ตอนที่ 1 | หนุ่มโหดข้างบ้าน (2/2)

ภายในคฤหาสน์หงส์บดินทร์

ตึกๆๆๆ

เสียงฝีเท้าเล็กเดินย่างกรายเข้ามาภายในคฤหาสน์หลังใหญ่พร้อมกับเจ้าหมา บิงซูถูกปล่อยให้เป็นอิสระทันทีหลังจากที่มันกลับสู่ถิ่นเดิม ตามมาด้วยร่างบางของจินนี่ที่ยังคงอกสั่นขวัญผวากับเหตุการณ์เมื่อชั่วครู่ เธอพ่นลมหายใจแล้วยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องโถงใหญ่

“แหมลูก วันนี้ก็วันหยุดทั้งทีนะ งานในโรงพยาบาลมันก็เครียดๆนั่นแหละแม่รู้ แม่เลยอยากจะพาเจสซี่ไปช้อปปิ้งที่ห้างไง นี่แม่ให้คนเตรียมรถรอแล้ว ไปเถอะลูกแม่”

“เฮ้อ.. หนูขี้เกียจค่ะแม่ เย็นนี้หนูมีนัดไปดินเนอร์กับแทนไทอีก วันนี้เลยอยากออกจากบ้านแค่รอบเดียว”

ฟุบ!

เสียงของสองแม่ลูกที่ดังแว่วมาทำให้ทางจินนี่หันไปมอง ซึ่งเธอก็เห็นทางคนเป็นแม่กับพี่สาวเดินตามติดกันมายังโซฟา ก่อนที่สาวหน้าสวยเป๊ะในชุดโยคะจะทิ้งตัวลงบนนั้นอย่างรำคาญใจ โดยมีแม่ของเธอตามประกบข้างไม่ห่าง ดูเหมือนว่าพี่สาวเธอจะเพิ่งออกกำลังกายเสร็จ

“คุณเจสซี่ต้องการรับน้ำอะไรไหมคะ”

“ไม่อะ จะไปไหนก็ไป!”

เจสซี่ หญิงสาวหน้าสวยที่ตอบรับแม่บ้านอย่างรำคาญใจ พูดจบเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นโดยไม่สนใจใครทั้งนั้น พอแม่บ้านได้ยินจึงรีบก้มหน้าขอโทษแล้วเดินออกไปจากห้องโถงทันที ซึ่งเป็นปกติที่ลูกคุณหนูสาวผู้เอาแต่ใจจะทำกิริยาแบบนี้ใส่คนใช้ในบ้าน

ซึ่งทางจินนี่กับเจสซี่มีนิสัยแตกต่างกันมาก เจสซี่จะออกแนวรักความสบาย ชอบดูถูกคนที่ต่ำต้อยกว่า ติดหรู ติดแบรนด์เนม และมองคนที่ภายนอกเป็นอันดับหนึ่ง เธอเป็นแพทย์สาวชื่อดังในโรงพยาบาลเอกชน เป็นที่เชิดหน้าชูตาของวงศ์ตระกูลหงส์บดินทร์เป็นอย่างมาก

ผิดกับจินนี่ที่เรียนอยู่แค่ปีสี่.. เธอมีความฝันลมๆแล้งๆว่าอยากเป็นนักเขียนข่าว ซึ่งทางบ้านไม่ได้สนับสนุนเลย

“ลูกก็ไปช้อปปิ้งกับแม่ก่อนไง เลือกเสื้อผ้าสวยๆใส่ไปหาแทนไทไงจ๊ะลูก เชื่อแม่สิว่าเขาต้องชอบแน่”

“เฮ้อ! แม่อย่าเซ้าซี้หนูได้ไหมคะ! หนูบอกแล้วไงว่าหนูขี้เกียจออกอะ! แค่ออกกำลังกายก็เหนื่อยจะแย่แล้ว!”

