ทะลุมิติมาเปลี่ยนยัยเต้าหู้...ให้เป็นคุณหนูสุดแซ่บ

ทะลุมิติมาเปลี่ยนยัยเต้าหู้...ให้เป็นคุณหนูสุดแซ่บ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-03-10
โดย:  RainyStarSea จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
10
3 การให้คะแนน. 3 ความคิดเห็น
104บท
4.5Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

"เมื่อฉันต้องทะลุเข้าไปในนิยาย ได้เป็นถึงนางเอกของเรื่อง การจะกลับออกไปคือต้องให้นิยายเรื่องนี้จบ แบบ happy ending แค่นี้ง่ายจะตาย ฉันเป็นนางเอกนะ แต่ทำไม๊ ทำไมพระเอกกลับบอกว่าฉันจีดชืด ไร้รสนิยม ไม่ต้องตาเขาเลย แต่เขากลับไปต้องใจยัยตัวร้ายของเรื่องซะงั้น อ๋ออออออ ได้สิ อยากให้ร้ายใช่มะ แม่จะร้ายให้ร้องขอชีวิตเลย"

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 (รีไรท์)

Cheguei atrasada ao trabalho de novo. Ter um filho de quatro anos não é fácil.

Esta manhã, Leon acordou doente, ardendo em febre. Eu não podia levá-lo à creche nem deixá-lo sozinho, então tive que pedir ajuda à minha vizinha, Tracy. Ela concordou depois que prometi pagá-la com as minhas gorjetas. Entreguei-lhe algum dinheiro, lancei um último olhar preocupado para Leon, dei-lhe um beijo e saí correndo pela porta.

No instante em que entrei no restaurante, percebi que hoje havia algo diferente. Havia uma tensão no ar, um desconforto que eu não conseguia identificar direito. Mal consegui chegar aos fundos para vestir o meu uniforme antes de o gerente aparecer.

— Onde você estava, Ariella? — ele berrou.

Ele nunca gritava. Estava sempre calmo, mesmo sob pressão. Mas hoje parecia agitado... nervoso, até.

Engoli em seco.

Não tinha sido fácil conseguir esse emprego. Este não era um restaurante qualquer... era um lugar exclusivo, sofisticado, do tipo em que ser contratado era quase impossível. A única razão de eu estar ali era o Damien. Eu o havia conhecido em circunstâncias difíceis e o salvei na rua um dia, e quando ele perguntou o que poderia fazer em troca, pedi um emprego.

Eu só terminei o ensino médio e mal completei um ano e meio de faculdade antes de ter que largar. Então tive que aceitar qualquer trabalho que aparecesse... dois, às vezes três empregos por dia... só para cuidar do Leon.

É verdade o que dizem: da riqueza ao nada. Essa é a definição da minha história.

E é por isso que não posso me dar ao luxo de perder esse emprego.

— Anda logo, Ariella. Hoje é importante, e não podemos vacilar nisso — diz Damien, com um tom seco. — Preciso de você no meu escritório. Pronto.

— Sim, Damien. Prometo que vou ser rápida.

— E se arrume direito — acrescenta ele, antes de girar nos calcanhares e ir embora.

Troco de roupa em tempo recorde, passo os dedos pelo cabelo e aplico maquiagem suficiente apenas para parecer apresentável. Então corro para o escritório dele, com o coração disparado.

Quando entro, encontro-o no meio de uma conversa com dois homens que nunca vi antes. Seus rostos são indecifráveis. Trocam algumas últimas palavras antes de acenar para Damien e sair.

— Feche a porta — ele ordena assim que eles saem.

Faço o que ele diz, e ele vai direto ao ponto.

— Preciso que você atenda a sala VIP lá em cima.

Franzo as sobrancelhas. Trabalho aqui há tempo suficiente, mas nunca me permitiram subir lá.

— A sala VIP exclusiva?

— Sim — responde ele, ríspido. — E antes que pergunte... não pergunte mais nada. Só faça o seu trabalho.

