Se connecter“ค..คุณ?”
“นี่เธออีกแล้วเหรอ!?”
เจ้าของค่ายฟันดาบชี้นิ้วมองไปยังแม่สาวตัวเล็กที่คุ้นเคย ก่อนคิ้วหนาจะขมวดเข้าหากันอย่างหัวเสีย อี้เฉินขบกรามแน่นโดยที่ยังยืนนิ่งอยู่แบบนั้น แม้จะรู้สึกอายที่มีสาวสวยเข้ามาเห็นความลับเรื่องเพศของตัวเอง แต่ตอนนี้เขาสงสัยมากกว่าว่าเธอเป็นใครกันแน่?
“อะ เอ่อคือ.. คุณอี้เฉินเหรอคะ..”
จินนี่เอ่ยพลางก็ถอยหลังหนีจากเขาทีละนิด เธอลอบกลืนน้ำลายลงคอโดยที่มองไปโดยรอบอย่างหวาดระแวง เพราะในห้องนี้มันปิดทึบจนน่ากลัว แถมเสียงที่เธอกรีดร้องเมื่อชั่วครู่ก็ดูเหมือนว่าคนด้านนอกจะไม่ได้ยิน
“เธอรู้จักชื่อฉันด้วยเหรอ” อี้เฉินจ้องเธอตาขวาง
“ก..ก็วันนี้ไงคะ ฉันได้ยินลูกน้องของคุณเรียกคุณค่ะ คือว่าฉันกับเพื่อนมาเรียนฟันดาบ แต่ฉันหาห้องน้ำไม่เจอ พอเห็นป้ายชี้มาทางนี้ ฉ..ฉันก็เลยเดินเข้ามา ประตูข้างหน้ามันไม่ได้ล็อกค่ะ”
“มันไม่ได้ล็อกก็เพราะต้องเคาะก่อนเข้าไง นี่เธอเป็นคนไม่มีมารยาทใช่ไหม?”
“ไม่ใช่นะคะ! เอ่อ.. ฉันคิดว่าที่นี่เป็นห้องน้ำจริงๆค่ะ”
“ตอนบ่ายก็ครั้งนึงแล้ว เธอพรวดพราดเข้ามาในบ้านฉันกับหมาของเธอ แถมยังทำตัวเป็นผู้หญิงโรคจิตอีก”
“ค..คะ!? ผู้หญิงโรคจิต..”
พอได้ยินคำเรียกนั้นก็ทำให้จินนี่ถึงกับอ้าปากค้าง เธอโดนเขาด่ามาแบบโต้งๆทั้งที่มันไม่ใช่ความจริงเลย แต่พออยากจะโกรธเขาตอบกลับไป สีหน้าอำมหิตที่พร้อมจะฆ่าใครให้ตายก็ทำให้เธอก้มหน้างุดทันที
“ฉันสาบานได้เลยค่ะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงโรคจิตแบบที่คุณคิดนะคะ ทุกอย่างมันเป็นอุบัติเหตุกับความบังเอิญทั้งนั้น เฮ้อ.. ค..คุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่ค่ะ”
“……”
“ขอโทษนะคะที่เข้ามาเห็นภาพอะไรที่ไม่ควรเห็น”
“……”
“งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ หวังว่า.. เราสองคนจะไม่ได้เจอกันอีก ฉ..ฉันสัญญาว่าจะไม่เล่าให้ใครฟังค่ะ”
พูดจบแม่สาวน้อยใจสู้ก็เตรียมตัวจะเดินออกไปจากห้องนี้ แต่ทว่าคนที่เคลือบแคลงใจก็รีบพุ่งตัวเข้ามาจับเธออย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งของอี้เฉินคว้าข้อมือเรียวไว้แน่น
ปึก!!
“อ..อ๊ะ..”
