บทที่ 2 ทะลุมิติมายุค 70

ร่างบางบนเตียงขยับตัวไปมาก่อนจะลืมตาขึ้น หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะนิ่วหน้าด้วยความแปลกใจ นี่มันไม่ใช่ห้องของเธอนี่ ที่นี่คือที่ไหนกัน

โจวลี่อินทำงานเป็นพยาบาล ดูแลผู้ป่วยที่ติดเชื้อโควิด จนตนเองมีอาการป่วยจึงได้หยุดงานรักษาตัวอยู่ที่ห้อง ก่อนหน้านี้เธอจำได้ว่ากินยาแล้วก็นอนพักผ่อน ทำไมจู่ๆ ถึงได้โผล่มาที่นี่ได้

หญิงสาวลุกขึ้นนั่งบนเตียงรู้สึกปวดที่ศีรษะจนต้องยกมือขึ้นไปคล้ำดูถึงได้สัมผัสกับรอยนูนเหมือนโดนอะไรมากระแทก ขณะที่หญิงสาวจะลุกขึ้นก็ต้องทิ้งตัวลงนั่งเหมือนเดิมเมื่อรู้สึกปวดหัวจนต้องยกมือขึ้นมากุม แล้วความทรงจำมากมายก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวสมองของโจวลี่อิน

หญิงสาวรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก ไม่คิดว่าตนเองจะทะลุมิติมาโผล่ที่ยุค 70 มาเข้าร่างหญิงสาวที่มีชื่อแซ่เดียวกับเธอ แถมยังมีแม่สามีใจร้าย

ที่ผู้หญิงคนนี้ได้แต่งงานกับหลี่เหว่ยก็เพราะว่าวางแผนจับชายหนุ่มทำสามีเพราะเห็นว่าเป็นทหาร หญิงสาวจึงอยากเป็นคุณนายทหารมีเงินใช้สบายไม่ต้องไปทำงาน แต่ที่ไหนได้ก็ต้องกลับมาเจอแม่สามีร้ายกาจไม่เคยให้เงินที่สามีส่งมาให้เธอสักหยวนเดียว

"ว้าย...ผะ...ผีหลอก" เยว่ซื่อเข้ามาในห้องเห็นโจวลี่อินนั่งอยู่บนเตียงก็ร้องออกมาเสียงดังด้วยความตกใจไม่คิดว่าหญิงสาวที่ตายไปแล้วจะลุกขึ้นมานั่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ใช่ว่านังตัวขี้เกียจนี่หมดลมหายใจไปแล้วไม่ใช่หรอ ทำไมจู่ๆ ถึงลุกขึ้นมานั่งได้

"ผีที่ไหนกัน นี่ฉันเองค่ะแม่" โจวลี่อินเอ่ยบอกพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปหาเยว่ซื่อก่อนจะยื่นมือไปจับแขนเรียว ทำเอาเยว่ซื่อถึงกับสะดุ้งดึงแขนออกจากการเกาะกุมของโจวลี่อิน

"ก่อนหน้านี้ไม่ใช่เธอตายไปแล้วหรือไง" เยว่ซื่อเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่น ตอนแรกเธอกลัวมากที่ทำอีกฝ่ายหมดลมหายใจ กลัวว่าจะต้องติดคุก แต่พอเห็นอีกฝ่ายไม่เป็นอะไรก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที

"ฉันไม่ได้เป็นอะไร แค่ปวดหัวเท่านั้นเอง" โจวลี่อินเอ่ยบอกพร้อมกับยกมือขึ้นไปคลำที่ศีรษะแสดงให้เห็นว่าตนเองนั้นมีอาการปวดหัว

"ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว แล้วอย่าลืมออกไปทำงานบ้านล่ะ" เมื่อตั้งสติได้เยว่ซื่อก็เอ่ยบอกเสียงแข็งก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

ถ้าหากว่าเธอไม่ทะลุมิติมาเข้าร่างนี้ เยว่ซื่อก็ต้องโดนจับข้อหาฆ่าคนตาย เป็นเวรกรรมอะไรของเธอนะที่ต้องเข้ามาอยู่ในร่างนี้ สามีที่เธอได้มาอย่างไม่เป็นธรรมก็ไม่คิดจะสนใจเธอเลยสักนิดเดียว

แต่ในเมื่อมาอยู่ในร่างนี้แล้วเธอก็จะต้องใช้ชีวิตต่อไป ดูแลลูกสาวที่น่าสงสารให้กินอิ่มนอนหลับ แล้วเก็บเงินให้ได้เยอะๆ จะได้แยกครอบครัวออกไปอยู่ที่อื่น จะได้ไม่ต้องโดนแม่สามีกดขี่ข่มเหงอีกต่อไป

