02

นานเท่าไรแล้ว... วินตาไม่อาจรู้

เวลาแห่งความทุกข์ทรมานล่วงเลยผ่านไปนับชั่วโมงจนเธออยากจะหายตัวไปจากสถานที่แห่งนี้ เธอไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไปถึงจุดสุดยอดแล้วกี่ครั้ง รวมถึงไม่สามารถนับหยดน้ำตาที่สูญเสียไปได้เช่นเดียวกัน

ภายในห้องพักของวินตายามนี้กลับกลายเป็นสถานที่ก่อกิจกามของร่างสูงที่การเสพสมครั้งไหนก็ยังไม่สามารถสนองตัณหาของเขาได้ ร่างกายเปลือยเปล่าของทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันครั้งแล้วครั้งเล่าโดยที่ร่างสูงไม่เคยถอนส่วนที่เชื่อมอยู่ภายในกายของอีกคนออกมาเลย... เสร็จแล้วก็เริ่มใหม่... เหมือนยังไม่หนำใจและจะดำเนินต่อไปแม้ว่าเหตุการณ์ครั้งนี้จะจบลงและเริ่มเข้าสู่เช้ากันใหม่

สิ่งเดียวที่วินตาทำได้ในตอนนี้คืออดทนรอให้ทุกอย่างผ่านพ้นไป

“อืม... นี่ฉันมีอะไรกับท่อนไม้เหรอเนี่ย ทำไมถึงได้นิ่งเงียบขนาดเน้”

จาริลส่ายหน้าไม่พอใจ ก่อนจะก้มลงกดจูบไปที่ทรวงอกงามของหญิงสาวจนเป็นรอยแดง อีกฝ่ายพยายามดันใบหน้าของคนด้านบนออกห่างแต่ก็ถูกตรึงมือทั้งสองข้างไว้

กับเตียงแน่น

ใบหน้าของวินตาเชิดขึ้นเมื่อปลายลิ้นของจาริลระรานยอดอกข้างซ้ายของเธอ

“อื้มมม”

อีกฝ่ายส่งเสียงครางในลำคออย่างอิ่มเอมใจเมื่อได้ครอบครองเรือนร่างงามทั้งส่วนบนและส่วนล่างไปพร้อมๆ กัน เขี้ยวคมของเขากัดกระชากเชอร์รี่ผลงามจนถูกตอกกลับด้วยกำปั้นไปหลายครั้ง

กายบางพยายามอดทนและอดกลั้นอารมณ์อย่างยิ่งยวดเพราะรู้ดีว่าหากถูกปลุกปั้นอารมณ์ขึ้นมาแล้วนั้น ผลที่ตามมาจะเป็นเช่นไร เธอไม่อยากจะปลดปล่อยความอัดอั้นนั้นอีกแล้ว เพราะในสถานการณ์เช่นนี้มันทำให้เธอเจ็บปวดทรมานมากนัก ดังนั้นถ้าเธอไม่รู้สึกอะไรกับมัน เธอก็จะไม่ตกหลุมพรางของจาริลอีก

กายแกร่งพรมจูบไปทั่วเรือนร่างของวินตาอย่างบ้าคลั่ง โดยทุกพื้นผิวที่ริมฝีปากของเขาเคลื่อนผ่าน ร่างหนาก็จะฝากรอยสีกลีบกุหลาบไว้ให้เห็นอยู่ประปราย ลิ้นร้อนลากวนอยู่บริเวณท้องน้อยของหญิงสาว ปลุกความเสียวซ่านของอีกฝ่ายจนคนที่พยายามอดทนอดกลั้นต้องแพ้พ่าย ปล่อยให้ผู้ชนะครอบครองเรือนกายของเธออย่างน่าอับอาย

“อา...”

หญิงเผลอปล่อยเสียงครางที่คิดว่าน่าอายนั้นออกมาอย่างไม่ตั้งใจ เธอรีบเม้มริมฝีปากแน่น อดทนกับสัมผัสรุนแรงที่ปรนเปรอส่วนล่างของเธอด้วยเรียวนิ้ว แต่ก็ผวาครางทุกครั้งที่ก้านนิ้วยาวกดย้ำเข้าที่จุดกระสัน เพียงไม่นานเธอก็รู้สึกได้ถึงมวลของเหลวที่กำลังจะปลดปล่อย เป็นจังหวะเดียวกันกับที่จาริลยันตัวลุกขึ้นนั่ง

