21~ NC**หวังเฟย

21~ NC**หวังเฟย

ร่างหวังเฟยถูกมัดทำให้มองไม่เห็นเจ้าอาวาสหนุ่ม หากแต่ได้ยินเสียงปลดเปลื้องอาภรณ์ เช่นเดียวกับนักพรตหญิงตรงหน้าที่ถอดชุดนักพรตออกเช่นกัน เหลือเพียงหมวกคลุมผมอย่างนักพรตหญิง

“อาจื่อจะช่วยทำให้หวังเฟยสุขสมเองเจ้าค่ะ”

หวังเฟยตื่นตะลึงก้มมองร่างเล็กแต่อกอวบของนักพรตหญิงคุกเข่าลงเบื้องล่าง จับขานางขึ้นวางบนเตียง แล้วมุดหน้าเข้ากลางหว่างขา ส่งลิ้นขึ้นปาดเลีย

“อ่า เจ้า อ่า ท่านเจ้าอาวาส นี่มันอะไรกัน”

กายหญิงสูงศักดิ์สั่นเทิ้มยามลิ้นเล็กกว่าของอาจื่อปาดเข้าร่องแหย่ลึก เจ้าอาวาสยืนด้านหลังกอบเต้าขยำลงแรงลิ้นตวัดเลียใบหู

“อืมมม นมเจ้าใหญ่ตึงมือ เจ้าจะสุขสมยิ่งเชื่อข้า”

หวังเฟยไม่อาจกลั้นเสียงร้องตนเองได้ เปล่งตะโกนยามนิ้วเล็กล้วงเข้าโพรงสวาทลิ้นปาดตวัดถี่รัว มือหยาบนักพรตตะโบมบีบคลึงแรง ทั้งบี้หัวนม

ก้มลงมองอีกครั้งเห็นอาจื่อครอบปากอมดูดท่อนใหญ่นักพรตจนแข็งโด่ แล้วหันมาปาดเลียร่องสวาทสลับกันไป ดูแล้วรู้ได้เลยว่าคนทั้งคู่ทำเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน

ร่างไร้แรงขัดขืน ตัณหาราคะจากลิ้นเล็กของอาจื่อทำให้หวังเฟยกระหายอยากยิ่งขึ้น หลั่งน้ำไหลลงอาบต้นขา ภาพด้านล่างยามนักพรตสาวเอาปากครอบหัวถอกสีเข้มกว่ารูดเข้าออก ยิ่งพาให้ต้องการใช้ปากเสียเอง ได้แต่เลียน้ำลายมองตาเยิ้ม

“ดูท่าหวังเฟยอยากอมลึงค์ท่านอาจารย์”

เสียงหวานอาจื่อเอ่ยขึ้นเมื่อเหลือบสายตาเห็นใบหน้าโหยหิวลึงค์

“งั้นอาจารย์เสียบเข้าเลยแล้วกัน ดูท่าหวังเฟยใกล้แตกน้ำ”

เจ้าอาวาสหนุ่มขยับไปด้านหลัง จับต้นขาหวังเฟยข้างที่ยกขึ้นวางบนขอบเตียงไว้ ย่อหัวเข่าลงขยับเลื่อนหัวปลายท่อนลำใหญ่หาทางเข้าโดยมีมือเล็กอาจื่อคอยช่วยแหวกทาง

“อ่า เจ้าอาวาส อา อือออ”

เพียงหัวเริ่มมุดเข้าเสียงหวานใสร้องครางดังออกมา ร่องสวาทเต้นตุบ ยิ่งลำลึงค์สอดขึ้นถอนออกรูดเข้าไปมาผ่านจุดกระสันอ่อนนุ่มด้านในยิ่งพาให้นางเสียวซ่าน

“ร่องหวังเฟยสวยงามจริง ๆ นุ่มลิ้นอาจื่อ”

หวังเฟยก้มมองตามเสียง ใบหน้าอาจื่อยังมุดเข้าทางรัก ใช้นิ้วแหวกโหนกไว้ให้ปลิ้นขึ้นส่งลิ้นตวัดน้ำเลียไม่พักพร้อมลำลึงค์อาจารย์ด้านหลังกระทุ้งขึ้นอย่างแรง

