FAZER LOGINอ้ายฉิงตกใจแทบสิ้นสติ ตอนที่คุณแม่สามีหยิบหยกสลักกิเลนไฟโยนใส่สามีที่พูดปกป้องเธอ เพราะนังเด็กนั่นเชียวเอาเรื่องที่ไม่เคยรับเงินเดือนมาพูด นี่เท่ากับว่ามีเรื่องเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งเรื่องแล้วสิ
นังเด็กนี่ช่างรู้จักหาโอกาสเสียจริง นี่ฉันประเมินหล่อนต่ำเกินไปหรือไงนะ
“คุณแม่คะ...รีบเรียกรถพยาบาลเถอะค่ะ อาเหว่ยเสียเลือดมากแล้วนะคะ” เธอเห็นสามีที่หัวแตกเลือดอาบย้อมจนแดงไปทั้งหัวจึงขอร้องแม่สามี
“ฮึ...หัวลูกชายฉันไม่ค่อยดี เอาเลือดชั่วออกเสียบ้าง มีอย่างที่ไหนให้ลูกสาวพึ่งเงินอั่งเปาที่เป็นเงินเก็บ พวกแกยังเป็นคนกันอยู่อีกรึ” คราวนี้ซินต้าเหนิงโกรธจนหน้าอกกระเพื่อม ใบหน้าแดงจนเซวียนหรูเกรงว่าจะกระทบกับความดัน
“คุณย่าคะ...ใจเย็น ๆ เรื่องมันผ่านมาแล้ว ต้องขอบคุณคุณปู่กับคุณย่าต่างหาก ที่ให้อั่งเปาหนูเยอะถึงได้มีเงินกินเงินใช้จนเรียนจบ”
“ดี...ดี...ดีจริง ๆ เซวียนเหว่ย ฉันเคยสั่งสอนแกตั้งแต่เมื่อไหร่ให้เป็นคนไม่รู้จักรับผิดชอบ ค่าใช้จ่ายลูกสาว ให้ดิ้นรนเอง หรือเพราะแกฟังแต่นังสารเลวคนนี้” ซินต้าเหนิงชี้หน้าทั้งลูกชายลูกสะใภ้ด้วยมือสั่นเทา นัยน์ตาขึ้นสีเลือดจนทำให้คนที่มองต่างหวาดกลัว
“ปะ...เปล่าครับคุณแม่ ผมไม่เคยตัดสักหน่อย”
อ้ายฉิงที่เห็นสามีเอามือปิดหัวพลางพูดด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดีนัก แต่ทว่าเรื่องนี้จะพูดได้อย่างไรว่าเธอจัดการ พูดไม่ได้เด็ดขาด
“แล้วแกเคยจัดการด้วยตัวเองไหมล่ะเรื่องในบ้าน หรือปล่อยให้แม่เลี้ยงเอาแต่รังแกลูกเลี้ยง ฮุบเงินหลานสาวฉันไปหลายปีไม่พอ ยังจะแตะสมบัติอีก...วันนี้ฉันกับแกไม่แตกหักกัน อย่ามาเรียกฉันว่านายหญิงผู้เฒ่าเซวียน”
ซินต้าเหนิงไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน เรื่องอื่นรู้ก่อนแล้วก็พอยับยั้งใจได้บ้าง แต่เรื่องนี้มันเกินไปจริง ๆ เธอลุกขึ้นจับมือหลานสาวเดินออกไปพร้อมกัน ทั้งสั่งให้คนเตรียมรถเพื่อตรงไปบ้านใหญ่ตระกูลเซวียนที่ไม่ได้กลับไปหลายปี ปล่อยให้เจ้าใหญ่ดูแลเอง จนสกปรกไปหมดแล้ว