ชายหนุ่มยกเอวบางให้ขึ้นมานั่งทับบนตักของตน เขานำพาให้ช่องทางรักของหญิงสาวสัมผัสกับยอดของแท่งเนื้อร้อนของเขาจนนำมาซึ่งความรู้สึกวาบหวาม ก่อนจะกดร่างวินตาลงจนสุดให้สามารถครอบครองเจ้าโลกของเขาไว้ได้มิด

หญิงสาวอ้าปากค้าง อยากร้องออกมาด้วยความเจ็บแต่ก็ไม่สามารถทำได้เมื่อโพรงปากถูกแทนที่ด้วยลิ้นร้อนที่เริ่มคุ้นเคยนั้นอีกครั้ง มันเกี่ยวกระหวัดชอนไชและพรากลมหายใจของเธอไปไม่เคยพลาด ร่างสูงเกือบจะทำให้ร่างบางโอนอ่อนด้วยรสจูบอันร้อนแรงนั่นแล้ว หากไม่ใช่เพราะกายท่อนล่างของเธอถูกกระแทกจากกายท่อนล่างของเขา

“อื้อ”

วินตาส่งเสียงครางในลำคอแล้วผันหน้าหนีออกมาด้วยความตกใจ เห็นดังนั้นจาริลจึงกระชับเอวบางของอีกฝ่ายไว้เพื่อไม่ให้ดิ้นตัวหนีไปได้

ร่างบางที่กำลังจะเผชิญชะตากรรมครั้งใหม่รีบดันหน้าอกกว้างของจาริลให้ออกห่าง

“ไม่! ไม่เอาแล้ว พอแล้ว!”

วินตาตะคอกบอกคนที่โอบรั้งกายเธอไว้ แต่คนด้านล่างก็กระแทกแก่นกายเข้ามาในทันที

หญิงสาวเอี้ยวตัวออกไปด้านข้าง หวังจะหลุดออกจากส่วนกายที่เชื่อมต่อร่างกายของพวกเขาไว้ แต่จาริลก็จับสะโพกของเธอไว้แน่นก่อนจะยกร่างเธอขึ้นรับกับแรงกระแทกที่แรงไม่ต่างจากครั้งไหนๆ

ดวงหน้าหวานถึงกับเปลี่ยนสีหน้า อยากจะร้องไห้อีกครั้งแต่ก็ร้องไม่ออก ในเมื่อเธอสูญเสียน้ำตามากเสียจนไม่เหลือน้ำตาให้ไหลอีกแล้ว

ไม่เหลืออะไรแล้ว นอกจากความเจ็บปวด...

ร่างบางเริ่มหอบหนักขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งใกล้จะปลดปล่อยมากเท่าไรเธอก็ยิ่งรู้สึกทรมานมากขึ้นเท่านั้น ใบหน้าของเธอเอนซบลงไปกับแผ่นอกกว้างของจาริลอย่างไม่รังเกียจ หากนาทีนี้มันจะเป็นที่พักพิงให้เธอได้บ้าง เธอก็ยอม...

ในตอนนั้นเธอได้ยินเสียงหัวใจของจาริลดังชัดเจนเมื่อใบหูแนบเข้ากับแผ่นอกกว้าง และจังหวะการเต้นของหัวใจเธอเองก็ไม่แตกต่าง เว้นเสียแต่มันมีที่มาของความรู้สึกที่แตกต่างกันเท่านั้นเอง

เปลือกตาสีน้ำนมปิดลงช้าๆ เมื่อหยาดน้ำหวานหลั่งไหลออกมาปนเมือกเหลวและคราบเลือดที่โคนขาด้านในของวินตา ก่อนที่หลังจากนั้นจาริลจะพลิกร่างบางให้ควํ่าหน้าลงกับเตียงแล้วเสือกไสแก่นกายเข้าไปในช่องทางอุ่นร้อนอีกครั้งโดยไม่ทอดทิ้งจังหวะ

วินตาครางหวือกับการรุกล้ำครั้งนี้ มือข้างหนึ่งของเธอจำต้องยกขึ้นปิดปากเพื่อปิดกั้นเสียงคราง ทั้งที่ไม่อยากเปล่งเสียงที่น่าอับอายเช่นนั้นออกไปแท้ๆ แต่จาริลก็บังคับให้เธอต้องร้องมันออกมาอยู่ดี

“อย่าเงียบสิ ฉันเกลียดความเงียบ”

“ร้องออกมา! เวลาเอากับฉันจำไว้ว่าต้องครางออกมาดังๆ ร้องสิ!”

