Chapter 8

Chapter 8

“หนึ่งล้านห้าแสนจาร์ปเหรอ คิดเป็นเงินไทยเกือบสี่ล้านเชียวนะ” กชนิภาได้ยินค่าสินค้าถึงกับตกใจ เพราะครั้งนี้เหมือนจะมากกว่าทุกครั้ง

“ใช่ค่ะ ราวๆ นั้น” ฮูดาตอบกลับ “ดิฉันขอตัวนะคะ”

ฮูดาขอตัวทันทีที่หมดหน้าที่ ปล่อยให้กชนิภาอึ้งไปกับจำนวนเงินค่าเสื้อผ้า รองเท้าและเครื่องประดับ ที่เยอะมากที่สุดในชีวิต

“ท่านชีคน่ารักจังเลยค่ะ ซื้อของให้คุณโรสหลายล้านเลย” ฮาน่าชมเจ้านายตัวเอง

“เขาน่ารักกับคนอื่นน่ะสิ แต่สำหรับโรส เขาเกลียดโรสจะตายไป” กชนิภาคิดเช่นนี้มาตลอด “แล้วที่ซื้อของให้เยอะๆ เพราะไม่อยากให้โรสแก้ผ้าเดินในวังของเขามากกว่า หรือไม่ก็ตบหัวแล้วลูบหลัง ทำไม่ดีกับโรส แล้วโยนของแพงๆ ให้”

“ท่านชีคไม่ได้เป็นคนอย่างนั้นนะคะ ถ้าท่านชีคเกลียดคุณโรสจริง ป่านนี้คุณโรสคงถูกโยนออกจากวังนานแล้วค่ะ ท่านชีคไม่มีวันทนอยู่กับคนที่ตัวเองไม่ชอบหน้านานๆ ได้แน่ ที่สำคัญที่สุด ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนอยู่ร่วมห้องกับท่านชีคนะคะ คุณโรสเป็นคนแรกที่แหวกเรื่องที่ท่านชีคเคยทำ” ฮาน่าไม่ได้พูดเข้าข้างชีคอัสวาน เธอทำงานที่นี่มานาน นานจนรู้นิสัยใจคอเจ้าชีวิตดีว่าเป็นเช่นไร

“ใช่สิ พี่ฮาน่าเป็นลูกน้องท่านชีคก็ต้องเข้าข้างเขาอยู่แล้ว ท่านชีคทั้งแค้นและเกลียดโรส ไม่มีวันเปลี่ยนความรู้สึกไปจากนี้ได้หรอกค่ะ” กชนิภายังเข้าใจเช่นเดิม

“การที่ให้คุณโรสอยู่ใกล้ๆ อาจไม่ได้หมายความว่าเกลียดหรือต้องการแก้แค้นก็ได้นะคะ” ฮาน่าพูดราวกับรู้ว่า ชีคหนุ่มมีความรู้สึกอย่างไรกับกชนิภา “คุณโรสเคยได้ยินคำนี้ไหมคะ ที่พูดกันว่า เก็บคนเกลียดชังไว้ข้างกาย เก็บคนที่เราคับแค้นไว้ข้างใจ”

“ไม่ค่ะ ไม่เคยได้ยิน” กชนิภาจะเคยได้ยินได้อย่างไร เป็นเพราะประโยคนี้ฮาน่าพูดขึ้นมาเอง

          “พี่ให้คุณโรสไปคิดดูค่ะ ถ้าคุณโรสคิดออก คุณโรสก็จะรู้ว่า ท่านชีครู้สึกยังไงกับคุณโรส”

กชนิภาก็ยังไม่เข้าใจความหมายของคำพูดฮาน่า เธอไม่อยากคิดเพราะรู้คำตอบนั้นดี รู้จากการกระทำทุกค่ำคืนของเขา ที่สร้างความเจ็บปวดทางกายและใจให้กชนิภา ทุกเมื่อเชื่อวัน

          ตกค่ำ

          กชนิภาเดินขึ้นมาห้องนอนของชีคอัสวานหลังจากกินมื้อค่ำเสร็จ วันนี้เจ้าของห้องกลับช้ากว่าทุกวัน เนื่องจากไปงานเลี้ยงฉลองการแต่งงานของเพื่อนสนิท หลังจากปิดประตูห้องเรียบร้อย เธอยืนมองรอบๆ ห้องที่มีความหรูหรา เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนแล้วแต่มีราคา ของประดับห้องกก็เช่นกัน เลอค่าทั้งสิ้น ทว่าใจเธอกลับไม่มีความสุข ความรู้สึกเหมือนถูกกักขัง ได้แต่ทอดสายตามองออกไปด้านนอกที่ไม่เห็นอะไรไปมากกว่าอาคารบ้านเรือน

