เกิดใหม่เป็นภรรยานายพราน

เกิดใหม่เป็นภรรยานายพราน

last update최신 업데이트 : 2026-05-22
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 평가. 1 리뷰
156챕터
8.2K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

คำหอม พนักงานบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง จบวิศวะมาแต่ทั้งชีวิตไม่เคยมีแฟน ไอ้คำที่บอกว่าถ้าเข้ามหาวิทยาลัยแล้วจะมีแฟน คือใช้ไม่ได้กับคำหอมเพราะเรียนมาทั้ง 4 ปี เธอไม่มีทั้งแฟน ทั้งคนคุย ทั้งที่ก็เป็นผู้หญิงคนนึงที่ก็พูดได้ว่าสวย แต่เธอยังเป็นคนที่เชื่อเรื่องความรักจึงลองไปดูศาสตร์ไพ่ยิปซีและหมอดูต่างบอกเป็นเสียงกันว่าเนื้อคู่ไม่ได้อยู่ในชาตินี้แม่หมอแนะนำให้ไปไหว้ศาลพระตรีมูรติ แต่ยังไม่ทันได้ขอฟ้าก็ผ่ามาที่ร่างของเธอตายทันที

더 보기

1화

แนะนำตัวละคร

한겨울의 깊은 밤, 휘몰아치는 폭설 소리가 귀가를 스쳤고, 휘장이 바람에 날려 탁탁거리는 소리를 냈다.

계연수는 눈을 가늘게 뜨고 얼어붙은 손가락으로 휘날리는 휘장을 걷어내고 짙은 눈이 덮인 먼 곳을 바라보았다. 멀리서 다가오는 말발굽 소리가 눈보라 속에 섞여 선명하지는 않았지만 그녀는 똑똑히 들었다.

뒤에서는 가냘픈 목소리가 들려왔다.

“형수, 옥현 오라버니가 우릴 데리러 올까요?”

계연수는 휘장을 걷고 대답 없이 피곤한 듯 눈을 감았다.

그녀는 사옥현이 올 것이라는 걸 알고 있었다.

아무리 심한 눈보라라도 그는 올 것이었다.

오늘 그녀는 원래 이명유와 함께 온천 별장에 가고 싶지 않았지만 사옥현이 명유가 감기에 걸렸으니 사촌 형수로서 그녀도 명유를 돌봐야 한다고 해서 간 것이었다.

그는 차가운 말투로 말을 하더니 당연한 듯 모든 것을 준비했다.

다만 돌아올 때, 큰 눈이 길을 막았고 바퀴가 갈라져 마차가 도중에 갇힌 것이었다.

마부가 말을 타고 돌아가서 소식을 전한 지 거의 두 시진이 지났으니 이제 곧 올 것이었다.

멀리서 전해오는 말발굽 소리는 눈보라 치는 밤에 북소리처럼 울려 퍼졌고, 가까워질수록 더욱 초조해졌다.

마침내 말소리가 울리더니 마차 밖에서 부드러운 목소리가 들려왔다.

“명유야.”

곧이어 휘장이 젖히더니 길고 큰 손이 들어왔다.

계연수는 그 손을 내려다보며 분명 자신을 위해 온 것이 아니라는 걸 알고 있었다.

이명유는 울먹이는 목소리로 물었다.

“옥현 오라버니, 왜 이제야 오신 겁니까?”

이명유는 부드러운 손을 사옥현의 손 위에 올려놓았다. 그리고 너무 두려웠던 탓인지, 나비처럼 그의 품에 달려들어 흐느꼈다. 가늘게 흐느끼는 소리는 눈이 내리는 밤에 길고 따뜻한 봄 풍경처럼 사람들을 빠져들게 했다.

계연수는 묵묵히 이명유의 등에 놓인 길쭉한 손가락을 바라보았다. 그 손은 잠깐 멈칫하더니 다시 품에 안긴 사람을 꼭 껴안았다.

곧이어 두툼한 여우털 옷이 가녀리고 수려한 어깨에 걸쳐졌다.

계연수는 시선을 돌려 휘장을 바라보았다.

휘장은 눈바람에 펄럭였고 눈보라가 들어와 그녀의 뺨을 때렸다. 하지만 그녀는 이미 추위를 느낄 수 없었다.

그녀는 꽁꽁 얼어붙은 손가락을 소매로 깊숙이 집어넣었다.

이명유는 사옥현의 품에서 한참 동안 울다가 남자의 부드러운 위로 속에서 울음을 멈추었다. 그리고 그녀는 남자에게 안겨 마차에서 나갔다.

계연수는 밖에서 이명유가 흐느끼며 말하는 걸 들었다.

“형수도 마차 안에 있어요.”

남자의 대답은 눈보라 속에 묻혀 계연수는 듣지 못했지만 그다지 중요하지 않았다.

그녀는 몸에 걸친 망토를 꽉 조이고, 마차 안의 바람에 흔들리는 등이 부서진 그림자를 드리우는 것을 바라보았다.

곧 휘장이 다시 열렸고, 고귀하고 차가운 얼굴이 그녀 앞에 나타나 오늘 밤의 첫마디를 했다.

“당신들을 데리러 오던 마차가 도중에 눈에 막혀 앞으로 갈 수가 없어서 먼저 말을 타고 온 거야. 명유가 원래 추위를 많이 타는 데다 이번 일로 크게 놀란 것 같아. 마차에 한 명 밖에 태울 수 없으니 명유 먼저 데려갈게. 조금만 더 기다리면 마차가 금방 올 거야.”

계연수는 이해한다는 듯이 고개를 끄덕이며 아무것도 묻지 않고 대답했다.

“네.”

남자의 얼굴은 어둡고 흔들리는 등불 아래에서 미세한 변화가 생겼다. 그는 계연수의 평온한 얼굴을 바라보더니 그녀가 몸을 움츠리는 모습을 보며 걸음을 멈추었다.

그는 계연수를 바라보며 한마디 설명했다.

“올 때 여우털 옷을 한 벌밖에 가져올 수 없었어. 넌 형수니까 명유에게 양보해.”

계연수는 그와 혼인을 하던 날부터 이런 말을 수도 없이 들었고, 그와 혼인을 하면 당연히 억울함을 당해야 하는 것 같았다.

예전 같으면 그녀는 이미 그에게 도대체 누가 당신 부인인지 따졌을 것이었다. 하지만 그럴 때마다 사옥현은 더 차가운 눈빛으로 그녀를 보았다.

그는 한 마디도 해명하지 않고, 그녀가 억지 부리는 미치광이라도 된 것처럼 얼음 같은 눈빛으로 바라볼 뿐이었다.

하지만 지금의 계연수는 따지는 것도 이미 지쳐버렸고, 따진다고 해도 그녀를 데리고 가지 않을 것이라는 걸 알고 있었다. 왜냐하면 그녀는 사옥현의 마음속에서 자신은 결코 중요하지 않다는 것을 알기 때문이었다.

“어서 가십시오. 명유가 기다리고 있습니다.”

그녀가 말을 마치자 사옥현은 미간을 찌푸리며 복잡한 눈빛으로 그녀를 바라보았다.

계연수는 할 말이 없어 눈을 감았다.

사옥현은 입술을 오므리고 더 이상 말을 하지 않고 계연수를 한 번 본 후, 휘장을 내렸다.

마차 밖에서는 곧 말발굽 소리가 났고, 소리는 점점 눈보라 속으로 사라졌다.

이때 옆에서 시녀 용춘의 걱정스러운 소리가 들려왔다.

“나으리께서 부인을 혼자 여기에 두고 가다니, 정말 걱정이 안 되는 것일까요?”

계연수는 천천히 몸을 용춘의 어깨에 기대어 발 옆의 드문드문 불빛만 남아 있는 숯불을 바라보았다.

냉기를 한 모금 뱉은 후, 그녀는 뜻밖에도 이런 쓸쓸함이 싫지가 않았다.

그녀는 조용히 눈을 감고 말했다.

“용춘아, 나 좀 잘게.”

눈을 감는 순간, 그녀는 3년 전의 자신을 보았다.

그 해 초가을, 그녀는 사 씨 저택 앞에서 사옥현이 나타날 때까지 오랫동안 기다렸었다.

그녀는 두 사람의 혼서를 손에 꽉 쥐고 사 씨 저택으로 달려가 긴장한 마음을 억누르고 일부러 침착한 척 그를 올려다보며 말했다.

“저는 계씨 집안의 딸입니다. 제가 여기에 온 이유는 혼약이 아직 유효한지 물어보려고 왔습니다.”

당시 그녀는 이미 성인이 되었고, 평생 가장 용감한 행동을 했다.

그녀는 긴장해서 손이 땀에 흠뻑 젖었고, 무슨 결과를 얻을 수 있을지 몰랐다.

그때 그녀의 아버지는 이미 감옥에 갇혔고, 계부는 수색당했으며, 예전에 방문객이 많던 계부는 엎친데 덮친 격이 되었다.

그녀와 어머니는 연루되지 않아 이미 몰락한 외주부에게 얹혀살고 있어서, 사옥현이 이 혼약을 깨려고 해도 아무도 그를 비난하지 않을 것이었다.

왜냐하면 지금은 예전과 같지 않고 인지상정이란 게 있기 마련이기 때문이었다.

계연수도 그때 사옥현이 거절하면 그 자리에서 혼서를 찢을 준비가 되어 있었다.

그땐 사옥현이 경성에서 이미 약간의 명성을 얻었고, 젊은 나이에 벼슬을 따내 이름을 떨쳤다. 게다가 외모까지 준수했기 때문에 경성의 수많은 명문 여인들이 그와 혼인을 하고 싶어 했다.

그는 더 좋은 인연을 만날 수 있었다.

그녀는 심지어 그가 혼인을 거부하면 혼서를 찢어버리고 혼약을 없었던 일로 여기려고 했다.

하지만 사옥현은 입을 열어 승낙했다.

계연수는 그때 사옥현이 어떤 표정을 지었는지 잊어버렸다. 다만 그의 목소리만 기억하고 있었다. 따뜻하고 부드러운 그의 목소리는 약간 차가운 늦가을에 그녀에게 온기를 안겨주었다.

“부모의 명령이니 혼약은 당연히 지켜질 것이다. 조만간 어머니를 모셔와 혼인 날짜를 상의하도록 하지.”

그때 계연수는 평생 자신을 사랑해 줄 좋은 사람을 만났다고 생각했다.

그녀를 위해 기꺼이 도움을 준 사람이니, 분명 아버지와 어머니처럼 사이좋게 잘 지낼 것이라고 생각했다.

계연수는 자신에게 또다시 가정이 생긴 것 같았다.

하지만 나중에 알고 보니, 그가 자신과 혼인을 하겠다고 한 이유는 명성 때문이었고, 그의 마음속에는 이미 사랑하는 여인이 있었다.

새하얀 겨울날, 그녀는 마치 꿈에서 깨어난 듯 멍하니 돌아서 실망스러운 눈과 마주쳤다.

“잘 보거라. 이게 바로 네가 선택한 부군이다.”

또 한 차례 살을 에는 듯한 찬바람이 두꺼운 휘장을 뚫고 들어와 꿈속의 사람을 깨웠다.

계연수는 눈을 번쩍 뜨고 이미 다 타버린 숯불을 바라보며 더 이상 얼어붙은 손으로 헤집을 힘이 없었다.

그녀는 열네 살이 되던 해에 감옥에 가서 아버지를 마지막으로 보았을 때, 아버지가 여전히 다정하게 그녀의 손을 잡고 했던 말이 생각났다.

“연수야, 울지 말거라. 이 세상에는 절대적인 옳고 그름이 없고, 절대적인 좋고 나쁨도 없단다. 그러니 관청의 부침도 오르락내리락하는 법이지. 영원히 이길 수 없듯이, 진 사람도 다시 살아날 희망이 있는 거란다. 과거를 잊고 앞으로 나아가거라.”

계연수는 휘장 밖의 눈을 바라보았다.

그녀는 문득 깨달았다. 추운 겨울 속에서 영원히 멈춘 인연을 끝내야만 아버지가 말씀하신 대로 앞으로 나아갈 수 있다는 것을.
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

Kan Lovefamily
Kan Lovefamily
เอาเรื่องอะรัยมาลงแทรกตอนที่31แก้ด้วยอ่านแล้วงงตอนไม่ต่อเนื่อง
2026-02-01 18:20:43
0
0
156 챕터
แนะนำตัวละคร
หยางไห่ฉวน (พระเอก) 22 ปีถ้าเปรียบเทียบคงเป็น"บุรุษผู้เป็นดั่งผ้าขี้ริ้วห่อทอง" แต่ผู้คนมักจะรังเกียจครอบครัวเขาเพราะที่บ้านมี พ่อและแม่ที่ป่วยไม่สามารถทำงานได้ทั้งคู้ จึงไม่มีใครอยากให้บุตรสาวเกี้ยวดองกับตระกูลหยางเพราะกลัวจะพากันตกต่ำหยางไห่หลิง(แม่พระเอก) 43 ปีนางนั้นอยากมีบุตรสาวแต่ด้วยร่างกายที่ไม่แข็งแรง หลังคลอดไห่ฉวนจึงไม่สามารถมีบุตรได้ พอลูกได้ 10 หนาว สามีก็ล้มป่วยเพราะร่างกายทำงานหนัก จึงไม่สามารถทำงานหนักๆได้ เพราะร่างกายไม่แข็งแรงเหมือนเเต่ก่อนหยางไห่ 48 ปีเพราะครอบครัวยากจนตนจึงทำงานหนักมาตั้งแต่เด็ก พอมีครอบครัวก็เป็นเสาหลักของครอบครัว แต่เพราะสภาพร่างกายไม่ไหวจึงล้มป่วย ไม่สามารถทำงานได้อย่างแต่ก่อน ค่าใช้จ่ายในบ้านทั้งหมดเลยตกอยู่ที่ ไห่ฉวน เป็นคนไปหามาจุนเจือครอบครัวคำหอม (นางเอกโลกปัจจุบัน)คำหอม พนักงานบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งผู้ที่อยากมีความรัก ไปดูทั้งศาสตร์ไพ่ยิปซี ดูหมอต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน………แต่ใครจะเชื่อคำหอมนั้นได้ไปขอเนื้อคู่ในสถานที่ฮิตๆซึ่งนั่นก็การไปไหว้ศาลพระตรีมูรติ แต่ยังไม่ทันได้ขอฟ้าดันผ่ามาที่ร่างของคำหอม หลินซูซิน (นางเอก) 18 ปีเดิมที่ท่
더 보기
ตอนที่ 1 บทนำ
ปัจจุบันคำหอมเธอนั้นเรียนจบและได้เริ่มทำงานมาได้หลายปีโดยเธอเลือกทำงานให้กับบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งที่มีชื่อเสียงด้วยการที่เรียนด้านนี้มาค่าตอบแทนต่อเดือนถือว่าคุ้มค่ากับสายงาน แต่แล้วอย่างไรตัวเธอเองใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวเพราะพ่อกับแม่ได้เสียไปตอนที่เธอนั้นกำลังจะเรียนจบนี่ก็ได้ 3 ปีแล้ว ครอบครัวเราไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนเพราะพ่อกับแม่เป็นเด็กกำพร้าทั้งคู่ตัวเธอเองมีเพื่อนสนิทอยู่ด้วยกันสองคนแต่ทำงานคนละที่นัดเจอกันเดือนละครั้งหรือเวลาที่ว่างตรงกันก็จะไปหาเที่ยวตามประสาสาวๆ เเต่เพราะเพื่อนทั้งสองต่างมีแฟนกันหมดเหลือแค่ตัวเธอคนเดียวที่ตั้งแต่เรียนยันทำงานยังครองโสด ไม่ใช่ไม่เปิดรับนะแต่มันไม่มีเข้ามาจริงๆ"คำหอมฉันว่าแก่ต้องเข้าสายมูเตลูเเล้วแหละ""สายมูเตลูคืออะไรคะนิ้ง""ก็คือแบบพวกดูดวงอะไรประมาณนั้นอย่างเช่นฉันไปทำตามที่แม่หมอบอกฉันได้พี่ต้นมาเห็นไหม""ดูดวงเหรอตั้งแต่เกิดมาฉันยังไม่เคยดูดวงเลยว่ะแก"" นี่ฉันแนะนำยัยต้นหอมไปดูตอนนี้สิมีแฟนสายฝอไปแล้วแกให้ฉันพาไปดูไหมแม่หมอที่ฉันไปดูแม่นมากเลยนะดูดวงให้ดาราดังๆ หลายคนด้วยตรงมากทักเรื่องไหนเกิดขึ้นจริงหมดทั้งในอนาคตและอดีต""ฉันไม่ค่อ
더 보기
ตอนที่ 2 ชะตานำพา
คำหอมเธอเลือกไพ่มา 5 ใบตามที่แม่หมอบอกเสร็จแล้วยื่นให้แม่หอมโดยห้ามดูหลังไพ่เด็ดขาดถึงดูตัวเธอเองก็ไม่รู้ความหมายอยู่ดี"ตรงจิตใจอธิษฐานในสิ่งที่ต้องการอยากรู้"เธอทำตามที่แม่หมอบอกตั้งจิตอธิษฐานในสิ่งที่เธออยากรู้ในใจ แม่หมอเปิดไพ่ใบแรกขึ้นมาดูแต่ก็ไม่ได้บอกอะไรเพียงเปิดใบต่อ ๆ ไปขึ้นมาดูเงียบ ๆ เธอเองก็รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาทันที"นารา พิทักษ์โยธินแม่หมออ่านถูกไหม""ถูกค่ะแม่หมอ""ไพ่ 5 ใบที่หนูเลือกมาบ่งบอกถึงสิ่งที่อยู่ในใจหนู ไพ่ใบที่หนึ่งคืออนาคตหรือหน้าที่การงานเท่าที่แม่หมอดูตอนนี้งานที่หนูทำถือว่าดีดูหนูจะชอบถึงแม้งานจะยากแต่หนูสนุกกับงานที่เลือกทำ"ตรงมากที่เธอเลือกเรียนวิศวะเพราะความชอบเพราะพ่อก็จบวิศวะโยธามาเหมือนกันแต่ต้องยอมรับว่ามันเป็นงานที่หนักหน่วงจริง ๆ แต่ถ้าเราเลือกทำให้สิ่งที่เราชอบทุกอย่างจะสนุกอาจจะมีเครียดบ้างแต่ถือว่าสนุกดี"ไพ่ใบที่สองสื่อออกมาบ่งบอกถึงครอบครัวหนูว่าตัวเองนั้นอยู่คนเดียวเพราะดูจากไพ่น่าจะไม่มีญาติพี่น้องพ่อแม่ของหนูก็ไม่ได้ไปไหนนะท่านทั้งสองอยู่กับหนูตลอด""หนูก็รู้สึกเหมือนมีคนมองตลอดเวลาเลยค่ะ เวลาที่หนูอยู่คนเดียวหรือกลับไปที่บ้าน""เป็นธรร
더 보기
ตอนที่ 3 สายฝนแห่งชะตา
คำหอมเธอมาถึงสถานที่ไหว้ขอพรแล้วแต่เหมือนว่าเธอนั้นจะเลือกวันมาผิดเพราะพอมาถึงเหมือนฝนกำลังตั้งเค้าดำมืดน่ากลัวมากลมก็แรงแต่ยังไม่มีเม็ดฝนตกลงมา เธอเลยตัดสินใจรีบเข้าไปไหว้ขอพรสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ดังเรื่องการขอความรักเนื้อคู่ คำหอมเธอนั้นนั่งยังไม่ทันได้ตั้งจิตอธิษฐานแต่อย่างใดเสียงสายฟ้าก็ดังผ่าลงมาที่ตัวเธอจากนั้นสติเธอนั้นก็ดับวูบไม่รับรู้สิ่งใดอีกแต่จิตสุดท้ายตั้งใจจะขอเรื่องความรักเสียงผู้คนโหวกเหวก โวยวายตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าที่อยู่ดีๆ หญิงสาวที่กำลังจะขอพรกับพระตรีมูรติกับถูกฟ้าผ่ากลางลำตัวล้มลงไปนอนกับพื้น แต่ดีที่มีคนตั้งสติได้แจ้งหน่วยกู้ภัยกับรถพยาบาล ผู้คนต่างยืนมองดูเพราะไม่กล้าเข้าไปและคาดการณ์ว่าหญิงสาวนั้นคงจะเสียชีวิตแล้วเพราะร่างกายเธอนั้นนิ่งสนิทไม่ตอบสนองต่อสิ่งใดสร้างความสลดใจให้แก่ผู้คนโดยรอบทั้งเห็นใจและสงสารในคราวเดียวกัน ว่าทำไมเธอต้องมาเจอชะตาชีวิตเช่นนี้ด้วยก่อนที่หญิงสาวจะถูกฟ้าผ่าท้องฟ้าก็ดำคล้ำผู้คนต่างหาที่หลบฝนกันแต่จนถึงตอนนี้ฝนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตกแต่กลุ่มเมฆดำนั้นยังอยู่ไม่ได้สลายหายไปไหน รอได้ไม่นานทั้งรถกู้ภัยรถพยาบาลต่างมาถึงที่เกิดเหตุที่
더 보기
ตอนที่ 4 ตกน้ำ
หลินอ้ายถง ถึงจะเป็นพี่น้องกับหลินซูซินแต่ก็คนละแม่ตัวนางนั้นเกลียดผู้ที่ขึ้นชื่อว่าพี่สาวเป็นที่สุดเพราะนังซูซินมีใบหน้าที่สวยสง่าเพราะใบหน้าที่เหมือนท่านแม่ของมันจนเกินไปทำให้ท่านพ่อเกลียดชังใบหน้ามัน มีแต่ท่านย่าที่รักมันคนเดียวคอยดูแลให้ท้ายมันแต่เสียดายที่ตอนนี้ท่านไปสบายเสียแล้ว"นังซูซินทำไมแกถึงไม่ทำกับข้าวก่อนออกไป ห๊ะ!!""อ้ายถงช่วงนี้พี่วุ่นวายมากงานการเรียงรายมากมายให้พี่ต้องทำเลยไม่มีเวลามาทำกับข้าว""นั่นมันเรื่องของแกปัญหาของแกไม่เกี่ยวกับข้าหากท่านพ่อรู้เรื่องนี้เข้าแกคงจะโดนลงโทษอีกครา""อย่านะอ้ายถง"ทุกครั้งที่อ้ายถงไม่พอใจก็จะนำเรื่องราวทั้งที่จริงและแต่งขึ้นมาไปฟ้องท่านพี่ทำให้ตัวนางนั้นโดนท่านพ่อลงโทษอยู่บ่อยครั้งทำให้ท่านพ่อรังเกียจในตัวนางเข้าไปอีกปีนี้นางเองอายุก็จะ 18 หนาวแล้วอีก 3 เดือน แต่ตัวนางเองนั้นยังไม่ได้ออกเรือนไปไหนไม่ใช่ตัวนางไม่อยากแต่งงานมีครอบครัวเพื่อจะออกไปจากที่นี่ แต่เพราะท่านแม่ที่นางเรียกในที่นี้คือแม่เลี้ยงชอบบอกว่านางคือตัวไม่เป็นมงคลอยู่ที่ไหนก็จะนำความฉิบหายเดือดร้อนมาให้ ทั้งท่านพ่อก็ยังโทษว่าที่ท่านแม่ลี่เหมยต้องตายเป็นเพราะคลอดนางจน
더 보기
บทที่ 5 บุรุษช่วยสาวงาม
หลินเย่ถงและหลินอ้ายถงนั่งเล่นอยู่หน้าบ้านก็มีคนมาตะโกนเรียกบอกว่านังซูซินมันตกน้ำดีสิมันจะได้ตายๆ ไปเสียที เหมือนจะเป็นเรื่องคอขาดบาดตายในใจหาได้เศร้าหมองไม่"อยู่ที่ไหนกันตกน้ำที่ไหน" หลินเย่ถงนางนั้นต้องตีบทแม่เลี้ยงที่แสนดีก่อนเพื่อตบตาชาวบ้านเหล่านี้ปากปีจอ เรื่องใดเกิดขึ้นในหมู่บ้านหากมีคนใดคนหนึ่งรู้มันจะไม่เป็นความลับอีกต่อไป'พวกปากชุมนุม'"ลำธารที่ซักผ้านางถูกน้ำพลัดไหลลงไปลึกดีหน่อยที่มีคนมาช่วยแต่นางยังไม่ฟื้นพวกเจ้าไปดูนางหน่อย""ได้ๆ" หลินเย่ถงตอบรับคำไปเท่านั้นในใจนางเพียงจะไปดูว่าใครเป็นคนที่ช่วยนังซูซินขึ้นมาแทนที่จะปล่อยให้มันตายๆ ไปกับน้ำหลินห้านจินผู้ที่ไม่ได้รับรู้ข่าวคราวของบุตรสาวว่าตอนนี้นางเกิดอุบัติเหตุเพราะตนเองนั้นอยู่ในนาไม่ได้พบเจอใคร ครอบครัวเขานั้นก็ถือว่าสุขสบายแต่หลังจากที่แม่เฒ่าหลินชูหรงจากไปที่บ้านก็มีแต่เรื่องวุ่นวายเรื่องในครอบครัวไม่ใช่ตัวเขาไม่พูดแล้วจะไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นเพียงแต่ทำเป็นคนตาบอดไม่รับรู้สิ่งในบ้าน คิดเสียว่าตนเองเป็นหัวหน้าครอบครัวทำงานหาเงินเลี้ยงดูทุกคนให้สุขสบาย แต่ในตอนนี้บ้านตระกูลหลินไกลคำว่าสุขสบายมาก"นั่นไงมาแล้วหลินเ
