ฉันต้องการให้เธอไปจากลูกชายฉัน

พีรดลส่งข้อความหาคนรักทันทีที่กำลังจะออกเดินทางไปที่น้ำตก

Pp(มะนาว  เราไปกับลูกแพรนะ  เรากับลูกแพรสนิทกัน  คุณป๋าจะได้ไม่สงสัย  หากเราไปด้วยกันคุณป๋าอาจดูออก")

Mn("อืมเราเข้าใจ  พีไปกับแพรเถอะ  ว่าแต่คุณป๋าจะไม่ไปจับผิดแพรนะ  นาวกลัวเพื่อนเดือดร้อน")

Pp("เรากับแพรบริสุทธิ์ใจ  เฮฮากันได้ปกติ  แต่กับนาวเราเป็นแฟนกัน  พีก็อยากหวานชื่น")

Mn("  อืมO.K. นาวไม่คิดมากหรอก")

เมื่อส่งข้อความเสร็จพีรดลก็เดินมาหาแพรชมพูเพื่อบอกว่าให้แพรไปกับเขา   ส่วนมะนาวไปกับทัศน์ดนัย  เขารู้ดีว่าไอ้ทัศน์ไม่ได้อยากไปกับลูกปลาเพราะเป็นไม้เบื่อไม้เมากัน  ส่วนลูกปลาให้ไปกับคุณป๋า

"นาวไปกับไอ้ทัศนะ  ลูกปลาแกก็ไปกับคุณป๋าแทน  ส่วนแพรไปกับเรา  ตกลงไหม"

ทุกคนมองหน้ากันก่อนจะพยักหน้า  แต่ภูริทัศน์เอ่ยขัดขึ้น

"หนูลูกแพรตัวเล็กนิดเดียวไปกับคุณป๋าดีกว่าค่ะ   ทางไม่ค่อยดีนักพวกแกขับไม่คล่อง  หนูลูกแพรตัวแค่นี้อาจถูกเหวี่ยงตกจากรถได้  พวกแกขับตามฉันมาดีก็แล้วกัน  ไปกันได้แล้ว  ลูกแพรมาค่ะไปกับคุณป๋านะคะ"

"ห๊ะ  อะ เอ่อ  ค่ะ ค่ะ"

แพรชมพูงงกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปของพ่อเพื่อน  เมื่อตอนที่มาถึงยังทำหน้าไม่พอใจเธออยู่เลย  มาตอนนี้เขากับพูดจาดิบดี  ตกลงคุณป๋าเป็นคนยังไงกันแน่  เพื่อนๆก้าวขึ้นรถกันหมดแล้ว สุดท้ายมะนาวก็ไปกับพีรดล  ภูริทัศน์ไม่ได้สนใจบุตรชายกับเพื่อนสาวเลย  เขาเห็นสีหน้าอิหลักอิเหลื่อของแพรชมพูก็คิดไปว่าสาวน้อยอยากจะไปกับลูกชายเขา  แต่เพราะว่าเขาขัดขวาง  

"หึ..ฉันจะกันเธอออกจากเจ้าพี  ดูสิเธอจะทำยังไงยายตัวดี"

แพรชมพูก้าวขึ้นรถอย่างเก้ๆกังๆ  จริงอย่างที่ภูริทัศน์พูดเธอตัวเล็ก  ภูริทัศน์ไม่สนใจว่าบุตรชายจะหึงหรือไม่  เขาโอบเอวคนตัวเล็กยกให้ขึ้นมานั่งคร่อมบนรถก่อนจะก้าวขาขึ้นตาม  ให้แพรชมพูอยู่ข้างหน้า  มือเอื้อมไปจับข้างหน้าลักษณะตอนนี้เขาโอบเธอเอาไว้ทั้งตัว  แพรชมพูหน้าแดง  คุณป๋าทำหัวใจเธอเต้นแรง

"หนูตัวเล็ก  เวลาคุณป๋าเลี้ยวอาจจะสะบัดหล่นไปได้ถ้านั่งหลัง  นั่งหน้าคุณป๋าจะได้ระวังให้ค่ะ  เอาล่ะไปกันได้แล้ว"

ทั้งหกคนออกเดินทางจากบ้านพักไปที่น้ำตกทันที  เนื่องจากอยู่ไม่ไกลมากเพียงแค่สองกิโลเท่านั้น   ลมที่พัดทำให้ผมของแพรชมพูบางส่วนปลิวไปทางด้านหลัง  คนตัวโตสูดกลิ่นหอมจากเส้นผมและกลิ่นเนื้อสาวจากคนด้านหน้าอย่างเต็มที่  ยายตัวเล็กนี่หอมเป็นบ้า

