🥀🔥เซ็นซะใบหย่านี้ EP : 9 ต้องการแทนที่

บทที่ 9 

   ในช่วงตอนเย็นด้วยความเหนื่อยและอาการอ่อนเพลีย ทำให้ผ้าแพรนั้นหลับยาวรู้สึกตัวอีกครั้งมีเด็กตัวเล็กๆ อยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง เมื่อเธอลืมตาตื่นพบกับใบหน้าน้อยฉีกยิ้มหวานพร้อมกับแววตาไร้เดียงสาที่จ้องมองมา 

"มามี๊ตื่นแล้วหิวไหม" ใบหน้าหมวยผิวขาวอวบอิ่มอมชมพูตัวเล็กๆ ดั่งกับตุ๊กตาตัวน้อยอยู่ในอ้อมแขนของเธอทั้งยังขยับลุกขึ้นในแววตาที่ไร้เดียงสาเต็มไปด้วยความห่วงใยคำพูดเอ่ยถามผู้เป็นแม่ยิ่งทำให้ผ้าแพรนั้นร้องไห้ มือทั้งสองข้างโอบกอดดึงกระชับเด็กสาวตัวเล็กเข้ามากอดแน่นก่อนที่เธอจะขยับลุกขึ้น 

ใบหน้าน้อยถูกประกบจับด้วยฝ่ามือทั้งสองข้าง

"ยังไม่หิวเลยค่ะ พะพายทานข้าวหรือยังคะ"

เด็กสาวตัวเล็กยิ้มและส่ายหน้าไปมา 

"อยากทานข้าวกับคุณตา" เมื่อได้ยินคำพูดของลูกสาวที่เอ่ยถึงพ่อของตนเองทั้งความคิดถึงและความเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น วันนั้นเธอไม่ได้ประมาทในการขับรถแต่คนอื่นต่างหากที่ทำให้เธอกับพ่อของเธอต้องเกิดอุบัติเหตุไม่สามารถยื้อชีวิตพ่อของเธอเอาไว้ได้ 

"มามี๊ไม่ร้องไห้นะคะ" เด็กตัวเล็กๆ ขยับลุกขึ้นยืนด้วยที่เธอนั้นยังตัวน้อยผู้เป็นแม่นั่งอยู่บนเตียงขนาดระยะความสูงเสมอกันมือน้อยสัมผัสใบหน้าบนแก้มขาวอันเศร้าหมองเช็ดน้ำตาออกจากแก้มให้ทั้งสองข้าง

ก๊อกๆๆ "คุณผู้หญิงคะ คุณหนูพะพายอยู่ในนั้นหรือเปล่าคะ คุณผู้ชายให้มาตามลงไปทานข้าวค่ะ หมายถึงคุณหนูนะคะไม่ใช่คุณผู้หญิง" 

ผ้าแพรไม่พอใจในคำพูดของแม่บ้านที่มาตามตัวเองจึงรีบลุกขึ้นเปิดประตูทันที เธอยกมือตบหน้าแม่บ้าน 

ผัวะ! หญิงสาวสวมใส่ชุดแม่บ้านสีน้ำตาลอ่อนจับใบหน้าของตัวเองและหันกลับมาโต้ตอบกลับ

"ฉันเป็นแม่บ้านนะคะ ไม่ใช่เป็นทาสของคุณที่จะทำอะไรก็ได้ คุณผู้ชายคะ คุณผู้หญิงอาละวาดอีกแล้ว" แม่บ้านคนนี้ผ้าแพรไม่ได้รับเข้ามาทำงานเองแต่เป็นแม่บ้านคนใหม่ที่เพิ่งจะเข้ามาทำงานได้ไม่กี่วัน เธอผยองและไม่เห็นหัวผ้าแพรเลยสักนิดทั้งยังเอ่ยเรียกให้คนมาช่วยจนเสียงดังลั่นบ้าน

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น" เสียงทุ้มดังขึ้นมาจากทางด้านล่างเริ่มขยับเข้ามาใกล้ๆ เมื่อสามีของเธอขึ้นมาจากบันไดในแววตาขุนเพลิงจ้องมองมาด้วยความไม่พอใจทั้งยังสลับมองหน้าของแม่บ้าน

"ป๊าคะนิสัยไม่ดีผู้หญิงคนนี้" เด็กสาวตัวเล็กวิ่งออกมาจากด้านหลังของผู้เป็นแม่ให้พ่อนั้นโอบกอดและอุ้มอยู่ในแขน เธอชี้นิ้วไปทางแม่บ้านบอกว่านิสัยไม่ดี