Há algo de estranho na voz dele. Agitada. Apressada.

— As pessoas parecem tensas hoje — observo.

— Isso não é da sua conta. Preciso que você se concentre. Você é boa no que faz, trabalhou aqui tempo suficiente, tem a aparência certa e tem coragem. Mas me escute com atenção, Ariella. — A voz dele baixa. — Quando você subir lá, você é uma estátua. Um fantasma.

Um arrepio percorre minha espinha.

— Você não escuta o que eles dizem. Você não faz contato visual. Você não vê ninguém. Você não ouve nada. Você anota os pedidos. Você serve. Você sai. Entendeu?

Engulo em seco.

— Sim, Damien. Entendi.

— Ótimo. A Gina estava cuidando disso, mas teve um colapso nervoso. Então você vai cobrir o lugar dela. — O olhar dele é firme. — Seja forte, Ariella.

Aceno com a cabeça e saio, meus nervos se apertando a cada passo em direção à sala VIP.

Quando abro a porta, prendo a respiração.

A sala está cheia. Homens espalhados pelos sofás luxuosos, mulheres debruçadas sobre eles, com as mãos passeando livremente. Alguns conversam em voz baixa. Alguns se beijam. O ar está carregado de algo que não consigo definir direito... mas eu reconheço esse mundo.

Eu já fiz parte dele. E jurei que nunca mais voltaria.

Lembro-me das instruções de Damien. "Você não vê nada. Você não ouve nada."

Apenas sirva e saia.

Movo-me pela sala, recolhendo garrafas e copos vazios e substituindo-os por novos. Não faço contato visual. Não me demoro. Mas sei quem eles são. Capto vislumbres de tatuagens, dos ternos, da presença... gritam Máfia.

Anoto os pedidos, mantendo a cabeça baixa, fingindo não ouvir os murmúrios, os negócios sendo fechados em voz baixa.

Então eu sinto. Uma mão na minha bunda.

O instinto toma conta. Dou um tapa na mão sem pensar.

Gargalhadas explodem. Mantenho o rosto inexpressivo, fingindo que não aconteceu. Já anotei todos os pedidos, então me viro para sair, mas antes que eu consiga, uma mão agarra meu pulso.

— Aonde você vai, gracinha? — murmura uma voz grave, transbordando diversão. — Você não quer se divertir um pouco?

Não faço contato visual. Mantenho a voz neutra.

— Só vou buscar os seus pedidos.

Tento me soltar, mas o aperto dele aumenta.

Ele saca um maço de dinheiro, separa algumas notas e joga sobre o meu peito.

— Esse dinheiro daria para te sustentar por um ano — diz com um sorriso de canto. — Então, o que me diz? Por que a gente não leva isso pro banheiro e resolve rapidinho?

Meu estômago revira, mas forço minha expressão a permanecer neutra. Eu preciso desse emprego. Só tenho que suportar isso por algumas horas.

— Obrigada, mas estou trabalhando agora — digo com toda a firmeza que consigo.

Outro homem agarra meu braço, tentando me puxar para o colo dele. Luto contra ele, com o pulso acelerado. Risadas ecoam nos meus ouvidos, o ar carregado de deboche diante da minha humilhação.

Então...

— Parem!

A única palavra corta o barulho, grave e autoritária. Forte.

A sala congela. As risadas morrem no mesmo instante.

E, pela primeira vez, ergo os olhos. Eles pousam no homem à cabeceira da mesa.

Meu Deus. Eu paraliso.

Nunca pensei... nem em um milhão de anos... que o meu passado me alcançaria. Que eu o veria de novo. Não tão cedo. Não aqui.

Mas aqui está ele.

Fico ali, paralisada, com a mente em branco. Não sei o que fazer. O que dizer.

O homem que segura meu pulso ri, alheio à minha agitação.

— Qual é o problema, Don? Só estou me divertindo um pouco. Não é como se eu estivesse forçando ela nem nada. Ela quer.

