ทะลุมิติมาเปลี่ยนยัยเต้าหู้...ให้เป็นคุณหนูสุดแซ่บ

ทะลุมิติมาเปลี่ยนยัยเต้าหู้...ให้เป็นคุณหนูสุดแซ่บ

last updateآخر تحديث : 2025-03-10
بواسطة:  RainyStarSea مكتمل
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
10
3 تقييمات. 3 المراجعات
104فصول
4.4Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

"เมื่อฉันต้องทะลุเข้าไปในนิยาย ได้เป็นถึงนางเอกของเรื่อง การจะกลับออกไปคือต้องให้นิยายเรื่องนี้จบ แบบ happy ending แค่นี้ง่ายจะตาย ฉันเป็นนางเอกนะ แต่ทำไม๊ ทำไมพระเอกกลับบอกว่าฉันจีดชืด ไร้รสนิยม ไม่ต้องตาเขาเลย แต่เขากลับไปต้องใจยัยตัวร้ายของเรื่องซะงั้น อ๋ออออออ ได้สิ อยากให้ร้ายใช่มะ แม่จะร้ายให้ร้องขอชีวิตเลย"

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1 (รีไรท์)

私は神宮寺雪菜(じんぐうじ ゆきな)。

妊娠五か月のとき、夫の神宮寺修一(じんぐうじ しゅういち)は、初恋の女――黒沢美波(くろさわ みなみ)のことで、四か月ものあいだ一度も健診に付き添ってくれなかった。

