บทที่ 2

ศาสตราตอบเสียงห้วนแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำขณะที่หญิงสาวมองตามพลางถอนหายใจ เธอรู้ว่าถึงยังไงก็ไม่มีทางแทนที่ บัวไพลิน พี่สาวของเธอที่เขารักได้เป็นแน่

เธอก็เป็นแค่ตุ๊กตาตัวหนึ่งที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเต็มใจนำมาชักใยให้กระโดโลดเต้น พูดไปก็เหมือนหนังหน้าไฟ ต้องมาแบกรับปัญหาที่ตัวเองไม่ได้ก่อแถมยังถูกศาสตราแสดงท่าทีรังเกียจเข้าให้เสียอีก

ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยรู้จักเขา ศาสตราเป็นลูกชายคนเดียวของเจ้าของปางไม้แม่เมย แม่ของเขาเป็นชาวรัสเซียและเขาก็พึ่งเดินทางกลับมาจากต่างประเทศเมื่อไม่กี่เดือนก่อนหน้านี้

การแต่งงานระหว่างเขากับบัวไพลินก็เกิดขึ้นจากความเห็นชอบของผู้ใหญ่ บัวชมพูรู้ดีว่าพี่สาวของเธอไม่เต็มใจและแบ่งรับแบ่งสู้ทุกครั้งที่ศาสตราเดินทางไปหาที่บ้าน

แต่ในสายตาของบัวชมพู เขาเป็นผู้ชายที่ดูดีมากคนหนึ่ง แม้จะมีเชื้อสายของชาวต่างชาติแต่ศาสตราก็เป็นหนุ่มวัยยี่สิบแปดที่ดูดีมาก เขาสมบูรณ์แบบและเธอก็รู้สึกชื่นชมตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็น

บทที่ 2 คืนเข้าหอ

สำหรับบัวชมพูแล้วจะเรียกสิ่งนั้นว่าความหวั่นไหวเลยก็ได้ ในวัยยี่สิบเอ็ดของหญิงสาวซึ่งเปิดธุรกิจทำสปาเล็ก ๆ เธอไม่เคยพบผู้ชายที่ทั้งหล่อเหลาและมีความเป็นสุภาพบุรุษอย่างศาสตรา เธอแอบมองเขาบ่อย ๆ ตอนแวะไปหาบัวไพลินที่บ้าน

มองเรือนร่างสูงใหญ่กำยำและรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ยังประทับตราตรึงในความทรงจำตั้งแต่แรกเห็น แต่เธอก็ไม่เคยเปิดเผยเรื่องนี้ให้ใครรับรู้และยังแสดงความยินดีกับพี่สาวเมื่อใกล้เวลาพิธีแต่งงาน

เธอตื่นเต้นเวลาได้พูดคุยกับเขา แต่ดูเหมือนความฝันของตัวเองจะห่างไกลเพราะพ่อเลี้ยงลูกครึ่งหนุ่มดูจะให้ความสนใจกับพี่สาวของเธอมากเป็นพิเศษ

บัวชมพูหยุดความคิดของตัวเองลงเมื่อเจ้าของร่างสูงก้าวออกมาจากห้องน้ำ เขาอยู่ในผ้าขนหนูผืนเดียวซึ่งมันก็มีขนาดเล็กแค่ปกปิดด้านหน้าอย่างหมิ่นเหม่แถมสั้นเต่อขึ้นมาถึงต้นขา

ตามลำตัวสีแทนและบนหน้าอกที่เต็มไปด้วยไรขนมีละอองน้ำเกาะพราว ศาสตราถือผ้าเช็ดตัวผืนเล็กออกมาด้วย เขาขยี้มันบนเรือนผมสีน้ำตาลประกายทองแล้วเดินตรงไปหย่อนตัวลงนั่งบนฟูก

ดูเขาจะไม่สนใจหญิงสาวซึ่งยังอยู่ในชุดแต่งงานซึ่งเป็นสะใบเกาะอกเผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบดูเซ็กซี่เล็ก ๆ เจ้าของใบหน้ารูปไข่ใต้กรอบเรือนผมยาวดำขลับถูกมุ่นเป็นมวยไว้กลอกดวงตากลมโตมองเขาขณะเม้มปากจิ้มลิ้มไว้แน่น

“คุณศาสตราอาบน้ำเสร็จแล้วหรือคะ?”