Outra voz se junta, zombeteira.

— É, qual é o problema? Ela é uma das suas vadias ou algo assim?

Estremeço diante da palavra.

E então...

— Na verdade — diz ele, com a voz suave, fria —, ela é.

Prendo a respiração.

O choque me mantém imóvel, mas ele não terminou. Inclina-se ligeiramente para a frente, com os olhos fixos nos meus.

— Ela é o meu brinquedinho — continua. — E eu não gosto que outras pessoas brinquem com os meus brinquedos.

O aperto no meu pulso some como se eu tivesse virado fogo. O homem cambaleia para trás, com as mãos erguidas, o rosto empalidecendo.

— Eu... eu sinto muito, Don. Sinto muito. Não vai acontecer de novo. Eu não sabia...

Don.

Meu coração martela contra as costelas. Ele é o Don?

Meu pulso ruge nos meus ouvidos. Como? O que aconteceu com o pai dele? Como ele se tornou o Don?

Um risinho baixo corta meus pensamentos acelerados.

— A sua linda esposinha russa não gostaria disso.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Sasigarn Yothathitikun
Sasigarn Yothathitikun
มีทั้งหมดกี่ตอน
2025-08-07 17:45:49
1
1
RainyStarSea
RainyStarSea
ใครอ่านแล้วชอบ รบกวนคอมเม้นหน่อยน้าา ติชมได้พร้อมรับฟังทุกความเห็นค่า
2025-02-12 14:00:19
3
0
RainyStarSea
RainyStarSea
สนุกน่าติดตามค่ะ
2025-02-12 13:58:24
1
0
104
บทที่ 1 (รีไรท์)
“เอาล่ะ... อ่านจบภายในวันนี้แน่นอน!” หลินเข่อซิงพูดกับตัวเองอย่างมุ่งมั่น มือข้างหนึ่งถือแก้วชานมไข่มุก ส่วนอีกข้างกำลังไถนิ้วผ่านหน้าจอมือถือที่แสดงหน้าแอพนิยายออนไลน์ เธอนั่งพิงโซฟานุ่มๆ ในห้องนอน พลางห่อหมอนใบใหญ่ไว้ในอ้อมแขน เสมือนเป็นอุปกรณ์เสริมในการอ่านที่ขาดไม่ได้ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เธออ่านต่อเนื่องมาหลายเดือนแล้วชื่อเรื่องว่า “บุปผาซ่อนใจ คุณชายไร้รัก” นิยายจีนโบราณที่หลินเข่อซิงหลงใหลตั้งแต่บทแรก นางเอกเรื่องนี้คือคุณหนูหลินผู้อ่อนหวานและบริสุทธิ์ซ้ำยังมีชื่อเหมือนกันกับเธออีกด้วย ส่วนพระเอกคืออวิ๋นเฟยหลง คุณชายสุดหล่อที่เย็นชาแต่เท่ห์เหลือเกิน นี่มันสูตรสำเร็จของนิยายจีนโบราณชัดๆ! “ฮ่า ๆ ๆ” เข่อซิงหัวเราะออกมาเมื่อถึงฉากที่นางร้าย อย่าง “หยางเฟยฮุ่ย” ทำหน้าเหมือนจะชนะนางเอก แต่ก็โดนตลบหลังอย่างงดงาม เธออดที่จะนึกขำไม่ได้ หยางเฟยฮุ่ยนะเหรอ! ตัวร้ายที่ทำทุกอย่างเพื่อพระเอก ร้ายลึกจนแทบไม่มีที่ว่างให้ความดีเข้ามาแทรก “แหม... คนแบบนี้ในชีวิตจริงนี่คงปวดหัวน่าดู แต่ก็ทำให้เรื่องสนุกใช่เล่นนะ!” หลินเข่อซิงถอนหายใจยาว เมื่อเลื่อนหน้าจอไปยังบทสุดท้าย ความตื่นเต้นเริ่มค
