LOGINShare
บทที่ 6
Last Updated:
2026-01-02 06:36:01“แต่ฉันไม่เคยรู้จักคุณ...เราไม่เคยรู้จักหรือเห็นหน้ากันด้วยซ้ำ”
“ถ้าอย่างนั้นผมจะบอกอีกครั้ง...ฟังให้ชัด ๆ ว่าผมคือฮอฟมันน์ แม็คเคลน เป็นลูกชายของไมค์ แม็คเคลน เจ้าของเอ็ม. ซี. เด็กซ์เตอร์ คอร์ป คนที่พี่สาวของคุณเสนอตัวเป็นอีหนูและทำให้ครอบครัวคนอื่นเขาแตกแยกยังไงล่ะ!”
ยิ่งเขาพูดหญิงสาวก็ยิ่งหน้าชา แต่อะไรก็ไม่ทำให้เธอตระหนกได้มากเท่ากับร่างสูงใหญ่ที่ถือวิสาสะเบียดเข้าหา ตั้งแต่จำความได้จนโตเป็นสาวก็มีพ่อคนเดียวที่ได้ชิดใกล้ แล้วเขาเป็นใคร
ฮอฟมันน์ แม็คเคลน...เขาทำให้เธออับอายด้วยการสาดใส่ท่าทีร้าย ๆ จนเธอทนแทบไม่ไหว
“คุณพูดเรื่องอะไร! ฉันแค่จะมาหาพี่สาวและไม่เคยรู้อะไรที่คุณพูดมาด้วย”
“ไม่มีใครที่คุณอยากพบทั้งนั้น! และนับแต่นี้คุณต้องอยู่ที่ได้โอนีห้ามออกไปไหน!”
“คุณมันบ้า! ฉันจะเรียกตำรวจให้มาลากคอคนบ้าคนโรคจิตอย่างคุณเข้าคุก...ว้าย!”
บุษราคัมร้องเสียงหลงมื่อผลักเขาออกห่างและล้วงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงแต่ไม่ทันจะยกขึ้นกดหมายเลขก็ถูกคนหยาบร้ายแย่งเอาไปและบีบมันจนแหลกคามือ ร่างบางอ้าปากค้างกับภาพที่โทรศัพท์เครื่องบางกลายกลับเป็นเศษโลหะร่วงหล่นจากมือของชายหนุ่มทั้งได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอคล้ายจะเยาะเย้ย
“คุณไม่ต้องโทรหาตำรวจที่ไหนหรอก! ที่เกาะนี่ไม่มีคลื่นโทรศัพท์ จะติดต่อภายนอกได้ก็ต้องใช้สัญญาณดาวเทียมเท่านั้น หรือไม่...”
เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเข้มคมหรี่ตาพร้อมเหยียดยิ้มมุมปากก่อนก้าวเข้าไปประชิดร่างบอบบางอีกครั้ง
“ถ้าคุณอยากแจ้งเจ้าหน้าที่นัก...ผมนี่แหละเป็นทหารอยู่หน่วยปฏิบัติการสงครามพิเศษกองทัพเรือสหรัฐ มีอะไรอยากบอกผมมั้ยล่ะยาหยี”
ฮอฟมันน์ยิ่งเบียดตัวเข้าใกล้ ท่าทียียวนของเขายิ่งจุดไฟโทสะให้ลุกท่วมความรู้สึกของหญิงสาว
“ถ้าคุณเป็นทหารจริง ๆ แล้วกักขังฉันไว้ที่นี่ทำไม ฉันแค่มาหาพี่สาวของฉัน พี่อิงอุตส่าห์ส่งตั๋วเครื่องบินไปให้ฉันที่เมืองไทย ป่านนี้เขาคงเป็นห่วงฉันแย่แล้ว”
บุษราคัมพูดเสียงเครือ เธออยากจะร้องไห้แต่ก็ต้องสะกดใจไว้แค่ให้หยาดน้ำซึมที่หางตาหากก็ดูเหมือนว่าแววตาของอีกฝ่ายไม่ลดราความดุดันลงเลย ร่างแน่งน้อยหัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อไหล่บางถูกมือหนาใหญ่ตรึงอาไว้ก่อนก้มหน้าลงมาหาจนรับรู้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดบนกลีบปากซีด
“จะไม่มีใครเป็นห่วงคุณเพราะไม่มีใครรู้ว่าคุณมาที่นี่แม้แต่คนเดียว”
“คุณ...หมายความว่ายังไง?”
