LOGINคำหอม พนักงานบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง จบวิศวะมาแต่ทั้งชีวิตไม่เคยมีแฟน ไอ้คำที่บอกว่าถ้าเข้ามหาวิทยาลัยแล้วจะมีแฟน คือใช้ไม่ได้กับคำหอมเพราะเรียนมาทั้ง 4 ปี เธอไม่มีทั้งแฟน ทั้งคนคุย ทั้งที่ก็เป็นผู้หญิงคนนึงที่ก็พูดได้ว่าสวย แต่เธอยังเป็นคนที่เชื่อเรื่องความรักจึงลองไปดูศาสตร์ไพ่ยิปซีและหมอดูต่างบอกเป็นเสียงกันว่าเนื้อคู่ไม่ได้อยู่ในชาตินี้แม่หมอแนะนำให้ไปไหว้ศาลพระตรีมูรติ แต่ยังไม่ทันได้ขอฟ้าก็ผ่ามาที่ร่างของเธอตายทันที
View More“ซูซินเจ้าชอบหรือไม่ใส่คู่กัน” หยางไห่ฉวนหยุดอยู่ที่ร้านเครื่องประดับ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ดึงสายตาของเขามากคือเจ้าวงแหวนที่เป็นคู่ ๆ แบบคู่รักนิยมสวมใส่แทนใจกันหลินซูซินยิ้มขำในท่าทางของหยางไห่ฉวนกลัวว่านางจะไม่ใส่ด้วยหรือไง “รับออกแบบวงคู่ด้วยไหมเจ้าคะ” วงที่ทางร้านมีให้ด้วยหาได้ทั่วไปเพราะเป็นแหวนที่ลวดลายเรียบ ๆ และอีกอย่างคงมีคนซื้อไปแล้วด้วยใส่ไปก็คงจะซ้ำกับคู่อื่น“รับที่ร้านรับออกแบบเครื่องประดับทุกอย่าง แต่คงต้องใช้เวลาสักหน่อยอาจจะไม่ได้ในคืนนี้” จงเฉินเป็นเจ้าของร้านขายเครื่องประดับเขามีร้านเป็นหลักเป็นแหล่ง แต่เพราะงานเทศกาลจงชิงจัดห่างจากร้านของเขามากจึงต้องมาหาเช่าที่ขายในราคาที่ไม่แพงมาก“ข้าหลินซูซินขอเสียมารยาทที่จะถามชื่อของท่าน”“ข้าจงเฉินร้านของข้าอยู่ในเมืองนี่แหละ แต่ว่าอยู่ห่างจากงานเทศกาลจึงได้มาเช่าที่ขายเอา”“ดีเลยเจ้าค่ะข้าเองก็จะได้คลายกังวลว่าจะจัดส่งสินค้าอย่างไร ท่านจงเฉินข้าจะขอออกแบบวงคู่เองท่านจะว่าอย่างไร” ที่ร้านมีคนออกแบบให้ตามที่ลูกค้าต้องการก็จะแบบทั่วไปฉบับคนจีน“ได้สิเชิญ ๆ นั่งกันก่อนเดี๋ยวข้านำกระดาษมาให้”“ซูซินเจ้าจะออกแบบเองหรือ” หยางไห่ฉวนเอ
ตงหยางเหลือบมองไปที่จางลี่ที่วันนี้นางงามเป็นพิเศษ และชุดที่นางสวมใส่ก็สีเดียวกันกับชุดที่เขาเลือกใส่ในวันนี้จางลี่รับรู้ว่ามีคนมองนาง แต่นางไม่ได้หันไปให้เจ้าของสายตารู้ตัวว่าถูกจับได้เสียก่อน ถึงไม่หันไปมองนางก็รู้อยู่ดีว่าเป็นใครเพียงไม่อยากให้เขาตื่นตกใจจนทำหน้าตาตื่นตระหนกอีกในงานเทศกาลจงชิวมาถึงในงานทุกคนต่างก็แยกย้ายกันเดินเล่นเป็นคู่ ๆ แต่เหมือนจะมีสองคนที่ไม่มีคู่คือท่านพ่อหลินกับท่านลุงตงหยางเห็นทีว่าจะได้เดินเที่ยวด้วยกันก็งานนี้“ท่านพ่อท่านลุงไปเดินเที่ยวกับข้าดีกว่าขอรับ” หยางไห่ฉวนเห็นว่าคนทั้งสองไม่รู้ทิศทางว่าจะเดินไปทางไหนดี ไม่เหมือนท่านพ่อท่านแม่หยางที่ขอแยกตัวออกไปก่อน เพราะหลินซูซินนางจะพาเดินเที่ยวในงานเพราะว่างานมันใหญ่ แต่ท่านพ่อท่านแม่กับขอไปเที่ยวกันเพียงสองคนก็คงอยากจะหวานกันบ้างละมั้ง“ไม่ล่ะพ่อไม่อยากขัดเวลาส่วนตัวของลูก ๆ” หลินห้านจินลากตงหยางเดินเข้างานไปหาอะไรอร่อยกินกันดีกว่าเหมือนตอนหนุ่ม ๆ“ทำหน้าอะไรของเจ้าอยากจะเดินกับนางหรือเสียใจด้วยนะนางไปเดินกับลูกสาวกับลูกเขยของนาง”หลินห้านจินเห็นตั้งแต่อยู่บนเกวียนตงหยางรอบแอบมองจางลี่อยู่ตลอด เจ้าตัวไม่
หมดยามจื่อ (23.00-24.59 น.) ขนมบัวลอยไข่หวานก็ขายหมดต้องขอบคุณลูกค้าที่รอคอยกันและอยู่ด้วยกันทุกขั้นตอนการทำ ทุกคนจึงสามารถรอได้เพราะรู้ว่ากว่าจะได้บัวลอย 1 ถ้วย มาไม่ใช่เรื่องที่ง่าย ๆ“ขายหมดเสียทีข้าปั้นจนมือหยิกแล้ว แต่มันสุด ๆ ไปเลย” ยิ่งต้องทำแข่งกับเวลายิ่งต้องเร่งมือปั้นแป้งให้ไวบางลูกก็กลมบางลูกก็เบี้ยวบ้าง“ก็จริงข้าเห็นเจ้าปั้นอะไรลงไปในหม้อก็ไม่รู้” หลินซูซินเอ่ยแซวฟางหรงที่นางปั้นก็สวยบ้างไม่สวยบ้าง จะให้ปั้นสวยกลมทุกลูกก็เป็นไปไม่ได้ เพราะเราแข่งกับเวลานางเองก็ปั้นอย่างที่ฟางหรงปั้น หากจะเอาสวย ๆ มีหวังคงจะได้กินกันพรุ่งนี้เช้า“ฮ่า ๆ ข้าไม่รู้ลงหม้อเดี๋ยวมันก็กลมเอง” ลูกค้าสนใจรสชาติและความหอม ส่วนเม็ดแป้งก็ผสมกันไปในหม้อสวยกลมบ้างผสมกับเม็ดที่ไม่สวยบ้าง“ก็จริงของเจ้า ฮ่า ๆ”“อ้ายถงเอาเงินพี่ไปหาซื้อของกินมากินก่อนกลับนะ ไปซื้อกับพี่หวังหมิ่นจะได้ไม่หลง”“เจ้าค่ะ” หลินอ้ายถงปฏิเสธไม่ได้ใจจริงนางอยากจะช่วยเก็บกวาดเสียให้เสร็จดีก่อน แต่เพราะเวลาไม่เคยคอยใครยิ่งดึกยิ่งง่วง เมื่อคืนนางเองก็หลับไม่รู้ตื่นน้ำก็ไม่ได้อาบน่าอายที่สุดระหว่างรอหลินอ้ายถงกับจางหวังหมิ่นกลับมาทุก
ในงานคืนที่สองจะกลับกันดึกหน่อย เพราะกว่าจะขายหมดถึงลูกค้าจะเข้ามาซื้อเรื่อย ๆ แต่เพราะวันนี้ถ้วยดินเผาเราเอามาเยอะก็จะต้องขายให้ได้ตามยอด กว่าจะถึงบ้านกันก็คงเข้าตีหนึ่งตีสอง พอขายของเสร็จเราก็ต้องเก็บของล้างเลยจึงใช้เวลาหน่อยในส่วนตรงนี้“เหลือถ้วยดินเผาที่บ้านพ่ออีก 250 ถ้วย กับช้อน 250 คัน” เพราะวันนี้ขนทั้งถ้วยและช้อนมากันอย่างละเกินพัน หลินซูซินเองก็ไปหาซื้อช้อนมาเพิ่มที่จะใช้ในวันพรุ่งนี้ แต่ก็ไม่รู้ว่านางเอาแบบใดมา เพราะเห็นว่าแบบเก่าไม่สามารถหาซื้อหรือสั่งทำได้ทัน“กระบอกไม้ไผ่ทอนแล้วได้ 1100 อัน เจ้าค่ะบวกกับถ้วยดินเผาก็เป็น 1350 อัน ลูกได้ซื้อช้อนกับเชือกมาเพิ่มแล้วเจ้าค่ะ ซื้อของที่คาดว่าจะขาดมาเพิ่มไว้ด้วยเจ้าค่ะ”“พรุ่งนี้คืนสุดท้ายแล้วก็จะได้พักไปเดินเที่ยวเล่นกันแล้ว พ่อเห็นนะร้านขายอาหารที่ไม่ใช่เหลาอาหารใหญ่ ที่เป็นร้านอาหารเล็ก ๆ คนรุมเต็มร้านเลย”ในงานมีแบบที่จะต้องเช่าพื้นที่ในการขายราคาพื้นที่ก็จะอยู่ที่ความกว้างด้วย หรือบางร้านหรือเหลาอาหาร ภัตตาคาร ที่ตั้งอยู่ในบริเวณอยู่แล้วก็จะได้เปรียบหน่อย เพราะไม่ต้องเสียค่าเช่าที่เพราะมีหน้าร้านเป็นของตนเอง บางร้านก็มาจาก
หลังจากเสร็จกิจกรรมราคะก็ปาเข้าไปยามอิ๋น หลินซูซินหมดสิ้นเรี่ยวแรง เป็นหยางไห่ฉวนที่อาบน้ำให้และอุ้มนางกลับเข้าห้องหยางไห่ฉวนพาหลินซูซินเข้าห้องนอนจัดการใส่เสื้อผ้าให้นาง เสร็จแล้วเขาจึงเดินไปที่ครัวเพื่อต้มยามาให้นาง กันไว้เผื่อนางจะเป็นไข้ส่วนตัวเขาก็ดื่มยาต้มด้วยเช่นกัน เป็นไข้ครั้งล่าสุดถือว่า
วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่หลินซูซินนางจะได้ขายของในตลาดวันนี้ จึงได้เลิกขายเร็วหน่อย เพราะจะได้ให้ทุกคนได้เดินเที่ยวเล่นในตลาดหรือซื้อของติดไม้ติดมือกลับบ้านกัน“ท่านพ่อทำไมไม่ไปด้วยกันล่ะเจ้าคะ”“พอ ๆ พ่อรออยู่ที่นี่แหละดีแล้ว เดินนาน ๆ ไม่เอาข้าไม่ไหว อยู่เฝ้าของดีกว่า อย่าลืมซื้อของกินกลับมาให้พ่
หยางไห่ฉวนที่กลับมาถึงบ้านก็รีบไปอาบน้ำ ทำตัวให้หอมเพราะคืนนี้เขามีภารกิจหลินซูซินที่รู้ชะตากรรมนางเองก็ถือว่าให้รางวัลเขา เพราะนี่ก็นานมาหลายวันแล้วที่เราไม่ได้มีอะไรกัน นับจากที่มีไปครั้งแรก ก็ห่างหายมายาวเลย เพราะทำงานร่างกายเลยอ่อนเพลียนางจึงเข้านอนเร็ว หัวถึงหมอนก็หลับยาวเลยห
หยางไห่ฉวนกว่าจะหาที่จอดเกวียนได้ก็ใช้เวลาพอสมควร เพราะหากตรวจดูอาการทั่วไปก็คงจะพากันออกมาแล้ว อีกอย่างเขาไม่สามารถที่จะเข้าไปข้างในได้ เพราะเกวียนไม่ได้จอดในที่รับฝาก ทำได้เพียงนั่งอยู่บนเกวียนเท่านั้นกันการโดนขโมย เพียงหากโดยขโมยจะไม่มีการรับผิดชอบ แต่อย่างใดเพราะว่าไม่ได้เสียเงินจอด หากเสียเง






reviews