อ้ายฉิงที่รู้ว่าแม่สามีไปที่บ้านแล้ว หากรู้ว่าเธอแบ่งแยกทรัพย์สินของนังลูกเลี้ยงเอาไว้ส่วนหนึ่งแล้ว แม่สามีต้องโกรธอีกแน่ ๆ แต่จะทิ้งสามีที่บาดเจ็บก็ไม่ได้ จึงให้ลูกสาวช่วยพยุงขึ้น
“หนิงหนิงช่วยพยุงคุณพ่อเร็วเข้า เราต้องไปที่โรงพยาบาล” ใช่ต้องไปที่โรงพยาบาลทิ้งสามีเอาไว้ก่อน แล้วค่อยกลับไปจัดการที่บ้าน
บ้านใหญ่ตระกูลเซวียน
ซินต้าเหนิงเรียกคนของเธอกลับมา จากนั้นให้ทนายไปสมทบที่บ้านจะได้ไม่เสียเวลา วันนี้ต้องแบ่งแยกทุกอย่างให้ชัดเจน
***
บ้านรองหรือบ้านคุณชายรองเซวียนเซี่ย
เซวียนเซี่ยเพิ่งกลับจากทางใต้ ประชุมเรื่องธุรกิจโรงแรมริมทะเลสาบเสร็จ จึงพักอยู่บ้านก่อนจะไปจัดการเรื่องห้างสรรพสินค้าที่กำลังสร้างที่ปักกิ่งในวันรุ่งขึ้น เขาจึงอยากพักผ่อนให้ดี ๆ แต่ทว่าคนของเขาวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา รบกวนเวลาพักเสียอย่างนั้น
“คุณชายรองแย่แล้วครับ บ้านใหญ่เกิดเรื่อง”
เซวียนเซี่ยขมวดคิ้วพลางถามออกไป “เรื่องอะไร”
“นายหญิงผู้เฒ่าออกหน้าจัดการเรื่องทรัพย์สินคุณหนูใหญ่ และคิดจะตัดขาดคุณชายใหญ่ขอรับ”
“สาเหตุจากอะไร?”
“คนที่บ้านพักตากอากาศเล่าว่า คุณชายใหญ่ไปคุยเรื่องให้คุณหนูแต่งงานออกไป แต่นายหญิงผู้เฒ่ามองว่า คุณชายใหญ่ผลักลูกสาวลงเหวให้คนอื่นโขกสับ เพราะภรรยาก่อเรื่องอื้อฉาว แย่งสมบัติลูกเลี้ยง
เดิมแค่อยากดึงสินเดิมของอดีตคุณนายใหญ่ แต่ตอนนี้ลามไปถึงเรื่องตัดขาด เพราะเพิ่งรู้ว่าคุณหนูใหญ่ไม่เคยได้รับความเป็นธรรมในบ้าน”
เซวียนเซี่ยได้ฟังจบก็พยักหน้า ก่อนจะให้คนออกไป จากนี้สีหน้าของเขาจึงเปลี่ยนสีครั้งแรก พลางคิดว่าไม่ง่ายเลยกว่าจะมีวันนี้ได้
วันที่พี่ใหญ่ทำให้คุณแม่โกรธได้
“ฉันควรไปเยี่ยมพี่ใหญ่สักครั้งสินะ...แต่คงไม่ใช่วันนี้หรอก”
เสียงพึมพำของคุณชายรองเซวียนดังแผ่ว ๆ แต่ทว่าร่างกายไม่ได้กระตือรือร้นอยากจะขยับอะไร เพราะอีกเดี๋ยวน้องสาวของเขาก็คงกระวีกระวาดมาหาถึงบ้านเอง
@ บ้านใหญ่ตระกูลเซวียน ตอนนี้วุ่นวายมาก พ่อบ้านถูกสั่งให้เอากุญแจเปิดเซฟขนทรัพย์สินของหลานสาวออกมาตรวจนับ และจดบันทึกเอาไว้ให้หมด ทุกห้องในบ้านถูกเปิดเพื่อตรวจหาทรัพย์สิน และข่าวนี้ไม่ได้ปิดบังผู้ใด ดังนั้นข่าวกระจายออกไปแล้วด้วยคนของซินต้าเหนิง