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 (รีไรท์)
หลินเข่อซิงสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมสติไว้ในใจ “เอาล่ะ! เรามาทำตามแผนกัน... ฉันจะต้องทำตัวเรียบร้อยและสง่างามที่สุดเหมือนผ้าพับไว้ ไม่มีทางทำพลาดแน่นอน!” หลังจากได้รับการเรียกตัวให้ไปพบอวิ๋นเฟยหลง หลินเข่อซิงก็ยืนเตรียมพร้อมอยู่ในลานฝึกซ้อมของจวนตระกูลอวิ๋น ดวงอาทิตย์ยามเช้าสาดแสงลงมากระทบลานกว้าง พื้นหินเย็นเฉียบสะท้อนภาพของเหล่าทหารที่กำลังฝึกซ้อมกันอย่างแข็งขัน ชุดผ้าฝ้ายโบราณสีฟ้าอ่อนที่หญิงสาวสวมใส่ยิ่งทำให้เธอดูเหมือนคุณหนูหลินที่แสนจืดชืดจากนิยายไม่มีผิด ‘อืม... ถ้าฉันเดินด้วยก้าวเล็กๆ ค่อยๆย่างเท้า ก้มหน้าไว้ คงจะดูเรียบร้อยพอสมควรสินะ' เธอคิด ขณะที่พยายามเดินอย่างสงบเสงี่ยมไปทางที่เขายืนอยู่ ตึก ตึก ตึก... แต่พอใกล้เข้าไปเรื่อยๆ ความตื่นเต้นก็เริ่มปะทุขึ้น เธอเคยอ่านเรื่องนี้ไม่รู้กี่รอบ แต่ตอนนี้ต้องเจอกับพระเอกสุดหล่อในชีวิตจริง หัวใจของหลินเข่อซิงเต้นระรัวราวกับกลองศึก! หลินเข่อซิงเผลอกลืนน้ำลายเมื่อมองไปข้างหน้า ตรงกลางลานฝึก บุรุษผู้หนึ่งยืนเด่นเป็นสง่า ร่างสูงในชุดฝึกสีดำขับเน้นกล้ามเนื้อที่เต็มไปด้วยพละกำลัง เขาถือดาบยาวเล่มหนึ่งไว้ข้างตัว แม้ไม่ได้อยู่ในท่าต่อส
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 (รีไรท์)
หลังจากคำพูดเย็นชาของอวิ๋นเฟยหลงที่บอกเธอว่า “จืดชืด” หลินเข่อซิงยังคงยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ใจหนึ่งเธอยังไม่อยากเชื่อว่าพระเอกในนิยายที่เธออ่านมานานจะพูดแบบนั้นออกมา...กับเธอ! โอ๊ย! ทำไมฉันถึงต้องมาเจอเรื่องนี้! ตอนอ่านไม่เห็นจะรู้สึกว่าเขาเย็นชาและขวานผ่าซากขนาดนี้เลยนี่นา ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง หญิงสาวที่เดินเข้ามาในลานนั้นส่งเสียงหัวเราะนุ่มๆ ราวกับระฆังเงิน “อวิ๋นเฟยหลง ท่านพูดจาร้ายกาจกับคนอื่นแบบนี้อีกแล้วหรือ?” หลินเข่อซิงหันไปมองต้นเสียง และพบกับภาพที่ทำให้เธอต้องอึ้งค้าง หยางเฟยฮุ่ย นางร้ายของเรื่อง ปรากฏตัวต่อหน้าเธอ หญิงสาวผู้งดงามในชุดโบราณหรูหรา สีแดงแซมชมพูอ่อนดูสวยสง่าราวกับภาพวาด ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจและเสน่ห์พราวระยับ เธอก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับแววตาที่ฉายความเป็นเจ้าของทุกอย่างรอบตัว ‘โอ้โห... นางร้ายในเรื่องสวยมากจริงๆ! ตัวจริงของหยางเฟยฮุ่ยสวยกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก’ หลินเข่อซิงคิดในใจ ไม่แปลกใจเลยที่ผู้ชายทุกคนในนิยายจะถูกเธอดึงดูด... หยางเฟยฮุ่ยเดินมาหยุดยืนข้างอวิ๋นเฟยหลง ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้เขา “ข้าได้ยินมาว่าท่านเพิ่ง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 (รีไรท์)
“งั้น...ข้าขอตัวไปเตรียมยาให้ท่านก่อนนะเจ้าคะ เผื่อคุณหนูหลินปรุงยาไม่สำเร็จ ท่านก็จะยังมียาของข้าช่วยบรรเทาความเจ็บจากบาดแผล” หยางเฟยฮุ่ยพูดพลางส่งยิ้มหวานให้อวิ๋นเฟยหลง ก่อนจะหันหลังเดินไปอย่างมั่นใจและสง่างาม หลินเข่อซิงเห็นท่าทางเช่นนั้นของหยางเฟยฮุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะเบ้ปากเบาๆ โอย… ท่าทางยกไม้ยกมืออย่างสง่างามราวกับนางฟ้านางสวรรรค์นั่นคืออะไรกัน “เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณหนูหยาง!” หลินเข่อซิงเอ่ยเรียกเสียงดัง ทำให้หยางเฟยฮุ่ยหันมามองด้วยสายตาฉงน อวิ๋นเฟยหลงเองก็มองเธอด้วยความสงสัย “ไม่แปลกที่ท่านจะไม่รู้...” หลินเข่อซิงพูดพลางยิ้มแบบที่พยายามจะดูมั่นใจสุดๆ แม้ในใจจะเต้นรัวเหมือนกลอง “ว่าท่านปู่ของข้าเป็นหมอยานิรนามท่องไปทั่วหล้ารักษาผู้คน และข้า... ก็รู้เรื่องสมุนไพรอยู่พอสมควรนะเจ้าคะ และข้าเพิ่งคิดสูตรใหม่ขึ้นมาได้ อาจจะช่วยให้หายเร็วกว่าเดิมยิ่งกว่าสูตรยาของท่านเสียอีก” หยางเฟยฮุ่ยเลิกคิ้ว “หืม? เจ้ารู้เรื่องสมุนไพรด้วยหรือ?” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความกังขาอย่างไม่ปิดบัง อวิ๋นเฟยหลงเองก็ดูสนใจขึ้นมา เขาเหลือบมองมาทางหลินเข่อซิงอย่างสงสัยพลางขมวดคิ้วมุ่น เดี๋ยว! ฉันไปเอาความมั
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 (รีไรท์)
ในห้องโถงที่เงียบสงบ หลินเข่อซิงนั่งอยู่หน้าตำรับสมุนไพรโบราณกองโต ซึ่งถูกจัดวางอย่างประณีตบนโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ ด้านหลังของเธอมีหลิงเฉินที่กำลังจัดสมุนไพรต่างๆ ใส่จานเล็กๆ หลายใบ วางเรียงอยู่ตรงหน้า หลินเข่อซิงยืดอก นั่งทำทีราวกับหมอยามือหนึ่งที่นางเคยเห็นในซีรี่ย์บ่อย ๆ ร่างบอบบางพยายามทำตัวให้ดูสำรวมและมีสมาธิและน่าเชื่อถือที่สุด ‘โอเค หลินเข่อซิง! นี่คือแผนของเธอจ้ะ แค่ทำเป็นรู้เรื่องพวกนี้มากๆ พูดถึง ‘สูตรลับ’ อะไรสักอย่าง แล้วรอดชัวร์!’ หลิงเฉินขยับเข้าใกล้พร้อมกับกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู “คุณหนูหลินเจ้าคะ สมุนไพรชนิดนี้เป็นสมุนไพรแก้อักเสบเจ้าค่ะ ท่านจำไว้ว่าท่านต้องทำเป็นว่ารู้จักมันอย่างดี” หลินเข่อซิงพยักหน้ารับ โอเค ได้! เธอสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะยกสมุนไพรขึ้นมาดูด้วยท่าทีราวกับเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสูงที่รู้ทุกอย่าง “อืม... สมุนไพรชนิดนี้เรียกว่า... เอ่อ... เสวี่ยหงชี่” เธอตั้งชื่อขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ พร้อมกับทำท่าพินิจพิจารณาอย่างจริงจัง “มีสรรพคุณช่วยบรรเทาอาการอักเสบได้ดี ข้าจะใช้มันเป็นส่วนผสมหลักในยาของข้า” อวิ๋นเฟยหลงนั่งมองอยู่จากมุมหนึ่งของห้อง เขามองท่าทางของหลินเข่อซิงอย่างส
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 (รีไรท์)
หลิงเฉินหัวเราะอย่างขี้เล่น “ท่านก็ทำได้ดีนะเจ้าคะ ทำท่าเหมือนหมอยาจริงๆ ขนาดข้าดูยังแอบเชื่อเลยเจ้าค่ะ” “เหรอ?” หลินเข่อซิงพูดพร้อมหัวเราะ “ข้าก็ไม่รู้ว่าตัวเองทำท่าเป็นหมอยาไปได้ยังไงเหมือนกัน!” ทั้งสองหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นเรื่อยๆ หลินเข่อซิงจึงลุกขึ้นแล้วเปิดกล่องไม้ขนาดเล็กที่อยู่ข้างเตียง ก่อนจะหยิบถุงเงินออกมา “เอาล่ะ หลิงเฉิน เจ้าช่วยข้าครั้งนี้ได้เยี่ยมจริงๆ ข้าควรให้รางวัลเจ้า” หลินเข่อซิงยื่นถุงเงินให้สาวใช้อย่างใจกว้าง หลิงเฉินมองถุงเงินด้วยความตกใจ “คุณหนู ข้าแค่ทำตามหน้าที่เองเจ้าค่ะ ท่านไม่ต้องให้รางวัลข้าหรอก!” “ไม่ได้!” เข่อซิงยิ้มพร้อมกับยัดถุงเงินใส่มือหลิงเฉิน “เจ้าช่วยข้ามาก เจ้าไม่ต้องเกรงใจ นี่เป็นรางวัลเล็กๆ น้อยๆ สำหรับความเฉลียวฉลาดและการช่วยเหลือข้าในวันนี้” หลิงเฉินรับถุงเงินอย่างไม่เต็มใจนัก “คุณหนูใจดีเกินไปจริงๆ ข้าทำงานกับท่านมีความสุขอยู่แล้ว ไม่ได้คาดหวังสิ่งตอบแทนเลยเจ้าค่ะ” “แต่ข้าคิดว่าเจ้าเหมาะสมกับมันแล้ว” หลินเข่อซิงตอบพลางยิ้ม “ข้าไม่รู้ว่าต่อจากนี้จะเจอเรื่องบ้าๆ บอๆ อะไรอีก แต่ข้ารู้ว่าถ้ามีเจ้าคอยอยู่ข้างๆ ข้าคงจะ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 (รีไรท์)
เช้าวันใหม่มาเยือนจวนตระกูลอวิ๋น ลานกว้างหน้าตำหนักใหญ่ดูสงบเงียบแต่แฝงด้วยความสง่า แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยการเคลื่อนไหวของเหล่าข้ารับใช้ที่รีบเร่งทำงานประจำวัน มีเพียงบุคคลหนึ่งที่เดินด้วยความสง่างามและเป็นที่เกรงขามที่สุดในจวนนี้ อวิ๋นเหอ ท่านโหวแห่งตระกูลอวิ๋น ผู้เป็นบิดาของอวิ๋นเฟยหลง อวิ๋นเหอเป็นชายวัยกลางคนที่ยังคงแข็งแกร่ง สายตาคมและออร่าของเขายังคงทำให้คนในจวนต่างเกรงกลัว เขาเป็นอดีตแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยนำทัพสู้รบในศึกใหญ่หลายครั้ง