาให้สิ้นซาก ก่อนที่จะก้าวลงไปในห้วงน้ำที่เยือกเย็น

          นางปล่อยให้ความอุ่นของน้ำช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บในใจออกไปชั่วคราว จากนั้นก็เดินมาหยุดอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า อาภรณ์ที่นางมีล้วนเป็นผ้าฝ้ายและผ้าไหมเรียบ ๆ ไม่มีชุดใดที่งดงามเป็นพิเศษ

          นางเหลือบมองชุดสีขาว...

          ‘ไม่ได้ สีขาวคือการยอมจำนน คือการไว้ทุกข์ ข้ายังไม่แพ้’

          นางปรายตามองชุดสีแดงเข้ม

          ‘ก็ไม่ได้เช่นกัน’

          นั่นคือสีแห่งการท้าทายที่โจ่งแจ้ง มันใช้ได้ผลกับพยัคฆ์ร้ายอย่างหลี่เฉียง แต่จะไร้ผลกับพญาเหยี่ยวอย่างอิงเฟิง

          มือของนางจึงเลือกหยิบชุดสีเขียวหยกที่ดูสงบและสะอาดตาที่สุดขึ้นมาสวมใส่ มันเป็นสีของไผ่ที่แสดงถึงความสุขุม ความอดทน และความมีชีวิตชีวา สีที่สามารถโอนอ่อนตามแรงลม แต่ไม่เคยหักโค่น

          นางนั่งลงหน้าคันฉ่องทองเหลือง บรรจงสางผมยาวสลวยของตนเองอย่างใจเย็น ทุกครั้งที่หวีไม้ลากผ่านเส้นผม มันคือการดึงสติ คือการจัดระเบียบความคิดที่สับสนวุ่นวายให้เข้าที่ นางกำลังสร้างหน้ากากของนางขึ้นมา เส้นผมที่เกล้าขึ้นเป็นมวยต่ำอย่างเรียบง่ายแต่ดูสง่างามคือเกราะชิ้นแรก มันแสดงถึงความสงบแต่ก็พร้อมที่จะรับมือ นางปล่อยปอยผมเล็กน้อยให้เคลียข้างแก้มเพื่อลดทอนความแข็งกร้าวบนใบหน้า พร้อมทบทวนกลยุทธ์ของตนเอง

          ‘จงเป็นกระจกเงา นิ่งสงบ และสะท้อนทุกสิ่งกลับไป’

          นางไม่ได้แต้มเครื่องประทินโฉมใด ๆ นางจะไม่แต่งแต้มตนเองราวกับนางคณิกาที่รอรับแขก แต่นางก็จะไม่เผยความอ่อนแอให้ศัตรูเห็น นางจึงแตะเพียงชาดสีอ่อนที่ริมฝีปากเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยซีดเผือดที่เกิดจากความหวาดหวั่น นี่ไม่ใช่การแต่งแต้มเพื่อความงาม แต่มันคือสีสันแห่งการหลอกลวง

          ภาพที่สะท้อนกลับมาคือนางพญาหงส์ที่ปีกหัก แม้จะบาดเจ็บและตกอยู่ในกรง แต่ความสง่างามและความทระนงก็ยังคงฉายชัดออกมาจากแววตา