เข้าสู่ระบบ“บัว...ผมเป็นคนแรกใช่มั้ย ที่เห็นมัน?” ชายหนุ่มตั้งคำถามขณะบีบคลึงเบา ๆ ที่ฐานเต้ากลม ไม่ใช่ว่าบัวชมพูไม่อยากตอบคำถามของเขา แต่เธอกำลังตื่นเต้นจนพูดอะไรแทบไม่ออกตอนนี้
“ค่ะ” เธอพยักหน้าน้อย ๆ “คุณเป็นคนแรกที่ได้เห็นค่ะ ซีนิธ”
หญิงสาวตอบอย่างเอียงอาย ไม่เคยรู้สึกอะไรอย่างนี้มาก่อน ในท้องไส้ปั่นป่วน ความร้อนพุ่งขึ้นสูงและเหมือนจะพาลไม่สบาย เนื้อตัวของเธอกำลังเปิดเผยต่อเขาจนหมดไม่มีเหลือ
“บัว...ขอผมดูชัด ๆ “ เขาร้องขอแต่มือหนากลับดึงแขนของเธอออกโดยไม่ฟังเสียงอนุญาตจากเจ้าของเสียก่อน ศาสตราตรึงข้อมือของหญิงสาวไว้ข้าง ๆ ลำตัว ประกายตาสีฟ้าแกมเขียวบนใบหน้าหล่อเหลาเป็นประกายระยิบระยับ เนื้อในของบัวชมพูงดงามเหมือนชื่อของเธอ
ทรวงอกเต็มตึงที่ทั้งอวบใหญ่และหนั่นแน่นกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหายใจและจุดความร้อนรุ่มในกายหนุ่มจนไม่อาจเก็บกลั้น ศาสตราโน้มใบหน้าลงต่ำและกดริมฝีปากร้อนลงบนส่วนยอดสีสวยที่อ่อนไหวและทำให้ร่างสาวสะดุ้งเล็กน้อย
“อุ๊ย! ซี๊ด...” เสียงครางที่หลุดออกมาจากปากจิ้มลิ้มเบามากจนเขาแทบไม่ได้ยินในตอนแรก แต่เมื่อพ่อเลี้ยงหนุ่มตวัดปลายลิ้นไปบนยอดอัญมณีสีสวยหญิงสาวก็สะดุ้งอีกครั้ง
“อา...ซี๊ด...ซีนิธ”
คราวนี้เสียงของบัวชมพูดังยิ่งกว่าเก่า หญิงสาวบิดตัวไปมาด้วยความรัญจวนเมื่อศาสตราหยอกเอินยอดอกของเธอด้วยการขบเม้มเบา ๆ สลับกับดูดแรง ๆ หลายครั้ง
“อู๊ว...อ๊า...ซีนิธ...บัว...อา...บัว...”
บัวชมพูหลับตาด้วยความเสียวซ่าน เธอได้ยินเสียงลิ้นและปากของเขาที่กำลังดูดชิมความหอมหวานอยู่บนเนื้อตัวของเธอ ศาสตรารุกเร้าและทำให้เธอซ่านเสียวเจียนคลั่ง นี่น่ะหรือคือสัมผัสระหว่างชายหญิงซึ่งในชีวิตของเธอไม่เคยยอมให้ใครได้สัมผัสเลยสักครั้ง
เนื้อตัวผุดผ่องของสาววัยยี่สิบเอ็ดเป็นสีชมพูเหมือนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานสะพรั่ง บัวชมพูไม่อาจสะกัดกั้นเสียงตัวเองแม้จะพยายามเก็บกลั้นด้วยการเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น
“อูว...ซีนิธขา...บัว...บัวไม่ไหวแล้วนะคะ”
บัวชมพูหอบหายใจแรง ศาสตราดูดกลืนยอดอกอกอิ่มทั้งสองสลับไปมาเหมือนเขากำลังกระหายและแทบไม่อยากเลื่อนใบหน้าออกจากดอกบัวตูมขนาดใหญ่ทั้งคู่
เขาดูดเม้มสลับกับถูไถคางสากระคายด้วยขนเคราเล็ก ๆ ที่พึ่งขึ้นมาหลังโกนใหม่ ๆ เสียดสีไปบนเนื้อนวลนุ่มที่กำลังแข็งเป็นไตเพราะถูกเร่งเร้ามากขึ้นเรื่อย ๆ
“อ๊า...ซีนิธ...พ่อเลี้ยงขา...อา...บัว...อูว”
บัวชมพูร้องครางขณะรู้สึกล่องลอยเหมือนอยู่บนปุยเมฆ แต่แล้วศาสตราก็ทำให้หญิงสาวประหลาดใจเมื่อเขาเลื่อนใบหน้าออก แววแห่งความเสียดายฉายชัดอยู่ในดวงตากลมโตของหญิงสาวกระทังเขากล่าวขึ้น
“บัว...คุณลืมอะไรไปหรือเปล่า?”
