23~ ชายหน้าหนา

23~ ชายหน้าหนา

“ชินอ๋องขอรับ”

ใบหน้าคมเข้มเงยขึ้นจากจดหมายส่วนตัวอันเป็นลายมือองค์จักรพรรดิที่ฝากกงกงคนสนิทมา ใจความมิได้มีอันใดนอกจากย้ำเรื่องขอแลกเปลี่ยนตราลัญจกร

ชินอ๋องยอมเสี่ยงชีวิตตนเองหากไม่มีตราลัญจกรแล้ว ชีวิตย่อมยืนอยู่บนเส้นด้าย แต่อย่างไรเสียป้ายอาญาสิทธิ์ยังอยู่ในมือ พอช่วยคุ้มหัวป้องกันอันตรายได้บ้าง

ดวงตาเหยี่ยวแต่สีดั่งนิลขยับมององครักษ์ที่อยู่กันนานก่อนส่งจดหมายยื่นออกไปยังเปลวเทียนที่จุดเตรียมรอไว้ก่อนหน้า

“มีอันใด”

“กงจู่มาขอรับ”

คิ้วข้างซ้ายโก่งขึ้นสูงเมื่อได้ยิน

“กงจู่?”

“ขอรับ ฮุ่ยหมิ่นกงจู่ จากหอเฟินเย่วขอรับ”

“ฮุ่ยหมิ่นงั้นหรือ เป็นชื่อที่ดี ให้นางมาหาข้าที่ห้อง”

“กงจู่แจ้งว่า จะไม่ยอมเหยียบเข้ามายังเรือนในขอรับ ขอชินอ๋องเป็นผู้ที่ออกไป”

รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าแกร่ง อกกระเพื่อมหัวเราะในลำคอ นางรู้ทันเขาเสมอ เพราะหากเผลอตัวเหยียบเข้าเรือนในอาจถูกเขากักตัวไว้เป็นแน่

“ถ้าเช่นนั้น อย่าให้กงจู่รอนานเลยจะเสียสุขภาพ”

ร่างสูงใหญ่สะบัดปลายแขนชุดผาวสีดำเดินนำลู่จิ่นออกจากห้องทำงาน ภายในเรือนนับจากหวังเฟยจากโลกไปก็คล้ายกับทุกอย่างนิ่งสงบ แม้แต่หรูเหรินของเขาเอง เขายังไม่เจอหน้านางนับแต่วันพิธีฝังศพ

“ไยกงจู่ไม่นั่ง ยืนนานสะเทือนถึงลูกในท้อง”

ร่างแกร่งพลันโอบร่างเล็กพานั่งลงเก้าอี้ใกล้สุด

“ข้าจะนั่งได้เช่นไร ท่านเล่นใหญ่โตถึงเพียงนั้น กงจู่ แต่งงาน?”

“เล่นใหญ่อันใดกัน เจ้าสมควรได้รับมันต่างหากกงจู่”

“หยุดเรียกข้าเช่นนั้น!!”

เซียวลู่หลานสะบัดเสียงใส่มองหน้ายิ้มกริ่มที่นั่งลงเก้าอี้ข้างกัน

“ไม่เรียกกงจู่แล้วจะให้ข้าเรียกอะไร เรียกน้องหญิงแล้วกัน ดีหรือไม่”

“ไม่ ไม่ดี หยุดนะ ท่านอย่าลูบมือข้า”

“แค่ลูบมือเท่านั้น อยู่ทานมื้อเย็นกับข้า เจ้าชอบขาหมู วันนี้พ่อครัวเตรียมไว้พอดีเลยเชียว”

ลู่จิ่นได้ยินแล้วพลันก้มหน้าลอบยิ้ม ขาหมูอันใดกัน วันนี้เป็นตุ๋นแพะยาจีนต่างหากเล่า

“ท่านดีแต่เอาของกินมาล่อข้า จนข้าลืมเลือนสิ่งควรพูด ที่มาวันนี้ข้าจะมาบอกให้ท่านทูลขอยกเลิกพระราชทานสมรส”

ชินอ๋องยังยิ้มลูบหลังมือเล็กปลอบประโลม

“ทำเช่นนั้นได้เช่นไร เป็นกษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ เจ้าก็รู้ดี”