そして五度目の健診の日も、結局また来なかった。

電話越しの声は冷たく、その奥にわずかな苛立ちが混じっていた。

「子どもは俺だけのもんじゃないだろ。母親になるんだから、お前がもう少し頑張ればいい話じゃないか。俺がいないと何もできないのか?」

私は何も言わなかった。

ただ、待合室のテレビに映っている――

美波に向かってやさしく微笑んでいる修一の姿を、黙って見つめていた。

そして、小さく。

「……うん」

とだけ返した。

修一は私の様子がおかしいことに気づいたらしく、まだ何か言いかけていたけれど、その前に私は通話を切った。

近くでは看護師たちが、修一が美波のために花火を打ち上げたというニュースの話で盛り上がっていた。

ようやくこちらに気づいた看護師が歩み寄ってくる。

「神宮寺さん、妊婦健診はこちらになります」

私は静かに首を横に振った。

そして、落ち着いた声で言った。

「結構です。一週間後の中絶手術を予約してください」

……

修一に見つけられたとき、私は通りの端にしゃがみ込み、ぼんやりと向かいを見つめていた。

繁華街のいちばん大きな街頭ビジョンには、修一と美波の映像が映し出されている。

肩を並べて花火を見上げるふたりは、どう見ても仲睦まじい恋人同士だった。

そのとき、修一が私の前に立ちふさがり、無言で視界を遮った。

冷えきった表情のまま、乱暴に腕をつかんで立たせる。

「こんな時間に何してるんだ。ただ健診に付き添わなかっただけだろ。少しは分別を持てないのか」

私は、ほんの少しだけ目を見開いた。

結婚してからの二年間――

彼にいちばん言われ続けてきた言葉が、それだった。

少しは分別を持て。

彼のスマホを見せてほしいと言えば、分別がないと言われる。

一緒に公の場に出たいと言っても、やっぱり分別がない。

妊婦健診に付き添ってほしいと頼んだときでさえ、返ってきたのは同じ言葉だった。

もし以前の私だったなら、きっとすぐに謝っていたと思う。

けれど今は違う。

丸く張ったお腹を見下ろしながら――

そんな「分別」なんて、もういらないと思った。

私が何も言わず歩き出すと、修一はすぐに苛立った声を上げた。

「お前、いったいどこへ行くつもりだ」

「フォトスタジオ」

そのひと言に、修一ははっとしたように黙り込んだ。

健診の付き添いと、マタニティフォト。

それが、私が彼にお願いした――たった二つのことだった。

それなのに彼は、そのどちらも覚えていなかった。

修一の顔に一瞬だけ後ろめたさがよぎり、そのまま無言で私をフォトスタジオへ連れていった。

「最近さ、ちょっと物忘れがひどくて。悪かったな」

私は心の中で、そっと笑った。

彼の記憶力は、むしろいいほうだ。

美波の誕生日も。

彼女の好きなお菓子も。

彼女が世に出した作品の発表日まで――きちんと覚えている。

その数は、数十どころか百に届きそうなくらいあるのに。

ただ。

私のことだけは、忘れてしまうのだ。

物思いに沈んでいるうちに、気がつけば車は目的地に着いていた。

顔を上げた瞬間、全身が強ばる。

そこは――美波の店だった。

彼女がこの街に戻ってきた初日から、修一がひとりの女のために店の場所まで吟味していたことを、私は知っていた。

店の名は「十年の記憶」。

ふたりが積み重ねてきた十年を、そのまま形にしたような名前だった。

若いころに恋をして、美波は夢を追ってヨーロッパへ渡り、修一は――腹いせのように私と結婚した。

それなのに結婚して二年後、その美波がまた戻ってきた。

雨の中で一度泣かれただけで、修一は彼女を許し、そして何事もなかったかのように、昔のふたりへ戻っていった。

まるで一夜にして、横から割り込んだのが私のほうだったみたいに。

けれど――

こんな中途半端な関係に、もうこれ以上付き合うつもりはなかった。

ドアにかけた手にぎゅっと力がこもる。

そこが美波の店だと思った途端、踏み込むのをためらった。

けれど修一は私の手首を取って、そのまま店の中へ引き入れた。

美波はすぐにこちらへ歩いてきた。

すらりとした体つきに、艶のある黒髪をゆるくまとめていて、肩の力の抜けた、自然な上品さがある。

顔色が悪く、手足までむくんでいる今の私とは――

比べることすらむなしかった。

店員は修一を見るなり、にこにこと笑って言った。

「修一さん、また美波さんに会いに来たんですね」

修一の表情が固まり、すぐに私のほうをうかがうように視線を向ける。

美波は小さく笑って、その子をたしなめた。

「そんなこと言わないの。この方は修一の奥さまよ」

それから私へ微笑みかける。

「雪菜、気にしないでね。まだ若い子だから、ちょっと思ったことをそのまま言っちゃうだけなの」

そう言うと、何事もなかったかのように私の手を取り、服を見せはじめた。

私が終始淡々としていたせいか、美波は何度かこちらをうかがい、本当に動じていないとわかると、わずかに皮肉めいた笑みを浮かべた。

そのとき私の目は、目の前に掛けられていた一着のロングドレスに留まっていた。

真珠のような白で、どこか清らかな気配があった。