"เกิดอะไรขึ้นเหรอลูก" นับดาวหญิงสาวไร้ยางอายแสดงธรรมท่าทีเป็นห่วงพะพายลูกสาวคนเดียวของขุนเพลิง

"แม่ของหนูคนนี้ไม่ใช่คุณ" ทันทีเด็กสาวตัวเล็กที่ฉลาดชี้ไปทางผ้าแพรผู้เป็นแม่ของตัวเองดั่งกับมีดกรีดเข้าไปที่หน้าของนับดาวเพราะความหน้าแตกเด็กสาววัยสองขวบทำให้เธอไม่พอใจมากแต่ได้ฉีกยิ้มเจื่อนๆ 

"พาคุณหนูลงไปทานข้าวด้านล่าง" พี่เลี้ยงทั้งสองคนอุ้มน้องพะพายไปจากขุนเพลิงยังคงยืนอยู่ตำแหน่งเดิม

"เกิดอะไรขึ้น" 

"คุณผู้หญิงตบหน้าดิฉันค่ะ" ทันทีที่แม่บ้านเอ่ยบอกกับขุนเพลิงว่าผ้าแพรตบหน้าสายตาของคุณเพลิงกวาดมองผ้าแพรด้วยความไม่พอใจ

"มากเกินไปหรือเปล่าแค่กับแม่บ้าน เธอก็ยังกัดไม่เลิกฉันเบื่อหน่ายความเป็นเธอเหลือเกิน เมื่อไรจะไปหย่าให้ฉันสักที!" เรื่องแม่บ้านไม่เกี่ยวกับการหย่าเลยสักนิดแต่เขายกมาเป็นข้ออ้างยิ่งเขาพยายามอยากหย่าเท่าไรก็ไม่มีวันที่ผ้าแพรจะทำให้พวกเขา

"มันเกี่ยวอะไรกันคะ ก็แม่บ้านนี้มันปากดีระวังคำพูดของเธอ ฉันเป็นคุณผู้หญิงของบ้านหลังนี้ก็เท่ากับเป็นเจ้านายของเธอ ถ้ายังปากดีอีกเก็บข้าวของแล้วออกจากบ้านนี้ไป" ไม่ต้องให้เดาก็รู้ว่าเป็นคนของใครแม่บ้านคนนั้นขยับเข้าไปใกล้ๆ นับดาวและยังจับแขนของนับดาวดังกับคนสนิท

"คุณนับดาวช่วยดิฉันด้วยค่ะ"

"คุณผ้าแพรคะ...เรื่องแค่นี้ไม่จำเป็นต้องลงไม้ลงมือตบหน้าของแม่บ้านหรอก บ้านเมืองในตอนนี้มีกฎหมายทำร้ายลูกจ้างโดนฟ้องได้นะคะ" 

"ยุ่งอะไรด้วย...เธอมีสิทธิ์อะไรในบ้านหลังนี้เหรอเป็นแค่คนอาศัยอย่าสะเออะออกความคิดเห็น" ไม่เพียงแต่ประโยคด่าแต่สายตาของผ้าแพรที่จ้องมองหน้านั้นเต็มไปด้วยความไม่ชอบนับดาวที่พยายามทำตัวเป็นคนดี

"พอสักทีเถอะผ้าแพร ทุกวันนี้เธอทำตัวต่ำลงต่ำลงจนมันน่ารังเกียจ ฉันเบื่อหน่ายกับเธอ" 

เสียงถอนหายใจบ่งบอกถึงความไม่พอใจ ขุนเพลิงเดินลงไปจากบันไดด้วยความโมโห 

"เธอจะไปทำอะไรก็ไป" 

นับดาวเอ่ยบอกกับแม่บ้านของตัวเองทั้งยังพยักหน้าให้ก่อนที่แม่บ้านนั้นจะเดินออกมา นับดาวขยับเข้าไปใกล้ๆ ผ้าแพรจนผ้าแพรนั้นถอยหลังจนหลังนั้นแนบชิดกับประตูห้อง

"กลัวด้วยเหรอ"

"ฉันไม่ได้กลัวจะทำอะไรก็ทำเพราะว่าที่นี่มีกล้องวงจรปิด เธอเองก็รู้ใช่ไหม" นับดาวยิ้มอย่างคนเจ้าเล่ห์ เงยหน้ามองไปที่กล้องวงจรปิดและยังทำท่าทียกมือบ๊ายบาย

