บทที่ 4 เพิ่งได้รับการปกป้อง 2/2

อีกด้าน อ้ายฉิงทิ้งลูกและสามีเอาไว้ที่โรงพยาบาล ส่วนเธอรีบมาจัดการที่บ้านก่อน ก่อนที่แม่สามีจะขนสมบัติกลับไปหมด แต่เมื่อมาถึง กล่องเครื่องเพชร เครื่องทอง สร้อยไข่มุก กำไลหยก และของอื่น ๆ ถูกทยอยเรียงมาวางกลางห้องโถง จนเธอตะลึง

นี่มันแทบเป็นสมบัติทั้งหมดของบ้านด้วยซ้ำ

“คุณแม่คะ...ใจเย็นก่อนดีไหมคะ เรื่องของพวกนี้ฉันจะเป็นคนจัดการให้”

ซินต้าเหนิงเห็นแต่ลูกสะใภ้ที่ไม่ต้องการกลับมาคนเดียว เธอก็เห็นทันทีว่าแม่คนนี้รักแต่เงินของลูกชาย ไม่ได้รักลูกชายสักกระผีกเดียว

“ให้หล่อนจัดการเหรอ...คืนเงินที่ยักยอกของหลานสาวของฉันมาให้หมดก่อนเถอะ!”

นายหญิงผู้เฒ่าเชิดหน้าไม่อยากจะพูดกับลูกสะใภ้คนนี้นักหรอก หล่อนก็แค่แสร้งมารยาใส่ลูกชายไปวัน ๆ

“เอ่อ คุณแม่คะ...เข้าใจผิดแล้วเรื่องเงินเดือนนั้น”

“ต่อให้หล่อนแก้ตัวก็ฟังไม่ขึ้น ต่อให้ฉันจะโมโหลูกชายฉันยังไง แต่ฉันก็รู้ว่าเขาไม่ได้โกหก ฉันเบ่งเขาออกมาเอง จะรู้ดีกว่าเธอที่เพิ่งมาเกาะเป็นปลิงดูดเลือดไม่กี่ปีได้ยังไง”

อ้ายฉิงไม่คิดว่าแผนผลักลูกเลี้ยงออกจากบ้าน จะทำให้เธอโดนเปิดโปงขนาดนี้ นี่เธอให้คนโทรไปบอกคุณชายรอง กับคุณหนูสามแล้ว แต่ทว่ากลับไม่เห็นวี่แววของทั้งคู่ที่เข้ามาช่วยกันห้ามปรามแม่สามี

ส่วนสามีก็ยังต้องเย็บแผลกว่าจะเสร็จก็น่าจะกินเวลาถึงช่วงบ่าย จะให้เธอรับมือคนเดียวคงไม่ไหว

แต่จะให้สมบัติพวกนี้ถูกขนไปก็คงไม่ดีเช่นเดียวกัน

ไม่ว่าซ้ายหรือขวา เธอล้วนรับมือกับแม่สามีไม่ได้ ยิ่งคนในบ้านเคารพแม่สามียิ่งกว่าอะไร เธอจะกล้าเอ่ยปากได้อย่างไร

“นายหญิงผู้เฒ่า ยังขาดทองคำจำนวนหนึ่ง และก็เงินสดที่หายไปจากตู้เซฟของอดีตนายหญิงใหญ่ห้าหมื่นหยวนครับ ก่อนนายหญิงใหญ่จะเสียชีวิตทำบัญชีเอาไว้รัดกุม รายการนี้ไม่ตรงกัน และตั้งแต่นายท่านแต่งงานใหม่ คุณหนูใหญ่ไม่ได้รับอนุญาตให้แตะเงินสินเดิม”

ได้ยินแล้วซินต้าเหนิงกลับรู้สึกไม่ได้ผิดคาดจากที่คิดเอาไว้นัก นางสารเลวนี่ต้องทำเรื่องชั่วจริง ๆ

“เปิดเซฟกลางของเจ้าใหญ่ เอาเงินและทองคำที่มันสะสมเอาไว้คืนกลับมาทั้งหมด”

“ยังไม่หมดครับ มีเครื่องหยกสลักที่มีชิ้นเดียวในโลก ถูกนำไปเป็นของกำนัลตระกูลหยู” พ่อบ้านรายงานต่อ

“ไปเอาคืนมา!”

