บทที่ 8

ทว่าคราวนี้... หยางมี่กลับไม่ดิ้นรนขัดขืน

นางหลับตาลง เผยอปากรับสัมผัสจาบจ้วงนั้นอย่างยินยอม แม้รสจูบจะป่าเถื่อนและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของการลงทัณฑ์ แต่นางกลับพยายามตอบสนองเขาอย่างเงอะงะ

การยอมจำนนอย่างไร้การต่อต้านของนาง ทำให้ความเกรี้ยวกราดของจ้าวอู๋จี้ชะงักงัน...

เขาสัมผัสได้ถึงหยาดน้ำตาอุ่นร้อนที่รินไหลลงมาเปียกชื้นข้างแก้ม ความเจ็บปวดในสายตาคู่นั้นยามมองมา... พลันปลุกความอ่อนโยนที่ถูกฝังลึกไว้ตลอดห้าปีให้ตื่นขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

จูบที่เคยบดขยี้อย่างรุนแรง เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเรียกร้องและโหยหาลึกซึ้ง

ฝ่ามือที่เคยกดตรึงข้อมือนางไว้แน่น ค่อย ๆ คลายออก เปลี่ยนเป็นสอดประสานเข้ากับเรียวนิ้วของนาง จ้าวอู๋จี้ปลดเปลื้องชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงและอาภรณ์ของตนออกอย่างร้อนรน ผิวเนื้อร้อนผ่าวแนบชิดกันจนแทบหลอมละลาย

ทว่าในจังหวะที่ต้องหลอมรวมเป็นหนึ่ง...

จ้าวอู๋จี้กลับไม่ได้กระแทกกระทั้นอย่างที่เคยขู่ไว้ เขาสะกดกลั้นสัญชาตญาณดิบ เคลื่อนกายเข้าหานางอย่างเนิบช้า เพื่อให้ร่างกายบอบบางได้ปรับตัว

“อึก...”

หยางมี่นิ่วหน้า สองมือจิกแน่นลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเจ็บปวดจากการถูกล่วงล้ำเป็นครั้งแรกในชีวิต ร่างทั้งร่างเกร็งสะท้าน

จ้าวอู๋จี้ชะงักลมหายใจ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับที่

เมื่อสัมผัสได้ถึงความคับแน่นและรอยขัดขืนของความบริสุทธิ์ที่รัดรึงเขาไว้แนบสนิท นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนสับสน

“เจ้า...”

น้ำเสียงของเขาแหบพร่า

“ห้าปีที่ผ่านมา... เจ้าไม่เคยแต่งงานกับผู้ใดงั้นหรือ”

ข้ออ้างที่นางเคยบอกว่า จะทิ้งเขาไปแต่งงานกับบุรุษที่มีอนาคตกว่า... ล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งสิ้น!

หยางมี่เบือนหน้าหนี ซ่อนหยาดน้ำตาที่รินไหลไม่ขาดสาย

“สตรีที่มีมลทินจากการถอนหมั้น... ใครเขาจะอยากแต่งด้วยเล่า”

คำตัดพ้อแผ่วเบานั้นดั่งสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจของจ้าวอู๋จี้!

ความโกรธแค้นที่เคยลุกท่วมพลันมลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยความสับสน เจ็บปวด และความยินดีอันมหาศาลที่ปะทุขึ้นมาจนอกแทบระเบิด

เขาโน้มใบหน้าลงปิดปากนางอีกครั้ง

คราวนี้ไร้ซึ่งความป่าเถื่อน มีเพียงความปรารถนาอันลึกซึ้งและร้อนแรง เขากวาดชิมความหวานจากริมฝีปากบาง พร้อมกับขับเคลื่อนร่างกายด้วยจังหวะที่หนักแน่น เนิบนาบ ทว่าลึกซึ้งและแนบแน่นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง

หยางมี่กัดริมฝีปากแน่น ปล่อยให้เขาพาตัวเองดำดิ่งลงไปในพายุอารมณ์ที่ทั้งวาบหวามและปวดร้าว สองแขนเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง ปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาได้ครอบครองทุกตารางนิ้วบนเรือนร่าง... ถือเป็นการชดใช้ให้แก่ความรักที่เคยพังทลายลงในอดีต

เสียงลมหายใจหอบกระชั้นสอดประสานกันดังก้องไปทั่วห้อง

แม้จ้าวอู๋จี้จะคอยย้ำกับตัวเองว่านี่คือการลงทัณฑ์ ทว่าทุกสัมผัสกลับเต็มไปด้วยความทะนุถนอมและหวงแหนอย่างปิดไม่มิด เขาตักตวงความหวานล้ำจากนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งคลื่นอารมณ์พาทั้งคู่ไปแตะจุดสูงสุดพร้อมกัน

เมื่อทุกอย่างสงบลง

จ้าวอู๋จี้ทิ้งตัวลงนอนเคียงข้าง ลมหายใจยังคงหอบถี่ วงแขนแกร่งตระกองกอดร่างบางที่เหนื่อยล้าเอาไว้แนบอก เกยคางลงบนกลุ่มผมชื้นเหงื่ออย่างหวงแหน

หยางมี่หลับตาพริ้ม ความอ่อนเพลียทำให้นางผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของบุรุษที่รัก... คนที่นางเคยคิดว่าชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้แนบชิดกันอีก

ปล่อยให้จ้าวอู๋จี้นอนลืมตามองความมืดมิดในห้องเพียงลำพัง

เขาได้ครอบครองนางแล้ว ได้เชยชมสตรีที่เฝ้าแค้นฝังใจมาตลอดห้าปี

ทว่าเหตุใด... หัวใจกลับไม่ได้รู้สึกถึงชัยชนะเลยแม้แต่น้อย มันกลับบีบรัด ปวดหนึบ และรู้สึกราวกับถูกนางล่ามตรวนไว้ด้วยความผูกพันที่แน่นหนายิ่งกว่าเดิม

คำพูดของนางยังคงดังก้องหลอกหลอนอยู่ในหัว

‘แล้วเราจะได้จบสิ้นกันเสียที’

จ้าวอู๋จี้ก้มมองใบหน้างดงามที่หลับใหลอยู่บนแผงอก ก่อนจะกระชับวงแขนแน่นเข้ามาราวกับกลัวว่านางจะสลายหายไป

จบสิ้นงั้นหรือ...

ไม่มีวัน!