ตอนที่ 1 | หนุ่มโหดข้างบ้าน (1/2)

ข..เขาพูดภาษาไทยได้ด้วยเหรอ

นึกว่าเป็นคนจีนแท้ๆซะอีก..

จินนี่ที่ยืนเบิกตาโพลงคิดอยู่ภายในใจพลางกลืนน้ำลายลงคอ เธอกำสายจูงในมือแน่นโดยที่บอกตัวเองว่าใจเย็นๆ หากทำอะไรผิดนิดหน่อยก็อาจจะโดนไอ้ตาโหดคนนี้ฆ่าหมกโพรงหญ้าได้เลย แววตาหวาดหวั่นเหลือบมองไปยังด้านหลังที่มีหนุ่มหล่อหลายคนกระตุกยิ้มบาง

“เอ่อ ฉ..ฉันขอโทษค่ะคุณ พอดีว่าเจ้าหมาของฉันจู่ๆมันก็วิ่งมาที่นี่ ฉันพยายามจะรั้งสุดแรงที่มีแล้วนะคะ แต่ว่าฉันก็ต้านแรงหมาตัวเองไม่ได้ ขอโทษด้วยจริงๆค่ะ”

“……”

“ฉันอยู่ข้างบ้านคุณนะคะ ยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ แหะๆ”

หญิงสาวที่ไม่ได้ขุ่นเคืองใจกับประโยคเหน็บแนมของหนุ่มหน้าจีน เธอก็ฉีกยิ้มหวานส่งกลับไปอย่างเก้อเขิน คงเพราะสายตาของเขามันน่าเกรงขาม และบรรดาผู้ชายด้านหลังที่เอาแต่จ้องเธอตาเป็นมันกันทุกคน

“เอ่อ.. งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวนะคะ ค..คุณ..?”

“……”

อี้เฉินยังคงไม่ตอบรับอะไรนอกจากยืนแน่นิ่งเหมือนรูปปั้น เขาใช้แววตาเรียบเฉยอันแสนน่ากลัวจ้องมองไปที่เธออยู่แบบนั้น จนจินนี่ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างหวาดกลัว เธอไม่คิดเลยว่าหนุ่มหล่อข้างบ้านจะเป็นพวกต่อต้านสังคมรอบข้างขนาดนี้

แค่บอกชื่อและทักทายกลับก็ยังทำไม่ได้เลย

ชิ.. คนอะไรหยิ่งชะมัด..

“ง..งั้นฉันขอตัวก่อนแล้วกันนะคะ ไปกันเถอะบิงซู”

คนที่หน้าแตกยับเยินก้มลงมองเจ้าสัตว์เลี้ยงด้วยสีหน้าไม่สู้ดี เธอแอบเหลือบมองชายหนุ่มในชุดคลุมจีนแวบหนึ่ง ก่อนจะออกแรงดึงสายจูงของบิงซูให้เดินตามออกไป แต่ทว่าหมาเจ้ากรรมที่เดินอยู่ก็ดันหยุดชะงัก มันเริ่มโก่งตัวแล้วแหงนหน้ามองเจ้าของบ้านที่ยืนค้ำหัวอยู่

“บิงซู!?”

ฉี่……

กึก!

วินาทีนั้นเองมันก็ได้ยกขาข้างหนึ่งขึ้นมากลางอากาศ แล้วจัดการปล่อยน้ำสีเหลืองอ๋อยของตัวเองออกมารดสวนหย่อมอันเขียวขจี ต่อหน้าต่อตาผู้ชายทุกคนที่นี่ รวมถึงอี้เฉินที่ยืนจ้องมองภาพนี้ด้วยสีหน้าอำมหิต

“ว๊ายยยยย!! บ..บิงซูลูก!! ทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ!!”

แต่ทว่าจังหวะที่จินนี่ยืนอ้าปากค้างชั่ววินาที เธอก็เตรียมจะพุ่งตัวไปอุ้มหมาของตัวเองขึ้นมาจากหญ้าด้านล่าง จู่ๆเจ้าบิงซูมันก็กระโดดพรวดออกไปอีกทางอย่างแรง นั่นจึงทำให้แรงกระชากจากสายจูงในมือพาร่างบางมาด้วย

วืบบบบบ

หมับ!!!

