18~ ตรวจครรภ์

18~ ตรวจครรภ์

เช้าตรู่ในอีกหลายวันถัดมาหลังจากที่หวังเฟยกลับมาถึงจวน ครุ่นคิดไตร่ตรองถึงสิ่งที่ได้กระทำอยู่ในอารามเต๋า กายสาวให้สะเทิ้นหน่วงร้าว คิดถึงเจ้าอาวาสร่างสูงใหญ่

ไม่ ไม่ ข้าจะกลับไปอีกไม่ได้

ผ้ายันต์สีแดงเขียนอักษรโบราณซุกอยู่ใต้กระโปรง วันนี้แล้วที่นางตัดสินใจนำไปวางใต้หมอนชินอ๋องตามที่เจ้าอาวาสบอกมา

“อาฟาง”

“เจ้าคะ”

“เจ้าคนติดตามและคนขับรถม้าวันนั้น เจ้าได้ให้เงินแล้วขับไล่ออกจากจวนไปหรือยัง”

“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ตั้งแต่วันแรกที่กลับมาถึงจวนเลยเจ้าค่ะ”

“ดีแล้ว มีคนเห็นหรือไม่”

“ไม่มีเจ้าค่ะ”

หวังเฟยค่อยลอบถอนหายใจ เหงื่อผลุดหน้าผากตื่นเต้นยามเดินผ่านองครักษ์หน้าเรือน

“ชินอ๋องอยู่หรือไม่”

“ไม่อยู่ขอรับ”

“ข้าลืมของไว้ในห้องนอนชินอ๋อง”

“ชินอ๋องสั่งไว้ ห้ามผู้ใดเข้าไปขอรับ โปรดให้อภัยบ่าวด้วย”

“เพียงไม่นานเท่านั้น เป็นผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยที่แม่ข้าปักไว้ให้ คงลืมไว้บนเตียง เจ้าจะเข้ามาด้วยก็ย่อมได้”

องครักษ์หน้าห้องมองหน้ากัน แล้วจึงพยักหน้ารับเปิดประตูออก เดินตามหวังเฟยเข้าไป

ร่างอรชรชาววังตรงไปทางเตียงทำทีตบหมอน รื้อค้น มือดึงผ้ายันต์และผ้าเช็ดหน้าออกมาแสร้งหยิบหมอขึ้นตบสองสามครั้ง จากนั้นผ้าเช็ดหน้าจึงร่วงหล่น

“นี่อย่างไร เจอแล้ว ขอบใจพวกเจ้ามาก”

องครักษ์มองหวังเฟยเก็บผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาจากพื้น ใบหน้ายิ้มแย้มผิดไปจากปกติ

“ถ้าเช่นนั้น หวังเฟยควรออกไปได้แล้ว”

เสียงเข้มองครักษ์มิได้เกรงกลัวหวังเฟยแม้แต่น้อย เดินตามแต่คล้ายควบคุมให้ร่างอรชรเดินออกจากห้องชินอ๋อง มือเล็กสั่นเทารวบมือเข้าด้วยกันเก็บไว้ตรงหน้าบีบหากันแน่น หน้าเปี่ยมรอยยิ้มหากเหงื่อแตกซ่าน เดินเชื่องช้าทำทีปกติออกจากเรือนของชินอ๋องตรงกลับไปยังเรือนตัวเอง

“ชินอ๋องขอรับ”

ร่างแกร่งเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะเขียนหนังสือในช่วงหัวค่ำหลังจากกลับมาจากหอเฟินเย่ว

“มีอะไรลู่จิ่น”

“เมื่อช่วงยามอู่[1] หวังเฟยขอเข้าไปในห้องนอนชินอ๋องขอรับ แจ้งองครักษ์หน้าห้องว่าได้ทำผ้าเช็ดหน้าตกไว้ พวกนั้นจึงให้เข้าไปขอรับ”

“แล้วเจอไหม”

“ขอรับ หวังเฟยทำผ้าเช็ดหน้าตกไว้ที่หมอนแล้วนำกลับออกไปแล้วขอรับ”

“อืมม แต่หวังเฟยมิเคยเข้าไปในห้องนอนข้า จะทำตกได้เช่นไร”

