33~ NC**จบบริบูรณ์

33~ NC**จบบริบูรณ์

ทรวงอกงดงามตูมเต่งคัดเต้ายามตั้งครรภ์จนน่าดูดดึง ชินอ๋องโน้มหน้าลงเข้าหาส่งปากละเลียดยอดหัวนมทีละน้อย ปาดด้วยลิ้นสากลากเลียไปอีกทรวงเชื่องช้า

กายสาวยามนี้ไวต่อสัมผัสทุกสัดส่วนโดยเฉพาะยอดถัน พลันร้องครางแอ่นหยัดเพียงโดนปลายชิงหาตวัดไล้

มือกอบกุมล้นมือบีบเคล้นซุกหน้าเข้าครอบครองส่วนปลายพร้อมออกแรงดูดดั่งทารก

“ท่าน อ่า ชินอ๋อง”

“เรียกท่านพี่หลานเอ๋อร์”

“ทะ ท่านพี่ อ่า ยามนี้ยังหัวค่ำนัก อื้อออ ท่านกัดหัวนมข้า”

“พี่เพียงลองทดสอบดูแทนบุตรชาย เป็นเช่นไรบ้าง ชอบหรือไม่”

เสียงขาดหายอีกคราเป็นเสียงครางหวานใส เมื่อชินอ๋องครอบปากลงขบกัดด้วยฟันพร้อมมือคลึงโนมเต้างดงาม

“ราตรีนี้ยังยาวนานนักน้องหญิง หากไม่เร่งรีบแต่หัววัน พี่เกรงว่าเมื่อใกล้เช้า พี่จะยังไม่หมดความต้องการ”

“อื้ออ ท่าน อา แต่ว่า อือออ”

ชินอ๋องเลื่อนปากลงพรมจูบทั้งขบกัดกระทั่งถึงเนินท้องนูนแม้ว่าเป็นท้องแรกแต่ความอวบของท้องนูนเด่นจากการหมั่นดูแลอาหารการกิน มือใหญ่ทาบลงทั้งจูบ ทั้งหอมจนทั่วก่อนไถลตัวลงเบื้องล่างสู่เนินสาวลึกลับมากเสน่หา

“กลิ่นเจ้า รสชาติของเจ้า”

มือแหวกรอยแยกโน้มหน้าเข้าหาสูดดมส่งลิ้นลากเลียตวัดสูง ขยับร่างดันจนต้นขาเปิดกว้างงอขึ้นด้านบนชิดเนินอก

ลิ้นสากโลมไล้ซอกหลืบเซาะร่องด้านข้างกระทั่งแหย่เข้ากลางรอยแยกลงลึก เสาะแสวงหาน้ำหวานดูดกิน

“แผล็บ อืมม ดียิ่ง แผล็บ”

เสียงพึมพำทุ้มต่ำพึงพอใจ ยิ่งน้ำหวานออกชโลมมามากเท่าไรยิ่งครอบปากแน่นดูดกลืนทุกสิ่งจนหมดสิ้น

“ท่านพี่ อ่า”

ยิ่งได้ยินร่างเล็กครางเรียกตนด้วยคำสนิทสนมยิ่งพาให้ใจคุกรุ่นด้วยไฟปรารถนา ร่างใหญ่ขยับกายขึ้นเปลื้องอาภรณ์ออกรวดเร็ว แล้วพลิกร่างเล็กนอนตะแคง

“ท่าน ทำไม อ่า อื้ออ”

“พี่ศึกษามาแล้วว่าสำหรับหญิงมีครรภ์ต้องท่านี้”

เซียวลู่หลานถูกจับนอนตะแคงหันหน้าออกนอกเตียง ส่วนร่างแกร่งซ้อนด้านหลังชิดด้านในเตียงนอนตะแคงโอบร่างเล็กไว้ มือยกต้นขวาซ้ายของนางขึ้นเปิดกลางหว่างขา แล้วค่อยจับลำใหญ่สอดใส่เข้าทางด้านหลัง

มืออ้อมลอดลำตัวเล็กโอบนางไว้ขยับโยกเพียงแผ่วเบา ไม่เร่งกระแทกด้วยกลัวกระเทือนถึงลูกในท้อง

“เป็นเช่นไร ค่อย ๆ ขยับ รอเจ้าคลอดบุตรจนแข็งแรง แล้วพี่จึงจะกระทำรุนแรงต่อเจ้าได้”

“อื้อออ ท่านี้ อ่า”

“ท่านี้แม้พี่ไม่ทำแรงนัก แต่หัวปลายจะโดนจุดกระสันข้างในจนเจ้าเสียวเช่นกัน น้องหญิง อ่า เสียวดีไหม”

กายชายโอบรัดร่างเล็กขยับสะโพกให้คลึงสอดเข้าออกเชื่องช้า ไม่ลึกมากจนเกินไปแต่อาศัยจังหวะสม่ำเสมอเสียบรูด

เซียวลู่หลานเอนกายพิงร่างแกร่งด้านหลังแอ่นโค้ง ยามลำสอดลอดรูดผ่านจุดกระสันพาให้ซาบซ่านหน่วงหนึบ

แรงเทียนภายในห้องส่องสว่างเพียงน้อยนิดเกิดเงาสองร่างขยับไหวเป็นเนื้อเดียว

เสียงครวญครางหวานใสและทุ้มพร่าผสานสอดรับราวคล้ายเป็นบุคคลคนเดียวกัน

“พี่ต้องการเจ้าน้องหญิง แต่งให้พี่ เจ้ารับปากสิ”

“อื้อ ท่าน ท่านบังคับข้าอยู่แล้ว หากข้าไม่แต่งคงโดนบั้นศีรษะ”

“ฮึ เจ้านี่ ปากดีแต่ไยข้าถึงยังชอบเจ้าเพียงนี้”

“อ่า ท่านพี่ ข้า อ่า”

“ใกล้แล้ว อีกนิดหลานเอ๋อร์”

ลำใหญ่แทงกระทุ้งขึ้นแรงด้วยอดใจไม่ไหว มือกอบขยำนมใหญ่ล้นมือซุกหน้าลงซอกคอขบเม้ม

ร่องเปิดแยกออกทุกขณะยามลำขยับไหว น้ำหวานหลั่งรินไหลอาบเยิ้ม ยิ่งใกล้กระสันเสียวมากเท่าใด กายสาวยิ่งหลั่งน้ำมากขึ้นเท่านั้น

“อ่า ข้า อ่า ท่านพี่ อ๊าส์”

แม้ชินอ๋องไม่ได้กระทำรุนแรงแต่กายสาวพบว่าการโยกคลึงเชื่องช้าหากแต่หนักหน่วงให้ความกระสันเสียวยิ่งกว่า หัวถอกกระทุ้งโดนจุดอ่อนไหวต่อเนื่องจนกายสาวมิอาจทานได้

แรงกระตุกเฮือกใหญ่พร้อมเสียงครางทำให้ชินอ๋องรับรู้ว่าคนด้านหน้าสุขสมถึงฝั่งฝัน จึงเร่งจังหวะถี่ขึ้นส่งตัวเองเช่นกันมิอาจยื้อเวลาสวาทให้นานได้เนื่องจากนางยังตั้งครรภ์

กายชายเสือกกระทุ้งแรงขึ้นทุกขณะ ชีพจรถี่รัวบีบหน้าอกแรงแน่นมือ เสียบขึ้นครั้งสุดท้าย

“อ่า อา อ๊าส หลานเอ๋อร์ ข้ารักเจ้า อ่า”

คำบอกรักมาพร้อมน้ำกามสีขาว เชื้อพันธุ์ที่เขาต้องการหลั่งรินให้นางอย่างที่ใจต้องการมาตลอดหลายปี

หัวถอกกระดกพ่นพุ่งเข้าสู่โพรงรัก ปล่อยน้ำออกจนล้นปรี่ทะลักออกขณะถอนลำจากโพรงสวาท

“ข้ารักเจ้าหลานเอ๋อร์ แต่งให้ข้าเถิด รับปากสิ”

“ท่านพี่ ข้า”

เสียงหวานชะงักนิ่งไม่ได้ทันพูดออกมาเมื่อริมฝีปากประกบลงจูบดูดดื่ม

“พี่รู้ว่าเจ้ารักพี่หลานเอ๋อร์ แต่เจ้าไม่ยอมแต่งเพราะกลัวว่าพี่จะมีอันตราย แต่ยามนี้พี่ไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้วนอกจากอยู่กับเจ้า ยอมแลกทุกสิ่งเพื่อให้เจ้าได้อยู่กับพี่”

“ท่าน แลกสิ่งใดไป บอกข้าได้ไหม”

“พี่บอกไม่ได้ แต่สักวัน พี่จะบอกเจ้า ขอเพียงเจ้ารับปากแต่งให้พี่ มาเป็นหวังเฟย ดูแลจวนนี้ร่วมกัน มีบุตรธิดามากมาย แล้วสักวันเจ้าจะมีหลานไว้อุ้ม กลายเป็นย่า ยาย อยู่อย่างมีความสุข พี่จะทำให้เจ้ามีความสุขในทุกวัน”

“ท่าน”

เซียวลู่หลานมองใบหน้าแกร่ง ยามนี้ดวงตาเหยี่ยวมองนางด้วยสายตาอ่อนโยนยิ่งกว่าครั้งไหนที่เคยได้เห็น อาจเพราะเขาได้เปลือยหัวใจออกจนหมดสิ้น สารภาพรักกับนาง

“ข้ารักท่าน ท่านพี่ แต่ข้ากลัว”

“ไม่ต้องกลัวสิ่งใด พี่จะปกป้องเจ้าเองจนกว่าชีวิตพี่จะหาไม่ อยู่กับพี่ พี่ต้องการฟังจากปากเจ้าหลานเอ๋อร์”

หญิงคณิกาใบหน้างดงามดวงตารื้นน้ำ นับตั้งแต่วันแรกที่เขาไว้ชีวิตนาง พานางไปฝากไว้ยังโรงหอคณิกา เฝ้าคอยดูแลห่างๆ มาตลอดหลายปี นางรับรู้ว่าบุญคุณทดแทนไม่มีวันหมดสิ้น