ร่างเล็กอันบอบบางน่าทะนุถนอม แต่หน้าอกหน้าใจก็ใหญ่จนเซ็กซี่ ทรวดทรงของเธอไม่ได้ผอมแห้งจนเกินไป มันกำลังทำให้หนุ่มๆแถวนี้น้ำลายแตกกันเป็นแถว จินนี่ถูกแรงกระชากให้หน้าคะมำไปฟุบกับอ้อมอกของใครบางคน ซึ่งใครคนนั้นก็อ้าแขนรับเธอไว้ได้พอดี

ถ้าไม่อย่างนั้นจินนี่คงต้องนอนกองกับพื้นหญ้าไปแล้ว..

“อะอึ่ก!.. ข..ขอโทษค่ะ..”

รู้ตัวอีกทีเธอก็เอ่ยคำขอโทษออกไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหวานรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นผ่านผิวหนัง จังหวะการเต้นของหัวใจกับกลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมที่ผู้ชายชอบใช้

“เชี้ยยยยยยยย...”

“ม..มึง น้องเขาเอาหน้าซบเฮียเลยเหรอวะ”

“ซุบซิบ.. น้องเขาจะตายปะวะมึง”

“ชู่ววววว เฮียเขาไม่ทำผู้หญิงหรอก ปากมึงนี่นะ!”

เหล่านักดาบกล้ามล่ำหลายคนต่างซุบซิบกันด้วยสีหน้าแตกตื่น ทุกสายตาจ้องมองไปยังสาวน้อยที่ขลุกอยู่ในอ้อมอกแกร่ง โดยที่เธอยังไม่รู้ว่ามีใครบางคนกำลังจ้องมองเธออยู่ทุกวินาที เจ้าของกล้ามหน้าอกที่จินนี่กำลังใช้จมูกเล็กคลอเคลียอยู่อย่างนั้นไม่ห่าง

“เธอเป็นพวกโรคจิตเหรอ”

“ค..คะ?”

“……”

จังหวะนี้เองที่จินนี่เงยหน้าขึ้นไปสบสายตากับเจ้าของเสียงทุ้ม เธอก็เบิกตาโพลงด้วยความตกใจกับการกระทำของตัวเอง เพราะใบหน้าหล่อของเขาใกล้กับเธอแค่เพียงนิดเดียว แถมสองมือของเธอก็ยังทาบลงไปยังกล้ามหน้าอกอันขาวเนียน

“เอ่อ อ๊ะ!! ขอโทษค่ะ!!”

ตายแล้วยัยจินนี่.. แกทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย..

“ฉ..ฉันไม่ได้ตั้งใจแต๊ะอั๋งคุณจริงๆนะคะ! คือว่าเมื่อกี๊มันเป็นอุบัติเหตุค่ะ! งั้นฉันขอตัวกลับบ้านก่อน ขอโทษจริงๆนะคะคุณ!”

พูดจบสาวน้อยที่หน้าแดงฉานก็รีบเร่งฝีเท้าวิ่งออกไปอย่างระมัดระวัง เธอตัวแข็งทื่ออย่างทำอะไรไม่ถูก ทั้งขายหน้าผู้ชายทุกคนที่นี่ และก็หวาดกลัวสายตากับท่าทีของหนุ่มจีนคนนั้น เขามองเธอราวกับไม่อยากจะสุงสิงด้วย แถมเธอยังเอาหน้าไปซบกล้ามอกของเขาอีก

“ฮืออออ นี่มันวันซวยอะไรของฉันเนี่ย..”

บ๊อก! บ๊อก!

และแน่นอนว่าเจ้าบิงซูที่ยืนกระดิกหางรออยู่ริมถนนหน้าคฤหาสน์ทรงจีน มันก็ได้เห่าเรียกเจ้านายที่วิ่งหน้าตั้งออกมา

“ไม่ต้องมาเห่าเลยบิงซู! เพราะลูกนั่นแหละที่ทำให้แม่ขายหน้า วิ่งเข้าไปบ้านคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าแล้วยังจะไปฉี่ใส่หญ้าเขาอีก กลับไปแม่จะไม่ให้กินขนมเลยคอยดู!”