더 보기
ตอนที่ 6 เข้าร่าง
หลินห้านจินที่พึ่งกลับมาถึงบ้านด้วยความรวดเร็วเพราะระหว่างทางกลับเขาได้ยินเสียงพูดคุยของชาวบ้านเรื่องของบุตรสาวคนโตบางคนถึงกับเดินมาถามไถ่ถึงเรื่องราวแต่เขานั้นปฏิเสธไปเพราะว่าไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นจนพอได้ฟังจึงปะติดปะต่อเรื่องราวพอเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นจึงได้รีบเร่งกลับบ้านในทันที"นี่มันเรื่องอันใดกันเย่ถง"หลินเย่ถงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้สามีฟังว่าเป็นมาเช่นไรถึงได้ความมาเช่นนี้ สามีนางน่าจะได้ยินมาจากชาวบ้านแล้วบ้างถึงได้รีบร้อนกลับบ้านมาเช่นนี้"เรื่องใหญ่เช่นนี้ทำไมถึงพึ่งจะมาบอกพี่"เสียงเอะอะโวยวายเหมือนคนทะเลาะกันด้านนอกปลุกให้สตรีน้อยที่พึ่งจะได้สติตื่นขึ้นมาแต่คนที่ตื่นขึ้นมากับไม่ใช่หลินซูซินแต่เป็นคำหอมหญิงสาวที่ถูกฟ้าผ่ากลางลำตัวตอนที่กำลังจะขอความรักจากพระตรีมูรติดวงจิตสุดท้ายคือการเจอเนื้อคู่ โชคชะตาจึงได้ส่งนางเข้ามาอยู่ในร่างที่เจ้าของร่างได้หมดอายุขัยแล้วคำหอมที่ลืมตาตื่นขึ้นมามองดูโดยรอบช่างแปลกสายตาเธอเองก็ไม่ได้ตกใจหรือโวยวายแต่อย่างใดเพราะเกิดอาการมึนหัวอย่างหนักแล้วเธอก็สงบลงไปอีกครั้งหลินอ้ายถงได้ยินพ่อแม่ถกเถียงกันถึงเรื่องของหลินซูซินผู้เ
더 보기
ตอนที่ 7 สู่ขอ
หยางไห่หลิงหลังจากทานข้าวในช่วงบ่ายๆ เสร็จ จึงได้นำเรื่องที่ลูกชายนำมาบอกไปคุยกับหยางไห่ผู้เป็นสามี“ท่านพี่อาไห่ฉวนจะไปสู่ขอบุตรสาวคนโตของตระกูลหลิน”“พี่ได้ยินน้องคุยกับลูกข้างนอก ตระกูลหลินถือว่ามีกินมีอยู่ดีกว่าบ้านเราอยู่มากโข”“เจ้าค่ะอาไห่ฉวนช่วยหลินซูซินที่พลัดตกน้ำทำให้แม่เลี้ยงของนางบังคับให้อาไห่ฉวนรับผิดชอบ” หยางไห่หลิงคิดในใจว่าก็เห็นสมควรที่บุตรชายเพียงคนเดียวของตนเอง เห็นแก่การมีภรรยาได้แล้ว“มันก็ต้องเป็นเช่นนั้นหลินซูซินยังไม่ออกเรือนแถมอาไห่ฉวนโดนเนื้อโดนตัวนาง สตรีย่อมเสียหายหวังแค่ว่าแม่นางหลินผู้นั้นจะไม่รังเกียจครอบครัวของเราที่จนเช่นนี้”“น้องก็ห่วงเรื่องนั้นอาไห่ฉวนไม่คิดแต่งหรือชอบพอสตรีเพราะครอบครัวเราที่จน” หยางไห่หลิงเอ่ยด้วยความเศร้าในโชดชะตา“ปีนี้อาไห่ฉวนอายุ 22 ปี เต็มแล้วเขาควรที่จะมีครอบครัวได้แล้ว”“พรุ่งนี้ลูกจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์เพื่อไปเป็นของหมั้นให้ตระกูลหลินในอีก 2 วัน เจ้าค่ะ”หยางไห่ในอดีตเขาเป็นหัวหน้าครอบครัวค่อยทำงานหาเงินอย่างหนักจนไม่คิดใส่ใจเรื่องสุขภาพของตนเองจนล้มป่วย ขาของเขาทั้งสองขาไม่ถือว่าเดินไม่ได้ แต่เดินนานยืนนานไม่ได้ส่วนหยางไห
더 보기
ตอนที่ 8 แต่งภรรยา