มะนาวเองก็เกาะพีรดลแน่น  ภูริทัศน์ไม่ได้ผิดสังเกตอะไร  ใจเขาจดจ่ออยู่กับคนในอ้อมกอด  ส่วนลูกปลารู้ดีว่าทัศน์ดนัยแกล้งกระชากรถหลายครั้งทำให้เธอต้องกอดเอวเขาเอาไว้เพราะกลัวตก  ทำไมอารมณ์เสียอีกแล้ว  คนบ้านี่เป็นใบโพล่าหรือไงนะ  

ภูริทัศน์ขับห่างจากกลุ่มบุตรชายมาไกลพอควรจึงเอ่ยเสียงเข้มไม่มีความอ่อนหวานอีกต่อไป

"สร้อยข้อมือเธอสวยดีนะ"

"ห๊า..อะ  เอ่อค่ะ"

"เท่าไหร่ล่ะ  ปอกลอกเจ้าพีไปเท่าไหร่แล้ว"

แพรชมพูงงในคำถามของเขา   หมายความว่าอย่างไรปอกลอกพีหรือ  เธอไปทำอย่างนั้นตอนไหน  นี่มันของขวัญแต่งงานที่พ่อซื้อให้แม่นะ ก่อนจะเอ่ยอย่างอวดดี

"แพรซื้อเองได้ทำไมต้องไปปอกลอกใครด้วย  คุณป๋าไม่พอใจก็จอดเถอะค่ะ  แพรไม่ไปแล้ว"

"อย่ามาอวดดี...เพราะเธอไอ้พีมันถึงต่อต้านไม่ยอมไปเรียนต่อ"

"จอดเถอะค่ะ  แพรขอลงแพรจะบอกเพื่อนเองว่าแพรไม่ค่อยสบาย"

"มาจนถึงนี่คิดว่าเดินกลับมันง่ายหรือ เธอจะเดินกลับจริงๆก็ได้นะ อ้อเห็นคนงานเหล่านั้นไหมมันไม่ได้เที่ยวผู้หญิงมานานแล้ว  เธออยากเป็นกะหรี่ของมันดูไหมล่ะ  ไม่ต้องห่วงระดับหัวหน้าทั้งนั้นมันจ่ายดี  เงินเดือนมันสูง  ฉันไม่เอาเปรียบลูกน้องหรอก   ไอ้พีมันจะได้รู้เช่นเห็นชาติผู้หญิงที่มันกำลังคบ"

แพรชมพูนิ่งไม่ตอบอีกเลย  เธอเห็นคนเหล่านั้นมองมาที่เธอกับเขาตาเป็นมัน  พวกนั้นคงคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงของเขา  ได้ข่าวว่าพ่อพีเป็นเสือผู้หญิงเหมือนกัน   ภูริทัศน์เห็นคนด้านหน้าเงียบไปแล้วก็เอ่ยต่อ

"เธอต้องการเท่าไหร่  ออกไปจากลูกชายฉัน  แค่เธอพูดมาฉันจ่ายทันที"

"คุณป๋าคิดว่าลูกชายคุณป๋ามีค่าเท่าไหร่ล่ะคะ  อยู่ที่คุณตีราคาลูกชายคุณต่างหาก  ไม่ใช่แพรเป็นคนตีราคา"

ภูริทัศน์อึ้งไปทันที  ให้เขาตีราคาถ้าถูกไปแปลว่าเจ้าพีมีไม่ค่าสักนิด  ถ้าแพงไปเขาก็ไม่อยากจ่าย  เด็กคนนี้หัวหมอนัก

"แปลว่าเธอไม่ต้องการที่จะเลิกกับเจ้าพีงั้นสิ"

"ค่ะ  ทำไมแพรต้องเลิกกับพีเพียงเพราะคุณป๋าไม่ชอบหน้าแพร  พียังไม่พูดอะไรเลย"

"ใช่  ทำไมฉันต้องเลิกกับพีเป็นเพื่อนกันไม่ใช่แฟนสักหน่อย   คนอะไรประสาทหวงลูกชายขนาดนี้ไม่ขังไว้ที่บ้านไม่ต้องให้ออกไปหาสังคมล่ะ" 