หงิ๋งงงง…

พอรู้ว่าแม่ตัวเองเริ่มทำเสียงดุกับประโยคคาดโทษ เจ้าหมาตัวแสบก็หางตกกับหูลู่ลงทันที มันทำได้แต่เดินก้มหน้าตามเจ้าของไปอย่างระมัดระวัง โดยที่มีสายตาของใครคนหนึ่งคอยจ้องมองอยู่ตลอดเวลา

“ฮึ่ม.. ดูท่าน้องเขาจะไม่ธรรมดาเลยนะครับเฮีย ไม่น่าเชื่อว่าเฮียมาอยู่ที่นี่ไม่ถึงเดือนก็เจอสาวมาจีบแล้ว หึๆ”

เทาเทา หนุ่มเจ้าชู้ที่ชอบโปรยเสน่ห์เอ่ยบอกกับอี้เฉินด้วยสีหน้ากวน เขาหันไปขยิบตาใส่เพื่อนรักนักดาบเพื่อให้ช่วยแซวเจ้านายด้วยอีกแรง แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครกล้าเสี่ยงตายเหมือนกับเขาเลยสักคน

“เอ่อ ผมว่าน้องเขาคงไม่ได้ตั้งใจหรอกครับเฮีย”

“นั่นสิครับ เมื่อกี้นี้พวกเราก็เห็นอยู่ว่าเป็นเพราะหมาตัวนั้น มันออกแรงวิ่งจนทำให้สายจูงกระชากเข้ามาหาเฮีย ยังไงก็อย่าถือสาผู้หญิงคนนั้นเลยครับ”

ตามมาด้วย เฟย และ อาถัง สองคนที่วางตัวกับเจ้านายได้สงบเสงี่ยมกว่าเทาเทา เฟยเป็นผู้ชายหน้าดุ นิสัยโหดเหมือนอี้เฉิน ส่วนอาถังก็เป็นชายหนุ่มอัธยาศัยดี เขาชอบมองโลกในแง่ดีและยิ้มง่ายกว่าเจ้านายเยอะเลย

ทั้งสามคนเป็นลูกน้องของอี้เฉินตั้งแต่อยู่ที่ค่ายประลองดาบเถื่อนในจีน แต่พอเขากับแม่ย้ายมาอยู่ที่ไทยถาวร เหล่าลูกน้องหน้าโหดทั้งหลายจึงตามมาทำงานด้วย นานๆทีพวกเขาถึงจะได้กลับบ้านไปหาครอบครัวที่นั่น

“เออ กูไม่ได้ถือสาอะไร พวกมึงอย่าคิดมาก ไปซ้อมกันต่อได้แล้ว เดี๋ยวเย็นนี้กูต้องเข้าบริษัทพ่ออีก”

“รับทราบครับเฮีย!!!”

เหล่าลูกน้องแถวหน้าอย่าง อาถัง เฟย เทาเทา พวกเขาต่างก็ตอบรับเจ้านายพร้อมลูกน้องคนอื่น ก่อนจะหันไปหยิบดาบเล่มยาวออกมาเพื่อทำการประลองเหมือนเคย โดยมีชายหนุ่มร่างสูงยืนเฝ้ามองดูอยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ตั้งแต่ที่อี้เฉินย้ายมาอยู่เมืองไทยพร้อมกับแม่

เขาก็ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักอย่างการเปิดค่ายสอนฟันดาบ ซึ่งมันเป็นค่ายใหญ่ที่มีสถานที่ฝึกสอนอยู่ใจกลางกรุงเทพฯ บางครั้งเขาก็จะนัดลูกน้องมาสอนที่คฤหาสน์นี้ เพื่อให้ลูกน้องไปฝึกสอนเด็กที่เข้ามาเรียนเป็นทอดๆต่อไป

โดยมีข้อแม้จากเจ้าสัวที่เป็นพ่อเลี้ยงของเขาว่า.. เขาจะต้องคอยดูแลบริษัทอัศวินกุลให้ดีที่สุด ห้ามให้บริษัทมีเรื่องเสื่อมเสียชื่อเสียงเด็ดขาด ซึ่งอี้เฉินก็ตอบตกลงและทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีมาตลอดไม่มีขาดตกบกพร่อง

ครืดดดดดดด

(สายเรียกเข้าจาก สายสืบ)

“ว่าไง”