“ก็หมายความว่า พี่สาวของคุณไม่รู้เรื่องตั๋วเครื่องบินที่คุณได้รับเพื่อเดินทางมาบาฮามาส...แม้แต่นิดเดียว!”
“อะไรนะ! ไม่จริง...คุณมันบ้า คุณมันโรคจิตจริง ๆ ด้วย!”
บุษราคัมกรีดร้องและพยายามดิ้นรนแต่ดูเหมือนคนตัวใหญ่จะได้เปรียบทุกทาง ฮอฟมันน์ไม่ยี่หระต่อการขัดขืน เขาออกแรงกดมือหนาลงบนบ่าเล็กเพียงนิดร่างบางก็เหมือนถูกตรึงไว้ด้วยคีมเหล็กกล้า
“อยู่นิ่ง ๆ !” ชายหนุ่มบัญชาเสียงดุไม่ต่างจากทหารออกคำสั่งกับศัตรู หญิงสาวจำต้องหยุดดิ้น ดวงตาคู่สวยแดงก่ำขณะคอยฟังสิ่งที่เขาพูด
“คุณคงจะสงสัยว่าทำไมผมต้องพาคุณมาที่นี่ ถ้าคุณรู้ดีว่าพี่ของคุณทำอะไรไว้บ้าง!”
“ฉันไม่รู้...”
“โกหก!”
ฮอฟมันน์ตะคอกกลับทั้งนัยน์ตาก็เป็นสีเข้มจัดด้วยโทสะพลุ่งพล่าน ร่างสูงคลายมือจากไหล่บางแต่กลับกอดรัดร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนแกร่งแทน
“พวกเชลยไม่เคยเปิดเผยความจริงจนกว่าจะถูกเค้นหนักปางตายนั่นล่ะถึงจะยอมเปิดปากพูด”
“ฉันไม่ได้โกหก! อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ ฉันไม่รู้เรื่องที่คุณพูดมาจริง ๆ “
“เป็นไปได้ยังไงที่คุณไม่เคยรู้ว่าพี่สาวคุณมีเบื้องหลังเป็นโสเภณีของพวกเศรษฐีแก่ ๆ ตัณหากลับ หรือว่าคุณก็เหมือนกันที่ทำงานเป็นประชาสัมพันธ์ไว้บังหน้าอาชีพอย่างว่า!”
หญิงสาวถึงกับสะอึกกับคำพูดปรามาสจากผู้ชายทั้งเถื่อนและถ่อยจนเหลือจะรับ บุษราคัมกัดปากตัวเองจนห้อเลือดหากก็ยังไม่เจ็บเท่ากับถูกทิ่มแทงด้วยวาเจ็บแสบนั่น
“ว่ายังไง! จะให้ผมแปลให้ฟังมั้ยว่าอาชีพอย่างว่ามันเป็นแบบไหน!”
“หยุดดูถูกพี่สาวฉันกับฉันเสียที! คุณนั่นแหละ คนเลว!”