“เร่งทำงานให้เร็วเข้าหน่อย ฉันไม่อยากอยู่นาน” ซินต้าเหนิงสั่งพลางนั่งที่โซฟารับแขกอย่างไม่เร่งร้อนอะไร คนของเธอไว้ใจได้ โดยมีหลานสาวนั่งอยู่ใกล้ ๆ พลางรู้สึกผิดที่ไม่ได้รับไปอยู่ด้วยตั้งแต่ลูกชายแต่งงานใหม่
ต่อไปเธอจะชดใช้ให้กับเซวียนหรูเอง
ตงหยางกับเยว่ซินมองหน้ากัน จากนั้นแย่งช้อนจากปู่ทวดและยายทวดตักเองจนหกไปหมด นั่นทำให้เหล่าผู้ใหญ่หัวเราะเจ้าเด็กน้อย “ค่อย ๆ กินสิ เลอะเทอะหมดแล้ว” เธอบอกลูกชายลูกสาว แล้วสองแสบฟังที่ไหนกัน ตั้งหน้าตั้งตากินจนกลัวจะติดคอ เพราะเดี๋ยวไม่ได้เล่นกับพี่ต้วนต้วน ผ่านไปราวชั่วโมงกว่าเสียงรถยนต์จอดหน้าบ้าน เซวียนหรูที่อยู่ในครัวก็วางมือจากหม้อตุ๋น ก่อนจะเทน้ำส้มเย็นชื่นใจใส่แก้ว แต่ยังไม่ได้ออกไปรับสามี อีกคนก็ตรงเข้าครัวมาหาเธอทั้งกอดทั้งหอม จนเธอจักจี้ “เดี๋ยวคะ...ดื่มน้ำส้มเย็น ๆ ก่อน ฉันคั้นเองกับมือเลยนะคะ” เธอยื่นแก้วน้ำส้มให้เขาดื่ม จากนั้นรอฟังคำชม “หอมหวานชื่นใจมาก ๆ เลยครับ” รอยยิ้มเปี่ยมสุขประดับบนหน้า แม้จะคิดถึงสามีมาก แต่ก็เขินเกินกว่าจะแสดงความรักตอนนี้ได้ แต่สามีกลับก้มลงกระซิบข้างหู “น้ำส้มคั้นแล้ว...คืนนี้ช่วยคั้นน้ำของผมออกด้วยได้ไหมครับ อึดอัดมาก ๆ เก็บไว้ตั้งสามวัน” เธอยกมือบิดเอวเขา พูดจาลามกเดี๋ยวเด็ก ๆ ในบ้านได้ยิน แม้ใบหน้าจะร้อนผ่าวแล้วก็เถอะ “อุ้ย...ภรรยาเจ็บครับ” “นึกว่าหนังหนาหมดแล้ว
“ทวดทวดเฉิน...ตงหยางจะเอาปลาครับ” เสียงเหลนตัวน้อยที่มีคุณปู่ทวดที่ยังแข็งแรงป้อนข้าวให้ชี้บอกจะกินปลาตัวใหญ่ “ทวดทวดซิน...เยว่ซินจะกินกุ้งค่ะ” เด็กสาวตัวน้อยมัดมวยผมสองข้างน่ารักบอกกับยายทวด “เด็ก ๆ ตอนกินห้ามพูดนะคะ เดี๋ยวจะติดคอเอาได้” เซวียนหรูที่คอยดูแลลูกอยู่ไม่ห่าง อยู่ข้าง ๆ เหล่าคุณทวดที่อาสาอยากป้อนข้าวเหลนตัวน้อยบอกเจ้าเด็กกินเก่ง ทั้งสองคน เธอมีลูกชายและลูกสาวที่เป็นฝาแฝดกันเมื่อสามปีที่แล้ว ทำเอาเธอแพ้ท้องอยู่หลายเดือน ทำงานไม่ได้ต้องนอนเฉย ๆ ให้สามีดูแล พวกเราเดินทางกันลำบาก เพราะเธออยู่ช่วงอ่อนไหว จึงตัดสินใจย้ายไปอยู่บ้านสามีโดยคุณย่าของเธอก็คอยไปดูแลด้วย และเพิ่งกลับมาอยู่บ้านคุณย่าตอนเด็ก ๆ เริ่มแข็งแรงแล้ว