“คะ?”
“คุณยังนวดให้ผมไม่เสร็จเลยนะบัว”
บทที่ 5 ปรนเปรอเสน่หา
บัวชมพูกระพริบตาปริบ ๆ เธอมองเขาชั่วขณะแม้ไม่เข้าใจแต่ก็เห็นในแววตาของพ่อเลี้ยงหนุ่มยามนี้อาบไว้ด้วยความฉ่ำหวาน หญิงสาวขยับลุกขึ้นนั่ง เธอเอื้อมมือไปหยิบผ้าไหมข้างตัวแต่กลับถูกมือหนารั้งไว้
“นวดให้ผมทั้งอย่างนี้ล่ะ”
เขาสั่งและนั่นยิ่งทำให้เธอหน้าแดง หญิงสาวปล่อยผ้าในมือแต่โดยดีและขยับตัวให้อยู่ในท่าพร้อมทำตามคำบัญชาของพ่อเลี้ยงหนุ่มอีกครั้ง ส่วนเจ้าของร่างสูงนอนหงายแผ่ลำตัวกำยำใหญ่โตอยู่ต่อหน้าเธอ
เจ้าของวงหน้ารูปไข่แสนสวยอดที่จะมองความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อทุกมัดบนลำตัวของเขาไม่ได้ ศาสตราเป็นผู้ชายที่ตัวโตมาก แต่ทุกส่วนของเขากระชับ หนั่นแน่น ทั้งกล้ามบนแขนและหน้าอก หน้าท้องเป็นลอนไร้ไขมัน ไรขนสีทองแต่งแต้มบนอกเป็นแนวต่ำลงไปจรดใต้สะดือ
บัวชมพูรู้ว่าตอนนี้บนตัวของเขาไม่มีอะไรปกปิดและหญิงสาวก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองบางอย่างที่กำลังชูชันกลางลำตัวของเขา มือเรียวบางสั่นเล็กน้อยเมื่อทาบลงบนไหล่กว้างขณะเริ่มบีบคลึงปลายนิ้วไปบนร่างสูงใหญ่โดยที่ลำตัวช่วงบนของเธอเปล่าเปลือย
เรือยอชต์ขนาดกลางถึงกับสั่นไหวไปตามแรงขย่มโยกของสองหนุ่มสาว มันลอยเท้งเต้งอยู่กลางทะเลลึกที่แสงแดดและสายลมสะท้อนประกายงดงามอยู่ในผืนน้ำของหวงมหาสมุทร “โอวววว...อา...เจน...ผมไม่ไหวแล้ว...” “เจนก็เหมือนกันค่ะ...อ๊าย...เสียวค่ะ...เสียวมากค่ะ...เจนก็จะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน” เจนสุดายันมือกับพื้นเรือไว้มั่นและยกบั้นท้ายขึ้นสูงเพื่อให้กลีบแคมทั้งสองข้างเปิดรับแท่งสวาทที่กระแทกเข้ามาเต็ม ๆ ร่างสาวโยกคลอนไปตามแรงขย่มโยก ไคไม่เปิดโอกาสให้กับความเชื่อช้าอีกต่อไป “ไค...ซี๊ด...อ๊า...อ๊า...อ๊าย”บทที่ 20
ยิ่งเธอครางเสียงดังก็ยิ่งเป็นการยั่วยุให้นายหัวหนุ่มดูดกลืนยอดอกสีสวยแรงขึ้น เจนสุดาตวัดแขนเกี่ยวรอบคอของเขาและก้มใบหน้าแสนหวานลงไปเพื่อให้กลีบปากนุ่มสัมผัสกับริมฝีปากหยักหนาที่อ้ารอ สองหนุ่มสาวยังขยับเขย่าร่างกายที่หลอมเข้ากันเป็นหนึ่งเดียวและแลกจุมพิตดูดดื่มแก่กันท่ามกลางแสงแดดสวยและน้ำทะเลสีเขียวครามสดใส เจนสุดารู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่เธอมีความสุขมากที่สุดในชีวิต เพราะตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตอยู่บนเกาะมินดา อยู่กับไค ซึ่งในเวลานั้นเธอเข้าใจว่าเขาเป็นชาวประมงธรรมดา หญิงสาวคิดว่าเธอค้นพบบางอย่างที่หัวใจโหยหามานาน แต่ก็เหมือนยังมีบางสิ่งบางอย่างที่เธอยังไม่แน่ใจ มันเป็นความสุขที่ระคนอยู่กับความรู้สึกผิดบาป ผิดที่เธอใจง่ายกับผู้ชายที่เพิ่งรู้จักกันไม่เท่าไหร่ ผิดที่เธอไม่ได้บอกให้ใครรู้เกี่ยวกับความรักของต
ไคแหงนหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้าที่นกเหยี่ยวเวหากำลังยินโฉบไปมาเห็นอยู่ไกลลิบ เหมือนจินตนาการทางเพศรสของเขาที่โบยบินขึ้นไปสู่ท้องฟ้า เจนสุดาทำให้เขาล่องลอยและรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเขาทะยานสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ “อา...ซี๊ดดด...อา...โอววว...เจน...เจน” ไคยกสะโพกให้เจนสุดาดูดกลืนเขาได้ถนัดมากยิ่งขึ้น ยิ่งเธอกลืนท่อนเอ็นที่แข็งขันเข้าไปลึกมากเท่าไหร่หญิงสาวก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงความต้องการของเธอก็กำลังทะยานขึ้นสูง นักเขียนนิยายสาวฝันถึงการร่วมรักกลางแสงแดดจ้า เหมือนกับว่านี่คือการอาบแดดและแถมการร่วมเสพสังวาสไปด้วย มันทำให้อารมณ์รัญจวนของเธอเตลิดไปจนสุดขอบฟ้า&nb
ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวซึ่งท่าทางเธอจะหายใจลำบากจริง ๆ แต่พอเขาเลื่อนตัวนิดเดียว นักเขียนสาวจอมพยศก็ทำท่าจะลุกหนีแต่ไม่ทันมือแข็งแกร่งของเขาที่ดึงร่างของเธอลงไปนอนแนบอกอีกจนได้ แต่คราวนี้เธออยู่บนตัวเขา เจนสุดาหอบหายใจและต้องยอมจำนนในที่สุด “ไค...อย่าแกล้งเจนซีคะ...เจนยอมแพ้คุณก็ได้” “คราวนี้คุณหายใจคล่องแล้วที่รัก...แต่ผมจะไม่ยอมปล่อยคุณอีกแล้ว” นายหัวหนุ่มลูกครึ่งไทยฮาวายยื่นหน้าเข้าไปหาหญิงสาวอีกครั้ง มอบจูบดูดดื่มให้เธอ เป็นจูบแสนหวานที่คราวนี้เจนสุดาไม่อาจต้านทานเขาได้อีกต่อไป “อืม...อืม” ร่างน้อยครางลึกในลำคอ ท่ามกลางแสงแดดสาดส่อง แสงเรืองรองแห่งรักก็จ
“ปล่อยฉันนะ ไค! ฉันเกลียดคุณ คุณหลอกลวงฉัน ฉันรู้ว่าคุณกำลังจะทิ้งฉันกลับฮาวายอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้แล้ว ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่...ฮือ...ไค...ปล่อยฉัน...ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่!”เจนสุดากรีดร้องและสะอื้นไห้ซึ่งทำให้ไครู้สึกสะเทือนใจมากยิ่งกว่าหลายเท่า ชายหนุ่มกอดเธอไว้ไม่ยอมปล่อย เขาจูบหนัก ๆ ลงบนเรือนผมดำขลับยาวสยายก่อนจะพูด”เจน...ผมจะไม่ปล่อยคุณไปไหนทั้งนั้น ผมจะยังไม่ให้คุณกลับบ้าน”“คุณอยากกักขังฉันไว้ที่นี่ต่อไปทำไม ในเมื่อ...”“ผมรักคุณ”บทที่ 16 เจนสุดาหยุดชะงักแทบจะในทันทีที่เขาพูด หญิงสาวอยากจะคิดว่าตัวเองฝันไปหรือไม่ก็หูฝาด “อย่ามาพูดแค่ให้ฉันรู้สึกเชื่อใจคุณอีกเลยนะคะ ฉันไม่...”“ไม่ว่าคุณจะเชื่อห
