19~ NC**เซียวลู่หลาน

19~ NC**เซียวลู่หลาน

“อื้อ หยุดนะชินอ๋อง”

เซียวลู่หลานไม่ต้องลืมตาขึ้นมองก็รู้ได้ทันทีว่าบุรุษที่เอามือมาลูบเนื้อตัวตรวจดูไอร้อนเป็นใคร

“เห็นซูหนี่บอกว่าเจ้านอนมาทั้งวัน”

“แค่ยังเหนื่อย ถ้าขืนท่านยังวอแวข้าอีก ข้าก็คงเหนื่อยยิ่งขึ้น ทราบเช่นนั้นแล้วกลับไปเสียเถิด”

บุรุษหน้าหนาไม่ยอมไปไม่พอ ยังหัวเราะออกมาเปิดผ้าห่มแล้วลงไปนอนด้วยกัน

“พอตั้งครรภ์เจ้าก็อารมณ์เปลี่ยนแปรเช่นนี้ ไม่รู้ว่าหญิงอื่นเป็นเช่นเจ้าหรือไม่”

เซียวลู่หลานยิ่งแปรปรวนจากธาตุไฟในร่างกายของหญิงตั้งครรภ์ เมื่อได้ยินคำว่าหญิงอื่นยิ่งให้กราดเกรี้ยว

“หยุดนะ! ท่านลงไปจากเตียงข้า ไปหาหญิงอื่น ไปทำหญิงอื่นตั้งครรภ์เป็นไร”

มือแกร่งโอบร่างเล็กดึงเข้าหาตัวโน้มหน้าลงใกล้ชะโงกมองดวงตาที่หลับแน่นแต่คิ้วขมวดมุ่น

“ข้าจักไปหาหญิงอื่นได้เช่นไร หลานเอ๋อร์ ลูกข้าอยู่ในท้องเจ้า”

พรึบ!!

“ขืนท่านยังพูดมากเยี่ยงนี้ ข้าจักไม่ต้องรับท่านอีกแล้ว ซิงเยียน ซิงเยียน!! จื่อรั่ว เนี่ยนเจิน!! ไปไหนกันหมด! มาเอาอ๋องหน้าหนาออกไปจากห้องข้า”

“ฮ่า ฮ่า หลานเอ๋อร์ หลานเอ๋อร์”

ชินอ๋องรวบร่างขึ้นนอนบนอกกดท้ายทอยลงจนปากเล็กถูกครอบครองด้วยปากหนากว่า มือล้วงเข้าสาบเสื้อนอนเปิดกว้าง

“เจ้านมใหญ่ขึ้นตึงมือยิ่งหลานเอ๋อร์”

“หยุดนะเจ้าคนบ้าตัณหา ข้าตั้งครรภ์ อื้อออ หยุด อืออ”

ชินอ๋องกดหน้าลงอีกประกบปากส่งลิ้นเข้าโพรงปากกวาดไล้ มือบีบคลำหนักมือกระหายรัก ห่างกันหลายสัปดาห์จนกายแกร่งปวดร้าวแข็งขึง

พลิกร่างเล็กลงด้านล่างกระชากเสื้อเปิดออกแล้วฝั่งใบหน้าเข้มลงกลางทรวง ปาดลิ้นโลมเลียหัวนมสีชมพูตั้งแข็งชัน ตวัดดูดกลืนเข้าปากเสียงดัง

“ข้าคิดถึงเจ้า วันนี้ข้าขอค้างสักคืน”

“ไม่ ไม่ ท่าน ท่านไม่ค้างคืนเดียวเป็นแน่ ออกไปนะ อื้ออ อ๋องบ้ากาม”

เสียงเล็กหวานห้ามปรามแต่ถูกกลืนหายไปเมื่อปากหนากดจูบแลกลิ้น กวาดหยอกด้วยลิ้นสาก มือบีบคลำขยำนมแรงแล้วเลื่อนลงด้านล่างไร้สิ่งขวางกั้นลงซอกหลืบ

“ข้าชอบที่เจ้าเนียนนุ่ม ไร้ขนยิ่งหลานเอ๋อร์”

“หญิงคณิกาคนอื่นก็เช่นกัน ไปสิ ไปหาพวกนาง”

“เจ้าอยากให้ข้าไปจริงหรือ”

ชินอ๋องชะโงกหน้าขึ้นมองหญิงคณิกาด้านล่าง มือยังเปิดแหวกร่องล้วงนิ้วแหย่เข้าทาง ใบหน้าเซียวลู่หลานเริ่มเปลี่ยนสีเป็นแดงซ่านระเรื่อทีละน้อย

“ร้องสิหลานเอ๋อร์ ครางให้ข้าฟัง เรียกชื่อข้า”

“ไม่ เจ้าคนบ้าตัณหา”