ภูริทัศน์เบรกกะทันหันทันที  ทำเอาแพรชมพูคะมำไปข้างหน้า  นี่พ่อเพื่อนเป็นโรคประสาทหรือไง  เธอจึงจะลงจากรถ  แต่เขาไวกว่ากดเอวเธอเอาไว้  พอดีกับที่ลูกชายและทัศน์ดนัยมาถึง  ทั้งคู่ชะลอรถเอ่ยถามภูริทัศน์

"รถเป็นอะไรครับคุณป๋า   ผมโทรหาคนงานมาเปลี่ยนไหมครับ"

"ไม่มีอะไรหรอก  สะดุดก้อนหินน่ะ  พวกแกไปก่อนเลย  ข้างหน้าก็ถึงแล้ว  เดี๋ยวฉันขอดูล้อรถหน่อย"

พีรด พยักหน้า  แพรชมพูกำลังจะขอไปกับเพื่อนแต่เขากดเอวเธอแน่น  ทั้งสองขับไปแล้วเหลือแค่เธอกับเขาสองคน  แพรชมพูลงจากรถทันที  เหลือระยะทาง500เมตรเธอเดินไปสมทบกับเพื่อนก็ได้  ทางไม่ลำบากแล้ว  คนตัวเล็กก้าวเท้าเตรียมออกเดินก็ถูกกระชากกลับมาจนชนเข้ากับอกแกร่งของคนตัวโต  ภูริทัศน์สูงมาก  แพรชมพูอยู่แค่ราวนมของเขาเท่านั้น

"ห่างไม่ได้เลยหรือไง  ถึงต้องรีบไปอ่อยเจ้าพี่มันให้ได้"

"คุณป๋า..แพรไม่รู้ว่าคุณป๋าเป็นอะไรหรือเป็นบ้าอะไร  อยู่ๆมาให้แพรกับพีเลิกกันคุณป๋ามีสิทธิ์อะไร  มิน่าพี่ถึงบอกว่าคุณป๋าเป็นคนไม่มีเหตุผล  ที่พีไม่มีแม่เป็นเพราะเธอทนนิสัยเอาแต่ใจจับผิดคนอื่นแบบนี้ไม่ได้หรือเปล่า"

"เธอว่าอะไรนะ  แม่เจ้าพีทนฉันไม่ได้หรือ  เธอมันจะรู้อะไรถึงกล้าพูดแบบนี้"

"ใครจะไปรู้  ที่พีเล่าให้ฟังมันก็มาจากปากคุณป๋า  เรื่องจริงเป็นยังไงมีแต่คุณป๋าที่รู้  ที่พีเกลียดแม่คงเป็นเพราะคนบางคนเสี้ยมให้เกลียดนั่นแหละ  อื้ออออ"

ภูริทัศน์ก้มหน้าลงไปบดขยี้ริมฝีปากหนาของตนกับริมฝีปากอวบอิ่ม  แพรชมพูดิ้นรนแต่สู้แรงเขาไม่ได้  ไม่นานเขาก็เปิดปากเธอสำเร็จ  ภูริทัศน์จูบแพรชมพูดุเดือดจนกระทั่งเธอได้กลิ่นคาวเลือดจากปากตัวเอง  เขาจูบเธอจนปากแตก   คนตัวโตถอนจูบออกมาเอ่ยน้ำเสียงเยือกเย็น

"อย่ามาปากดีกับฉันอีก  ฉันจะทำให้เธอเสียใจที่กล้ามาต่อกรกับฉัน"

เพียะ!!!  แพรชมพูตบหน้าเขาก่อนจะใช้หลังมือปาดริมฝีปากราวกับว่าสัมผัสของเขามันน่าขยะแขยง  ภูริทัศน์ตาลุกวาวมือที่จับข้อมือเล็กบีบแน่นขึ้น  เสียงมือถือดังมา  ลูกชายโทรมาถามว่ารถใช้ได้ไหม  ให้เขากลับมารับหรือเปล่า  ภูริทัศน์ตอบกลับไปว่าเรียบร้อยแล้วกำลังตามไป  

แพรชมพูไม่ยอมก้าวขึ้นรถ  เขากระชากข้อมือเธอก่อนจะรวบเอวบางให้ขึ้นมานั่งแล้วตามไปสมทบบุตรชาย  ในเมื่อเสนอทางออกดีๆไม่ฟังอยากลองดีเขาก็จะให้รู้รสชาติคนที่กล้าลองดีกับเขา