ร่างบางตัดสินใจเฮือกสุดท้ายรวบรวมกำลังยกเข่าขึ้นกระแทกบนหน้าขาของชายหนุ่ม มันอาจพลาดเป้าไปนิดแต่ก็ทำให้ฮอฟมันน์เผลอคลายวงแขนที่รัดรึงร่างเล็กและมันเป็นโอกาสทองให้เธอผลักเขาออกห่างก่อนวิ่งตรงไปยังหน้าต่างที่บานกระจกเปิดอ้า หากสวรรค์ยังมีตาคงนำทางให้เธอหลุดจากนรกขุมนี้
Latest chapter
เชลยหัวใจมาเฟีย บทที่ 11
ฮอฟมันน์ครางออกมาบ้างท่ามกลางความเงียบงันในบรรยากาศตอนพลบค่ำซึ่งเริ่มเย็นเยียบ หากแต่ชายหนุ่มก็จำต้องปล่อยให้หญิงสาวผละห่างขณะรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดหน้าอกหน้าใจแสนยวนตา“แม็กซ์...คุณก็ดีแต่ว่าพี่สาวฉัน แต่ตัวคุณเองก็ไม่ผิดไปจากเขาสักเท่าไหร่เลย”บุษราคัมกล่าวน้ำคลอหน่วยตา เธอกำลังเจ็บใจตัวเองมที่เผลอปล่อยอารมณ์ตามเขาไปทั้งที่ไม่เคยยินยอมให้ผู้ชายคนไหนทำเช่นนี้“ผมกำลังจะบอกคุณอย่างไรล่ะ บีน่า ว่ามันเป็นกฎของการอยู่ที่นี่”“กฎ...อย่างนั้นหรือคะ?” ร่างอรชรนิ่วหน้าอย่างต้องการคำอธิบาย“กฎของการอยู่ร่วมกัน เป็นกฎของเจ้าของเกาะ นั่นก็คือ...ผมอยากจูบคุณ ที่ไหนหรือเมื่อไหร่ก็ได้ทุกเมื่อ”“นี่คุณ!”“ถ้าปฏิเสธผมจะทำยิ่งกว่าแค่จูบคุณ!”ฮอฟมันน์ชี้นิ้วปรามทันใดที่บุษราคัมตั้งท่าจะเถียง ใบหน้างามแดงซ่านทั้งโกรธทั้งอายจนแทบอยากจะขย้ำเขาให้หลุดออกเป็นชิ้น ๆ“ฉันไม่เคยได้ยินกฎบ้า ๆ แบบนี้ที่ไหนมาก่อน! คุณมันเจ้าเล่ห์ เอาเปรียบผู้หญิงเป็นที่สุด!”
เชลยหัวใจมาเฟีย บทที่ 10
“เหมือนพี่สาวของคุณ บีน่า!”ร่างสูงตวาดกลับพร้อมทั้งรั้งร่างเปลือยใต้ผ้านวมผืนหนาเข้าหาอกกว้าง บุษราคัมแทบไม่มีแรงเขยื้อนเพราะทั้งเหนื่อยล้าและสิ้นหวังต่อทุกอย่างที่เกิดขึ้น“แม็กซ์ พี่อิงไปทำอะไรให้คุณโกรธถึงขนาดต้องพาฉันมาขังไว้ที่เกาะนี่”เสียงของ ร่างเล็กในอ้อมแขนแกร่งอ่อนลงในท้ายที่สุด ให้ตายเถอะ! ประกายวาววามในดวงตากลมโตคู่นั้นเกือบทำให้เขาก้มลงไปเพื่อประทับรอยจูบบนกลีบปากเย้ายวนอีกหน“ผมจะลองเชื่อสักครั้งว่าคุณไม่เคยรู้พฤติกรรมชอบแทรกแซงครอบครัวชาวบ้านของพี่สาวคุณ...ผู้หญิงคนนั้นน่ะเป็นแค่นางแบบหางแถวแต่จับไมค์ แม็คเคลนเจ้าของ เอ็ม. ซี. เด็กซ์เตอร์ คอร์ปซะอยู่หมัด ปกติพ่อผมก็เป็นคนเจ้าชู้ชอบควงผู้หญิงคนนั้นแล้วเปลี่ยนเป็นคนนี้ไปเรื่อย ๆ แต่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำให้แม่ผมเครียดขนาดต้องเดินทางกลับเยอรมันเหมือนพี่สาวของคุณ...”ฮอฟมันน์เว้นจังหวะคำพูดและเห็นว่าบุษราคัมมีอากัปกิริยาอ่อนลงมากกว่าตอนแรก ประกายตาคู่สวยหม่นแสงลงราวกำลังตริตรองคำพูดของเขา“ขนาดผมเป็นทหารอยู่ในกองทัพเรือก็ยังรู้เรื่องนี้แ