“นั่นเป็นเพราะท่าน ข้ารู้ว่าท่านทำให้องค์จักรพรรดิพระราชทานสมรสลงมา เพียงแต่ข้าไม่รู้ว่าท่านเอาอะไรมาแลก โดยเฉพาะการละเว้นชีวิตของข้า ตระกูลเซียวที่เหลืออยู่ผู้เดียว”

“เจ้าคิดมากไปไยหลานเอ๋อร์ จำแค่ว่าข้าทำทุกอย่างเพื่อเจ้าก็พอแล้ว”

“ท่านทำทุกอย่างเพื่อข้า? เช่นนั้นอีกอย่างเป็นไรแล้วข้าจะทำงานรับใช้ท่านแบบถวายหัว”

“เจ้าพูดเช่นนี้แล้วจะให้ข้าทำเช่นไรหลานเอ๋อร์ ในเมื่อเจ้าต้องทำงานถวายหัวให้ข้าอยู่แล้ว”

“ท่าน! ท่าน!”

เซียวลู่หลานผุดลุกชี้หน้าชินอ๋อง ใบหน้าหวานโกรธจัดจนแดงซ่านเม้มริมฝีปาก ชินอ๋องได้ทีผุดลุกยืนเช่นกันแล้วเข้าประคองดันจนไปถึงโต๊ะอีกห้องอย่างที่นางมิอาจขัดขืน

เมื่อเดินมาถึงอีกห้อง เซียวลู่หลานมองโต๊ะตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา จวนแห่งนี้มีข้ารับใช้กี่คนกันจึงได้จัดโต๊ะอาหารพร้อมสรรพมากมายได้อย่างรวดเร็ว

“เจ้าอาจโมโหหิว นั่งลงกินข้าวเป็นเพื่อนข้าก่อน แล้วค่อยปรึกษาหารือกันต่อ”

ร่างเล็กถูกดันจนนั่งลงที่โต๊ะอาหารพร้อมตะเกียบจานชามเลื่อนมาตรงหน้า

“อันนี้เจ้าต้องยังไม่เคยกินเป็นแน่ แพะตุ๋นยาจีนต้นตำรับในวังเลยเชียวนะ”

เซียวลู่หลานมองเนื้อแพะที่ชินอ๋องคีบมาวางในถ้วยข้าว ถึงได้รู้ตัวว่านางหิวโหยจริงอย่างที่ชินอ๋องว่า จึงยอมวางศึกวาจาลงชั่วคราวลงมือทานอาหารตรงหน้าจนอิ่มหนำ

“ท่านเอาอาหารมาล่อข้า”

“เจ้าคิดมาก จวนข้าอาหารการกินเอร็ดอร่อยมากมายรสชาติเช่นนี้มีให้กินเป็นปรกติ หากยิ่งได้เจ้ามาอยู่ดูแลจวน อาหารจะยิ่งถูกปากเจ้า”

“ท่าน!”

“เอาล่ะ ๆ กินให้อิ่มเสียก่อน ยังมีของหวานอีก”

เซียวลู่หลานทอดถอนใจ พูดจากับคนหน้าหนาคนเหนื่อยใจคงเป็นนางมิใช่เขา

เผลอไปไม่นานเซียวลู่หลานมองท้องฟ้ามืดลงแล้วอย่างรวดเร็ว เหลือบตามองกระดานหมากตรงหน้าพลันคิ้วขมวด

“ท่านหลอกให้ข้าเล่นหมากเป็นเพื่อนใช่หรือไม่”

“เจ้าพูดอันใด ข้าหรือจะหลอกเจ้าได้ หลานเอ๋อร์”

เซียวลู่หลานเหลือบตาขึ้นมองใบหน้าอมยิ้มแล้วหลุบตามองกระดานหมาก ถึงช่วงขับเคี่ยวใกล้จบแต่ไม่จบเสียที ชินอ๋องหลอกล่อให้นางเดินหมากนานขึ้น

“แต่ที่แน่ ๆ ท่านหลอกล่อเบี้ยข้า ทำให้ข้าเดินช้าขึ้น”

“ข้าทำเช่นนั้นหรือ ไม่ยักรู้”

มือหยิบจอกสุราชั้นดีขึ้นจิบแสร้งเลือกหมากอยู่สักพักก่อนตัดสินใจวาง หน้าหวานตรงหน้ายิ่งขมวดมุ่นเมื่อมองหมากที่ชินอ๋องเพิ่งวาง เหมือนแก้ง่ายแต่กลับไม่ใช่

