12. เจ็บถึงเพียงนี้ (1)

ภายในห้องครัวที่มักเป็นแหล่งรวมเรื่องราว เหล่าพ่อครัวแม่ครัวซุบซิบพูดคุยกันจนมีเสียงดังขึ้นไม่หยุดไม่หย่อน แต่วันนี้กลับเงียบกริบ ต่างก็ก้มหน้าก้มตาทำงานของตนเอง เหตุเพราะนายท่านของจวนตื่นมาเข้าครัวแต่เช้า

“เรียบร้อยแล้ว หากได้เวลามื้อเช้าแล้ว พวกเจ้าจัดการอุ่นแล้วเอาลงสำรับให้ฮูหยินได้เลย” เว่ยเฉิงหยวนวางทัพพีลง ก่อนจะเดินไปล้างไม้ล้างมือ

อาหารรสมือเจ้าของจวนมิได้เลิศรสอันใด ทว่าฝีมือก็มิได้ด้อยไปกว่าเพลงดาบ เอ่ยได้ว่าเว่ยเฉิงหยวนเก่งรอบด้านก็ว่าได้

“ได้เจ้าค่ะ นายท่านจะนำไปให้ฮูหยินเองหรือไม่เจ้าคะ”

“หากข้ายังไม่กลับมา เจ้ายกสำรับไปเรือนฮูหยินได้เลย”

“เจ้าค่ะ” บ่าวในโรงครัวลอบมองกันยิ้มๆ ในที่สุดนายท่านของพวกเขาก็มิอาจละเลยความดีของฮูหยินได้ แม้ว่าเดี๋ยวนี้ฮูหยินจะไม่ค่อยใส่ใจนายท่านเหมือนก่อน แต่ก็คงเพราะคุณหนูน้อยเริ่มโตขึ้นเรื่อยๆ จนเดินเหินลำบาก

คราวนี้จึงเป็นสามีที่ต้องดูแลภรรยาแทน

“ฝูเจี๋ย เจ้าตามข้าไปดูการฝึกช่วงเช้า” เว่ยเฉิงหยวนเดินออกจากโรงครัว ปลายทางคือค่ายฝึกองครักษ์ดูแลเชื้อพระวงศ์ที่จัดตั้งขึ้นมาโดยเฉพาะ ไม่รวมกับค่ายทหารของแคว้น

หน้าที่หลักของเว่ยเฉิงหยวนคือฝึกองครักษ์เพื่อส่งไปดูแลเหล่าเชื้อพระวงศ์และควบคุมดูแลความปลอดภัยของฝ่าบาทเป็นหลัก ทว่าเฉิงหยวนดันมีตำแหน่งสหายรักของฮ่องเต้ด้วย ทำให้งานเขาเพิ่มขึ้นมาอีกหลายส่วน ทั้งสืบเรื่องอดีตรัชทายาท หาข่าวการวางอำนาจของสกุลชั้นสูง ไหนจะต้องเป็นที่ปรึกษาส่วนพระองค์ของฝ่าบาทอีก

กระนั้นฝ่าบาทใช่ว่าใช้คนจะใช้เปล่า สกุลเว่ยมีทุกอย่างเพียบพร้อมในวันนี้ก็เป็นพระมหากรุณาจากฝ่าบาท

“เป็นอย่างไรบ้างขอรับ” ฝูเจี๋ยถามขึ้นท่ามกลางเสียงดาบที่กระทบกันไม่หยุด

“ข้าคิดว่าคงต้องเพิ่มการฝึกให้หนักกว่านี้ เราต้องเสริมกำลังคุ้มครององค์รัชทายาทที่อายุเพียงหกหนาว มิอาจประมาทได้เลยแม้แต่น้อย” เว่ยเฉิงหยวนยืนมองการซ้อมต่อสู้ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ฝ่าบาทเสียพระโอรสไปคนหนึ่งแล้ว มิอาจทำให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง ตราบใดที่ยังไม่สามารถจับคนกระทำผิดมาได้ ย่อมต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

“ได้ขอรับ”

“เจ้าอยู่ที่นี่แล้วกัน ข้าจะกลับก่อน...ยิ้มอะไรของเจ้า” รอยยิ้มกรุ้มกริ่มของฝูเจี๋ยทำเอาเว่ยเฉิงหยวนนึกหงุดหงิด

“จะไปร่วมทานมื้อเช้ากับฮูหยินหรือขอรับ”

“ข้าจะไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท...ส่วนเรื่องที่เจ้าว่า หากใช่แล้วจะทำไม” ว่าเสร็จก็เดินหันหลังออกมาไม่สนใจเสียงเอ่ยเย้าของคนสนิทที่ดังตามหลังเลยสักนิด

“นี่คืออะไรหรือซีเยว่ ข้าบอกแล้วว่าไม่รับอาหารจากโรงครัว” จางหยู่เยียนเดินขึ้นมาบนศาลาก็เห็นสำรับที่ใส่ชามเฉพาะแบบของโรงครัววางอยู่

“บ่าวรับมาเองเจ้าค่ะฮูหยิน อย่าได้ตำหนิซีเยว่เลย สำรับนี้นายท่านตื่นแต่เช้าเพื่อไปทำให้ฮูหยินเลยนะเจ้าคะ” ลี่จูเห็นกับตาว่านายท่านตั้งอกตั้งใจทำเพียงใด จะไม่ให้นางรับมาก็คงจะใจร้ายเกินไป

“ลี่จู เจ้าเป็นคนที่รู้ความคิดของข้าที่สุด ยังกล้าทำเช่นนี้อีกหรือ”

“ฮูหยิน แต่นายท่านตั้งใจทำมากนะเจ้าคะ”

“ความตั้งใจมิได้เป็นเครื่องบอกว่าเขาเจตนาดี ข้าห่วงความปลอดภัยของลูก”