“อ๊ะ!”

กายหนาถาโถมเข้ามารัวเร็วเพื่อเร่งจังหวะให้ตนเองไปถึงฝั่งฝัน ใบหน้าที่โชกไปด้วยหยาดเหงื่อแนบเข้ากับแผ่นหลังเปลือยเปล่าของร่างบางก่อนบรรจงจูบมันอย่างแผ่วเบาเป็นครั้งแรกโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดใดไว้

วินตาครางแผ่วเป็นระยะและไม่สามารถหยุดได้จนกว่าร่างสูงจะพึงพอใจ กายหนายังตอกย้ำ แกล้งเธอให้ครางหวือด้วยจังหวะรุนแรงที่ส่งมาไม่หยุดง่าย และเสียงของเธอคงจะดังต่อไปเรื่อยๆ หากไม่มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

1 ชั่วโมงก่อนหน้านี้

เสียงเพลงที่ดังอย่างต่อเนื่องด้วยจังหวะเร้าใจนี้กำลังทำให้ ริล หรือ จาริล รู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ ร่างสูงหรือไอดอลที่รู้จักกันในชื่อ ริล รับรู้ถึงจังหวะการก้าวเดินที่ผิดทิศทางไปเล็กน้อย แต่นั่นก็มากพอที่จะเตือนเขาให้รู้ว่าต้องรีบควบคุมตนเองทันใด เพราะยามนี้ชายหนุ่มที่เริ่มส่อเค้าอาการเมากำลังเดินไปตามแรงฉุดของหญิงสาวออกไปจากฟอร์แดนซ์ เธอพาเขาแทรกกายผ่านผู้คนที่เบียดเสียดอยู่ตามโถงทางเดินออกมาอย่างยากลำบาก และเมื่อร่างสูงถูกพามาหยุดยังชานพักบันไดที่ไร้ซึ่งผู้คน ไม่นานหลังจากนั้นริมฝีปากของเขาก็ถูกจู่โจมโดยหญิงสาวแสนสวยตรงหน้าอย่างอดใจไม่ไหว

เรียวลิ้นแทรกผ่านโพรงปากของจาริลเข้าไปก่อนอย่างไร้ซึ่งความเขินอาย ทว่าชายหนุ่มนั้นเคลิบเคลิ้มกับเรียวลิ้นหวานได้ไม่นานก็ต้องถึงกับสำลัก เมื่อเรียวลิ้น

ชื้นส่งผ่านเม็ดยาบางอย่างเข้ามาในโพรงปากของเขาจนมันลื่นไหลลงคอไปในที่สุด

จาริลผละออกมาจากร่างสวยแล้วเอามือจับคอตัวเองด้วยความตระหนก ใบหน้าจ้องมองคนที่กำลังคบหาด้วยสายตาตำหนิ และนั่นเป็นเสมือนคำถามที่ส่งตรงไปให้หญิงสาว เธอคนนั้นยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจก่อนจะล้วงเอาบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ของตัวเองแล้วยื่นให้ชายหนุ่มได้เห็นสิ่งนั้นใกล้ๆ

เม็ดยาสีขาวขนาดพอๆ กับยาพาราเซตามอนคือสิ่งที่จาริลเห็น แต่ชายหนุ่มรู้ดีว่ามันไม่ใช่

“นั่นมันอะไรกันฮะ?”

“ก็ยาที่จะทำให้เราสองคนมีความสุขมากขึ้นไงคะ” ว่าจบหญิงสาวก็ส่งยาเม็ดนั้นเข้าปากตัวเองกลืนลงคอ

ฝ่ายจาริลยืนอึ้งให้กับการกระทำของแฟนสาว แต่เธอก็ไม่ปล่อยให้เขาครุ่นคิดอะไรอีกต่อไป แขนเรียวกระชากเสื้อยืดของชายหนุ่มให้เข้ามาแนบชิดแล้วประกบริมฝีปากบดเบียดกลีบปากนุ่มของชายที่แสนรักแสนหลงใหล ทว่าไม่ใช่แค่เธอเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รู้สึกทั้งรักทั้งหลง

เพราะจาริลคือคนที่มีความรู้สึกแบบนั้นเฉกเช่นเดียวกัน

นาทีนี้ไม่มีอีกแล้วความถูกผิด...

สามัญสำนึกของจาริลหายไปทันทีที่ถูกพรากจุมพิต