บทที่ 8 เผชิญหน้าพญาเหยี่ยว 1

         สุริยาคล้อยเคลื่อนสู่ยามอัสดง แสงสีทองสุดท้ายอาบไล้ไปทั่วจวนแม่ทัพ ก่อนที่จางมามาจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ณ หน้าเรือนไผ่เร้น นางไม่ได้มาเพียงลำพัง แต่มาพร้อมกับนางกำนัลร่างเล็กอีกสองคนซึ่งถือโคมไฟแก้วอย่างนอบน้อม

          “ได้เวลาแล้ว” หญิงชรากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเคย

          มู่ตานลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินตามออกไปอย่างเงียบสงบ หัวใจของนางเต้นเป็นปกติ ลมหายใจสม่ำเสมอ อย่างน้อยก็ภายนอก

          เส้นทางสู่เรือนพักของอิงเฟิงนั้นทอดห่างออกไปราวกับอยู่คนละโลกกับความแข็งกร้าวของจวนแห่งนี้ มิได้มุ่งสู่ลานฝึกยุทธ์ แต่กลับลัดเลาะไปตามศิลาแผ่นเล็กที่ทอดตัวคดเคี้ยวราวลำธารลึกล้ำเข้าไปในทิวป่าไผ่

          ใบไผ่สีเขียวเสียดสีกันตามลมยามเย็นบังเกิดเสียงซ่าราวกับเสียงกระซิบอันไร้ที่มา พวกนางข้ามสะพานหินโค้งทอดข้ามสระบัวซึ่งบัดนี้หุบกลีบหลับใหลอย่างสงบ บนผิวน้ำสะท้อนเงาของจันทร์เสี้ยวที่เพิ่งปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าอย่างงดงาม เสียงกังสดาลลมที่แขวนอยู่ชายคาศาลาไม้ดังกรุ๊งกริ๊งแว่วมาเป็นระยะ ฟังดูไพเราะแต่กลับให้ความรู้สึกวังเวงอย่างน่าประหลาด

          สรรพสิ่งงดงามราวกับหลุดออกมาจากม้วนภาพ ทว่าเป็นภาพที่งดงามจนเย็นเยียบ งดงามทว่ากลับไร้ซึ่งไออุ่นแห่งชีวิต

          ในที่สุดทางเดินก็สิ้นสุดลง ณ เรือนพักหลังหนึ่งซึ่งซ่อนเร้นกายอยู่อย่างสงบสันโดษหลังม่านไผ่ลู่ลม เรือนหลังนี้มีขนาดเล็กกว่าของหลี่เฉียงมากนัก สร้างจากไม้สีอ่อน กรุด้วยกระดาษสา มีโคมไฟกระดาษสีนวลแขวนอยู่หน้าประตู ขับไล่ความมืดและให้ความรู้สึกอบอุ่น แต่มันคือความอบอุ่นจอมปลอมที่นางสัมผัสได้

          จางมามาหยุดอยู่แค่หน้าประตูห้องหนึ่ง นางผายมือเข้าไปด้านใน “เชิญองค์หญิง ท่านอิงเฟิงรออยู่ด้านในแล้ว”

          พูดจบนางก็หันหลังเดินจากไปพร้อมกับนางกำนัล ทิ้งให้มู่ตานยืนเผชิญหน้ากับประตูสู่พญาเหยี่ยวเพียงลำพัง

          นางรวบรวมลมหายใจเฮือกสุดท้ายกลั้นความสั่นเทาไว้ในอก ก่อนจะยื่นมือที่เย็นเฉียบออกไป แล้วค่อย ๆ เลื่อนประตูเปิดออก กลิ่นหอมอันสะอาดบริสุทธิ์ของกระดาษ หมึกจีน และของกำยานไม้จันทน์อันลุ่มลึกก็ลอยมาปะทะร่างนางในทันที

          ภาพที่เห็นเบื้องหน้าทำให้นางต้องหยุดชะงักไปชั่วครู่

          ผิดคาดที่นี่มิใช่ห้องนอน แต่คือห้องหนังสือของบัณฑิตผู้สูงศักดิ์ที่สมบูรณ์แบบจนน่าสะพรึงกลัว ชั้นหนังสือไม้เนื้อดีสูงจรดเพดานตั้งตระหง่านอยู่เต็มผนังด้านหนึ่ง อัดแน่นไปด้วยม้วนตำราและหนังสือโบราณนับพันเล่ม ผนังอีกด้านประดับด้วยม้วนภาพวาดพู่กันลายเส้นอันวิจิตร กลางห้องมีโต๊ะยาวสำหรับเขียนอักษรซึ่งมีแท่นฝนหมึกและพู่กันวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ ข้างหน้าต่างวงกลมที่มองเห็นเงาของต้นไผ่ไหวเอน มีกระดานหมากล้อมตั้งอยู่โดยที่ยังมีหมากสีดำและขาววางค้างไว้ และที่มุมห้องด้านในสุดมีพิณเจ็ดสายตัวหนึ่งวางอยู่บนแท่นไม้สลักอย่างเงียบสงบ

          ทุกสิ่งในห้องนี้ล้วนบ่งบอกถึงรสนิยมอันสูงส่งของบัณฑิต มันคือสถานที่แห่งปัญญาและความสงบ ทว่าสำหรับมู่ตานแล้วความสงบนี้กลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงกู่ร้องในสนามรบ

          นี่คือรังของพญาเหยี่ยวที่ใช้ปัญญาแทนศาสตรา ใช้เล่ห์กลแทนคมดาบอย่างแท้จริง

          และเขาก็อยู่ที่นั่น...