“……”

จนกระทั่งเจสซี่ที่ถูกเซ้าซี้จนเลือดขึ้นหน้า เธอก็หันไปตวาดเสียงแข็งกร้าวใส่แม่ด้วยความโมโห ท่ามกลางความเงียบที่เกิดขึ้นภายในห้องกว้าง สีหน้าของคุณหญิงจันทร์ก็เริ่มซีดเซียว เธอไม่กล้าดุด่าลูกสาวตัวเองด้วยซ้ำ และมันก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร

“พ..พี่เจส.. ใจเย็นๆก่อนสิคะ พี่จะตะคอกใส่แม่ทำไม แม่เขาก็แค่อยากจะไปเที่ยวกับพี่เองนะ เพราะพักหลังพี่ก็เอาแต่ไปเที่ยวกับพี่แทนไทตลอด เอ่อ.. แม่คงจะคิดถึงพี่น่ะค่ะ”

กึก

ทันทีที่จินนี่เอ่ยประโยคห้ามปรามพี่สาวออกมา สถานการณ์ในตอนนี้มันก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เจสซี่ตวัดแววตาไม่สบอารมณ์มองมายังน้องสาว ก่อนจะหรี่ตามองจินนี่ด้วยรอยยิ้มเหยียดหยามอยู่ลึกๆ

“หึ.. แกนี่ชอบสอนพี่อยู่เรื่อยเลยนะจินนี่”

“คือว่าหนูไม่ได้..”

“แม่ก็พายัยจินนี่ไปช้อปปิ้งแทนหนูสิคะ เพราะวันนี้หนูไม่ได้อยากไป ดูเหมือนว่าน้องอยากไปมากเลย”

“……”

“แม่น่ะพาน้องออกไปเที่ยวบ้างสิ เดี๋ยวชาวบ้านเขาจะหาว่าแม่มีลูกสาวแค่คนเดียว หึๆ”

ประโยคเหน็บแนมน้องสาวตัวเองเริ่มทำให้คนเป็นแม่หน้าเจื่อน ไม่เว้นแม้แต่จินนี่ที่ยืนเบิกตาโพลงกับคำพูดนั้น ไม่ว่าจะกี่ครั้งเธอก็ไม่เคยชินสักที ตั้งแต่เด็กจนโตแม่เธอก็จะแสดงออกว่ารักแค่พี่สาวมากกว่า

“ลูกก็ไปแซวน้องนะเจสซี่ พอแล้วๆ ถ้าไม่อยากไปแม่ก็จะไม่บังคับ แต่แม่ไม่ไปกับจินนี่หรอก เฮ้อ..”

“เอ้า ทำไมละคะแม่?” เจสซี่กระตุกยิ้มแล้วหันไปทางน้องสาวที่ยืนตาแดงก่ำ

“ก็เวลาไปเจอเพื่อนแม่ข้างนอก น้องสาวคนดีของลูกชอบทำให้แม่ขายหน้าไงจ๊ะ พอเลย แม่เข็ดแล้ว คุยเรื่องธุรกิจอะไรกับใครเขาก็ไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก”

“คิกๆ ขนาดนั้นเลยเหรอคะ ก็แค่น้องไม่ได้มีชีวิตที่ดีเหมือนหนูเนี่ยนะ น้องเขาอยากเป็นนักเขียนข่าวนี่ แม่ก็อย่าไปทำลายความฝันของน้องสิ..”

“……”

จินนี่ได้แต่ยืนฟังแม่กับพี่สาวพูดถึงตัวเองอยู่อย่างนั้น ทั้งๆที่เธอรู้สึกเจ็บปวดกับการถูกเปรียบเทียบมาตลอด ใบหน้าสวยหวานเบือนหนีออกไปอีกทาง มือข้างหนึ่งกำแน่นราวกับไม่อยากรับรู้อะไรอีกต่อไป

‘จินนี่แตกต่างจากเจสซี่มากเลย ตอนแรกฉันก็คิดว่าลูกสาวของเธอจะเป็นหมอทั้งสองคนซะอีก ทำไมอีกคนถึงอยากทำงานเป็นนักเขียนล่ะ’

‘นั่นสิจันทร์.. จินนี่หน้าตาสวยมากเลยนะ ถึงแม้จะสวยน้อยกว่าเจสซี่ แต่ฉันก็คิดว่าจินนี่น่าจะได้ทำอาชีพที่ดีกว่านี้ แต่เป็นได้แค่นักเขียนข่าวเนี่ยนะ โฮะๆๆ เงินเดือนจะได้สักเท่าไหร่กันเชียว คงจะเหนื่อยน่าดูเลย’

อาชีพที่เธออยากทำในอนาคตมันสวนทางกับความต้องการของทางบ้าน เพราะเธอแค่อยากเปลี่ยนโลกข่าวให้กลายเป็นตัวหนังสือที่เธอรัก แม้เงินเดือนจะน้อยนิด แต่เธอก็มีความสุขที่ได้เรียนในคณะวารสารศาสตร์