ชินอ๋องกระทำต่อนางไม่เคยเปลี่ยน ดูแลทนุถนอม คอยกันอันตรายรอบข้างจนนางเติบโต ถึงตอนนี้เมื่อทุกอย่างพร้อมเขาจึงค่อยเข้ามาครอบครองนางจนหมดทั้งตัว

“แล้วหอคณิกาของข้า”

มือโอบร่างเล็กเข้าสวมกอดผ่อนคลายอาการตึงเครียดลงทันควันเมื่อได้ยินนางถามเช่นนั้น

“เจ้าจะยังเป็นเจ้าของต่อไปอย่างลับ ๆ มิอาจเปิดเผยได้ว่ายังเป็นเจ้าที่ดูแลกิจการ ส่วนกิจการอื่น ๆ นั้นสุดแล้วแต่เจ้า แต่พี่คาดว่าแค่เจ้าต้องดูแลจวนและดูแลตัวพี่เองนั้น เจ้าคงไม่มีแรงเหลือเฟือทำสิ่งใดแล้วหลานเอ๋อร์”

เสียงทุ้มยังหว่านล้อมแม้ว่านางเริ่มโอนเอียงมามากแล้ว

“แล้วหรูเหรินของท่าน”

“อ่า ที่แท้เจ้าก็หึงพี่”

“ไม่ ไม่ใช่ ข้าเพียง เพียง..”

“เจ้าไม่ต้องหึงพี่ พี่รักเพียงเจ้ามาเนิ่นนาน ส่วนหรูเหรินยังคงต้องอยู่ในจวนนี้ต่อไป แต่อยู่ในที่ของนาง เจ้าไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยว ส่วนพี่เองไม่ยุ่งเกี่ยวเช่นกัน ซึ่งอันที่จริงพี่ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวมานานมากแล้ว”

“ท่านไม่ได้ร่วมสังวาสกับนางเลยเหรอ”

“ฮ่า ฮ่า ไม่เลย น่าจะก่อนรวบหัวรวบหางเจ้าเสียอีกหลานเอ๋อร์”

นางได้ฟังพลันลอบอมยิ้มขณะซุกหน้าเข้ากลางอก มือเล็กโอบรัดแผ่นหลังกว้างไว้ ใช้นิ้วเขี่ยรอยแผลด้านหลังเล่น

“ท่านผ่านศึกมามากมาย ตงหยาง กว่าที่ท่านจะมีวันนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ข้ากลัวเหลือเกินว่าจะเป็นคนดึงให้ท่านตกต่ำลงมาอีกครา”

“หากเป็นเพราะเจ้าดึงลงจริง นั่นย่อมเพราะพี่ยินยอมให้เจ้าดึงลงต่างหากหลานเอ๋อร์ รับปากพี่เถิด พี่จะได้นอนหลับเสียทีอย่างไร้กังวล”

“เร่งรัดข้าเพราะเหตุนี้เอง”

“ฮ่า ฮ่า ยอมพูดเสียทีคนดี พี่ง่วงจะแย่แล้ว”

“ก็ได้ ข้ายอมแต่ง”

ชินอ๋องผ่อนลมหายใจยาวโล่งอกกระชับวงแขนเข้ารัดร่างนุ่มนิ่มไว้กับตัวราวกับไม่ต้องการให้นางหนีหายจากไปไหน

“ในที่สุด เจ้าจะได้อยู่กับพี่จริง ๆ เสียที หลานเอ๋อร์ ใจพี่นับแต่เห็นเจ้ายามเก้าขวบก็เต้นรัวไม่เป็นส่ำแล้ว”

เซียวลู่หลานอมยิ้มซุกหน้าหาความอบอุ่นเพิ่ม สัมผัสถึงไออุ่นยามมือใหญ่เลื่อนผ้าห่มกลบคลุมร่างทั้งสองจนมิดโอบกอดไว้

นางหลับตาผ่อนคลายอยู่ในอ้อมกอดใหญ่ อ้อมกอดจากลำแขนกำยำคนที่ช่วยชีวิตนาง

เสียงลมหายใจสม่ำเสมอจากคนร่างโตทำให้นางรู้ว่าเขาหลับสนิทและผ่อนคลายใจ

คงเหลือเพียงแต่นางที่ใกล้หลับแล้วเช่นกัน และในที่สุดนางคาดว่าคืนนี้คงเป็นคืนแรกที่นางหลับสนิทได้เสียทีหลังจากเหตุการณ์เลวร้ายเมื่อเก้าขวบ

และนางคาดว่าทุกคืนนับจากนี้ไป นางจะหลับสนิทเช่นคืนนี้เฉกเช่นกันด้วยวงแขนของชายตรงหน้า

“ข้ารักท่านพี่ ตงหยาง”

เสียงหวานกระซิบแผ่วเบาออกมาก่อนผ่อนลมหายใจออกมาแล้วจมลงสู่ห้วงนิทราเช่นเดียวกัน

จบบริบูรณ์