“ท่านทำเช่นนี้ ดั่งเช่นที่ท่านเพิ่งวางหมากลงไป ท่านโกงข้า”

“เจ้ากล่าวหาข้าร้ายแรงยิ่งหลานเอ๋อร์ เจ้าเป็นถึงหญิงคณิกาเลื่องชื่อ ไม่ว่าเครื่องดนตรี กาพย์กลอน หรือแม้กระทั่งหมากกระดานนี้ เจ้าล้วนชำนาญยิ่ง ข้าเป็นผู้ส่งคนให้สอนเจ้าเอง ย่อมรู้ดี อย่าลืมเสียหลานเอ๋อร์”

“ข้าไม่เล่นแล้ว กระดานหมากนี้ก็ปล่อยไว้เช่นนี้ หากมีวาสนาข้าจะกลับมาเล่นแล้วกัน”

ร่างเล็กท้องกลมผุดลุกขึ้น หากแต่เร็วไปหน่อยทำให้เสียการทรงตัวจนชินอ๋องต้องรีบเข้าไปประครอง

“เจ้าอย่าใจร้อน ประเดี๋ยวไปนั่งเสียก่อน ท้องเจ้าเริ่มใหญ่มากแล้วเดินเหินไปไหนมาไหนควรเฝ้าระวัง”

ชินอ๋องประคองร่างเล็กพาเดินเข้าห้องทันควันไม่รอช้าให้คนงามได้ทันเปลี่ยนใจ

“นี่ท่านพาข้ามาห้องนอนท่าน ชินอ๋อง เรายังไม่ได้เข้าพิธี”

“เจ้าพูดเช่นนี้ ยอมแต่งกับข้าแล้วใช่หรือไม่”

เซียวลู่หลานเม้มปากเมื่อเสียรู้คนหน้าหนาที่ยังดันร่างของนางไปยังเตียง

“ข้าท้องใหญ่”

“ท้องใหญ่ยิ่งดี ข้าชอบนัก ยังไม่เคยลองสตรีมีครรภ์สักครา”

เพียะ!

“ท่าน หน้าหนาหน้าทนยิ่ง!”

“หลานเอ๋อร์ เจ้าเห็นใจข้าดีหรือไม่ ข้าทั้งทำงานหนักเพื่อแผ่นดิน ทั้งเสียชีวิตเพื่อเจ้า ก็เพื่อได้อยู่กับเจ้า”

มือแกร่งรวบร่างเล็กลงนอนแล้วซ้อนร่างใหญ่โตทางด้านหลัง มือโอบมาด้านหน้าลูบท้องนูน

“ข้าไม่ได้ขอให้ท่านทำเช่นนั้น”

“ข้ารู้ เป็นข้าเองที่ต้องการให้เจ้าอยู่กับข้า มาเป็นหวังเฟยให้ข้าเถิดหลานเอ๋อร์ ช่วยข้าผลิตทายาทสืบสกุล”

เซียวลู่หลานตะแคงตัวหันหน้าไปทางชินอ๋อง ซบหน้าลงกับแผ่นอกแกร่งตรงหน้า

“ข้าไม่อยากทำให้ท่านเดือดร้อน”

“ข้าเดือดร้อนย่อมเรื่องของข้า เป็นชายาข้า เป็นหวังเฟยให้ข้า”

หน้าคมเข้มขยับเข้าใกล้พรมจูบใบหน้าเรียวเล็กกระทั่งถึงริมฝีปากบางงดงาม เปิดแย้มออกด้วยลิ้นสอดใส่เข้าโพรงกระหวัดเกี่ยวร้อยรัด มือโอบร่างแน่นขึ้น

“ข้าจะทำเช่นไรกับท่านดีชินอ๋อง”

“เจ้าก็เรียกข้าว่าท่านพี่”

เซียวลู่หลานพ่วงแก้มแดงระเรื่อเมื่อได้ยิน เผลอไผลมองหน้าคมเข้มจนสาบเสื้อถูกเปิดออกไม่รู้ตัว

“อื้อ ท่าน เปลื้องผ้าข้า”

“ข้าบอกแล้ว ข้ายังไม่เคยสตรีมีครรภ์มาก่อน ข้าจะทนุถนอมเจ้า ไม่ต้องกังวลไป”