เชลยหัวใจมาเฟีย บทที่ 9
“คงจะแกล้งทำมารยาเพื่อหาทางหนีไปอีก ผมไม่เชื่อคุณหรอก บีน่า”ร่างสูงใหญ่ที่เปียกปอนไม่แพ้กันมองร่างที่คอพับคออ่อนจนใบหน้าหวานซุกซบลงกับอกกว้างด้วยลมหายใจรินรวย“บีน่า...บี...”ฮอฟมันน์เรียกชื่อนั้นซ้ำ ๆ สลับกับการตบแก้มซีดของคนในอ้อมกอดเบา ๆ ทว่าก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดจากอีกฝ่าย ชายหนุ่มนึกในใจว่าครั้งนี้เธอคงไม่ได้แสร้งทำแต่คงเหนื่อยล้าจนร่างกายไม่อาจทานทนได้จริง ๆ ผู้หญิงก็เท่านี้...พอพยศจนหมดแรงก็เป็นลมทว่าในความคิดแค้นกลับผสมปนเปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอีก ฮอฟมันน์ยังไม่ยอมขยับตัวหากแต่พินิจเจ้าของร่างเล็กซึ่งเขาจับศีรษะของเธอพาดไว้บนท่อนแขนข้างหนึ่ง ดวงตากลมโตลุกวาวพราวพรายดุจนางแมวป่าบนใบหน้าที่แหงนหงายบัดนี้ปิดสนิท เห็นแต่แพขนตางอนโค้งขยับถี่ ๆ และลมหายใจอ่อนเบาราวกับเหนื่อยล้าเต็มที่นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจับจ้องอยู่บนแก้มเนียนใสกระทั่งหยุดลงบนกลีบปากที่เขาล่วงล้ำเข้าไปอย่างอุกอาจเมื่อครู่ ชั่วแวบของความแข็งกร้าวเขากลับนึกถึงสัมผัสอันนุ่มนวลและรสล้ำฉ่ำหวานที่ไม่ได้ตั้งใจให้มันแทรกลึกลงไปในหลืบ
เชลยหัวใจมาเฟีย บทที่ 8
ทุกอย่างราวหยุดนิ่งไปชั่วขณะ มีแต่เสียงดังอยู่ในลำคอหญิงสาวที่พยายามเช่นไรก็ขัดขืนเขาได้ไม่สำเร็จ บุษราคัมใจเต้นระส่ำด้วยไม่เคยลิ้มรสหรือแลกสัมผัสชิวหากับใคร ฮอฟมันน์เป็นคนแรกที่หยาบร้ายซ้ำยังทำในสิ่งที่ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนเคยรุกล้ำจนเธอหวั่นหวามไปหมดเช่นนี้ ร่างสาวรับรู้ความแปลกใหม่นั้นอีกชัวครู่ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะเลื่อนออกไปหลงเหลือร่องรอยความกักขฬะเอาไว้บนกลีบปากบวมเจ่อ“คุณ...”พอดึงสติกลับมาได้บุษราคัมก็สะอื้นไห้และกัดริมฝีปากไว้แน่น และในเวลาเดียวกันชายหนุ่มก็นิ่งอึ้งเมื่อความสะใจกลับกลายเป็นความหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวอยู่ใต้จิตสำนึกไม่...เขาจะทำผิดต่อความตั้งใจของตัวเองไม่ได้ ถึงร่างนุ่มที่ชิดใกล้จะเย้ายวนแค่ไหนแต่เขาแค่ใช้เธอเป็นเครื่องมือบำบัดแค้น ในเมื่อพี่สาวของบุษราคัมร้ายกาจขนาดทำให้พ่อเขาลุมหลงจนละทิ้งบริษัทได้หนำซ้ำยังทำให้แม่เขาเสียใจจนต้องหลีกลี้ไปอยู่เยอรมัน ก็ไม่ควรมีคำว่าปราณีสำหรับเชลย“มานี่!” สีหน้าของฮอฟมันน์เปลี่ยนไปอีกครั้งก่อนกระชากแขนบุษราคัมให้ตามเขาไป“ไปไหน...คุณจะพาฉันไปไหน!”