“หนูไม่ได้มีชีวิตเพอร์เฟกต์เหมือนพี่นี่คะ พี่ไม่จำเป็นจะต้องพูดข่มหนูแบบนี้ก็ได้ กลัวตัวเองจำไม่ได้เหรอคะว่าเป็นลูกรักของพ่อแม่ กึ่ด.. หนูขอตัวก่อนนะคะ”

พูดจบหญิงสาวที่หน้าชาไปข้างก็รีบเดินหนีออกไปทันที เธอจ้ำอ้าวเดินขึ้นไปยังชั้นสองของคฤหาสน์ใหญ่ ทิ้งไว้ให้เหลือแต่พี่สาวกับแม่ที่นั่งอยู่บนโซฟาหนัง มีเสียงดังไล่หลังเธอขึ้นมาเหมือนกับทุกครั้งจนชิน..

“นี่ยัยจินนี่!!”

“จ..ใจเย็นก่อนลูก”

“แม่ดูน้องสิคะ! ทำไมถึงได้พูดใส่หนูแบบนี้!”

“เฮ้อ.. เดี๋ยวแม่สั่งสอนน้องเองเจสซี่ ใจเย็นๆก่อนลูก”

“ยัยนั่นชอบอิจฉาหนูตลอดเลยค่ะแม่!!”

ทั้งๆที่ใจเธอบอกว่าชินแล้ว

แต่น้ำตามันก็แอบไหลออกมาทุกครั้งไป..

สองทุ่มกว่า..

ณ คลับแห่งหนึ่งใจกลางเมืองหลวง

“เฮ้ยๆๆ บ..เบาๆก่อนยัยจินนี่!”

“อึ่ก!! ฉันไหวหน่าเกี๊ยว! ฉันไม่เมาง่ายๆหรอก”

“ฉันไม่ได้ห่วงว่าแกจะเมา! ฉันห่วงว่าแกจะอ้วกมากกว่า! แกเคยอ้วกพุ่งเป็นน้ำตกเหวนรกใส่คนมาแล้วนะย๊ะ”

เพื่อนสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเอ่ยปรามอีกฝ่ายด้วยสีหน้าจริงจัง นั่นจึงทำให้ทางจินนี่รีบหยุดเอาแก้วเหล้าเข้าปากทันที เธอได้สติกับคำเตือนโดยที่หันมองไปทางเพื่อนสนิท

เกี๊ยว หญิงสาวหน้าตาน่ารัก ผมสั้นประบ่า เธอคบกับจินนี่มาตั้งแต่มอปลาย มีความชอบเหมือนกับจินนี่จนมาเรียนคณะเดียวกัน ทั้งสองรู้ใจกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร และเกี๊ยวก็เป็นคนเดียวที่รู้เรื่องส่วนตัวของเพื่อนรักมากกว่าใคร

เธอรู้ด้วยว่าถ้าจินนี่อยากเมาจนลืมทุกอย่าง แปลว่าวันนี้เธอคงถูกพี่สาวกับแม่พูดทำร้ายจิตใจมาอีกแล้ว..

“อะอึ่ก! จริงด้วย.. ฉันจะเมาไม่ได้เด็ดขาดยัยเกี๊ยว เพราะฉันอ่านข่าวคดีฆาตกรรมมาเยอะ คืนนี้ฉันกับแกมาเที่ยวคลับกันสองคน ม..มันมีความอันตรายสูงมาก เราสองคนเป็นผู้หญิงโสดด้วยกันทั้งคู่”

“อาห๊ะ มันอันตรายตั้งแต่แกกระดกเหล้าเพียวๆเข้าปากแล้วค่ะยัยเพื่อนรัก! เพิ่งมารู้ตัวหรือไงเล่า!! เฮ้อ.”

เกี๊ยวถอนหายใจแล้วส่ายหน้าอย่างเอ็นดูเพื่อนรัก แต่จังหวะนี้เองที่ทางจินนี่ได้หันไปเห็นแก๊งผู้ชายริมกำแพง พวกนั้นจ้องมองเธอกับเกี๊ยวมาสักพักใหญ่แล้ว

“ฉ..ฉันพอแล้ว ฉันไม่กินแล้ว ตอนนี้ฉันยังไหวอยู่”

จินนี่เป็นคนที่ระวังตัวในระดับหนึ่ง เธออ่านข่าวและเรียบเรียงจนรู้ไปถึงคดีฉาวโฉ่มากมาย ยกเว้นแต่คดีของพี่สาวที่เธอยังไม่รู้ว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่..

