สิ่งวิเศษที่สุดก็คือใจข้าเอง

.....เช้าวันรุ่งขึ้น แสงอรุณอาบขุนเขาดุจผืนแพรสีทอง หลินเซียนสวมชุดขาวสะอาดเรียบร้อย สายลมอ่อนพัดผ่านชายแขนเสื้อปลิวไหว เขาเก็บข้าวของจำเป็นใส่ห่อผ้ากำลังจะก้าวเดินออกจากบ้านมุ่งสู่ป่าลึกเบื้องหลังหมู่บ้าน หลินเซียนออกมายืนหน้าบ้านมีท่านแม่และคุณหนูร้านน้ำชาเดินทางมาร่วมร่ำลากันตั้งแต่เช้าตรู่

“เซียนเอ๋อร์” เสียงมารดาดังขึ้น มือของนางประคองไหสุราเล็กๆเก่าแก่ที่มีร่องรอยกาลเวลาอยู่ทั่วฝาไม้

นางยื่นไหให้ลูกชาย “นี่คือสุราที่ท่านย่าเจ้าเคยหมักไว้สมัยยังสาว…นับเวลาก็ครึ่งศตวรรษแล้ว นางเคยพูดว่า หากถึงวันที่หลานชายเติบใหญ่เป็นบุรุษเต็มตัวแล้ว จึงมอบให้เป็นของขวัญ”

หลินเซียนรับไหสุราด้วยสองมือ สายตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง ราวกับกำลังรับสืบทอดไม่ใช่เพียงสุรา หากคือ สายใยแห่งตระกูล

เขายกมือคารวะเบื้องหน้ามารดาแล้วกล่าวเสียงหนักแน่น

“ลูกจะไม่ทำให้ท่านแม่และท่านย่าผิดหวัง ข้าจะฝึกตนให้สำเร็จ ไม่ว่าทางข้างหน้าจะยากเพียงใด”

มารดายิ้มพลางกล่าวเบา ๆ “หนทางเซียนนั้นยาวไกล ดั่งคำโบราณว่า ต้นไม้สูงต้องผ่านลมแรง สายน้ำลึกต้องไร้เสียง เจ้าจงระลึกไว้ให้ดี”

คุณหนูเจ้าของร้านผู้คอยดูแลแม่ของหลินเซียนมาตลอด ก