หอรักเร้นสวาท บทที่ 3

“ใช่...นี่เป็นที่พักของพวกบ่าวไพร่ในจวนแห่งนี้ และเจ้าต้องอยู่ที่นี่”

“ท่าจะให้ข้าอยู่รวมกับพวกแม่ครัวเหล่านี้ใช่หรือไม่เจ้าคะ”

“เปล่า...ข้าเพียงพาเจ้าเข้ามาดูว่าในจวนนี้เป็นเช่นไรบ้างและเจ้าต้องทำอะไร แต่เวลานอนเจ้าต้องไปอยู่ที่เรือนสาวใช้ของท่านแม่ทัพ....อ้อ...มาพอดีเลย...ผิงอัน มานี่หน่อยซิ”

พ่อบ้านหวางกวักมือเรียกหญิงนางหนึ่งซึ่งการแต่งกายสวยงามกว่าพวกหญิงที่ทำหน้าที่แม่ครัว นางเดินนวยนาดเข้ามาและยอบกายแสดงความเคารพต่อพ่อบ้าน

“พ่อบ้านหวาง มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือเจ้าคะ”

“ผิงอัน...นี่คือหยู่เยียน นางจะมาอยู่คอยช่วยงานที่นี่ ข้าขอมอบหมายให้เจ้าช่วยแนะนำนางด้วยว่าต้องทำงานอะไรบ้าง และพานางไปที่พักของสาวใช้ด้วย”

“เจ้าค่ะ”

ผิงอันรับคำก่อนพ่อบ้านหวางจะเดินกลับออกไป หญิงสาวในชุดยาวแสนสวยหันไปมองหยู่เยียนซึ่งมองปราดเดียวก็รู้ว่านางคงเป็นสาวชาวบ้านมาจากไร่นาด้วยมองจากเสื้อผ้าก็พอนึกเดาออกว่ามันเป็นอาภรณ์ของชาวบ้านซึ่งแตกต่างไปจากหญิงในจวนหรือตำหนักของเหล่าเจ้านายผู้มียศศักดิ์

ในขณะเดียวกันหยู่เยียนก็จ้องมองสาวใช้ของแม่ทัพใหญ่ซึ่งอายุคงไล่เลี่ยกันกับนาง ใบหน้าขอผิงอันนั้นสวยผ่องผาด ผิวพรรณเนียนดุจหยกล้ำค่า เครื่องหน้างามฉาบริมฝีปากด้วยสีแดงอ่อนๆ หยู่เยียนนึกกระดากเพราะนางนั้นมาจากหมู่บ้านห่างไกล ก้มลงมองการแต่งกายของตัวเองก็ช่างซอมซ่อเสียนี่กระไร เทียบไม่ได้เลยกับนางในเมืองหลวง หากผิงอันก็ยิ้มรื่นกับผู้มาใหม่เมื่อหยู่เยียนก้มหน้าแสดงการให้เกียรติ

“ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย...ข้านี้มีนามว่าหยู่เยียนค่ะ”

“หยู่เยียนหรือ...เรียกข้าว่าผิงอันนะ ตามข้ามานี่ซี”

ผิงอันเดินนำหน้าหยู่เยียนไปยังที่พัก เป็นบ้านของนางรับใช้ภายในจวน โอบล้อมด้วยต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น นางหยุดที่หน้าห้องหนึ่งแล้วเปิดประตูเข้าไป หยู่เยียนเดินตามและมองไปรอบ ๆ ห้องขนาดใหญ่กว่าบ้านที่นางอยู่กับลุงและป้าที่บ้านนอกทั้งหลังด้วยซ้ำ ผิงอันกล่าวขึ้น

“เจ้าคงมาจากในหมู่บ้านซีนะ นี่เพิ่งเข้ามาในเมืองเห็นครั้งแรกใช่หรือไม่”

“ใช่...ข้าเพิ่งเข้ามาในเมืองเป็นครั้งแรก และไม่ค่อยรู้เท่าใดว่าเขาต้องทำตัวกันเช่นไรบ้าง ขอให้เจ้าช่วยแนะนำข้าด้วย”

“ก็มิยากเท่าใดหรอกหากอยากอยู่ที่นี่อย่างมีความสุข แค่เจ้าทำในสิ่งที่ท่านแม่ทัพชอบ อย่าทำในสิ่งที่ท่านไม่ชอบเท่านั้นล่ะ”

“ฟังดูเหมือนง่ายเลยนะผิงอัน”

“ตอนแรกข้าก็คิดเช่นเจ้า แต่มันก็มิใช่เสียทั้งหมด น่า...อยู่ไปเจ้าก็จะรู้เองล่ะ แต่ขอบอกไว้เสียก่อนนะว่าที่นี่มิใช่ที่ที่เจ้าจะอยู่สบายนัก”

“หมายความว่าอย่างไรเล่าผิงอัน”

หยู่เยียนตั้งคำถามและเห็นผิงอันรีบปิดประตูห้องก่อนหันกลับมาเพื่อบอกว่า

“เจ้าอยู่ที่นี่ต้องระแวดระวังตัวให้ดีนะรู้หรือไม่”

“ข้าต้องระวังอันใด?”

“เจ้าต้องระวังท่านแม่ทัพนั่นล่ะ”

บทที่ 3

“ท่านแม่ทัพเช่นนั้นรึ...ใยข้าต้องระวังเขาด้วยเล่า”

“เจ้าเพิ่งมายังมิรู้อันใด จะบอกให้นะว่าแม่ทัพหลีเหว่ยคือผู้มีความเด็ดขาดอย่างยิ่ง และเขามิชอบให้ใครขัดใจแม้เพียงเรื่องเล็กน้อยก็ตาม หากเจ้าทำมิถูกใจอาจถูกจับไปขังในคุกลับได้เลยเชียวนะ”

“ว่าอย่างไรนะ! คุกลับเช่นนั้นรึ”

“ชู่ว...อย่าเสียงดังไปซี เดี๋ยวผู้ใดผ่านมาได้ยินจะถูกทำโทษสถานหนักเลยนะ”

“ท่านแม่ทัพเด็ดขาดถึงขั้นนั้นเลยเชียวรึ  ข้าชักจะกลัวขึ้นมาเสียแล้วซี”

“หากเจ้ากลัวก็ต้องอยู่ที่นี่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัวนะหยู่เยียน และที่สำคัญ ในจวนของท่านแม่ทัพนี้เต็มไปด้วยนายทหารหน้าตาดี เจ้าอย่าได้แสดงความพึงใจต่อนายทหารคนใดอย่างเด็ดขาด เพราะท่านแม่ทัพไม่ชอบให้มีเรื่องอื้อฉาวเกี่ยวกับชู้สาวในที่พำนักของเขา”

“ข้าจะพยายามทำตัวดี ๆ จะได้อยู่ที่นี่นานๆ”

“ถ้าไม่จำเป็นอย่าเข้าไปวุ่นวายกับท่านแม่ทัพหลีเหว่ยเป็นเด็ดขาด เขามิชอบให้นางรับใช้เข้าใกล้ อันนี้ข้ามิได้กุเรื่องขึ้นมาพูดเอง แต่ท่านแม่ทัพมิชอบให้สตรีใดเข้าใกล้เพราะเกรงจะเป็นที่ครหา”