ก่อนจะดันร่างบางให้เข้าไปแนบชิดติดกับกำแพงอีกฝั่ง ท่ามกลางความกดดันที่จินนี่ต้องแบกรับ เธอเบิกตาโพลงพร้อมกับหัวใจอันสั่นระรัว ร่างกายสั่นเทาอย่างทำอะไรไม่ถูก นี่เธอกำลังถูกชายแปลกหน้าคุกคามอยู่งั้นเหรอ
“ปล่อยฉันนะคะคุณ อึ่ก! ฉ..ฉันบอกให้ปล่อย”
“เธอมองป้ายอะไรของเธอถึงเดินขึ้นมาห้องนี้ได้ ห้องน้ำลูกค้าอยู่ข้างล่าง ไม่ใช่ข้างบนนี้ คงมีแค่คนตาบอดเท่านั้นแหละที่น่าจะเดินขึ้นมาผิด”
อี้เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความโมโห เขาหรี่ตาจ้องมองสาวน้อยในอ้อมอกอย่างไม่ไว้ใจ เพราะป้ายบอกทางก็ใหญ่พอสมควร มันอยู่ติดกับบันไดเชื่อมขึ้นมายังชั้นบน แต่เธอกลับบอกว่าเข้าใจผิดซะงั้น
“ฉ..ฉันพูดจริงนะคะ สงสัยว่าตาฉันมัวไปหน่อย”
“นี่จะเล่นมุกอะไร”
“คือว่าเมื่อกี๊ฉันไปกินเหล้ากับเพื่อนมาค่ะ”
“คิดว่าฉันโง่มากเหรอ”
“……”
“จะพูดความจริง หรือจะให้ฉันเอามีดง้างปากเธอ”
“อะอึ่ก..”
อะไรกัน ทำไมเขาถึงได้น่ากลัวขนาดนี้นะ
ข..เขาจะฆ่าฉันตายคาห้องนี้เลยหรือเปล่า..
จินนี่ที่หายใจระส่ำกับประโยคของเขาเอ่ยขึ้นภายในใจ ตอนนี้เธอกลัวเขาจนตัวสั่นไปหมด เพราะสายตาของอี้เฉินเป็นสายตาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันดูมีพลังของความน่ากลัวแปลกๆ เขาพร้อมจะเอาจริงตามที่พูดทุกเมื่อ โดยเฉพาะผู้หญิงที่ถูกเขาตราหน้าว่าเป็นคนโรคจิต
ครืดดดดดดด..
(สายเรียกเข้าจาก พี่เจสซี่)
แต่ท่ามกลางความเงียบงันที่เธอคิดว่าไม่น่ารอดพ้นจากเงื้อมมือของเขา โทรศัพท์ในกระโปรงพลีทก็สั่นระรัวขึ้นมาจนเสียงดัง เธอจึงรีบก้มหน้าหยิบมันขึ้นมาด้วยความตกใจ ก่อนรายชื่อพี่สาวจะทำให้เธออึดอัดกว่าเดิม
จินนี่เงยหน้ามองอีกฝ่ายราวกับขออนุญาตในการรับสายนี้ เพราะถ้าหากเธอไม่กดรับ พี่เธอจะต้องโมโหเหมือนทุกครั้ง เพราะเจสซี่ไม่ชอบการถูกเมินจากน้องสาวอยู่แล้ว
ติ๊ด
“ฮ..ฮัลโหลค่ะพี่เจสซี่..”
กึก
ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้นดังออกมาจากเรียวปากเล็ก ดวงตาคมเฉี่ยวของอี้เฉินก็กระตุกวูบทันที เขาตวัดแววตาแปลกใจจ้องมองมายังใบหน้าหวานที่เบี่ยงหนีไปอีกทาง ก่อนสีหน้าที่มีแต่คำว่าสงสัยจะจ้องมองเธอไม่ยอมลดละ
เจสซี่งั้นเหรอ?
เขาจำได้แม่นว่าแฟนเก่าของน้องชายที่ตายจากไป ยัยผู้หญิงสารเลวคนนั้นก็ชื่อเจสซี่เหมือนกัน แถมตอนนี้เธอยังมีชีวิตที่สุขสบายบนกองเงินกองทองของตระกูล ผิดกับมู่หยางที่ร่างกายสลายหายไปกับอากาศ เหลือเพียงแค่ความทรงจำในอดีตที่มีต่ออี้เฉิน..