เชลยหัวใจมาเฟีย บทที่ 7
“บุษราคัม!”เสียงคำรามที่ลั่นขึ้นเบื้องหลังทำให้ร่างบอบบางชะงักอีกครั้งขณะปีนขึ้นไปบนขอบหน้าต่างซึ่งเธอเห็นว่าสูงจากพื้นด้านล่างไม่มากนัก“คุณไม่มีวันหนีผมพ้น! ไม่มีวันหนีไปจากไดโอนีของผมได้!”บุษราคัมไม่สนใจคำคาดโทษที่กังวานก้อง หญิงสาวตัดสินใจกระโดดลงไปบนพื้นทรายก่อนรีบลุกขึ้นและตั้งหน้าออกวิ่ง เธอหวังว่าจะได้เห็นเครื่องบินลำนั้นจอดอยู่ที่เดิม แต่แล้วกลับเห็นเพียงแนวหาดทรายว่างเปล่าทอดยาวออกไปไม่สิ้นสุด เธอควรจะไปที่ใด...หญิงสาวมืดมนไปหมดทั้งที่แสงแดดแผดกล้า และแล้วร่างบางก็วิ่งตัวปลิวเข้าไปในป่ารกเรื้อริมชายหาดบุษราคัมวิ่งลัดเลาะไปตามทางเต็มไปด้วยรากอากาศของไม้ใหญ่ที่โผล่พ้นดินทรายอย่างทุลักทุเลโดยไม่ยอมเหลียวหลังกระทั่งรู้สึกว่าไกลห่างออกมาจาก ที่นั่น มากแล้ว ร่างแน่งน้อยวิ่งหอบแฮกถึงใต้พงไม้ใหญ่ก่อนหันกลับไปเห็นว่าไม่มีใครตามมาก่อนค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งพิงโคนไม้และเริ่มร้องไห้กับความโชคร้ายที่ไม่เคยคาดคิด“พี่อิง...พี่อิงไปทำอะไรให้เขาเจ็บแค้นถึงมาทำกับบุษแบบนี้”บุษราคัมรำพึงกับตัวเองขณะปา
เชลยหัวใจมาเฟีย บทที่ 6
“แต่ฉันไม่เคยรู้จักคุณ...เราไม่เคยรู้จักหรือเห็นหน้ากันด้วยซ้ำ”“ถ้าอย่างนั้นผมจะบอกอีกครั้ง...ฟังให้ชัด ๆ ว่าผมคือฮอฟมันน์ แม็คเคลน เป็นลูกชายของไมค์ แม็คเคลน เจ้าของเอ็ม. ซี. เด็กซ์เตอร์ คอร์ป คนที่พี่สาวของคุณเสนอตัวเป็นอีหนูและทำให้ครอบครัวคนอื่นเขาแตกแยกยังไงล่ะ!”ยิ่งเขาพูดหญิงสาวก็ยิ่งหน้าชา แต่อะไรก็ไม่ทำให้เธอตระหนกได้มากเท่ากับร่างสูงใหญ่ที่ถือวิสาสะเบียดเข้าหา ตั้งแต่จำความได้จนโตเป็นสาวก็มีพ่อคนเดียวที่ได้ชิดใกล้ แล้วเขาเป็นใครฮอฟมันน์ แม็คเคลน...เขาทำให้เธออับอายด้วยการสาดใส่ท่าทีร้าย ๆ จนเธอทนแทบไม่ไหว“คุณพูดเรื่องอะไร! ฉันแค่จะมาหาพี่สาวและไม่เคยรู้อะไรที่คุณพูดมาด้วย”“ไม่มีใครที่คุณอยากพบทั้งนั้น! และนับแต่นี้คุณต้องอยู่ที่ได้โอนีห้ามออกไปไหน!”“คุณมันบ้า! ฉันจะเรียกตำรวจให้มาลากคอคนบ้าคนโรคจิตอย่างคุณเข้าคุก...ว้าย!”บุษราคัมร้องเสียงหลงมื่อผลักเขาออกห่างและล้วงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงแต่ไม่ทันจะยกขึ้นกดหมายเลขก็ถูกคนหยาบร้ายแย่งเอาไปและบีบมันจนแหลกคามือ ร่างบางอ้าปากค้างกับภาพที่โทรศัพท์เครื่องบางกลายกลับเป็นเศษโลหะร่วงหล่นจากมือของชายหนุ่มทั้งได้ยินเสียงหัวเรา
You may also like
บังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น68.5K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย309.2K viewsบอสเหวินรีบตามเร็ว! คุณภรรยาค่าตัวสามหมื่นล้าน
ถานฉี55.5K viewsกับดักรัก ท่านประธานเอวดุ
ไข่มุกสีชมพู (Pink Pearl)37.7K viewsรักเราลูกสาวเป็นใจ
กาแฟหอมกรุ่น917 viewsSpind Around บังเอิญร้ายให้รัก
Sherlina185 viewsเมียบิ๊กบอส 18+ (Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 2/5)
บีน่าเลดี้2.5K viewsบ่วงสวาทซีอีโอคลั่งรัก
เฮียกังฟู179 views