試着してみようと手を伸ばした、その瞬間――

修一が横から私の手を押さえた。

低い声で言う。

「それはやめて、別のにしろ」

どうして、と顔を上げた私は――

壁に飾られていた、修一と美波のツーショット写真を目にした。

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى

المراجعات

Sasigarn Yothathitikun
Sasigarn Yothathitikun
มีทั้งหมดกี่ตอน
2025-08-07 17:45:49
1
1
RainyStarSea
RainyStarSea
ใครอ่านแล้วชอบ รบกวนคอมเม้นหน่อยน้าา ติชมได้พร้อมรับฟังทุกความเห็นค่า
2025-02-12 14:00:19
3
0
RainyStarSea
RainyStarSea
สนุกน่าติดตามค่ะ
2025-02-12 13:58:24
1
0
104 فصول
บทที่ 1 (รีไรท์)
“เอาล่ะ... อ่านจบภายในวันนี้แน่นอน!” หลินเข่อซิงพูดกับตัวเองอย่างมุ่งมั่น มือข้างหนึ่งถือแก้วชานมไข่มุก ส่วนอีกข้างกำลังไถนิ้วผ่านหน้าจอมือถือที่แสดงหน้าแอพนิยายออนไลน์ เธอนั่งพิงโซฟานุ่มๆ ในห้องนอน พลางห่อหมอนใบใหญ่ไว้ในอ้อมแขน เสมือนเป็นอุปกรณ์เสริมในการอ่านที่ขาดไม่ได้ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เธออ่านต่อเนื่องมาหลายเดือนแล้วชื่อเรื่องว่า “บุปผาซ่อนใจ คุณชายไร้รัก” นิยายจีนโบราณที่หลินเข่อซิงหลงใหลตั้งแต่บทแรก นางเอกเรื่องนี้คือคุณหนูหลินผู้อ่อนหวานและบริสุทธิ์ซ้ำยังมีชื่อเหมือนกันกับเธออีกด้วย ส่วนพระเอกคืออวิ๋นเฟยหลง คุณชายสุดหล่อที่เย็นชาแต่เท่ห์เหลือเกิน นี่มันสูตรสำเร็จของนิยายจีนโบราณชัดๆ! “ฮ่า ๆ ๆ” เข่อซิงหัวเราะออกมาเมื่อถึงฉากที่นางร้าย อย่าง “หยางเฟยฮุ่ย” ทำหน้าเหมือนจะชนะนางเอก แต่ก็โดนตลบหลังอย่างงดงาม เธออดที่จะนึกขำไม่ได้ หยางเฟยฮุ่ยนะเหรอ! ตัวร้ายที่ทำทุกอย่างเพื่อพระเอก ร้ายลึกจนแทบไม่มีที่ว่างให้ความดีเข้ามาแทรก “แหม... คนแบบนี้ในชีวิตจริงนี่คงปวดหัวน่าดู แต่ก็ทำให้เรื่องสนุกใช่เล่นนะ!” หลินเข่อซิงถอนหายใจยาว เมื่อเลื่อนหน้าจอไปยังบทสุดท้าย ความตื่นเต้นเริ่มค
اقرأ المزيد
บทที่ 2 (รีไรท์)
หลินเข่อซิงสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมสติไว้ในใจ “เอาล่ะ! เรามาทำตามแผนกัน... ฉันจะต้องทำตัวเรียบร้อยและสง่างามที่สุดเหมือนผ้าพับไว้ ไม่มีทางทำพลาดแน่นอน!” หลังจากได้รับการเรียกตัวให้ไปพบอวิ๋นเฟยหลง หลินเข่อซิงก็ยืนเตรียมพร้อมอยู่ในลานฝึกซ้อมของจวนตระกูลอวิ๋น ดวงอาทิตย์ยามเช้าสาดแสงลงมากระทบลานกว้าง พื้นหินเย็นเฉียบสะท้อนภาพของเหล่าทหารที่กำลังฝึกซ้อมกันอย่างแข็งขัน ชุดผ้าฝ้ายโบราณสีฟ้าอ่อนที่หญิงสาวสวมใส่ยิ่งทำให้เธอดูเหมือนคุณหนูหลินที่แสนจืดชืดจากนิยายไม่มีผิด ‘อืม... ถ้าฉันเดินด้วยก้าวเล็กๆ ค่อยๆย่างเท้า ก้มหน้าไว้ คงจะดูเรียบร้อยพอสมควรสินะ' เธอคิด ขณะที่พยายามเดินอย่างสงบเสงี่ยมไปทางที่เขายืนอยู่ ตึก ตึก