(นี่แกอยู่ไหนเนี่ย)
“เอ่อ หนูออกมาเที่ยวกับเกี๊ยวค่ะ พี่เจสมีอะไรหรือเปล่า”
จินนี่พยายามลดระดับเสียงให้เบาที่สุด เพราะเธอรู้ว่ามีสายตาของใครคนหนึ่งจ้องมองเธออยู่
(เปล่าหรอก ฉันก็แค่จะโทรมาถามเรื่องงานน่ะ พอดีแทนไทอยากให้แกมาช่วยเขียนข่าวให้ ถือว่างานนี้พิสูจน์ฝีมือแกเลยแล้วกัน จะได้มีผลงานก่อนเรียนจบด้วย)
“จ..จริงเหรอคะพี่เจส”
(อืม ถ้าว่างๆเดี๋ยวแทนไทจะเข้ามาที่บ้านเรา ยังไงแกก็อย่าทำให้ฉันขายหน้าล่ะ ไม่งั้นฉันจะยกเลิกแน่)
แต่จังหวะนั้นเองที่ข้อความบางอย่างบนโทรศัพท์ของอี้เฉินได้แจ้งเตือน เขาจึงถอยหลังหนีออกจากเธอโดยที่ยังคงสงสัยกับชื่อนั้นอยู่ มือหนาหยิบมันขึ้นมากดเปิดดูข้อความลับจากสายสืบที่ส่งไปนานหลายเดือน
จนความจริงบางอย่างที่เขาตามหามาเนิ่นนาน มันก็ได้ปรากฏตรงหน้าอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว..
สายสืบ : (ส่งรูปภาพ)
สายสืบ : น้องสาวของเจสซี่คือผู้หญิงคนนี้ครับคุณอี้เฉิน โชคดีที่ผมกับทีมไปตามสืบที่มหาลัยของเธอมาได้ เธอเรียนอยู่ปีสี่ มหาวิทยาลัยนอร์ทเอเชีย ชื่อของเธอคือ จินนี่ ครับ อายุ 22 ปี ไม่ค่อยชอบออกงานสังคมเท่าไหร่ พ่อแม่เธอรักพี่สาวมากกว่า จินนี่เลยกลายเป็นลูกสาวคนเล็กที่ถูกพ่อแม่ลืมครับ
ทันทีที่อี้เฉินได้อ่านข้อความบนหน้าจอสี่เหลี่ยมในมือ รวมถึงรูปภาพของหญิงสาวหน้าสวยที่กำลังฉีกยิ้มกว้างกับวิวธรรมชาติ หนุ่มหล่อคนเดิมก็ค่อยๆเลื่อนสายตามองไปยังจินนี่ที่ยืนคุยโทรศัพท์ รอยยิ้มร้ายเริ่มคลี่คลายออกมาด้วยความโล่งใจกับแผนการของตัวเอง
เขาตามหาเธอมานานมากจนลืมไปแล้ว น้องสาวคนเล็กของตระกูล ‘หงส์บดินทร์’ ผู้หญิงที่อี้เฉินอยากจะดึงเธอเข้ามาอยู่ในชีวิตเพื่อแก้แค้น ทั้งครอบครัวของเธอรวมไปถึงเธอ ทุกคนมีส่วนรู้เห็นในการตายของมู่หยางกันหมด
แต่ดูเหมือนว่าจินนี่จะไม่รู้ว่าเขาคือใคร เพราะเธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าสิบปีก่อนเกิดเรื่องร้ายขึ้น เธอรู้แค่เพียงว่าเจสซี่ตกเป็นจำเลยสังคมในคดีฆาตกรรมแฟนหนุ่ม แต่จินนี่ก็เชื่อมั่นมาตลอดว่าพี่สาวของเธอบริสุทธิ์..