ต้วนต้วนที่ติดรถผู้นำหมู่บ้านมาเยี่ยมเธออาทิตย์ละครั้ง ทั้งเอาบัญชีมาให้เธอดู จนกระทั่งคลอดเจ้าเด็กแสบออกมาสองคน ต้วนต้วนก็ยังซื้อของขวัญรับขวัญหลานเป็นเหรียญทองคำ นับว่าเขาร่ำรวยแล้ว ตอนคลอดกลัวก็กลัว แต่เมื่อเห็นหน้าลูกก็ลืมความเจ็บไปหมดแล้ว มันแทนที่ด้วยความสุข ส่วนสามีก็ต้องทำงานเพิ่มหลายเท่า เพราะ
ร่างกายเล็กที่ถูกกดลงเตียงนุ่ม โดยมีร่างสูงโถมทับ จากนั้นเสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ถูกปลดออก แต่ทว่าไม่ใช่ชิ้นนอกแต่เป็นชั้นใน จนเธอขืนตัว นี่เขาจะไม่ถอดเสื้อผ้าออกแล้วจะทำเลยเหรอ สามีเธอจะร้อนแรงเกินไปแล้ว “อื้อ...เดี๋ยว” เธอครางประท้วง แต่ทว่าอีกคนก็บดจูบไม่ให้เธอได้พูดอยู่เนิ่นนาน จนริมฝีปากบวมเจ่อเล็กน้อย จากการบดจูบของเขา กว่าเขาจะยอมให้ริมฝีปากของเธอเป็นอิสระก็ใช้เวลาอยู่นาน ก่อนจะถอนออกมาอย่างอ้อยอิ่ง แต่หากคิดว่าเขาจะหยุดแค่จูบละก็ไม่มีวัน เพราะมือใหญ่รั้งเสื้อคอกว้างของเธอลงให้ระอยู่ที่เอว เผยอกอวบอิ่มชูช่อปลายยอดถันเชิญชวนให้เขาลองชิม มืออุ่นลูบไล้ไปตามเรียวขา โดยที่ใบหน้ากดฝังที่หน้าอกแล้วรั้งชั้นในสีขาวที่ค้างอยู่ที่ขาให้ออกทิ้งไปด้านข้าง เขาลุกขึ้นปลดเสื้อผ้าของตนเองออกให้เห็นรูปร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อชัดเจน แล้วโน้มตัวลงมาจูบซับตั้งแต่หน้าอกแล้วลากวนจนขึ้นสีแดงไปรอบสองเต้าอิ่ม แล้วใช้ปากดูดกลืนและดึงเล่นพร้อมกับนวดเฟ้นตรงฐานเต้าไปด้วย หญิงสาวครางอื้ออ้าในลำคอ จากนั้นเพียงเธอเคลิ้มไม่นานนัก ร่างใหญ่ก็ขยับเข้ามาตรงกลางแ
หลังงานแต่งงานที่แสนชื่นมื่นทั้งคู่ตัดสินใจที่จะอยู่กับคุณย่าและคุณปู่คนละสามวันเท่า ๆ กัน เซวียนหรูก็ยังมาทำงานที่คาเฟที่สามีเป็นคนจัดการสร้างให้อย่างน่ารัก โดยมีพนักงานตัวน้อยคอยต้อนรับลูกค้า “สวัสดีครับ...เซวียนหรูคอฟฟีแอนด์ทียินดีต้อนรับครับ” เสียงเจื้อยแจ้วของเจ้าเด็กน้อยวัยห้าขวบที่ยังไม่ได้ไปโรงเรียน แต่มีงานทำเหมือนผู้ใหญ่ทักทายลูกค้าที่มาร้าน เซวียนหรูมองภาพนั้นอย่างเอ็นดู เจ้าเด็กน้อยสวมชุดเอี๊ยมที่ตัดโดยแม่ของตนเอง หวีผมหล่อทาแป้งจนหน้านวลฉีกยิ้มแป้นบริการลูกค้าอย่างดี