“เรียกผมว่าซีนิธ” เขาตอบกลับมาห้วน ๆ และหันมามองเธอชัด ๆ ถึงบัวชมพูจะมีใบหน้าละม้ายคล้ายบัวไพลินแต่เขากลับมองเห็นความแตกต่างฉายชัดอยู่ในดวงตาแสนซื่อและดูเหมือนไร้เดียงสาคู่นั้น แต่ถ้าหากเป็นพี่น้องกันนิสัยก็คงไม่แตกต่างกันอยู่แล้ว

“คุณเปิดสปาอยู่ใช่มั้ยตอนนี้...เอ้อ...”

“บัวค่ะ” หญิงสาวต้องบอกชื่อเหมือนพึ่งเคยทำความรู้จักกับเขา แต่ความจริงศาสตราก็ไม่ได้สนิทกับเธอเหมือนบัวไพลิน เขาได้คุยกับเธอเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น

“ค่ะ...บัวทำสปาอยู่ที่บ้าน มันเป็นสปาเล็ก ๆ น่ะค่ะ”

หญิงสาวตอบแต่ไม่ยอมสบตากับเขาตรง ๆ หัวใจของเธอเต้นแรงเมื่ออยู่ต่อหน้าศาสตรา เหมือนตอนพบเขาเมื่อก่อนจนกระทั่งตอนนี้ความหวั่นไหวนั้นก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย ตรงข้ามมันกลับยิ่งทวีคูณ พาลทำให้เธอมือสั่นจนต้องจับมันไว้บนตักแน่น

“ถ้าอย่างนั้นเธอก็คงนวดเป็นซีนะ นวดแบบ Thai Massage น่ะ ตอนอยู่ต่างประเทศฉันชอบมาก”

เขาพูดแต่ดวงตายังคงดุดัน บัวชมพูไม่ทันได้เห็นประกายกล้าในดวงตาคู่นั้น เธอได้แต่พยักหน้ารับ

“ค่ะ”

“ช่วยนวดให้ฉันหน่อย...น้ำมันหอมอยู่ที่หัวนอน ฉันให้คนเอามันมาไว้เอง”

ศาสตรากล่าวจบก็ล้มตัวลงนอนคว่ำ ยืดขาหนาใหญ่ไปบนฟูกขณะที่หญิงสาวหันไปมองขวดน้ำมันหอมเล็ก ๆ สองสามขวดวางเรียงอยู่ที่หัวนอน บัวชมพูหันกลับมามองแผ่นหลังของชายหนุ่ม เขาไม่พูดเรื่องบาดหมางใจของบัวไพลินอีก แต่เขากำลังคิดอะไรอยู่นะ

ร่างแน่งน้อยขยับห่างจากเขาและเอื้อมมือหยิบขวดน้ำมันขึ้นมาก่อนบรรจงเทใส่ฝ่ามือแล้วเริ่มนวดให้เขาเบา ๆ จากปลายนิ้วเท้าไล่ขึ้นไปถึงแผ่นหลังกว้าง แขนหนาใหญ่จนกระทั่งถึงปลายนิ้วแกร่ง

 ศาสตรานอนอยู่ในท่าตะแคงใบหน้ามายังเธอ เขาลืมตามองทุกท่วงท่าการนวดของหญิงสาว พินิจใบหน้าสวยหวานเรื่อยลงมาถึงลำคอระหง

บัวชมพูมีทุกอย่างไม่ผิดเพี้ยนไปจากบัวไพลิน ทั้งใบหน้าแสนสวย เครื่องหน้างดงาม ผิวขาวละเอียด รูปร่างบอบบางแต่เขากลับสังเกตเห็นบางอย่างที่ทำให้ไม่แน่ใจ

นั่นคือเนินอกอวบอิ่มที่โผล่พ้นผ้าสะใบเกาะอก มันล้นออกมาเห็นเป็นร่องอิ่มชวนให้รู้สึกวาบหวาม มันดูใหญ่เกินตัวของเธอ แต่ศาสตราก็พยายามบังคับใจ