11. ฝันถึงเรื่องเก่าๆ (2)

“มิได้ลืม เพียงแต่มิอยากเรียกแล้ว” จางหยู่เยียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาอย่างที่ใจรู้สึก นัยน์ตาใสสบเข้ากับดวงตาพยัคฆ์ที่เคยนิ่งสนิท ทว่าวันนี้มันกลับสั่นไหวอย่างกับคำพูดของหยู่เยียนกระทบจิตใจหนักหนา

มองผิด...นางคงมองผิดไปแน่ๆ เว่ยเฉิงหยวนน่ะหรือจะเสียใจกับคำพูดของนาง

‘ยิ่งเจ้าทำเช่นนี้ ข้ายิ่งรู้สึกรังเกียจเจ้า’

‘รู้เอาไว้เถิดว่าที่ข้าทำอยู่ เพียงเพราะอยากระบายความใคร่จากฤทธิ์ยา มิได้รู้สึกพิศวาสในตัวเจ้าแม้แต่น้อย’

คำพูดมากมายที่ออกจากปากเขาล้วนเป็นความเกลียดชัง นอกจากนั้นเขาไม่เคยพูดกับนางดีๆ เลยสักครั้ง แม้แต่หางตายังไม่เคยเหลือบมองเสียด้วยซ้ำ สายตาตัดพ้อเช่นนั้นอย่าได้หวัง นางคงมองผิดไปเอง

“ข้าเตรียมหมอนกับผ้าห่มไว้ให้ท่านแล้ว นอนเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะนอนที่พื้นเอง”

“เตียงเจ้ามิได้คับแคบถึงเพียงนั้น”

“ข้ารู้เจ้าค่ะ เพียงแต่ข้ามิสะดวกใจที่จะอยู่ใกล้ท่าน ถือเสียว่าเห็นแก่คนท้องเถิดเจ้าค่ะ มิเช่นนั้นข้าคงนอนหลับไม่สนิทแน่” จางหยู่เยียนร่ายยาว นางไม่ได้เอาลูกมาอ้าง แต่นางรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ

ไม่ไว้ใจ ไม่วางใจ เพียงแค่อยู่ในห้องด้วยกันสองคนนางก็รู้สึกระแวงมากพอแล้ว หากให้นอนเตียงเดียวกัน มีหวังนอนไม่หลับทั้งคืน

“...เข้าใจแล้ว เจ้าขึ้นไปนอนบนเตียง พี่จะนอนพื้นเอง” คำพูดแทนตนที่เปลี่ยนไปทำเอาคนท้องชะงัก

“...” จางหยู่เยียนมองตามท่าทีไหล่ลู่คอตก เดินไปหยิบหมอนมาวางบนพื้น พลางล้มตัวลงนอน ตะแคงหันหลังให้นางอีกต่างหาก

“มีฟูกนะเจ้าคะ จะนอนพื้นทำไม” ประโยคท้ายที่พึมพำออกมาด้วยความไม่เข้าใจ เป็นถึงหัวหน้าองครักษ์ เป็นที่วางใจของฝ่าบาท เฮ้อ~ นางนึกเป็นห่วงบ้านเมืองขึ้นมาเสียแล้วสิ

จางหยู่เยียนนึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย ขยับกายขึ้นไปนอนบนเตียงกว้าง ก่อนจะล้มตัวลงนอน ตะแคงหันหลังให้อีกฝ่าย มือเรียวลูบหน้าท้อง พลางพึมพำพูดคุยสารทุกข์สุกดิบกับบุตรในครรภ์เบาๆ อย่างที่เคยทำทุกครั้ง โดยไม่รู้เลยว่าทุกการกระทำตกอยู่ในสายตาของเว่ยเฉิงหยวนทั้งหมด

บิดาเองก็อยากรู้ว่าเจ้าเป็นเช่นไร อยากรู้เช่นกันว่ายามที่มือได้สัมผัสกับเจ้าจะรู้สึกเช่นไร เจ้าจะดีใจหรือไม่ที่มีข้าเป็นบิดา

‘นายท่านขอรับ ฮะ ฮูหยินตกเลือด สิ้นลมแล้วขอรับ’

พื้นห้องเจิ่งนองไปด้วยน้ำสีแดงฉาน ร่างของสตรีตั้งครรภ์ใกล้คลอดนอนนิ่งอยู่กับพื้น ใบหน้าที่คุ้นเคยบัดนี้ซีดเซียวไม่ต่างกับคนตาย

‘หยู่เยียน หยู่เยียน! ไปตามหมอมา’ สองแขนสอดเข้าโอบประคองร่างโชกเลือดเอาไว้ในอ้อมอก ผิวสัมผัสที่ยังอุ่นสร้างความหวังให้องครักษ์หนุ่ม ทว่าดวงไฟเล็กๆ ในใจกลับถูกดับลงเมื่อมิอาจคลำหาชีพจรของสตรีในอ้อมแขนได้

“ไม่ ไม่!” เฮือก!!! ร่างกำยำผุดลุกขึ้นนั่ง หอบหายใจหนักหน่วง กรอบหน้าเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ทว่าเจ้าตัวกลับไม่สนใจที่จะเช็ด เอาแต่ทุบอกของตนเองซ้ำๆ เพราะบัดนี้ความรู้สึกมันอัดแน่นจนเขาหายใจไม่ออก

“อื้อ~ เป็นอันใดของท่าน”

“...มะ ไม่เป็นไร เพียงแค่ฝันถึงเรื่องเก่าๆ” เว่ยเฉิงหยวนหันมองใบหน้างัวเงียผ่านความมืด น้ำในตาคลอจนแทบจะไหลออกมา

“เช่นนั้นก็อย่าได้ละเมอเสียงดัง ข้าง่วง”

“อืม เข้าใจแล้ว เจ้านอนเถอะ” ร่างชุ่มเหงื่อขยับคลานเข่าเข้าไปใกล้เตียง เมื่อเห็นว่าภรรยาหลับตาลงอีกครั้ง

สายตาดุบัดนี้อ่อนลงไม่ต่างกับสุนัขกำลังจะถูกเจ้าของทิ้ง ไล่มองจางหยู่เยียนตั้งแต่หัวจรดเท้า เพื่อย้ำเตือนว่าบัดนี้นางยังคงอยู่กับเขา

“ดีแล้ว ดีมากแล้วจริงๆ”