หนุ่มหน้าจีนกรอกเสียงทุ้มลงในปลายสายด้วยสีหน้าเรียบเฉย ซึ่งวินาทีนี้เองอี้เฉินก็ก้มลงมองความร้อนรุ่นบางอย่างที่ยังติดอยู่บนอก ก่อนเขาจะหรี่ตาจ้องมองคราบลิปสติกสีแดงจางๆบนนั้น หัวคิ้วหนาพลันกระตุกวูบและขมวดชนกันในทันที

(ได้เรื่องแล้วครับคุณอี้เฉิน เรื่องนี้สำคัญมากครับ)

“อืม ได้เรื่องว่ายังไงบ้าง”

อี้เฉินขบกรามแน่นก่อนจะใช้ปลายนิ้วโป้งเช็ดคราบลิปสติกออกจากหน้าอก เขาถอนหายใจแล้วเดินหลีกหนีจากเสียงฟันดาบบริเวณสวนหย่อม

(ครอบครัวของผู้หญิงที่ชื่อเจสซี่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านของคุณอี้เฉินครับ ผมกับทีมใช้เวลานานมากกว่าจะสืบหาจนเจอ เพราะตระกูลหงส์บดินทร์มีอิทธิพลมาก พวกมันปิดที่อยู่จริงจนไม่มีใครตามตัวได้ ตั้งแต่ที่เกิดเรื่องนั้นเมื่อสิบปีก่อน ครอบครัวของเจสซี่ก็ไม่เคยเปิดเผยเรื่องส่วนตัวอีกเลย มีแค่ออกงานสังคมนานๆทีเท่านั้นครับ)

“กึ่ด.. มันก็แน่นอนอยู่แล้ว สังคมประณามครอบครัวพวกมันฉิบหายไงล่ะ เพราะมันทำให้น้องชายกูต้องตายอย่างปริศนา มันยังมีหน้าไม่รับผิดชอบเหี้ยอะไรอีก ไอ้ครอบครัวระยำ..”

(ครับคุณอี้เฉิน)

“มึงไปเร่งสืบให้ด้วยว่าเป็นบ้านหลังไหน”

(รับทราบครับ)

“อ้อ.. แล้วก็สืบหาด้วยว่าน้องสาวเจสซี่ชื่ออะไร เพราะกูไม่เคยเห็นแม้กระทั่งหน้า ชื่อก็ไม่รู้จัก จำได้ว่าตอนขึ้นศาลน้องสาวของยัยนั่นก็ไม่มา”

(ได้ครับคุณอี้เฉิน แต่ข้อมูลของตระกูลนั้นเป็นความลับหลายอย่างเลยครับ เพราะคนที่รู้และแฉก็ถูกตามเก็บหมด บ้างก็ถูกฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจนหมดตัว โดยเฉพาะน้องสาวของเจสซี่ที่ไม่ค่อยเล่นโซเชียล)

พอได้ยินแบบนั้นจึงทำให้ทางอี้เฉินแน่นิ่งไป เขาหรี่ตาลงกับความจริงของน้องสาวศัตรู มันจะเป็นไปได้ยังไงที่ลูกคุณหนูสาวผู้มีชีวิตที่ดีจะไม่เล่นโซเชียล ในขณะที่เจสซี่ก็ชอบอัพรูปของแบรนด์เนมลงแทบทุกวัน

“เฮ้อ.. ยังไงก็คอยตามสืบเรื่อยๆแล้วกัน อย่าให้แม่กูรู้เด็ดขาด พ่อกูด้วย เข้าใจไหม”

(เข้าใจครับคุณอี้เฉิน)

ก่อนสายจะถูกตัดไปด้วยน้ำมือของหนุ่มจีนที่เลือดขึ้นหน้า อี้เฉินยืนขบกรามแน่นกับบาดแผลทางใจที่ไม่เคยจางหายไปเลย ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาเอาแต่ตามสืบเรื่องของตระกูลหงส์บดินทร์อยู่ตลอด อี้เฉินไม่ให้ใครรู้เรื่องนี้ทั้งนั้น โดยเฉพาะแม่กับพ่อเลี้ยง

เขาใช้อำนาจของเขาจัดการทุกอย่างหลังบ้านอย่างเงียบๆ แต่อี้เฉินก็ไม่ได้โง่จนมองไม่ออก ที่ผ่านมาเขารู้มาตลอดว่าพ่อเลี้ยง.. รู้เรื่องนี้แต่ไม่ยอมพูดอะไร