“อัก อื้อออ อ่า ข้า ไม่ไหวแล้ว”

“ฮ่า ฮ่า ดูสิ แค่กระทุ้งสองสามทีหวังเฟยจะแตกน้ำแล้ว”

เจ้าอาวาสหัวเราะร่า มืออ้อมรัดหน้าอกขยำแรงย่อเข่ากระทุ้งเสือกลึงค์ขึ้นถี่รัว

ตับ ตับ ตับ

ลิ้นอาจื่อเร่งเลียตวัดทั้งร่อง ทั้งลึงค์จนทั่ว กดปลายนิ้วลงเม็ดคลึงวนช่วยหวังเฟยสุขสมเร็วยิ่งขึ้น

กายหญิงสูงศักดิ์บิดเร่า มือถูกมัด ร่างถูกกระทุ้งจากลำใหญ่ โหนกถูกจับปลิ้นเลีย ทุกอย่างส่งให้ร่างของนางถึงจุดสุดยอดรุนแรงและรวดเร็ว

“อ่า อา อ๊าส์ ข้า ข้าแตกน้ำแล้ว อ่า”

เสียงหวานร้องลั่นกระตุกแรงจนมือสั่นสะท้าน พันกำเชือกแน่น แอ่นร่างยกขึ้นพุ่งน้ำออกเข้าปากอาจื่อ

“อ่า หวังเฟยน้ำเยอะเสียจริง แผล็บ ซู้ดดด”

อาจื่อครอบปากลงโหนกรอรับน้ำหวานทะลักออกยามถึงสวรรค์ชั้นฟ้า หวังเฟยสั่นสะท้าน ลำลึงค์ท่านอาจารย์ยังไม่ยอมหยุดพัก ยิ่งร่องตอดรัดแน่นยิ่งกระแทกกระซวกใส่เมามัน

“ที่นี่ขอรับชินอ๋อง”

ชายร่างใหญ่สวมชุดผาวสีดำดวงตาคมกล้ากร้าวกระด้างปนโกรธเคือง ดุร้ายน่ากลัวยิ่งยามมองอารามเต๋าด้านหน้า ตอนนี้ฟ้าสางจนแดดออกดีแล้ว

ตุบ!

ร่างสองร่าง หนึ่งอาฟางและอีกหนึ่งคนขับรถม้าถูกเหวี่ยงลงพื้นดินด้านหน้า ถูกมัดมือมัดปากไว้แน่นหนา

กรี๊ดดดดด อ่า อ๊าส์

เสียงเสพสังวาสดังและรุนแรงเล็ดลอดมาจากภายในเรือนที่พักรับรองสำหรับแขกมาทำพิธี

เสียงหนึ่งหนุ่มสองสาวแยกแยะได้ชัดเจนยิ่ง โดยเฉพาะเสียงหวีดร้องของหวังเฟย

กรามแกร่งกระตุกแรงขบแน่นหันมองลู่จิ่น

“เอาไม้กระดานขัดไว้”

“ขอรับ”

ทหารสองนายนำไม้แผ่นใหญ่ขัดหน้าประตูไว้กันคนภายในเรือนเปิดประตูออกมาได้

“รอจนกว่าพวกมันจะเสร็จสม ให้มันได้ถึงสวรรค์เป็นครั้งสุดท้ายของชีวิต”

“ขอรับ”

ลู่จิ่นก้มหน้าโค้งคำนับรับคำสั่ง มิกล้าแม้แต่ชำเลืองมองชินอ๋องที่ยามนี้ใบหน้าโหดร้ายยิ่ง ดวงตาเหยี่ยวดุดันดำมืดยิ่งกว่าครั้งไหน มองตรงไปยังเรือนรับรองที่กำลังเมามันด้วยไฟราคะของนักพรตและหญิงแพศยา แว่วเสียงครางเสพสมดังลอดออกมาตลอดเวลา

“อ่า หวังเฟย อา ใกล้แล้วอีกนิด อ่า”