ตึก... แต่พอใกล้เข้าไปเรื่อยๆ ความตื่นเต้นก็เริ่มปะทุขึ้น เธอเคยอ่านเรื่องนี้ไม่รู้กี่รอบ แต่ตอนนี้ต้องเจอกับพระเอกสุดหล่อในชีวิตจริง หัวใจของหลินเข่อซิงเต้นระรัวราวกับกลองศึก! หลินเข่อซิงเผลอกลืนน้ำลายเมื่อมองไปข้างหน้า ตรงกลางลานฝึก บุรุษผู้หนึ่งยืนเด่นเป็นสง่า ร่างสูงในชุดฝึกสีดำขับเน้นกล้ามเนื้อที่เต็มไปด้วยพละกำลัง เขาถือดาบยาวเล่มหนึ่งไว้ข้างตัว แม้ไม่ได้อยู่ในท่าต่อส
اقرأ المزيد
บทที่ 3 (รีไรท์)
หลังจากคำพูดเย็นชาของอวิ๋นเฟยหลงที่บอกเธอว่า “จืดชืด” หลินเข่อซิงยังคงยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ใจหนึ่งเธอยังไม่อยากเชื่อว่าพระเอกในนิยายที่เธออ่านมานานจะพูดแบบนั้นออกมา...กับเธอ! โอ๊ย! ทำไมฉันถึงต้องมาเจอเรื่องนี้! ตอนอ่านไม่เห็นจะรู้สึกว่าเขาเย็นชาและขวานผ่าซากขนาดนี้เลยนี่นา ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง หญิงสาวที่เดินเข้ามาในลานนั้นส่งเสียงหัวเราะนุ่มๆ ราวกับระฆังเงิน “อวิ๋นเฟยหลง ท่านพูดจาร้ายกาจกับคนอื่นแบบนี้อีกแล้วหรือ?” หลินเข่อซิงหันไปมองต้นเสียง และพบกับภาพที่ทำให้เธอต้องอึ้งค้าง หยางเฟยฮุ่ย นางร้ายของเรื่อง ปรากฏตัวต่อหน้าเธอ หญิงสาวผู้งดงามในชุดโบราณหรูหรา สีแดงแซมชมพูอ่อนดูสวยสง่าราวกับภาพวาด ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจและเสน่ห์พราวระยับ เธอก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับแววตาที่ฉายความเป็นเจ้าของทุกอย่างรอบตัว ‘โอ้โห... นางร้ายในเรื่องสวยมากจริงๆ! ตัวจริงของหยางเฟยฮุ่ยสวยกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก’ หลินเข่อซิงคิดในใจ ไม่แปลกใจเลยที่ผู้ชายทุกคนในนิยายจะถูกเธอดึงดูด... หยางเฟยฮุ่ยเดินมาหยุดยืนข้างอวิ๋นเฟยหลง ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้เขา “ข้าได้ยินมาว่าท่านเพิ่ง
اقرأ المزيد
บทที่ 4 (รีไรท์)
“งั้น...ข้าขอตัวไปเตรียมยาให้ท่านก่อนนะเจ้าคะ เผื่อคุณหนูหลินปรุงยาไม่สำเร็จ ท่านก็จะยังมียาของข้าช่วยบรรเทาความเจ็บจากบาดแผล” หยางเฟยฮุ่ยพูดพลางส่งยิ้มหวานให้อวิ๋นเฟยหลง ก่อนจะหันหลังเดินไปอย่างมั่นใจและสง่างาม หลินเข่อซิงเห็นท่าทางเช่นนั้นของหยางเฟยฮุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะเบ้ปากเบาๆ โอย… ท่าทางยกไม้ยกมืออย่างสง่างามราวกับนางฟ้านางสวรรรค์นั่นคืออะไรกัน “เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณหนูหยาง!” หลินเข่อซิงเอ่ยเรียกเสียงดัง ทำให้หยางเฟยฮุ่ยหันมามองด้วยสายตาฉงน อวิ๋นเฟยหลงเองก็มองเธอด้วยความสงสัย “ไม่แปลกที่ท่านจะไม่รู้...” หลินเข่อซิงพูดพลางยิ้มแบบที่พยายามจะดูมั่นใจสุดๆ แม้ในใจจะเต้นรัวเหมือนกลอง “ว่าท่านปู่ของข้าเป็นหมอยานิรนามท่องไปทั่วหล้ารักษาผู้คน และข้า... ก็รู้เรื่องสมุนไพรอยู่พอสมควรนะเจ้าคะ และข้าเพิ่งคิดสูตรใหม่ขึ้นมาได้ อาจจะช่วยให้หายเร็วกว่าเดิมยิ่งกว่าสูตรยาของท่านเสียอีก” หยางเฟยฮุ่ยเลิกคิ้ว “หืม? เจ้ารู้เรื่องสมุนไพรด้วยหรือ?” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความกังขาอย่างไม่ปิดบัง อวิ๋นเฟยหลงเองก็ดูสนใจขึ้นมา เขาเหลือบมองมาทางหลินเข่อซิงอย่างสงสัยพลางขมวดคิ้วมุ่น เดี๋ยว! ฉันไปเอาความมั
اقرأ المزيد
บทที่ 5 (รีไรท์)
ในห้องโถงที่เงียบสงบ หลินเข่อซิงนั่งอยู่หน้าตำรับสมุนไพรโบราณกองโต ซึ่งถูกจัดวางอย่างประณีตบนโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ ด้านหลังของเธอมีหลิงเฉินที่กำลังจัดสมุนไพรต่างๆ ใส่จานเล็กๆ หลายใบ วางเรียงอยู่ตรงหน้า หลินเข่อซิงยืดอก นั่งทำทีราวกับหมอยามือหนึ่งที่นางเคยเห็นในซีรี่ย์บ่อย ๆ ร่างบอบบางพยายามทำตัวให้ดูสำรวมและมีสมาธิและน่าเชื่อถือที่สุด ‘โอเค หลินเข่อซิง! นี่คือแผนของเธอจ้ะ แค่ทำเป็นรู้เรื่องพวกนี้มากๆ พูดถึง ‘สูตรลับ’ อะไรสักอย่าง แล้วรอดชัวร์!’ หลิงเฉินขยับเข้าใกล้พร้อมกับกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู “คุณหนูหลินเจ้าคะ สมุนไพรชนิดนี้เป็นสมุนไพรแก้อักเสบเจ้าค่ะ ท่านจำไว้ว่าท่านต้องทำเป็นว่ารู้จักมันอย่างดี” หลินเข่อซิงพยักหน้ารับ โอเค ได้! เธอสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะยกสมุนไพรขึ้นมาดูด้วยท่าทีราวกับเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสูงที่รู้ทุกอย่าง “อืม... สมุนไพรชนิดนี้เรียกว่า... เอ่อ... เสวี่ยหงชี่” เธอตั้งชื่อขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ พร้อมกับทำท่าพินิจพิจารณาอย่างจริงจัง “มีสรรพคุณช่วยบรรเทาอาการอักเสบได้ดี ข้าจะใช้มันเป็นส่วนผสมหลักในยาของข้า” อวิ๋นเฟยหลงนั่งมองอยู่จากมุมหนึ่งของห้อง เขามองท่าทางของหลินเข่อซิงอย่างส
اقرأ المزيد
บทที่ 6 (รีไรท์)
หลิงเฉินหัวเราะอย่างขี้เล่น “ท่านก็ทำได้ดีนะเจ้าคะ ทำท่าเหมือนหมอยาจริงๆ ขนาดข้าดูยังแอบเชื่อเลยเจ้าค่ะ” “เหรอ?” หลินเข่อซิงพูดพร้อมหัวเราะ “ข้าก็ไม่รู้ว่าตัวเองทำท่าเป็นหมอยาไปได้ยังไงเหมือนกัน!” ทั้งสองหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นเรื่อยๆ หลินเข่อซิงจึงลุกขึ้นแล้วเปิดกล่องไม้ขนาดเล็กที่อยู่ข้างเตียง ก่อนจะหยิบถุงเงินออกมา “เอาล่ะ หลิงเฉิน เจ้าช่วยข้าครั้งนี้ได้เยี่ยมจริงๆ ข้าควรให้รางวัลเจ้า” หลินเข่อซิงยื่นถุงเงินให้สาวใช้อย่างใจกว้าง หลิงเฉินมองถุงเงินด้วยความตกใจ “คุณหนู ข้าแค่ทำตามหน้าที่เองเจ้าค่ะ ท่านไม่ต้องให้รางวัลข้าหรอก!” “ไม่ได้!” เข่อซิงยิ้มพร้อมกับยัดถุงเงินใส่มือหลิงเฉิน “เจ้าช่วยข้ามาก เจ้าไม่ต้องเกรงใจ นี่เป็นรางวัลเล็กๆ น้อยๆ สำหรับความเฉลียวฉลาดและการช่วยเหลือข้าในวันนี้” หลิงเฉินรับถุงเงินอย่างไม่เต็มใจนัก “คุณหนูใจดีเกินไปจริงๆ ข้าทำงานกับท่านมีความสุขอยู่แล้ว ไม่ได้คาดหวังสิ่งตอบแทนเลยเจ้าค่ะ” “แต่ข้าคิดว่าเจ้าเหมาะสมกับมันแล้ว” หลินเข่อซิงตอบพลางยิ้ม “ข้าไม่รู้ว่าต่อจากนี้จะเจอเรื่องบ้าๆ บอๆ อะไรอีก แต่ข้ารู้ว่าถ้ามีเจ้าคอยอยู่ข้างๆ ข้าคงจะ
اقرأ المزيد
บทที่ 7 (รีไรท์)
เช้าวันใหม่มาเยือนจวนตระกูลอวิ๋น ลานกว้างหน้าตำหนักใหญ่ดูสงบเงียบแต่แฝงด้วยความสง่า แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยการเคลื่อนไหวของเหล่าข้ารับใช้ที่รีบเร่งทำงานประจำวัน มีเพียงบุคคลหนึ่งที่เดินด้วยความสง่างามและเป็นที่เกรงขามที่สุดในจวนนี้ อวิ๋นเหอ ท่านโหวแห่งตระกูลอวิ๋น ผู้เป็นบิดาของอวิ๋นเฟยหลง อวิ๋นเหอเป็นชายวัยกลางคนที่ยังคงแข็งแกร่ง สายตาคมและออร่าของเขายังคงทำให้คนในจวนต่างเกรงกลัว เขาเป็นอดีตแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยนำทัพสู้รบในศึกใหญ่หลายครั้ง ปัจจุบันแม้จะเกษียณจากสนามรบแล้ว แต่ความยิ่งใหญ่ของเขายังคงไม่เสื่อมคลาย ท่านโหวยืนมองออกไปยังลานฝึกซ้อม พลางถอนหายใจยาว "หลงเอ๋อร์…เจ้าไม่ใช่เด็กแล้ว ถึงเวลาที่เจ้าต้องคิดถึงอนาคตของตระกูลบ้าง" เขาพึมพำกับตัวเอง ในลานฝึกซ้อม ท่ามกลางการต่อสู้จำลองของเหล่าทหารฝึกหัด ผู้ที่ดูโดดเด่นที่สุดคือแม่ทัพหนุ่มผู้สง่างามอวิ๋นเฟยหลง เขายืนอยู่ท่ามกลางสนามฝึกด้วยท่าทีเยือกเย็น ดาบยาวในมือของเขาเคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ แต่ละท่วงท่าดูราวกับเป็นศิลปะที่ทรงพลังยิ่ง ร่างกายของเขาสมบูรณ์แข็งแรง ฝีมือการต่อสู้ของเขาโดดเด่นจนทหารทุกคนต่างยกย่องว่าไม่มีใครเ
اقرأ المزيد
บทที่ 8 (รีไรท์)
หลังจากได้รับฟังข้อตกลงจากปากของท่านโหวแล้ว ทำเอาหลินเข่อซิงถึงกับอ้าปากค้าง ราวกับสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ ตอนเธออ่านไม่มีเนื้อเรื่องส่วนนี้นี่นา จากที่อวิ๋นเฟยหลงจะตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น ชายหนุ่มจะคอยช่วยเหลือและเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ จนกระทั่งได้รับสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้ ถึงตอนนั้นหลินเข่อซิงที่เป็นนางเอกของเรื่องถึงจะได้เข้าจวนตระกูลอวิ๋น แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น