ต้วนต้วนเหมือนเป็นสัญลักษณ์ของที่ร้านไปแล้วด้วยซ้ำ ไม่ว่าใครไปใครมาก็จะทักทายเด็กน้อย บางคนถือขนมมาฝากด้วย ทำให้ต้วนต้วนชอบทำงานในร้านของพี่เซวียนหรูที่สุด ตกบ่ายร้านของเธอมีพนักงานอีกชุดเข้ามารับงาน เพราะที่ร้านจะเปิดถึงสองทุ่ม เนื่องจากบรรยากาศยามเย็นสวยงาม จนสามารถดึงดูดลูกค้าที่เหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมานั่งพักผ่อนชมบรรยากาศยามเย็นได้ดี แม้แต่เธอก็ยังชอบนั่งโอ้เอ้ที่ร้านจนมืดทุกครั้งก่อนจะกลับไปหาสามีที่บ้าน เพราะว่าช่วงนี้ยังเป็นวันที่ค้างที่บ้านของสามี
ซินต้าเหนิงใช้นิ้วทัดผมที่ข้างใบหูให้หลานสาว “เด็กดีของย่า ขอให้หลานของย่าพบแต่ความสุข พบแต่คนดี ๆ พบรักดี ๆ นะลูก” “ขอบคุณค่ะ...หนูก็อยากให้คุณย่าดูแลสุขภาพให้มาก ๆ นะคะ เดี๋ยวจะไม่มีแรงอุ้มเหลน หนูจะมีลูกหลาย ๆ คนเอาไว้กวนใจคุณย่า” ซินต้าเหนิงยังมองเซวียนหรูเป็นเด็กขี้ประจบตัวน้อยของเธออยู่เหมือนเดิม ไม่ได้โตขึ้นสักนิดเดียว เธอเลี้ยงลูกได้ไม่ดี แต่เธอมีหลานที่ดีมาก ดังนั้นถือว่าชดเชยความรู้สึกผิดในใจได้มากแล้ว ต้วนต้วนที่ยังคงมาทำงานให้พี่สาวทุกวันเช่นเดิม แต่วันนี้เขามาพร้อมกับชุดแต่งงานของพี่สาว ที่คุณแม่เป็นคนตัดให้เอง “พี่สาว ต้วนต้วนมาแล้ว เอาชุดมาให้ลอง” เซวียนหรูที่รอแต่งงานกลับถูกสั่งให้หยุดทำงานทุกอย่าง เธอจึงเบื่อและไปเรียนทำขนมแทน ขณะกำลังอบคุกกี้อยู่นั้น เสียงเจ้าเด็กน้อยพนักงานคนแรกของเธอก็ตะโกนเสียลั่นบ้าน จนต้องวางมือในการจัดคุกกี้ใส่โหลแก้ว “ตัดเสร็จเร็วจริง ๆ” เธอว่า “ไม่ได้หรอกพี่สาว ต้วนต้วนรีบใช้เงิน นี่ก็กลับบ้านไปช่วยแม่ด้วยนะ” คำว่าต้วนต้วนรีบใช้เงินทำให้เธอฉงนใจ ได้ไปตั้
หลังจากเฉินฟ่านซางกลับไปเซวียนหรูรู้สึกหัวใจพองโตขึ้น แม้ว่าเกิดครั้งนี้จะมาแหกบทเดิมที่เป็นภรรยาคนชั่วโยนทิ้งไปได้สำเร็จ แต่เธอยังไม่ทันเขียนบทให้ตัวเองก็มีคนมาเขียนบทให้เธอเป็นภรรยาเขาแล้วสิ แถมเขายังสัญญาว่าจะให้เธอเป็นหนึ่งเดียวในใจ ไม่ใช่แค่มาที่หนึ่งแล้วมีสองสามสี่ไปเรื่อย ๆ เขาน่ารักขนาดนี้จะไม่ให้เธอรักได้ยังไงล่ะ แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกใจหายเพิ่งจะอยู่กับคุณย่าได้ไม่ทันไรเอง พลันรู้สึกไม่อยากแต่งออกแล้วสิ คุณย่าต้องเหงาแน่ ๆ เธอจึงลุกขึ้นเดินไปหาคุณย่าแล้วลองคุยเรื่องนี้ดีกว่า “คุณย่าทำอะไรอยู่คะ ให้หนูเข้าไปได้ไหม” เซวียนหรูเอ่ยขออนุญาตเมื่อเห็นคุณย่านั่งอยู่ลำพังคนเดียวเหม่อมองท้องฟ้าที่ระเบียงห้องหนังสือ “เข้ามาสิ”คุณย่ารีบบอกให้เธอเข้ามาและกวักมือให้มานั่งใกล้ ๆ เซวียนหรูเข้าไปรินน้ำชา ก่อนจะยกให้คุณย่าได้ดื่ม “หลานย่าโตจนแต่งงานได้แล้ว ย่าถือว่าตายตาหลับสักที” “ตายอะไรกันคะ คุณย่ายังต้องอยู่กับหนูอีกนานค่ะ” หญิงชราลูบหัวหลานสาวพลางยิ้มให้ เซวียนเหว่ยมีลูกก็ดี มีภรรยาก็ดี เสียแต่ตัวเองที่ท
เซวียนหรูรีบลุกขึ้นมายืนด้านหลังคุณย่าซินต้าเหนิงทันที ก่อนจะเริ่มลงมือบีบไหล่อย่างเอาอกเอาใจ ต้องบอกว่าเธอเรียนวิชาบีบนวดมาบ้างจากคุณปู่เซวียน เพราะผู้เฒ่าคนนี้ใคร ๆ ต่างรู้ดีว่าหลงรักภรรยายิ่งกว่าชีวิต ดูแลยิ่งกว่าไข่ในหิน ทะนุถนอมดั่งไข่มุกล้ำค่ากลางฝ่ามือเสียดายก็แต่ด่วนจากไปด้วยอุบัติเหตุ
นอกจากมีบ้านพักที่สร้างจากไม้หลังใหญ่ ด้านข้างไหล่เขายังเต็มไปด้วยสวนผลไม้ ทั้งองุ่น ส้ม และแอปเปิล ที่นายหญิงผู้เฒ่าปลูกเอาไว้ทานเล่น เหลือจึงขายและแปรรูปบ้างแต่เด็กสาวกลับไม่เห็นคุณค่า เอาแต่ร่ำร้องอยากกลับบ้านใหญ่ทุกวี่วัน และบ่นเหม็นกลิ่นปุ๋ยหมัก ปุ๋ยคอก“สวัสดีค่ะคุณย่า เซวียนหรูมาแล้วค่ะ” เซ
‘นังโง่ ...ตาย ๆ ไปเสียก็ดี สมบัติแม่แกพวกเราจะช่วยกันดูแลเอง ฮ่า ฮ่า ฮ่า’...เสียงหัวเราะเย้ยหยันของคนที่เคยไว้ใจ ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท เธอหลับตาแน่นเจ็บปวดไปทั้งหัวก่อนทุกอย่างจะดับวูบลงไป...“ฮึก...”เซวียนหรูสะดุ้งตื่นบนเตียงนอนที่นุ่มไปด้วยฟูกชั้นดี กลิ่นดอกหอมหมื่นลี้ลอยโชยมากับสายลมเย็นย่
📻เสียงเพลงแจ๊สแผ่วเบาดังลอดจากลำโพงทรงกระบอกที่แขวนอยู่เหนือบาร์ไม้เก่า เคล้ากับเสียงเครื่องเล่นแผ่นเสียงบางเบาแทรกเป็นจังหวะขาด ๆ หาย ๆ ตามอายุของเครื่อง เสียงแก้วกระทบกันเบา ๆ ดังขึ้นเป็นระยะ ปะปนกับเสียงหัวเราะคิกคักและกลิ่นควันบุหรี่ที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศเหมือนม่านหมอกจาง ๆบาร์แห่งนี้ซ่อนตัวอ