“ค่ะพี่เจส โอเคค่ะ”
(อืม อย่ากลับดึกล่ะ)
พี่สาวคนสวยดีกรีแพทย์ชื่อดังกล่าวจบก็ตัดสายไปทันที ทิ้งให้จินนี่เผยรอยยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยเป็น เธอดีใจที่จะได้แสดงฝีมือในการเขียนข่าวของตัวเองแล้ว แต่ลืมไปเลยว่ามีสายตาของใครบางคนกำลังจ้องมองอยู่
“เอ่อ.. งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวก่อนนะคะ คุณจะให้ฉันชดใช้ด้วยอะไรก็ได้เลย แต่ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่บอกใครเกี่ยวกับเรื่องนี้ ย..อย่าคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงโรคจิตเลยค่ะ ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น ฉันสาบานได้..”
“……”
จบประโยคนั้นก็ทำให้ทางอี้เฉินไม่ได้พูดอะไร สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปทันทีที่ได้รู้ความจริง เขาเชื่อเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงโรคจิต
เพราะจินนี่คนนี้คือลูกคุณหนูผู้สูงศักดิ์ บ้านรวย มีอำนาจล้นฟ้า เธอไม่มีทางเป็นผู้หญิงอย่างที่เขาเคยคิดไว้แน่ แต่พี่สาวคนดีของเธอต่างหากที่เป็นผู้หญิงแบบนั้น..
“ล..ลาก่อนนะคะ แหะๆ สวัสดีค่ะ”
ทว่าเธอพูดจบก็เตรียมตัวจะเดินหนีออกไปจากที่นี่อีกครั้ง แต่มือหนาของเขากลับคว้าเอวเธอมาแนบกายก่อน
หมับ!!
“ว..ว๊าย!!!”
นั่นจึงทำให้ทางจินนี่ถึงกับร้องท้วงขึ้นมาด้วยความตกใจ เพราะเจ้าของเงื้อมมือโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้พร้อมแสยะยิ้มร้าย มันเป็นรอยยิ้มอันแสนน่ากลัวที่ชวนขนหัวลุกแทบบ้า แม้หน้าตาเขาจะหล่อราวกับพระเอกซีรีส์ แต่สายตาของเขาซ่อนความโกรธแค้นไว้ข้างในตลอดเวลา
“เอ่อ เดี๋ยวก่อนค่ะคุณอี้เฉิน น..นี่คุณจะทำอะไรคะ”
“เอาเป็นว่าฉันเชื่อเธอก็แล้วกันนะ”
“คะ!?”
เขาพูดว่าเชื่อฉันงั้นเหรอ
“ขอโทษนะที่ทำให้กลัว หึ.. แต่เธอพูดแล้วนะว่าจะรับผิดชอบ เพราะเธอดันมาเห็นความลับของฉันซะได้”
“ค..ความลับ..”
“ก็เรื่องที่ฉันนั่งทำแบบนั้นไง 自慰 (zìwèi) ภาษาไทยเรียกว่าช่วยตัวเองใช่ไหม หรือเรียกว่าชักว่าวนะ?”
ผ่าง!!!
นี่เขาเป็นบ้าไปแล้วหรือไงเนี่ย..
“ช่วยตัวเองค่ะ!! ย..อย่าพูดประโยคหลังนะคะ!!”
คนที่หน้าร้อนฉ่ารีบอธิบายกับหนุ่มจีนด้วยความร้อนรน เธอหน้าแดงก่ำจนสังเกตเห็นได้ง่ายๆ ดวงตากลมโตพยายามจะหลบหลีกสายตาเจ้าเล่ห์ของเขา จากอี้เฉินที่นิ่งเงียบและดูไม่อยากสุงสิงกับเธอ ทำไมตอนนี้เขาถึงได้ทำบุคลิกเจ้าชู้ใส่เธอถึงขนาดนี้กัน
“หึ.. โอเค”
“งั้นคุณก็ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ ฉันจะรีบลงไปหาเพื่อน พอดีเพื่อนฉันรออยู่ข้างล่างน่ะค่ะ”
“ฉันปล่อยแน่ ถ้าเธอมาฝึกดาบที่นี่จนครบคอร์ส”
“คะ?”