เจนสุดาเลือกที่จะไม่อยู่ในบ้านซึ่งเธอรู้สึกได้ถึงบรรยากาศอันน่าเคลือบแคลงสงสัยอวลไออยู่ภายในนั้น นักเขียนสาวเดินไปยังชายหาดอีกด้านซึงเธอพบท่าเรือเล็ก ๆ ทอดตัวลงไปในทะเลและเห็นเรือยอชต์ขนาดเล็กจอดเทียบอยู่ใกล้ ๆ เธอไม่เคยเดินมาทางฝั่งนี้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีท่าเรือและเรือยอชต์สีขาวซึ่งด้านข้างมีอักษรภาษาอังกฤษว่า KAI หญิงสาวมองมันขณะหัวใจประหวัดไปถึงหนุ่มชาวประมงที่เธอมีสัมพันธ์สวาทอันเร่าร้อนด้วยบนเกาะมินดาตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา “เจน” เสียงเรียกนั้นทำให้หญิงสาวหยุดชะงักอยู่ที่ริมชายหาด ร่างเล็กในชุดเสื้อยืดกางเกงขายาวผ้าฝ้ายเนื้อบางเบาหันกลับไปมองเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่ส่งยิ้มมาให้“ไค...” น้ำเสียงของหญิงสาวแห้งผาก ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาเพื่อกลบเกลื่อนความประ
หญิงสาวถามเขาเสียงหอบพร่าขณะที่ร่างทั้งร่างยังโยกโยนไปตามแรงกระแทกที่ไม่มีเบาลงเลย รอยยิ้มทรงเสน่ห์จุดขึ้นบนริมฝีปากหยัก ถึงเขาจะอยู่ในท่าทางที่กำลังร่วมรักกับเธอแต่บัวชมพูก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าเขายิ่งดูหล่อเหลามากแค่ไหน &
เอวคอดกิ่วนั่นก็เย้ายวนนัก เขาอยากจับสะโพกของหญิงสาวแล้วแยกเรียวขาของเธอออกเสียให้รู้แล้วรู้รอด กระแทกตัวเขาเข้าไปในซอกขา แต่ศาสตราก็อดทนทั้งที่อยากร่วมรักกับเมียของเขาแทบบ้าบัวชมพูไม่ได้แค่ลองลิ้มชิมตัวเขา แต่เธอยังลูบไล้ฝ่ามือไปตามมัดกล้ามบนลำแขนแข็งแกร่ง ลำตัวด้านข้างของเขา กระทั่งหญิง
สิ่งแรกที่ชายหนุ่มสัมผัสได้คือติ่งเนื้อนุ่ม ๆ ที่ตอดขึ้นมาเป็นจังหวะ มันกำลังสั่นระริกเหมือนรอคอยมาแสนนาน ศาสตราคลึงด้วยปลายนิ้วเบา ๆ บัวชมพูถึงกับบิดเร่าด้วยความสยิวซ่าน“อู๊ย...ซีนิธ...อ๊า...ซี๊ด”หญิงสาวบิดไหล่ไปมา ศาสตรารู้ในทันทีว่านี่คือส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของบัวชม
“ใช่...ฉันจับเธอมาที่นี่เอง เธอชื่อรีริสใช่มั้ย?”“นายรู้จักชื่อฉันด้วย...นี่มันเรื่องอะไรกัน นายเป็นใคร!”รีริสทำท่าฮึดฮัดและพยายามจะลุกจากเก้าอี้ แต่เธอก็ทำไม่ได้เพราะมือของเธอถูกจับไพล่ไว้เบื้องหลังและดูเหมือนเชือกที่มัดข้อมือของเธอจะผูกติดอยู่กับขาเก้าอี้อีกชั้น นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน หญิงสาวอย





![บ่วงรักรอยบาป [NC-20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