          อิงเฟิงนั่งขัดสมาธิอย่างสงบบนเบาะรองนั่งเคียงข้างกระดานหมากล้อม เขาสวมอาภรณ์ผ้าไหมสีฟ้าอ่อนที่เรียบง่ายแต่ดูสะอาดตา ผมยาวสีดำขลับของเขาถูกรวบขึ้นด้วยกวานหยกชิ้นเล็ก ๆ เผยให้เห็นลำคอที่ระหง ในมือของเขาถือถ้วยชาอุ่น ๆ

          แสงไฟจากโคมสีนวลสาดต้องใบหน้าอันหล่อเหลาขับเน้นให้เขาดูอ่อนโยนงดงามราวกับบัณฑิตลือนามที่หลุดออกมาจากม้วนภาพ มิใช่หนึ่งในผู้พิชิตที่เพิ่งทำลายนครของนาง

         เขาเงยหน้าขึ้นจากถ้วยชาเมื่อนางขยับกายเข้ามา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ อันอบอุ่น

          “เชิญนั่งก่อนสิองค์หญิง” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม

          มู่ตานค่อย ๆ ทอดกายนั่งลงบนเบาะรองนั่งฝั่งตรงข้ามของกระดานหมากล้อม รักษาระยะห่างระหว่างคนทั้งสองไว้

          ท่วงท่าของอิงเฟิงสง่างาม เขารินชาจากกาใบเล็กที่ตั้งอยู่บนเตาอุ่นใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบใบจิ๋วอีกใบหนึ่ง แล้วค่อย ๆ เลื่อนมันข้ามกระดานหมากล้อมมาตรงหน้านาง

          “ลองชิมดูสิ นี่คือชาเมฆาขาวยอดเขาจากแคว้นทางใต้ ว่ากันว่าช่วยให้จิตใจที่ว้าวุ่นสงบลงได้"

          มู่ตานมองไอร้อนที่ลอยกรุ่นจากถ้วยชานั้นนิ่ง นางไม่รู้ว่ามันมียาพิษหรือไม่ แต่นางก็รู้ดีว่าการปฏิเสธในยามนี้คือการเดินหมากที่โง่เขลาที่สุด นางจึงค่อย ๆ ประคองถ้วยชาขึ้นมาจรดริมฝีปากเพียงแผ่วเบา

          “ชาดี” นางกล่าวชมตามมารยาท

          “ข้าดีใจที่ท่านชอบ” เขายิ้ม “คนเราเมื่อจิตใจสงบดุจผิวน้ำ ก็จะสามารถมองเห็นหมากบนกระดานได้ชัดเจนขึ้น” เขาพยักพเยิดไปยังกระดานหมากล้อม “ท่านหญิงพอจะเดินหมากเป็นหรือไม่”

          “เคยร่ำเรียนมาบ้าง”

          “ดีเลย ข้ากำลังเดินหมากกับตนเองค้างไว้อยู่พอดี แต่การประลองกับเงาของตนเองนั้นน่าเบื่อยิ่งนัก เพราะเราย่อมรู้ทันหมากตาต่อไปของตนเองเสมอ” เขามองลึกเข้ามาในดวงตาของนาง “แต่การประลองกับผู้อื่นนั้นน่าสนใจกว่ามาก เพราะเราไม่มีวันรู้ได้เลยว่าในใจของพวกเขาซ่อนเร้นสิ่งใดอยู่”

          หัวใจของมู่ตานกระตุกวูบ...

          “ท่านหญิงอยากจะลองเดินหมากขาวต่อจากข้าหรือไม่” เขาเชื้อเชิญ

          นี่คือการทดสอบ การประลองปัญญาครั้งแรกได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

          นางทอดสายตามองดูกระดานเบื้องหน้า สถานการณ์ของหมากสีขาวกำลังตกเป็นรองอย่างเห็นได้ชัด ถูกวงล้อมของหมากดำบีบรัดไว้เกือบทุกทิศทางมิต่างอันใดจากชะตากรรมของนางในยามนี้

          นางสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะค่อย ๆ คีบหมากสีขาวเม็ดหนึ่งขึ้นมา แล้ววางลงบนจุดที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่สุด เป็นการเดินหมากที่เสี่ยงและท้าทายอย่างยิ่ง