“เรียนฟรี ฉันจะไม่คิดค่าใช้จ่ายเธอกับเพื่อนสักบาท แต่มีข้อแม้ว่าเธอจะต้องมาหาฉันที่นี่ทุกวัน ตกลงไหม?”
อะไรกัน.. แบบนี้มันก็เท่ากับว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ถูกจ้างเพื่อมาตอบสนองเรื่องนั้น บ้าไปแล้วหรือไงเนี่ย
“ม..ไม่ค่ะ! นี่คุณ.. ต้องการอะไรจากฉันกันแน่ ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงโรคจิต แล้วฉันก็ไม่ชอบผู้ชายโรคจิตด้วยค่ะ ถ้าขืนคุณพูดแบบนั้นอีก ฉันจะแจ้งตำรวจ”
“หึๆ แล้วตอนกลางวันใครกันที่เอาหน้ามาซบหน้าอกฉัน ไม่ใช่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนี้หรอกเหรอ?”
“ก..ก็หมาของฉัน..”
“ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการก็แล้วกัน”
“……”
“ฉันชื่อ อี้เฉิน อายุสามสิบสองปี เป็นเพื่อนบ้านที่เธอกับหมาวิ่งพรวดพราดเข้ามานั่นแหละ ที่นี่เป็นค่ายสอนฟันดาบของฉันกับลูกน้อง ไหนๆก็เจอกันบ่อยขนาดนี้แล้ว เราสองคนมาทำความรู้จักกันไว้น่าจะดีกว่า”
ผู้ชายคนนี้ดูอันตรายเป็นบ้า ตั้งแต่หัวจรดเท้าเขาดูเหมือนมีอะไรแอบแฝงอย่างบอกไม่ถูก แววตาคมเฉี่ยวคู่นั้นเริ่มทำให้ฉันหายใจไม่ออก แต่น่าแปลกนะ
ทำไมฉันถึงได้หัวใจเต้นระรัวกับเสียงของเขา ใบหน้าหล่อๆของเขา สัมผัสอุ่นบริเวณฝ่ามือหนาที่ทาบลงมาบนแขนฉัน หรือว่าฉันจะหลงเสน่ห์หนุ่มจีนคนนี้เข้าแล้ว..
‘เธอเรียนอยู่ปีสี่ มหาวิทยาลัยนอร์ทเอเชีย ชื่อของเธอคือ จินนี่ ครับ อายุ 22 ปี’
“แล้วเธอล่ะสาวน้อย เธอชื่ออะไร?”
ณ มหาวิทยาลัยนอร์ทเอเชีย กรุงเทพฯ(หน้าคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน)“ม..ไม่จริงใช่ไหมเนี่ยยัยเกี๊ยว ไม่ได้นะ! ไหนแกบอกว่าจะไปฝึกดาบกับฉันทุกวันไง ทำไมวันนี้แกเทฉันแบบนี้เล่า”(ฮืออออ ก็วันนี้ฉันต้องไปเยี่ยมยายนี่หน่าเพื่อนรัก ฉันขอโทษจริงๆยัยจินนี่ พอดียายฉันเรียกกะทันหันอะ นี่ถ้าไม่ไปฉันต้องอดได้มรดกแน่ ฉันไม่ยอมหรอก!)“เฮ้อ.. ฉันอยากจะบ้าตายกับแกจริงๆ”จินนี่ที่นั่งอยู่บนเบาะคนขับในรถคันหรูเอ่ยด้วยสีหน้าสิ้นหวังสุดขีด เพราะวันนี้เกี๊ยวติดธุระเรื่องทางบ้าน เธอจึงขอลาเรียนที่มหาลัยครึ่งวัน ตอนแรกจินนี่ก็คิดว่าเพื่อนสาวจะกลับมาเรียนฟันดาบกับเธอตอนเย็นซะอีกหลายวันที่ผ่านมาเธอกับเกี๊ยวก็ไปที่ค่ายของอี้เฉิน เธอได้เห็นหน้าเขาทุกวันจนชิน จากความหวาดกลัวก็เปลี่ยนเป็นความสบายใจ เพราะอี้เฉินลงทุนมาสอนดาบเธอเองกับมือ ในขณะที่ลูกน้องของเขาก็อึ้งเหมือนกัน..(ฉันขอโทษจริงๆนะยัยจินนี่ งั้นวันนี้แกไม่ต้องไปก็ได้ รอฉันกลับมาก่อนแล้วค่อยไปพร้อมกัน ยังไงเราสองคนก็เรียนฟรีอยู่แล้ว นอกเสียจากว่า..)“อะไรเหรอ”(แกจะทนคิดถึงคุณอี้เฉินไม่ไหวจนต้องไปหาเขาไง คิกๆ ก็นั่นแหละน้า.. แกคงจะหลงเสน่ห์หนุ่มจีนที่
“โอเคครับทุกคน เราจะมาทำความรู้จักดาบกันก่อนเลย ดาบจีนน่ะมีหลายแบบ หลายประเภท ซึ่งที่พวกเราถือกันอยู่ก็คือ ดาบเจี้ยน เป็นดาบจีนแบบกว้างตรง ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของจีนครับ”เสียงทุ้มของเฟยเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ภายในค่ายขนาดใหญ่แห่งนี้ก็มีกลุ่มคนที่เรียนดึกแค่ไม่กี่คน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มีจินนี่กับเพื่อนรักในชุดฝึกดาบ เธอเหลือบมองไปทางเกี๊ยวที่ดูจะชอบใจกับเรื่องเหล่านี้เป็นพิเศษ“เฮ้อ.. นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย..”จินนี่สบถโดยที่ก้มลงมองชุดสีดำบนร่างกายอย่างเหนื่อยล้า มันเป็นเสื้อคอจีนแขนยาว กับกางเกงทรงหลวม มีลายอักษรจีนประดับไว้อย่างสวยงาม มีห้องเปลี่ยนชุดอยู่ด้านล่างติดกับห้องน้ำชายและหญิง เธอกับเกี๊ยวเพิ่งเข้าไปเปลี่ยนกันมาเมื่อกี้นี้เองและเธอก็ดันมารู้ทีหลังว่าขึ้นไปเข้าห้องน้ำผิดที่..“ย..ยัยจินนี่”“หือ”“แกไปทำอีท่าไหนคุณอี้เฉินถึงให้เราเรียนฟรีอะ นี่แกไม่ได้เล่นของใส่คุณเขาใช่ไหมเนี่ย ตอนกลางวันเขายังจะฆ่าแกอยู่เลย แกก็เพิ่งเล่าให้ฉันฟังนี่”“เอ่อ ฉ..ฉันไม่รู้เลยเกี๊ยว เขาเป็นบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้เนี่ย”จินนี่เอ่ยพลางก็เหลือบมองไปทางหนุ่มหล่อที่นั่งอยู่บนโซฟาถัดไ
“ค..คุณ?”“นี่เธออีกแล้วเหรอ!?”เจ้าของค่ายฟันดาบชี้นิ้วมองไปยังแม่สาวตัวเล็กที่คุ้นเคย ก่อนคิ้วหนาจะขมวดเข้าหากันอย่างหัวเสีย อี้เฉินขบกรามแน่นโดยที่ยังยืนนิ่งอยู่แบบนั้น แม้จะรู้สึกอายที่มีสาวสวยเข้ามาเห็นความลับเรื่องเพศของตัวเอง แต่ตอนนี้เขาสงสัยมากกว่าว่าเธอเป็นใครกันแน่?“อะ เอ่อคือ.. คุณอี้เฉินเหรอคะ..”