อ้ายฉิงส่ายหน้าไปมา หากไปเอาของกำนัลนั้นคืนมา ไม่เท่ากับตัดขาดตระกูลหยูหรอกหรือ แผนที่เธอกับลูกคิดไว้คงจะพังไม่เป็นท่าน่ะสิ

ไม่ได้...ไม่ได้เด็ดขาด

“คุณแม่คะ...อย่าทำอย่างนั้นนะคะ จะขายหน้าตระกูลอื่นนะคะ”

“เธอไม่มีสิทธิ์มาสั่ง!”

เซวียนหรูมองดูคนขนสินเดิมของแม่กลับไปยังบ้านพักตากอากาศพลันเบิกบานใจ แค่ตื่นมาไม่ถึงวัน ชีวิตของเธอมีคนปกป้องแค่คนเดียว ก็ทำให้ชีวิตเธอดีขึ้นเป็นเท่าทวี

ไม่นึกเลยว่าตัวเองโง่งมอยู่หลายปี เพื่อความรักบ้า ๆ ของพ่อที่ไม่เคยมีให้ กับคำพูดลวง ๆ ของสามีที่หลอกไปวัน ๆ

ที่จริงคนที่ไม่ได้พูดจาหวานปานน้ำผึ้ง แต่กลับออกหน้าช่วยเหลืออย่างคุณย่า ดีกว่าพ่อเฮงซวยนั่นเป็นไหน ๆ

ไม่ว่าจะของชิ้นไหนหากมันควรจะเป็นของเธอ คุณย่าไม่รอช้าที่จะทวงคืน

ยังมีเครื่องประดับเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่น้องสาวของเธอใช้มารยาครอบครองมันไปอีก แต่คุณย่าบอกว่าต้องคืนให้ครบทุกชิ้น ไม่เช่นนั้นสามคนพ่อแม่ลูกก็ออกจากบ้านไปเสีย

นี่ไม่เรียกว่าสะใจจะเรียกอะไรได้อีก

เซวียนเหว่ยกลับถึงบ้านในช่วงเย็น แต่ทว่าบ้านดูรกรุงรังและวุ่นวายมาก ทั้งคนงานขนของไปไหนเยอะแยะก็ไม่รู้ ทำให้เขาที่เพิ่งเย็บแผลมาที่หัวยังไม่ทันหายเจ็บ กลับต้องคิดมากขึ้น

“อ้ายฉิงเกิดอะไรขึ้น”

“คุณแม่...ฮึก...คุณแม่ขนสินเดิมของเซวียนหรูไปจนหมด”

นั่นยิ่งทำให้เขาไม่เข้าใจมากขึ้นไปอีก กับท่าทางเสียอกเสียใจของภรรยาที่นั่งร้องไห้จนตาบวม กระทั่งพ่อบ้านเข้ามารายงาน

“นี่คือรายการที่คุณนายยักยอกทรัพย์สินคุณหนูใหญ่ไป แต่นายหญิงผู้เฒ่าสั่งให้เปิดเซฟกลางของคุณชายใหญ่ เอาออกมาทดแทนสินเดิมจนหมดแล้ว ยังมีหยกสลักที่คุณนายเอาไปให้เป็นของกำนัลตระกูลหยู ตอนนี้คนของเราไปเอาคืนมาแล้ว หากตระกูลหยูไม่คืนเท่ากับขโมย”

ขโมย...ขโมยบ้าบออะไรกัน แล้วนี่ไม่ใช่ว่าอ้ายฉิงไปซื้อมาหรือ แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น

แล้วทรัพย์สินกว่าครึ่งตู้เซฟของเขาถูกเอาออกไป จนเขาที่กำลังเจ็บปวดที่หัวชี้นิ้วไปหาภรรยา...

“นะ...นี่...นี่คุณเอาเงินกับทองคำไปทำอะไร?!!”