ตับ ตับ ตับ

ท่อนลำสอดใส่รูดเข้าออก กระแทกสะโพกงามจนร่างเล็กสะเทือน ฝ่าเท้าไม่ติดพื้น

ลึงค์โป่งพองคับแน่นในร่องรักหวังเฟย มือกำขยำนมแรงกว่าเดิมทั้งบี้หัว

“จะเสร็จแล้ว อ่า อ๊าส์”

เจ้าอาวาสกำนมกระทุ้งลำขึ้นแล้วถอนปล่อยออกโดยมีมืออาจื่อชักรูด

“อ่า อา แตกแล้ว อ๊าส์”

เสียงทุ้มพร่าโหยหวนเช่นกัน หัวผงกพุ่งน้ำกามเปื้อนโหนก อาจื่อเห็นรีบอ้าปากใช้ลิ้นตวัดเลียหัวถอก ทั้งเลียโหนกไปพร้อมกัน

“อืมมม อร่อย น้ำกามอาจารย์อร่อยยิ่ง”

หวังเฟยไร้แรงคอพับคออ่อนศีรษะพิงต้นแขนตนเองจนเกือบหลับไป มองเจ้าอาวาสล้มตัวลงนอนหมดแรงเช่นกัน ส่วนอาจื่อลุกขึ้นสวมอาภรณ์ปกปิดร่างกายแล้ว

“ข้าว่าเหมือนได้ยินเสียงคน”

ท่านเจ้าอาวาสลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่ออาจื่อเอ่ยขึ้น มองออกไปนอกประตูหน้าต่าง เห็นเงาตะคุ่มของคนจำนวนหนึ่งกำลังทำบางอย่างด้านหน้า

จากนั้นเปลวไฟพลันลุกขึ้นท่วมเร็วแรงจนมองเห็นเปลวเพลิงลุกไหม้หน้าต่างประตู

“ไฟ ไฟ ไฟไหม้ เร็วหนี เร็ว”

หวังเฟยตาเบิกโพลงมองนักพรตวิ่งไประตูแต่ไม่อาจเปิดได้ วิ่งไปทางหน้าต่างก็ไม่อาจเปิดได้

“ช่วยแก้มัดข้า ปล่อยข้า เร็ว เร็ว!!”

เจ้าอาวาสและอาจื่อต่างไม่สนใจหวังเฟย เพราะใจต้องการเพียงหนีออกจากสถานที่ร้อนยิ่งแห่งนี้ หาทางวิ่งเวียนวนไปมาทั้งประตูหน้าต่าง

“แค่ก ๆ ๆ”

ควันไฟเริ่มลอดเข้ามาในห้องพักรับรองจนคนทั้งสามสำลักไอโคลก อาจื่อร่างเล็กกว่าใครล้มลงหมดสติไปแล้ว เหลือเพียงหวังเฟยและท่านเจ้าอาวาส

ดวงตาหวังเฟยมองเปลวไฟด้านนอก ใจพลันรู้ได้ทันทีว่าเป็นฝีมือของใคร

ชินอ๋อง ท่าน ท่าน

เปลวไฟลุกอย่างรวดเร็วจนท่วมเรือนรับรองโหมกระหน่ำยิ่งขึ้นด้วยลมหนาวและอากาศแห่งของเหมันตฤดู ชินอ๋องชักม้าหันกลับ

“เผาให้หมดทุกหลัง ส่วนสองคนนี้ลงไม้จนกว่าจะตาย”

“ขอรับ”

“อื้อออ อือออ”

เสียงร้องในลำคอของเด็กสาวและคนขับรถไม่อาจทำให้ชินอ๋องเปลี่ยนใจ เขาเพียงชำเลืองมองร่างสองร่างถูกตรึงคว่ำหน้าลงพื้นแล้วถูกฟาดด้วยไม้ท่อนใหญ่ เปลวไฟยังโหมแรงด้านหลัง ไร้เสียงคนร้องโหยหวน ใจคาดว่าทั้งหมดคงสำลักควันสิ้นลมไปแล้ว

อย่างน้อยพวกมันก็ไม่ทรมานมากจนเกินไปนัก