ปัจจุบันแม้จะเกษียณจากสนามรบแล้ว แต่ความยิ่งใหญ่ของเขายังคงไม่เสื่อมคลาย ท่านโหวยืนมองออกไปยังลานฝึกซ้อม พลางถอนหายใจยาว "หลงเอ๋อร์…เจ้าไม่ใช่เด็กแล้ว ถึงเวลาที่เจ้าต้องคิดถึงอนาคตของตระกูลบ้าง" เขาพึมพำกับตัวเอง ในลานฝึกซ้อม ท่ามกลางการต่อสู้จำลองของเหล่าทหารฝึกหัด ผู้ที่ดูโดดเด่นที่สุดคือแม่ทัพหนุ่มผู้สง่างามอวิ๋นเฟยหลง เขายืนอยู่ท่ามกลางสนามฝึกด้วยท่าทีเยือกเย็น ดาบยาวในมือของเขาเคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ แต่ละท่วงท่าดูราวกับเป็นศิลปะที่ทรงพลังยิ่ง ร่างกายของเขาสมบูรณ์แข็งแรง ฝีมือการต่อสู้ของเขาโดดเด่นจนทหารทุกคนต่างยกย่องว่าไม่มีใครเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 (รีไรท์)
หลังจากได้รับฟังข้อตกลงจากปากของท่านโหวแล้ว ทำเอาหลินเข่อซิงถึงกับอ้าปากค้าง ราวกับสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ ตอนเธออ่านไม่มีเนื้อเรื่องส่วนนี้นี่นา จากที่อวิ๋นเฟยหลงจะตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น ชายหนุ่มจะคอยช่วยเหลือและเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ จนกระทั่งได้รับสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้ ถึงตอนนั้นหลินเข่อซิงที่เป็นนางเอกของเรื่องถึงจะได้เข้าจวนตระกูลอวิ๋น แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น เนื้อหาส่วนนี้เพิ่มาจากไหนกัน หรือเพราะเธอเกิดทะลุเข้ามาในนิยาย เลยทำให้เหตุการณ์ต่าง ๆ ไม่เหมือนเดิม “คุณหนู ๆ คุณหนูเจ้าคะ?” หลิงเฉินสาวใช้ตัวน้อยเรียกเธออยู่ใกล้ ๆ ซ้ำยังคอยเอาผ้าชุบน้ำเช็ดตามใบหน้าและลำคอให้หลินเข่อซิง หลังจากตั้งสติได้ หลินเข่อซิงจึงได้สอบถามหลิงเฉิน แล้วจึงได้รู้ว่า เมื่อครั้งที่ท่านพ่อและท่านแม่ของหลินเข่อซิงยังอยู่ ตระกูลอวิ๋นเคยช่วยเหลือตระกูลหลินเอาไว้ ซ้ำยังมีไมตรีที่ดีต่อกันมาตลอด ดังนั้นนายท่านผู้เฒ่าทั้งสองตระกูลจึงตกลงกันไว้ว่า หากบุตรสาวสกุลหลินพ้นวัยปักปิ่นเมื่อใด ให้แต่งเข้าจวนอวิ๋น เป็นภรรยาเอกของอวิ๋นเฟยหลง แต่ทว่า ยามนี้นายท่านผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าของทั้งสองตระกูลต่างล่วงลับไปแล้ว ทิ้งไ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 (รีไรท์)
หลินเข่อซิงเดินตามอวิ๋นเฟยหลงมาจนถึงศาลาริมน้ำอันเงียบสงบภายในจวน เมื่ออวิ๋นเฟยหลงหยุดเดิน เธอก็หันไปมองเขาอย่างสงสัย "ตกลงท่านมีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?" อวิ๋นเฟยหลงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ "ข้าต้องการให้เจ้าปรุงยาสมุนไพรให้ข้าอีก" ห๊ะ!? อะไรนะ เธอเบิกตากว้าง "เอ่อ…คือว่า ตำรับยานั้น…” หญิงสาวถึงกับพูดติด ๆ ขัด ๆ ขึ้นมาทันที "ข้าเชื่อว่าเจ้ารู้ว่ากำลังทำอะไร" โอ๊ย! นายกำลังเข้าใจผิดอย่างแรงเลยนะ! ฉันไม่ใช่หมอยาจริง ๆ สักหน่อย! "หรือเจ้าจะบอกว่าตำรับยาของตระกูลเจ้ามีแค่ถ้วยเดียว?" "...!!!" หลินเข่อซิงสะอึก โอ๊ย! นี่ฉันเผลอขุดหลุมฝังตัวเองอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย!? คำพูดของอวิ๋นเฟยหลงยังคงดังก้องอยู่ในหัวของหลินเข่อซิง เธอกะพริบตาปริบ ๆ มองชายหนุ่มตรงหน้า ดวงตาคมของเขาจ้องเธออย่างเงียบขรึม ราวกับจะท้าทายให้เธอปฏิเสธ โอ๊ย! ฉันเผลอโม้ไว้ว่ามันเป็น ‘สูตรลับของตระกูล’ ไปแล้วนี่นา จะถอยกลับตอนนี้ก็ไม่ได้แล้วสิ! เธอสูดหายใจลึก ๆ พยายามเรียกสติกลับมา "เอ่อ... แน่นอนว่ามีมากกว่านั้นเจ้าค่ะ" เธอแสร้งยิ้มบาง ๆ "แต่ตำรับยาของตระกูลข้าใช้วัตถุดิบหายากมากซึ่งครั้งล่าสุดที่ทำให้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 (รีไรท์)
หลินเข่อซิงมองอวิ๋นเฟยหลงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ‘นายโผล่มาได้ถูกจังหวะสุด ๆ! ฉันซึ้งใจมาก! แต่เดี๋ยวก่อน... เขามาได้ยังไงกันนะ!?’ เธอยังไม่ทันได้ถามอะไร อวิ๋นเฟยหลงก็กวาดสายตามองกลุ่มชายชุดดำ ดวงตาเย็นชาของเขาทำให้พวกมันสะดุ้งถอยหลังโดยอัตโนมัติ "ท...ท่านแม่ทัพกำราบแคว้น..." เสียงของชายชุดดำคนหนึ่งสั่นระริก สีหน้าของมันซีดเผือดราวกับเห็นยมทูตมาเยือน "ข้าถามอีกครั้ง" อวิ๋นเฟยหลงเอ่ยเสียงเรียบ แต่กลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "พวกเจ้ากำลังทำอะไร?" "ข...ข้าแค่... เอ่อ..." "หืม?" เพียงแค่เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย มือขวาจับไปที่ด้ามกระบี่ข้างกาย เหล่าชายชุดดำที่เห็นดังนั้นก็หน้าซีดปากสั่น "ขออภัยขอรับ! ข้าไม่รู้ว่านางเป็นคนของท่าน! ข้าจะไม่กล้าแตะต้องนางอีก ไว้ชีวิตพวกข้าด้วย!" หา!? คนของท่าน!? หลินเข่อซิงแทบสำลักน้ำลาย ‘เดี๋ยวนะ! ฉันไปเป็น ‘คนของเขา’ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน' แต่ไม่มีใครสนใจเธอเลย เพราะตอนนี้พวกชายชุดดำกำลังก้มหน้าก้มตาคุกเข่าขอชีวิตจากยมทูตหน้าหยก อวิ๋นเฟยหลงมองพวกมันนิ่ง ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นชา "ไสหัวไปซะ ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ" "ขอรับ! ขอรับ!" พวกมันพากันวิ่งหนีแทบไม่คิดช
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status