"บ๊ายบายนะเจ้ากล้องวงจรปิด มันก็สมชื่อกับกล้องวงจรปิดแหละเพราะว่ามันปิดอยู่" ผ้าแพรเธอตกใจในคำพูดของนับดาวหรือว่าเป็นฝีมือของเธอที่ปิดกล้องวงจรทั้งหมด

"เธอหมายความว่ายังไง" 

"อย่าคิดว่าเธอจะฉลาดกว่าฉัน บ้านหลังนี้เป็นของขุนเพลิงก็เหมือนบ้านของฉัน เราทั้งสองคนรักกันมากมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งมีอดีตที่เคยใช้ร่วมกันมา ถ้าไม่อยากเจ็บตัวหรือสูญเสียของสำคัญในชีวิตก็ควรหย่าแล้วออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ" 

ประโยคที่พร่ำออกมาเป็นประโยคที่ชาวบ้านเรียกว่าหน้าด้าน ของทุกอย่างเป็นของคนอื่นบ้านเป็นของเมียเขาทำตัวแย่งสามีของเขาไม่พอยังจะเอาบ้านเอาเงิน 

"ฉันไม่มีวันหย่า เธอคิดเหรอนับดาวว่าเธอจะเอาเขาไปเป็นของตัวเองได้ ฉันกับเขามีลูกด้วยกันพะพายคือหัวใจของขุนเพลิงเขาไม่มีวันทำให้ลูกของเขาเจ็บปวด และเธอรู้เอาไว้ว่าคนที่เขามีลูกด้วยกันมันก็เหมือนเชือกที่มัดหัวใจทั้งสองดวงผูกมัดกันเอาไว้จะแยกเขาออกยังไงล่ะ"

เหมือนสลับเปลี่ยนผ้าแพรเดินก้าวตรงเข้าหานับดาวเปลี่ยนกันจนนับดาวนั้นก้าวถอยหลังหนีจนกระทั่งถึงขอบบันได

สายตาของผ้าแพรมองตรงไปที่บันไดอันสูง นางร้ายในละครหรือในนิยายมักจะตกลงไปและใส่ร้ายให้นางเอกเป็นคนผิด ซึ่งถ้าเธอพลาดก็คงต้องถูกนับดาวใส่ร้ายครั้งนี้คงจะทำให้ขุนเพลิงโกรธหนัก

"เอาสิแน่จริงผลักฉันลงไปเลยเพราะว่าถ้าเธอไม่ทำ ฉันก็เป็นเหมือนเสี้ยนหนามในชีวิตคู่ของเธอ เอาสิ" 

คำพูดท้าทายของนับดาวเร่งให้อารมณ์ของผ้าแพรนั้นโกรธขึ้นมาก แต่ผ้าแพรไม่ใช่ผู้หญิงที่ใจร้ายจะฆ่าใครได้ง่ายๆ

"ฉันไม่ทำให้มือของฉันเปื้อนเลือดหรอก ถ้าฉันจะฆ่าเธอมันไม่ยากสำหรับฉัน แล้วก็ไม่ต้องใช้ลูกไม้ตื้นๆ ที่จะตกลงจากบันไดไปและหาว่าฉันผลักหรอกนะ เพราะตัวของฉันไม่เคยสัมผัสจับตัวเธอเลยแม้แต่นิดเดียวไม่มีดีเอ็นเอลายนิ้วมือของฉันอยู่บนตัวของเธอแน่"

นับดาวใช้ลูกไม้ตื้นๆ จริงๆ หลังจากที่ผ้าแพรบอกกับเธอเรื่องลายนิ้วมือบนตัวทำให้นับดาวนั้นหยุดชะงัก

"หึ ถึงกับหยุดชะงักเลยเหรอ เกือบแล้วไหมล่ะเกือบที่จะตกลงบันไดด้วยความโง่แล้วแหละ เธอรู้เอาไว้นะนับดาวยิ่งเธอพยายามแทรกเข้ามาในชีวิตคู่ของฉันกับขุนเพลิงมากแค่ไหนก็ไม่มีวันที่ฉันจะปล่อยเขา มีแต่เขาปล่อยฉัน ปล่อยใน??"

คำพูดสุดท้ายผ้าแพรกระซิบข้างหูของนับดาวจนทำให้เธอโกรธมือทั้งสองข้างกำหมัดเข้าหากันจนตัวของเธอนั้นสั่น