“ฮ่า เจ้านี่มันเด็กดื้อไม่เปลี่ยนตั้งแต่เก้าขวบ และข้ามันชายบ้าตัณหาที่เห็นเจ้าแล้วก็แข็งโด่ทุกครั้ง”

“อื้อ ท่าน อย่าล้วงแรง อื้อ อ่า”

นิ้วเชี่ยวชาญขยับไหวสอดใส่เข้าทางรักคับแคบ กระทุ้งแรงจนหญิงร่างเล็กเริ่มครางหลับตาแน่น

ชินอ๋องโน้มหน้าครอบปากยอดหัวนมขบกัดพร้อมบดเม็ดกลางร่อง ค่อยเลื่อนปากลงทีละน้อยจนถึงหน้าท้อง พรมจูบจนทั่วด้วยความภาคภูมิใจ ทายาทตระกูลเขาได้ถือกำเนิดในร่างของหญิงใต้ร่าง

พรมลากลิ้นวนรอบสะดือก่อนลากลงต้นขาด้านใน ขบเม้มกัดด้วยฟันจนเซียวลู่หลานสะดุ้ง

“ท่านกัดข้า อ่า”

“เจ้ามันน่ากัดนักหลานเอ๋อร์ เจ้าทำข้าร้อนรนมานานมาก อ่า หอมยิ่ง ร่องสวาทเจ้าหอม แผล็บ และหวาน”

ชินอ๋องขยับหน้าจนเจอรอยแยกแห่งไฟสวาท ส่งมือแหวกออกกว้างจนมองเห็นรูร่องเล็กส่งลิ้นสากเลียลากตวัดจนน้ำหวานไหลเยิ้ม แหย่ลิ้นลงรูตวัดถี่

“อ่า ท่าน อ่า อ๊าส์”

“อืมม หมอหลวงแจ้งว่าเจ้าเพิ่งอายุครรภ์เพียงหนึ่งเดือน ควรทนุถนอมให้มาก แต่ข้ามิอาจหักห้ามใจได้”

“ถ้าเช่นนั้นท่านควรหยุดทำสิ่งนี้ อ่า ท่านอ๋อง นั่น อย่าแรง อ่า”

ไม่ทันได้ห้ามปรามนิ้วขยับถี่รัวลงปากละเลงจนทั่วโหนกเนื้อเนียนขาวชมพู น้ำหวานเหนียวเปรอะเปื้อนรอบปาก ครอบลงดูดน้ำกลืนลงลำคอแล้วจึงยืดกายขึ้นเปลื้องอาภรณ์ออก

“หยุดพอแล้วชินอ๋อง นี่มันยามบ่าย”

“ยามบ่ายกามกิจของหอเจ้าก็ยังเปิดบริการ ข้าเดินผ่านโถงมาเสียงครางแต่ละคนดังลอดออกนอกห้อง”

ชินอ๋องพูดไปถอดอาภรณ์ไป ขายังคร่อมร่างเล็กไว้กันหนี ดวงตาคมกล้าจดจ้องร่างงดงามด้านล่างอย่างหลงใหล นับแต่พบนางเมื่อหลายปีก่อน แม้เป็นเพียงเด็กน้อยยังทำให้เขาถึงกลับสะท้านในทรวงอก จำต้องยอมเสียสัตย์ต่อองค์จักรพรรดิลักลอบพานางมาฝากยังหอคณิกาแห่งนี้

แล้วนางก็ทำให้เขาตกลงสู่ห้วงกระสันยามเริ่มเติบโตทีละน้อยในแต่ละปี

มือแกร่งเร่งสลัดผ้าออกจากร่าง เปิดเปลือยกายแกร่งลำลึงค์ใหญ่โตที่ห่างกายสตรีนับแต่ราตรีนั่นในจวน

“จับข้า หลานเอ๋อร์”

“ไม่”

ปากหนายกขึ้นตรงมุมปากส่งให้ใบหน้ากร้าวกระด้างดูเจ้าเล่ห์ชั่วร้าย เซียวลู่หลานจ้องมองร่างกำยำกล้ามเนื้อ ใบหน้าหล่อเหลา สันจมูกโด่งคมสัน ปากหนาได้รูปสวย และดวงตาดำสนิทคมกริบดั่งเหยี่ยว

สามคืนในจวนเต็มไปด้วยฤทธิ์แห่งยากำหนัดจนนางไม่อาจจดจำและเพ่งมองรายละเอียดเล็กน้อยบนเรือนกายของชินอ๋อง หากยามนี้หัวสมองนางกระจ่างแจ่มใส

สีหน้าชินอ๋องยามจดจ้องร่างกายงดงามของนางดูราวหลงใหลนางยิ่งนัก ซึ่งตัวนางรู้แจ้งแก่ใจมาเนิ่นนานหากแต่ความแตกต่างระหว่างคนสองคนมิอาจทำให้สานสัมพันธ์ได้