“ขอรับ ลู่จิ่นได้ให้เด็กรับใช้ตรวจรื้อค้นแล้วเจอแผ่นยันต์นี้ขอรับ”

ชินอ๋องรับผ้ายันต์สีแดงเขียนอักษรโบราณ หากคนปกติทั่วไปเห็นย่อมดูขลังน่าหวาดกลัว แต่หาใช่กับชินอ๋องไม่

“เมื่อเดือนก่อนหลังจากงานเลี้ยง หวังเฟยขอไปบำเพ็ญนั่งสมาธิ”

“ขอรับ ลู่จิ่นเรียกคนขับรถม้าและผู้ติดตามมาสอบถามแล้ว แต่หาตัวไม่เจอขอรับ พ่อบ้านแจ้งเพียงลากลับบ้านแล้วไม่กลับมาอีกเลย”

“มีเรื่องเช่นนี้ในจวนข้า”

ลู่จิ่นทรุดลงคุกเข่าคำนับก้มศีรษะแนบพื้น

“ชินอ๋องโปรดลงโทษ ข้าน้อยสับเพร่าเลินเล่อจนเกิดเรื่อง”

“ลุกขึ้นเถิดลู่จิ่น ใครจะไปรู้ได้ว่าหวังเฟยเป็นถึงกงจู่แต่จิตใจใฝ่ต่ำ ยันต์นี้เป็นของพวกอารามเต๋าบนเขาห่างไกล นางคงเดินทางไปยังอารามนั้น ให้คนเฝ้าอารามไว้ หากนางไปอีกให้รีบแจ้งข้า”

“ขอรับ”

“อีกสองเรื่อง พรุ่งนี้ให้หมอหลวงไปหอเฟินเย่ว ผ่านมาเดือนกว่าแล้วควรตรวจเจ้าของหอคณิกาได้แล้ว เรื่องที่สอง ทูตแห่งซีเป่ยส่งคนมารับเจ้าสาวแล้วเช่นกัน แจ้งหลานเอ๋อร์ให้เตรียมตัว ไม่เกินสามวันทูตซีเป่ยจะเข้าไปรับเจ้าสาว”

“ขอรับ”

ชินอ๋องพับยันต์เก็บใส่ช่องลับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มือเท้าคางครุ่นคิด

หากต้องจับผิด ต้องจับให้ได้คาหนังคาเขา

“ไม่ ข้าไม่ตรวจ เจ้าให้หมอหลวงกลับออกไป”

เซียวลู่หลานเหวี่ยงเสียงใส่ลู่จิ่นทันทีเมื่อได้ยิน เบือนหน้าหนีออกจากใบหน้าชราของหมอหลวง ร่างกายของนาง นางย่อมรู้ดีกว่าใครว่าเกิดอันใดขึ้น

“แต่ชินอ๋อง ..”

“ข้าไม่ได้มีหน้าที่รับคำสั่งชินอ๋อง”

“แม่นางเซียว แต่ท่านหมอหลวงออกมานอกวังแต่เช้าตรู่ เสียเวลาเป็นนานมากแล้ว เห็นแก่หมอหลวง..”

“ใครใช้ให้เขามา กลับไปเสียเถิด ข้าจะพักผ่อน อีกไม่นานข้าต้องลงไปรับแขกลูกค้า และยังเตรียมงานส่งเจ้าสาวออกเรือนอีก”

“แม่นางเซียว ข้าต้องถูกชินอ๋องลงโทษเป็นแน่”

“เรื่องของท่านลู่จิ่น กลับไป!”