โจวลี่อินเปิดประตูเดินออกไปนอกห้องกวาดสายตามองจนทั่วก็เห็นเจ้าก้อนแป้งนั่งหลบอยู่ข้างโต๊ะด้วยท่าทางน่าสงสารเป็นอย่างมาก

"อิงอิง  ลูกเจ็บตรงไหนบ้าง" โจวลี่อินเดินเข้าไปใกล้หลี่อิงอิงพร้อมกับเอ่ยถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างเป็นมิตรแต่คนตัวเล็กกับขยับร่างหนีด้วยความกลัว 

แม่จะเข้ามาตีเธออีกแล้วใช่ไหม ทำไมแม่ถึงได้ใจร้ายขนาดนี้ หลี่อิงอิงคิดในใจก่อนจะลุกขึ้นวิ่งหนีเข้าไปในห้องนอน

โจวลี่อินทำได้แต่เดินตามลูกสาวเข้าไปในห้อง เห็นร่างเล็กคุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม หลี่อิงอิงโดนทำร้ายมาหลายครั้งทำให้เกิดอาการกลัวก็ไม่แปลก

ชีวิตของหลี่อิงอิงช่างน่าสงสารเป็นอย่างมากแม่ก็ไม่รักย่าก็ไม่เอ็นดู เอาแต่ลำเอียงรักหลานสองคนที่เกิดจากหนิงเหมย

"อิงอิง แม่ขอโทษนะที่ทำลูกเจ็บ ต่อไปนี้แม่จะไม่ตีลูกอีกแล้ว" โจวลี่อินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หลี่อิงอิงที่ได้ฟังก็เกิดอาการใจอ่อนดึงผ้าห่มที่ปิดหน้าลงก่อนจะเหลือบตาไปดูแม่ของตนเอง

แม่พูดจริงใช่ไหมว่าต่อไปนี้จะไม่ตีอิงอิงอีกแล้ว เธอกลัวมากตอนแม่โมโหแล้วตีเธอ แล้วจะเชื่อใจแม่ได้ไหม หลี่อิงอิงคิดในใจอย่างสับสน

"เดี๋ยวแม่จะทายาให้ แล้วทำอาหารให้กินนะเด็กดี" โจวลี่อินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนจะเดินออกไปข้างนอกเพื่อหยิบยามาทาให้กับลูกสาว

โจวลี่อินยื่นมือไปจับร่างเล็กทำเอาหลี่อิงอิงสะดุ้งด้วยความกลัว แต่พอเห็นว่าแม่ไม่ได้โมโหหรือมีท่าทีจะตีเธอ เด็กน้อยก็ยอมให้แม่ทายาให้ตามรอยแดงที่โดนตี

"ลูกอยากกินอะไร" โจวลี่อิงเอ่ยถามขึ้นเมื่อทายาบนตัวของร่างเล็กเสร็จเรียบร้อยแล้ว

"อิงอิงอยากกินข้าวผัดค่ะ" เด็กหญิงเอ่ยบอกแม่ด้วยท่าทางกล้าๆ กลัวๆ ก่อนหน้านี้เธอโดนตีเพราะบอกแม่ว่าหิวข้าว หวังว่าแม่จะไม่ตีเธอหรอกนะ

"ได้ แม่จะไปทำให้ อิงอิงเป็นเด็กดีรอแม่อยู่ในห้องนะคะ" โจวลี่อินได้ยินที่ลูกสาวเอ่ยบอกก็ลุกขึ้นเดินออกไปนอกห้อง ร่างบางเดินไปที่ครัวพอจะเปิดตู้กับข้าวก็เห็นว่ามันโดนคล้องกุญแจเอาไว้

ต้องเป็นฝีมือของแม่สามีแน่ๆ เลยที่ล็อกตู้กับข้าวเอาไว้ ทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน เงินที่ซื้อของกินก็เป็นเงินของสามีเธอส่งมาเหมือนกัน แล้วทำไมเธอถึงจะไม่มีสิทธิ์กินของที่อยู่ในตู้ล่ะ เยว่ซื่อช่างหน้าไม่อายจริงๆ คงจะหวงเอาไว้ให้สะใภ้ใหญ่กับลูกชายคนโตแล้วก็หลานคนโปรดสินะ คิดเหรอว่าคนอย่างโจวลี่อินจะยอม

ฝากกดเข้าชั้นและคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยนะคะ