บทที่ 3 มาพร้อมมิติ

โจวลี่อินยืนนิ่งคิดอยู่นานเพราะไม่รู้ว่าจะเอาอะไรให้ลูกสาวกิน ตอนนี้เธอก็ไม่มีเงินที่จะไปซื้ออาหารเพราะก่อนหน้านี้เธอนำเงินเดือนที่ได้จากทำงานไปซื้อเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวจนไม่เหลือเงินติดตัวสักหยวนเดียว

ถ้าหากว่าเธอทะลุมาแล้วมีมิติเหมือนนิยายที่เคยอ่านก็ดีน่ะสิ ทว่าเพียงแค่คิดถึงมิติเท่านั้นภาพเบื้องหน้าของหญิงสาวก็เปลี่ยนไปจากห้องครัวที่ทรุดโทรมได้กลายเป็นห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่ไร้ผู้คน ในห้างสรรพสินค้าเต็มไปด้วยอาหารสดอาหารแห้งและยารักษาโรค  ทำให้โจวลี่อินดีใจเป็นอย่างมาก หญิงสาวจึงรีบหยิบข้าวกับเนื้อและของที่จะใช้สำหรับทำข้าวผัดออกมา

เมื่อกวาดตามองไปรอบห้องก็ยังไม่มีคนออกมาจากห้องหญิงสาวจึงไม่เป็นกังวลว่าจะมีใครมาเห็น จึงรีบหุงข้าวจุดไฟทำข้าวผัดให้กับลูกสาว

ข้าวผัดส่งกลิ่นหอมไปทั่วทั้งห้องหญิงสาวตักใส่จานก่อนจะนำไปให้ลูกสาวในห้อง

หลี่อิงอิงที่นอนอยู่พอได้กลิ่นหอมของข้าวผัดก็ลุกขึ้นมานั่งพร้อมกับกลืนน้ำลายด้วยความหิว แม่ทำข้าวผัดมาให้เธอจริงๆ ด้วย ตอนแรกเธอก็พูดไปอย่างนั้นว่าอยากกินข้าวผัดเพราะไม่คิดว่าแม่จะทำให้เธอกิน เพราะทุกครั้งแม่ก็ไม่สนใจว่าเธอจะได้กินข้าวหรือไม่

"อิงอิงแม่ทำข้าวผัดมาให้แล้ว ลุกขึ้นมากินเถอะ ลูกหิวมากไม่ใช่เหรอ" โจวลี่อินเอ่ยบอกพร้อมกับเดินเอาจานข้าวไปวางไว้ที่โต๊ะ ต่อไปนี้เธอจะไม่ยอมให้เด็กคนนี้ได้อดอาหารอีกต่อไป เธอดูแล้วร่างเล็กน่าจะไม่ค่อยได้กินอะไรสักเท่าไร เพราะเด็กน้อยผอมแทบจะเห็นกระดูก พอคิดถึงตรงนี้โจวลี่อินก็รู้สึกสงสารลูกสาวเป็นอย่างมาก

"ค่ะแม่" หลี่อิงอิงรับคำก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปยังโต๊ะที่โจวลี่อินวางข้าวผัดเอาไว้ มือบางตักข้าวคำแรกเข้าไปในปากก็รู้สึกว่ามันรสชาติดีเป็นอย่างมาก ไม่คิดเลยว่าแม่ของเธอจะทำข้าวผัดอร่อยมากขนาดนี้ เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอก็ไม่เคยได้กินอาหารที่แม่ทำเลย วันนี้เกิดอะไรขึ้นแม่ของเธอถึงได้ใส่ใจการกินอยู่ของเธอ หลี่อิงอิงคิดด้วยความแปลกใจ แต่ไม่นานก็เลิกคิดแล้วตักข้าวเข้าปากเคี้ยวด้วยความอร่อย

"อร่อยไหมคะ" โจวลี่อินเอ่ยถามลูกสาวขึ้นด้วยน้ำเสียงเอ็นดู เพียงแค่ได้เห็นเด็กคนนี้ครั้งแรกก็ทำให้เธอตกหลุมรักอย่างบอกไม่ถูก เธอจะต้องปกป้องเด็กคนนี้และเลี้ยงให้เติบโตอย่างมีคุณภาพให้ได้

"อร่อยมากเลยค่ะแม่" หลี่อิงอิงบอกแม่ก่อนจะตักข้าวเข้าปากเคี้ยวด้วยความเอร็ดอร่อย เท่าที่จำความได้เธอไม่เคยได้กินของอร่อยเท่านี้มาก่อนเลย แม่ของเธอตอนนี้ช่างดีจริงๆ

"ถ้าหากอร่อยก็กินเยอะๆ นะ" โจวลี่อินเอ่ยบอกพร้อมกับยกมือขึ้นไปลูบที่ศีรษะของเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู

"ค่ะแม่" หลี่อิงอิงตอบแม่ก่อนจะตั้งใจกินข้าวในถ้วยจนหมดไม่เหลือสักเม็ดเดียว ทำเอาคนเป็นแม่ปลื้มใจเป็นอย่างมากที่ลูกสาวชอบอาหารที่ตนเองทำ

หลังจากที่เด็กน้อยกินข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว คนเป็นแม่ก็เอ่ยบอกให้ลูกสาวไปอาบน้ำก่อนที่ตนเองจะเอาถ้วยออกไปล้างเก็บไว้ที่เดิมแล้วกลับเข้าห้องมาทำความสะอาด

โจวลี่อินปัดกวาดเช็ดถูอยู่นานจนในห้องดูสะอาดขึ้น กว่าจะเสร็จทำเอาเหนื่อยจนเหงื่อท่วมตัวเลยทีเดียว

ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้โจวลี่อินคนเดิมใช้ชีวิตอยู่ในห้องที่มันสกปรกขนาดนี้ได้อย่างไงกัน ต่อไปนี้เธอจะไม่ยอมให้ตนเองกับลูกสาวอยู่ในห้องที่รกเลอะเทอะไม่เจริญตาอีกต่อไป

"โห...แม่เก่งจังเลยค่ะ ห้องใหม่สะอาดมาก" หลี่อิงอิงหลังจากอาบน้ำเสร็จมือน้อยเปิดประตูเดินเข้ามาในห้อง พอกวาดสายตามองไปทั่วก็เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงจนต้องร้องออกมาด้วยความแปลกใจ

ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยเห็นแม่ทำความสะอาดหรือหยิบจับไม้กวาดกับผ้ามาเช็ดถูห้องสักที ทำไมตอนนี้แม่ของเธอถึงได้เปลี่ยนไป ทว่าหลี่อิงอิงกลับดีใจมากที่แม่เปลี่ยนไปในทางที่ดี

"อิงอิงชอบไหม" โจวลี่อินเดินเอาไม้กวาดไปเก็บเข้าที่ก่อนจะหันไปเอ่ยถามลูกสาวด้วยรอยยิ้ม

"ชอบค่ะ อิงอิงชอบห้องแบบนี้แล้วก็ชอบแม่ที่เป็นแบบนี้ที่สุดเลย" เด็กน้อยเอ่ยบอกแม่ด้วยรอยยิ้มก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปกอดโจวลี่อิน จนคนร่างบางต้องย่อตัวลงมาอุ้มลูกสาวไปวางลงบนเตียงนอน

"อิงอิงชอบที่แม่ใจดีใช่ไหมคะ" โจวลี่อินคุกเข่าอยู่หน้าเตียงเอ่ยถามลูกสาวพลางยกมือขึ้นไปจับผมที่บังใบหน้าเล็กออกด้วยความเอ็นดู ก่อนหน้านี้เด็กน้อยคงจะเจออะไรที่เลวร้ายมาเยอะเป็นแน่ พอมาเจอความใจดีของเธอก็เลยเกิดอาการดีใจจนเก็บเอาไว้ไม่อยู่ ใบหน้าเล็กเอาแต่ยิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่เล็กๆ

"ใช่ค่ะ ต่อไปนี้แม่จะไม่ใจร้ายกับอิงอิงแล้วใช่ไหมคะ" หลี่อิงอิงถามด้วยความคาดหวัง ก่อนหน้านี้ไม่มีใครรักเธอสักคนเดียว ทั้งแม่และคนในบ้านเอาแต่ด่าว่าเธอ

"ต่อไปแม่จะใจดีกับอิงอิง ปกป้องอิงอิงเองค่ะ แต่หนูต้องเป็นเด็กดีนะคะ เข้าใจไหม"

"ค่ะ ต่อไปอิงอิงจะเป็นเด็กดีของแม่" เด็กน้อยเอ่ยบอกด้วยความดีใจก่อนจะสวมกอดร่างบางของแม่ ต่อไปนี้เธอก็ไม่ต้องกลัวว่าจะโดนแม่ตีหรือว่าตะคอกใส่แล้ว ชีวิตของเธอจะต้องมีความสุขมากแน่ๆ

ฝากกดใจคอมเม้นต์เป็นกำลังในให้ไรท์ด้วยนะคะ