เสียงหวานตวาดแว้ด ผุดลุกจากเก้าอี้เดินเข้าห้องนอนไปทันที มือเล็กกุมหน้าท้องเมื่อปิดประตูกั้นห้องลงแล้ว

ท่านมันบ้า ชินอ๋อง

ถึงแม้ว่านางยังไม่มีอาการแพ้ท้อง หากแต่ว่าเดือนนี้ระดูนางยังไม่มา ใจกังวลเช่นกัน ใจกลัวหากตรวจออกมาแล้วเกิดตั้งครรภ์จริง นางจะทำเช่นไร ชินอ๋องจะทำอะไรกับนาง

“นายแม่”

เสียงซูหนี่ดังขึ้นหน้าห้อง เซียวลู่หลานจึงจำใจต้องลุกขึ้นไปเปิด ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“ซูหนี่”

“ลู่จิ่นบอกข้าว่านายแม่ไม่สบาย ชินอ๋องจึงส่งหมอหลวงมาตรวจ”

“ชายหน้าด้านหน้าทนคนนั้นพูดกระไรก็ได้ ข้ามิได้เป็นอะไร เจ้าอย่าใส่ใจ เตรียมตัวชุดเจ้าสาว ข้าวของให้พร้อมสรรพหรือยัง”

“เจ้าค่ะ ข้าเตรียมของทุกอย่างพร้อมแล้ว”

“วันงานทูตซีเป่ยมาด้วยตัวเอง เป็นบุญของเจ้าแล้ว ได้แต่งออกเรือนกับชายสูงศักดิ์เช่นเขา”

“ข้ากลัว”

“เจ้ากลัวไปไย ทูตซีเป่ยรักใคร่เจ้าปานนั้น เมื่อไปอยู่ต่างบ้านต่างเมือง หมั่นส่งข่าวมาหาข้าบ้างว่าเจ้าสบายดี”

“เจ้าค่ะ เออ หมอหลวง..”

“เอาล่ะ ๆ ไปตามเขาเข้ามาเถิด ข้ารำคาญเต็มทน”

ซูหนี่ค่อยยิ้มออกมารีบรุดออกไปนอกห้องเรียกหมอหลวง เซียวลู่หลานทอดถอนใจกลับไปยังเตียงแล้วนอนลงเพื่อรอหมอหลวง

“เชิญท่านหมอหลวง”

เซียวลู่หลานลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียงเมื่อเห็นหมอหลวงก้าวเข้ามาภายในห้อง

“ลำบากท่านแล้วท่านหมอ อันที่จริงข้ามิได้เป็นกระไรเลย ไยต้องตามท่านมาให้ท่านเดือดร้อน”

“มิเป็นไร มิได้ขอรับ ชินอ๋องกำชับมาว่าให้ตรวจให้จงได้ ซ้ำยังต้องตรวจอย่างละเอียดถี่ถ้วน”

แม่นางเจ้าของหอเม้มปากสะบัดหน้า นางรู้ตัวดีถ้าขืนให้หมอหลวงตรวจชินอ๋องต้องรู้เป็นแน่ ถึงแม้ว่าระดูนางมาช้าไปเพียงเล็กน้อย แต่ภายในอารมณ์เริ่มแปรปรวน อย่างเช่นยามนี้ ตัวนางเองฉุนเฉียวยิ่งจนต้องการตะเบ็งเสียงออกมา

“ถ้าเช่นนั้นเชิญเถิด”

เซียวลู่หลานยื่นลำแขนเนียนขาวออกมาวาง เบือนหน้าหนียามหมอหลวงวางผ้าผืนบางลงบนข้อมือก่อนจับชีพจร มือเหี่ยวย่นแก่ชราวางลงจุดชีพจร ขยับไปมาแล้วนิ่งเป็นครู่ก่อนยิ้มออกมา

“เป็นดั่งที่ท่านอ๋องคาดการณ์ ท่านตั้งครรภ์ทายาทของท่านอ๋องแล้ว”

เซียวลู่หลานกระชากมือกลับ

“ข้าไม่ส่ง!!”

น้ำเสียงหงุดหงิดยิ่ง ซ้ำหน้าบึ้งตึงทำให้หมอหลวงหน้าเปลี่ยนสี

ดูท่าแม่นางจะยังไม่ต้องการตั้งครรภ์เป็นแน่

รำพึงรำพันในใจแล้วล่าถอยกลับออกไป เรื่องนี้คงต้องรายงานถึงเบื้องบน หากชินอ๋องมีทายาทนอกจวน ยิ่งจากแม่นางเซียวลู่หลาน ทายาทที่เหลือรอดเพียงคนเดียวของเซียวกั๋วกง

[1] 11.00-12.59