ยามนี้ นางตั้งครรภ์ไม่ว่าบุตรหรือธิดา นางมั่นใจว่าชินอ๋องต้องการรับลูกในครรภ์เข้าสู่จวน นั่นรวมถึงตัวนางเองด้วยเช่นกัน

“ท่านจงใจทำข้าท้อง ชินอ๋อง”

“ใช่ เจ้าเองก็รู้ ข้าต้องการเจ้ามาเสมอหลานเอ๋อร์”

กายสาวถูกเปิดออก มือแกร่งดันต้นขาออกกว้างมองภาพร่องสีสดสวยงามอูมอวบ ยามแหวกออกเห็นทางเข้าแสนแคบ

“มันเป็นไปไม่ได้ ท่านจะทำให้ตัวเองเดือดร้อน”

“เช่นไรกัน ข้าจะทำให้ตัวเองเดือดร้อนแล้วอย่างไรเล่าหลานเอ๋อร์ อืมม ร่องเจ้าสวยงาม ข้ามิเคยหักห้ามใจยามอยู่ใกล้เจ้า”

นิ้วแหวกทางขณะจับลำลึงค์แท่งหยกแกร่งกล้าจ่อเข้า ขยับสะโพกดันจนเริ่มมุดหัวเข้า

“อ่า ดียิ่ง ข้าเสียวยามสอดใส่ในกายเจ้ายิ่งกว่าใคร”

“อืมมม นั่นเพราะท่านไม่เคยนอนกับหญิงคณิกาของข้าต่างหาก อ่า ท่าน! กระแทกใส่ข้า”

กายแกร่งเสือกกระทุ้งเข้าจนมิดยามได้ยินประโยคจากปากหญิงใต้ร่าง

“เจ้าพูดสิ่งที่ข้าไม่ต้องการ อ่า อา ซี้ดดด หลานเอ๋อร์”

ชินอ๋องจับข้อเท้าเล็กถ่างออกจนกว้างสุดมือ โยกกายกระแทกใส่ร่องสวาทเล็กตรงหน้า แม้รู้ว่านางตั้งครรภ์อ่อนแต่ไม่อาจห้ามแรงโถมเข้าใส่ได้แม้แต่น้อย

“อ่า ท่าน ลูก ๆ ของข้าเก่งนัก ท่านจะลืมเลือนข้าทันที อ่า ท่าน”

“ลูก ๆ เจ้าช่างปากดีหลานเอ๋อร์ อ่า ตับ ตับ ลูกของเจ้าอยู่ในท้องของเจ้านั่นไง รวมถึงลูกข้าด้วย”

ตับ ตับ ตับ

ชินอ๋องเร่งระดับแรงสอดใส่กระทุ้งเสยขึ้น ใจอัดแน่นด้วยสาวใต้ร่างแม้กายร้อนเร่าแต่มิยอมจำนน ทั้งยังผลักไสเขาให้ร่วมประเวณีกามกับหญิงอื่น

ลึงค์ลำใหญ่อย่างชายชาตรีกำยำจากการฝึกยุทธกระหน่ำเข้าโพรงสวาทเล็กหญิงคณิกา กายสาวบิดเร่าแม้มือผลักไสแต่ร่องสวาทส่ายร่อนแอ่นขึ้นรับแรงเสียดแทง

“อ่า ท่านอ๋อง”

“เจ้าใกล้แล้วหลานเอ๋อร์ อ่า ซี้ดดด”

อ๋องหนุ่มขยับสะโพกเสือกท่อนลำอย่างแรงเข้าออก ลมปราณติดขัดอกแกร่งกระเพื่อมแรง แล้วพลันถอนกายออกจับร่างนางพลิกคว่ำ

“ท่าน ท่าน อ่า ชินอ๋อง อ่า อ๊าส์”

ร่างเล็กบอบบางนอนคว่ำหน้ามือจับผ้าแพรปูฟูกไว้แน่น เมื่อร่างใหญ่โตขึ้นคร่อมตรงสะโพกงามแล้วแหวกร่องก้นออก จับปลายหัวถอกเลื่อนมุดลงกลางหว่างขาหาทางเข้าจนเจอแล้วมุดเข้า

“อ่า ข้าใกล้ปล่อยน้ำ เลยเปลี่ยนท่า แต่ดูเหมือนจะแน่นขึ้น อ่า ใกล้แล้ว”

กายกำยำชะโงกง้ำด้านบนเท้ามือลงข้างลำตัวนางคณิกาสาว ขยับร่างโถมลงทั้งตัวด้วยแรงชาย

ตับ ตับ ตับ

“ซี้ดดด หลานเอ๋อร์ อ่า ใกล้แล้ว อ่า”

เสียงทุ้มครวญครางต่ำพร่าไม่ได้ศัพท์ แต่นางจับใจความได้ว่าเขาเฝ้าพร่ำพรรณนาถึงความกระสันเสียวมากเพียงใดยามสอดใส่อยู่ในกายนาง หรือนางสวยงามเพียงใดยามสุขสม

กายแกร่งใหญ่โตเสียงแทงเข้าออกโพรงรักนางไม่ผ่อนปรนด้วยความกระหาย เซียวลู่หลานก้มหน้ากัดผ้าตรงหน้ากั้นเสียงกรีดร้องยามกายสาวสุขสม

ร่างเล็กด้านใต้กระตุกแรงช่องทางแคบตอดรัดแน่น ชินอ๋องดึงผมนางขึ้นจากหมอน

“ร้องเรียกชื่อข้าหลานเอ๋อร์”

“ไม่”

ตับ ตับ ตับ

“เรียกข้าหลานเอ๋อร์”

“อื้ออ อ่า ตงหยาง อ่า”

“ซี้ดดด ข้าแตกน้ำแล้ว อา อ๊าส์”

เสียงครางกระเส่าต่ำกระแทกลำลึงค์สุดมิดโคนกดแน่น หัวถอกผงกยามพ่นน้ำกามเชื้อพันธ์สูงศักดิ์เข้าสู่โพรงแคบรัดรึงของหญิงคณิกา

ดวงตาเซียวลู่หลานรื้นขึ้น อาการถึงจุดกระสันสวาทรุนแรงจนแม้ผ่านไปยังกายกระตุก น้ำหวานไหลอาบเยิ้มปนน้ำเชื้อ

“ท่าน ท่านกลั่นแกล้งคนท้องอย่างข้า”

อกแกร่งกระเพื่อมยามได้ยินคำกระเง้ากระงอดซบร่างลงบนฟูก ปัดปอยเส้นผมออกจากร่างงามจนเห็นใบหน้าเต็มดวง

“เจ้างดงามจนข้ามิอาจข่มใจ”

“มีหญิงงามมากมายชินอ๋อง”

“แต่ไม่ใช่เจ้าหลานเอ๋อร์ ไปอยู่กับข้าเถิด”

“ไม่”

เสียงถอนหายใจยาวจากคนร่างโตด้านข้างทำให้เซียวลู่หลานเบือนหน้าหนีไปอีกทาง นางรู้ตัวดีว่าดื้อรั้นมากเพียงใด แต่นางมิอาจทำให้ผู้มีพระคุณต่อนางต้องมาเสี่ยงชีวิตและลำบากเพื่อนางอีก

“ข้าอยากอาบน้ำ กินข้าว”

“แล้วแต่บัญชาหลานเอ๋อร์”

ร่างแกร่งขยับลุกนั่งแล้วข้ามตัวหล่อนออกไป หยิบเสื้อคลุมผาวสีดำขึ้นสวมอย่างง่ายแล้วเปิดประตู

“ซิงเยียน เตรียมน้ำและอาหารให้นายเจ้า”

“เจ้าค่ะ”

เซียวลู่หลานพลิกร่างกลับนอนหงายหันคอมองร่างแกร่งที่ปิดประตูลงอีกครั้งเดินกลับมาหานาง

“หากเจ้าอยู่ในจวนข้า เจ้าจะสบายมิต้องทำอะไร เพียงอยู่กับข้า”

“ข้ารู้ว่าท่านจะดูแลข้าเป็นอย่างดีชินอ๋อง หากแต่มันเป็นไปไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้อีก”

“แต่ข้าไม่ยอมให้ทายาทข้ากำเนิดนอกจวนเป็นแน่”

“ใช่ ท่านไม่ยินยอม แต่ข้าก็ไม่ยินยอมเช่นกัน เพราะเขาเป็นลูกข้า”

เซียวลู่หลานลุกขึ้นนั่งปล่อยกายเปลือยโล่งงดงามจนชินอ๋องเผลอจ้องมองแล้วนั่งลงขอบเตียง ส่งมือออกลูบไล้เต้าทรวงกลมกลึง

“ข้าไม่ให้เจ้าได้ตัดสินใจเองแน่เรื่องนี้ หลานเอ๋อร์ ถึงเวลาที่เจ้าต้องตอบแทนบุญคุณข้าครั้งใหญ่แล้ว”

เซียวลู่หลานเม้มริมฝีปากแน่นก่อนสะบัดหน้าหนีแต่ไม่พ้นอยู่ดีเมื่อชินอ๋องโน้มร่างลงกดนางจนจมฟูกแล้วประกบริมฝีปากบดหนักหน่วงอีกครา