จินนี่เอ่ยพลางก็ถอยหลังหนีจากเขาทีละนิด เธอลอบกลืนน้ำลายลงคอโดยที่มองไปโดยรอบอย่างหวาดระแวง เพราะในห้องนี้มันปิดทึบจนน่ากลัว แถมเสียงที่เธอกรีดร้องเมื่อชั่วครู่ก็ดูเหมือนว่าคนด้านนอกจะไม่ได้ยิน“เธอรู้จักชื่อฉันด้วยเหรอ” อี้เฉินจ้องเธอตาขวาง“ก..ก็วันนี้ไงคะ ฉันได้ยินลูกน้องของคุณเรียกคุณค่ะ คือว่าฉันกับเพื่อนมาเรียนฟันดาบ แต่ฉันหาห้องน้ำไม่เจอ พอเห็นป้ายชี้มาทางนี้ ฉ..ฉันก็เลยเดินเข้ามา ประตูข้างหน้ามันไม่ได้ล็อกค่ะ”“มันไม่ได้ล็อกก็เพราะต้องเคาะก่อนเข้าไง นี่เธอเป็นคนไม่มีมารยาทใช่ไหม?”“ไม่ใช่นะคะ! เอ่อ.. ฉันคิดว่าที่นี่เป็นห้องน้ำจริงๆค่ะ”“ตอนบ่ายก็ครั้งนึงแล้ว เธอพรวดพราดเข้ามาในบ้านฉันกับหมาของเธอ แถมยังทำตัวเป็นผู้หญิงโรคจิตอีก”“ค..คะ!? ผู้หญิงโรคจิต..”พอได้ยินคำเรียกน
ณ สถาบันสอนฟันดาบอี้เฉิน 逸晨击剑学院ผ่าง!!!“อ..อี้เฉินเหรอ”ราวกับตอนนี้ความมึนเมาภายในร่างกายจางหายไปในชั่วพริบตา เมื่อเธอได้เห็นป้ายภาษาไทยของคำว่า ‘อี้เฉิน’ ใหญ่โตมโหฬาร ก่อนที่หญิงสาวจะใจเต้นระส่ำกับภาพจำในตอนกลางวัน เพราะเธอจำได้ว่าเขาเหมือนเป็นครูฝึกฟันดาบอะไรสักอย่าง แล้วที่นี่ก็เปิดสถาบันสอนอีก..“แกเป็นอะไรหรือเปล่าจินนี่ ทำไมทำหน้าอย่างกับเห็นผี”“อื้อ ยิ่งกว่าเห็นผีอีก..”“ห๊ะ”“ฮืออออ รีบกลับกันเถอะเกี๊ยว ฉันว่าที่นี่ไม่เหมาะกับพวกเราหรอก ม..มันเถื่อนจะตาย อีกอย่างพวกเราก็บอบบางกันทั้งคู่นะ เผื่อเข้าไปฝึกฟันดาบแล้วมีแผลล่ะ!”จินนี่รีบเกาะแขนเพื่อนสนิทในทันที เผื่อว่าแม่เกี๊ยวทอดของเธอจะยอมเปลี่ยนใจออกไปจากที่นี่บ้าง“นี่แหละยัยจินนี่! พวกเราจะได้ฝึกความเข้มแข็งไง!”“อ..อะไรนะ”“การฟันดาบมันก็คือการต่อสู้อย่างหนึ่ง เราสองคนจะได้ฝึกป้องกันตัวด้วย ฉันเคยไปอ่านเจอในรีวิวเฟสบุ๊คอะ ที่นี่มีแบบสอนป้องกันตัวโดยใช้มีดด้วย แล้วก็มีสอนต่อยมวย แต่ที่ขึ้นชื่อมากที่สุดก็คือการฟันดาบ!”เกี๊ยวพูดโดยที่ดวงตาทั้งสองลุกวาว ดูท่าแล้วเธอจะชอบกีฬาประเภทนี้จริงๆ ผิดกับจินนี่ที่อยากจะวิ่งหนีไปขึ้นร