          แม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะมีแต่ความสุขสบาย มีคนรับใช้รายล้อม งานบ้านก็ไม่ต้องทำ เสื้อผ้าสวยๆ เครื่องประดับมีราคาก็มีให้ใส่แทบไม่ซ้ำกัน แต่ไฉนกชนิภาจึงหาความสุขไม่ได้สักนิดเดียว โหยหาบ้านหลังไม่ใหญ่ไม่เล็กและห้องนอนขนาดกะทัดรัดของตนมากกว่า อาณาจักรเล็กๆ แสนอิสระ จะทำสิ่งใดก็ได้ ไม่มีใครจ้องมอง ไม่มีใครกำหนดชี้ชะตา หัวใจสาวเศร้าหมองมาก และที่สำคัญเธอคิดถึงบิดามารดา พี่ชายและพี่สาวของตนมาก มากเหลือเกิน มากเสียจนอยากขอพรจากสวรรค์ ให้ตนกลายเป็นนก เพื่อจะได้โบกโบยบินออกจากวังนี้ บินทางไกลกลับบ้านเกิดเมืองนอนที่แสนคะนึงนิจ

          ทว่าพรนั้นกชนิภาคงไม่มีวันได้รับ ชีคอัสวานไม่มีวันปล่อยตนเป็นอิสระ แม้ว่าจะกลายเป็นนกสมใจปรารถนา เขาก็จะจับเธอมายัดใส่กรงทองตามเดิม ทางเดียวที่จะไปจากที่นี่ได้โดยไร้ข้อแม้ ไม่มีการข่มขู่ ไม่มีการอาฆาตมาดร้าย แต่ก็ไม่รู้ว่า วันนั้นจะมาถึงเมื่อไหร่ เพราะเขาไม่กำหนดระยะเวลาชัดแจ้ง ปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไปวันๆ

          “เฮ้อ” เสียงถอนหายใจผ่อนออกมาแรงๆ ก่อนเท้าเล็กจะก้าวเดินไปยังส่วนห้องนอนที่อยู่ด้านใน เธอทรุดนั่งตรงโซฟาหนังนุ่มเนื้อดีปลายเตียง เธอเอนตัวลงนอนบนโซฟา กชนิภานึกถึงเจ้าของวังหรืออาจพูดได้ว่า เป็นเจ้าชีวิตเธอตอนนี้ ทำให้อดย้อนกลับไปวันแรกที่เจอเขาไม่ได้ ความน่ากลัวอันน่าเกรงขามของชีคอัสวานยังติดตาติดหัวใจแน่นในความรู้สึก เขาเป็นบุรุษที่มีความเหี้ยมโหด ป่าเถื่อน อารมณ์เขายิ่งกว่าพายุพร้อมกวาดทุกอย่างให้ราบเป็นน่ากลอง หากเธอไม่ยอมตกเป็นจำเลยสวาท ชีวิตพี่ชายคงเป็นอาหารจระเข้หรือไม่ก็สิงโต

          น้ำตาสาวไหลรินเมื่อนึกถึงชะตากรรมของตน กชนิภาห่างบ้านห่างเมืองเพื่อความปลอดภัยของพี่ชาย บุคคลผู้เป็นที่รัก เป็นความหวังของบิดาและมารดา หากสูญเสียอัศวิน คนเป็นพ่อเป็นแม่ต้องหัวใจสลายแน่นอน ความรัก ความกตัญญูที่มีต่อบุพการี แล้วต้องการให้พี่ชายมีชีวิตรอด เธอจำต้องเป็นเชลยสวาท ให้ความสุขกับชายหนุ่มที่บ้าคลั่งความเสน่หานานถึงสองปี

          สองปีที่ไม่ได้พบหน้าครอบครัว แม้จะสุขกายอยู่ในสถานที่หรูหรา ทว่าจิตใจกลับหมองเศร้า เคล้าน้ำตาแทบทุกวัน น้ำตาจากความเจ็บปวดทางกายขณะอัสวานโยกไหวบนตัวเธอ เขาไม่เคยอ่อนโยน ไม่ปรานีร่างเล็กว่าจะเจ็บปวดทรมานมากแค่ไหม มาซ้ำด้วยวาจาเชือดเฉือนหัวใจ

          “แม่จ๋า...โรสอยากกอดแม่ โรสคิดถึงแม่เหลือเกิน”

วินาทีนี้กชนิภาคิดถึงนภารัตน์ มารดาสุดหัวใจ เธออยากอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นที่แสนคิดถึง เป็นความคิดถึงที่มากกว่าครั้งไหนๆ คิดถึงมากจนอยากกลับไปเมืองไทยตอนนี้