หยางไห่ฉวนเดินเข้ามาในบ้านหลินพร้อมหมูป่าตัวโตใหญ่ สร้างความตาโตให้กับหลินเย่ถงและหลินอ้ายถงเป็นอย่างมาก ต่างกับหลินห้านจินที่ไม่ได้มีความตื่นเต้นหรือตกใจอะไร เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายก็เป็นนายพรานที่เก่งกาจเช่นกัน“มาแล้วหรืออาไห่ฉวนอย่าถือสาอาเย่ถงกับอ้ายถงเลยนะทั้งสองคนก็พูดไปเรื่อยเปื่อย” หลินห้านจินรู้ว่าหยางไห่ฉวนได้ยินบทสนทนาของภรรยาและลูกสาวคนเล็ก“ข้าไม่ใส่ใจขอรับท่านลุงห้านจิน”“ท่านลุงอะไรกันต่อไปก็เรียกท่านพ่อเถอะ”สองคนแม่ลูกที่ถูกตอกกลับจากหยางไห่ฉวนอย่างคนกักขฬะ คนผู้นี้ก็เหมาะกับหลินซูซินดี บุรุษกักขฬะ อัปลักษณ์ น่ากลัว ป่าเถื่อนเช่นนี้มันดีจริงๆหลินซูซินที่ออกมาตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อก็สบตาเข้ากับคนที่ช่วยเจ้าของร่างเดิมไว้ หยางไห่ฉวนคำหอมไม่ได้แปลกใจที่ใคร ๆ ก็กลัวบุรุษตรงหน้านางเองก็กลัวเหมือนกันหน้าโหดไม่ไหว“ท่านพ่อข้าต้องขออภัยที่ท่านพ่อท่านแม่ไม่สามารถมาร่วมในพิธีได้”“ไม่เป็นไรหยางไห่กับหยางไห่หลิงร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเจ้าอย่าคิดมากอาไห่ฉวน”“หลินซูซินมาหาพ่อ” คำหอมแปลกใจเป็นอย่างมากที่หลินห้านจินปฏิบัติกับนางเหมือนลูกรักซึ่งต่างจากเมื่อก่อนเป็นอย่
더 보기
ตอนที่ 9 สามีภรรยา
หลินซูซินที่เดินตามร่างบุรุษใหญ่เงียบ ๆ ระหว่างทางไม่ได้มีบทสนทนาใด ๆ ใจนางก็อยากชวนคุย แต่อีกใจนางก็กลัวเขาอยู่นิด ๆระหว่างทางก็มีเสียงซุบซิบของชาวบ้านที่เดินตามทางบ้าง แต่นางไม่ได้สนใจ นางสนใจแต่แผ่นหลังที่ใหญ่และแน่นข้างหน้าต่างหาก“ที่บ้านข้ามีท่านพ่อท่านแม่ครอบครัวเรามีกันแค่สามคน” หยางไห่ฉวนเอ่ยพูดคุยกับหลินซูซินเป็นครั้งแรก“เอ่อ พี่ไห่ฉวนข้านั้นพอทราบมาบ้างท่านพ่อได้เอ่ยกับข้าก่อนที่จะมาเจ้าค่ะ” หลินซูซินตอบกลับไปอย่างเกร็ง ๆ“ที่บ้านข้านั้นไม่ได้มีที่ทางใดไม่มีงานใดให้เจ้าจะต้องทำ”“พี่ไม่ต้องห่วงข้าจะไม่มาอยู่บ้านพี่เฉย ๆ แน่ข้าจะช่วยงานในบ้านดูแลท่านพ่อท่านแม่ตอนที่พี่ไม่อยู่ได้ ข้าทำงานบ้านทำกับข้าวได้นะ” หลินซูซินเอ่ยอย่างตาโตหยางไห่ฉวนฟังสตรีด้านหลังเอ่ยกับเขาราวกับสนิทสนมไม่ได้มีความเกร็งเหมือนช่วงแรก ๆ ที่พูดคุยกัน“เจ้าคงรู้อยู่แล้วว่าท่านพ่อท่านแม่ร่างกายไม่ค่อยจะแข็งแรง”“เจ้าค่ะพี่ไห่ฉวน” หยางไห่ฉวนเขานั้นไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ เพียงเดินเงียบ ๆ“ถึงแล้วบ้านข้าอาจจะเล็กกว่าบ้านเจ้าอยู่มากโข”“บ้านหลังใหญ่ใช่ว่าจะอยู่แล้วมีความสุขเสียหน่อย”“เข้าบ้านกันเถอะ” เป็นหยางไ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status