ภายในคฤหาสน์หงส์บดินทร์ตึกๆๆๆเสียงฝีเท้าเล็กเดินย่างกรายเข้ามาภายในคฤหาสน์หลังใหญ่พร้อมกับเจ้าหมา บิงซูถูกปล่อยให้เป็นอิสระทันทีหลังจากที่มันกลับสู่ถิ่นเดิม ตามมาด้วยร่างบางของจินนี่ที่ยังคงอกสั่นขวัญผวากับเหตุการณ์เมื่อชั่วครู่ เธอพ่นลมหายใจแล้วยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องโถงใหญ่“แหมลูก วันนี้ก็วันหยุดทั้งทีนะ งานในโรงพยาบาลมันก็เครียดๆนั่นแหละแม่รู้ แม่เลยอยากจะพาเจสซี่ไปช้อปปิ้งที่ห้างไง นี่แม่ให้คนเตรียมรถรอแล้ว ไปเถอะลูกแม่”“เฮ้อ.. หนูขี้เกียจค่ะแม่ เย็นนี้หนูมีนัดไปดินเนอร์กับแทนไทอีก วันนี้เลยอยากออกจากบ้านแค่รอบเดียว”ฟุบ!เสียงของสองแม่ลูกที่ดังแว่วมาทำให้ทางจินนี่หันไปมอง ซึ่งเธอก็เห็นทางคนเป็นแม่กับพี่สาวเดินตามติดกันมายังโซฟา ก่อนที่สาวหน้าสวยเป๊ะในชุดโยคะจะทิ้งตัวลงบนนั้นอย่างรำคาญใจ โดยมีแม่ของเธอตามประกบข้างไม่ห่าง ดูเหมือนว่าพี่สาวเธอจะเพิ่งออกกำลังกายเสร็จ“คุณเจสซี่ต้องการรับน้ำอะไรไหมคะ”“ไม่อะ จะไปไหนก็ไป!”เจสซี่ หญิงสาวหน้าสวยที่ตอบรับแม่บ้านอย่างรำคาญใจ พูดจบเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นโดยไม่สนใจใครทั้งนั้น พอแม่บ้านได้ยินจึงรีบก้มหน้าขอโทษแล้วเดินออกไปจากห้องโ
ข..เขาพูดภาษาไทยได้ด้วยเหรอนึกว่าเป็นคนจีนแท้ๆซะอีก..จินนี่ที่ยืนเบิกตาโพลงคิดอยู่ภายในใจพลางกลืนน้ำลายลงคอ เธอกำสายจูงในมือแน่นโดยที่บอกตัวเองว่าใจเย็นๆ หากทำอะไรผิดนิดหน่อยก็อาจจะโดนไอ้ตาโหดคนนี้ฆ่าหมกโพรงหญ้าได้เลย แววตาหวาดหวั่นเหลือบมองไปยังด้านหลังที่มีหนุ่มหล่อหลายคนกระตุกยิ้มบาง“เอ่อ ฉ..ฉันขอโทษค่ะคุณ พอดีว่าเจ้าหมาของฉันจู่ๆมันก็วิ่งมาที่นี่ ฉันพยายามจะรั้งสุดแรงที่มีแล้วนะคะ แต่ว่าฉันก็ต้านแรงหมาตัวเองไม่ได้ ขอโทษด้วยจริงๆค่ะ”“……”“ฉันอยู่ข้างบ้านคุณนะคะ ยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ แหะๆ”หญิงสาวที่ไม่ได้ขุ่นเคืองใจกับประโยคเหน็บแนมของหนุ่มหน้าจีน เธอก็ฉีกยิ้มหวานส่งกลับไปอย่างเก้อเขิน คงเพราะสายตาของเขามันน่าเกรงขาม และบรรดาผู้ชายด้านหลังที่เอาแต่จ้องเธอตาเป็นมันกันทุกคน“เอ่อ.. งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวนะคะ ค..คุณ..?”“……”อี้เฉินยังคงไม่ตอบรับอะไรนอกจากยืนแน่นิ่งเหมือนรูปปั้น เขาใช้แววตาเรียบเฉยอันแสนน่ากลัวจ้องมองไปที่เธออยู่แบบนั้น จนจินนี่ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างหวาดกลัว เธอไม่คิดเลยว่าหนุ่มหล่อข้างบ้านจะเป็นพวกต่อต้านสังคมรอบข้างขนาดนี้แค่บอกชื่อและทักทายกลับก็