“แล้วนี่แกจะไปไหนเนี่ย!?”

“เราสองคนออกไปเที่ยวที่อื่นกันเถอะเกี๊ยว ฉันว่าที่นี่เริ่มไม่โอเคแล้วอะ อึ่ก.. รีบไปกัน!”

หมับ!

พูดจบจินนี่ก็รีบคว้ากระเป๋าสะพายกับข้อมือน้อยของเพื่อนเดินออกมาทันที ท่ามกลางกลุ่มคนมากมายที่ยืนเต้นกันอย่างสนุกสนานกลางร้าน มีเสียงเพลงและแสงไฟเปิดอยู่จนทำให้เธอเริ่มปวดหัวจี๊ดขึ้นมา

บรืนนนนน…

“งั้นถ้าแกไม่อยากเข้าไปในที่อโคจรเสี่ยงอันตราย เฮ้อ! ฉันว่าเราเปลี่ยนบรรยากาศหน่อยดีไหมจินนี่?”

เกี๊ยวรีบเอ่ยขึ้นในขณะที่เธอขับเทียบท่าตึกสูงใหญ่กลางกรุงเทพฯ เธอหันมองไปทางจินนี่ที่ยกมือขึ้นมากุมขมับกับฤทธิ์เหล้าในหัว นี่ขนาดโดนเพียวๆไปไม่กี่แก้ว เธอก็แทบจะทรงตัวไม่อยู่แล้ว

“อะไรเหรอ”

“นี่ไง”

“ห๊ะ”

“ฉันรู้ว่าแกอยากระบายอารมณ์ แต่ก็ไม่อยากเสี่ยงอันตรายกับพวกผู้ชาย งั้นแกก็ต้องไปอยู่ในสถานที่อันตรายแต่ก็มีความปลอดภัยสูงดีไหมย๊ะ?”

“น..นี่แกหมายถึงอะไร..”

จินนี่ที่นั่งอยู่ข้างคนขับเริ่มขมวดคิ้วยุ่ง ก่อนที่ทางเกี๊ยวจะกระตุกยิ้มแล้วหันไปมองป้ายด้านหน้า ซึ่งมันก็เป็นป้ายโฆษณาเกี่ยวกับค่ายเรียนฟันดาบชื่อดัง ด้านล่างเป็นตัวอักษรจีน ส่วนด้านบนเป็นชื่อค่ายที่ดูโดดเด่นมาก

มันเหมือนจะเป็นสถาบันที่เกี๊ยวอยากลองไปมานานแล้ว เพราะมันก็เป็นจุดเช็กอินที่มีชื่อเสียงพอตัวในกรุงเทพฯ

สถาบันสอนฟันดาบ

击剑学院

(ตรงไปอีก 500 เมตร)

“ด..เดี๋ยวๆ นี่แกจะพาฉันไปฟันดาบเหรอเกี๊ยว”

“คิกๆ เผื่อว่าแกจะได้หายเมาไง”

“นี่แกบ้าหรือไงเนี่ยยยยยย”

“ไปเถอะ! มันปิดตั้งเที่ยงคืนแน่ะ! ฮิฮิ”

บรื๊นนนนนนนน!!!

“ว..ว๊ากกกกกกกกกกก”

พูดจบแม่สาวผมสั้นก็เหยียบคันเร่งตรงไปทางข้างหน้าทันที ทิ้งให้ทางจินนี่ที่ยังไม่ได้เอ่ยปากปฏิเสธเกือบหน้ากระแทกกับแผงรถ เธอขมวดคิ้วจ้องมองป้ายนั้นที่เริ่มเลือนหายไปกับอากาศ ก่อนจะเห็นตึกสูงใหญ่สีดำที่อยู่ยังด้านหน้า มันออกแนวเป็นทรงจีนเหมือนกับบ้านที่เธอกับเจ้าบิงซูเพิ่งไปเหยียบมาวันนี้..

“สถาบันสอนฟันดาบเหรอ ม..ไม่จริงมั้ง.. ผู้ชายหน้าโหดคนนั้นคงไม่ได้อยู่ที่นั่นด้วยหรอกนะ อะอึ่ก..”