เนื้อหาส่วนนี้เพิ่มาจากไหนกัน หรือเพราะเธอเกิดทะลุเข้ามาในนิยาย เลยทำให้เหตุการณ์ต่าง ๆ ไม่เหมือนเดิม “คุณหนู ๆ คุณหนูเจ้าคะ?” หลิงเฉินสาวใช้ตัวน้อยเรียกเธออยู่ใกล้ ๆ ซ้ำยังคอยเอาผ้าชุบน้ำเช็ดตามใบหน้าและลำคอให้หลินเข่อซิง หลังจากตั้งสติได้ หลินเข่อซิงจึงได้สอบถามหลิงเฉิน แล้วจึงได้รู้ว่า เมื่อครั้งที่ท่านพ่อและท่านแม่ของหลินเข่อซิงยังอยู่ ตระกูลอวิ๋นเคยช่วยเหลือตระกูลหลินเอาไว้ ซ้ำยังมีไมตรีที่ดีต่อกันมาตลอด ดังนั้นนายท่านผู้เฒ่าทั้งสองตระกูลจึงตกลงกันไว้ว่า หากบุตรสาวสกุลหลินพ้นวัยปักปิ่นเมื่อใด ให้แต่งเข้าจวนอวิ๋น เป็นภรรยาเอกของอวิ๋นเฟยหลง แต่ทว่า ยามนี้นายท่านผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าของทั้งสองตระกูลต่างล่วงลับไปแล้ว ทิ้งไ
اقرأ المزيد
บทที่ 9 (รีไรท์)
หลินเข่อซิงเดินตามอวิ๋นเฟยหลงมาจนถึงศาลาริมน้ำอันเงียบสงบภายในจวน เมื่ออวิ๋นเฟยหลงหยุดเดิน เธอก็หันไปมองเขาอย่างสงสัย "ตกลงท่านมีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?" อวิ๋นเฟยหลงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ "ข้าต้องการให้เจ้าปรุงยาสมุนไพรให้ข้าอีก" ห๊ะ!? อะไรนะ เธอเบิกตากว้าง "เอ่อ…คือว่า ตำรับยานั้น…” หญิงสาวถึงกับพูดติด ๆ ขัด ๆ ขึ้นมาทันที "ข้าเชื่อว่าเจ้ารู้ว่ากำลังทำอะไร" โอ๊ย! นายกำลังเข้าใจผิดอย่างแรงเลยนะ! ฉันไม่ใช่หมอยาจริง ๆ สักหน่อย! "หรือเจ้าจะบอกว่าตำรับยาของตระกูลเจ้ามีแค่ถ้วยเดียว?" "...!!!" หลินเข่อซิงสะอึก โอ๊ย! นี่ฉันเผลอขุดหลุมฝังตัวเองอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย!? คำพูดของอวิ๋นเฟยหลงยังคงดังก้องอยู่ในหัวของหลินเข่อซิง เธอกะพริบตาปริบ ๆ มองชายหนุ่มตรงหน้า ดวงตาคมของเขาจ้องเธออย่างเงียบขรึม ราวกับจะท้าทายให้เธอปฏิเสธ โอ๊ย! ฉันเผลอโม้ไว้ว่ามันเป็น ‘สูตรลับของตระกูล’ ไปแล้วนี่นา จะถอยกลับตอนนี้ก็ไม่ได้แล้วสิ! เธอสูดหายใจลึก ๆ พยายามเรียกสติกลับมา "เอ่อ... แน่นอนว่ามีมากกว่านั้นเจ้าค่ะ" เธอแสร้งยิ้มบาง ๆ "แต่ตำรับยาของตระกูลข้าใช้วัตถุดิบหายากมากซึ่งครั้งล่าสุดที่ทำให้
اقرأ المزيد
บทที่ 10 (รีไรท์)
หลินเข่อซิงมองอวิ๋นเฟยหลงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ‘นายโผล่มาได้ถูกจังหวะสุด ๆ! ฉันซึ้งใจมาก! แต่เดี๋ยวก่อน... เขามาได้ยังไงกันนะ!?’ เธอยังไม่ทันได้ถามอะไร อวิ๋นเฟยหลงก็กวาดสายตามองกลุ่มชายชุดดำ ดวงตาเย็นชาของเขาทำให้พวกมันสะดุ้งถอยหลังโดยอัตโนมัติ "ท...ท่านแม่ทัพกำราบแคว้น..." เสียงของชายชุดดำคนหนึ่งสั่นระริก สีหน้าของมันซีดเผือดราวกับเห็นยมทูตมาเยือน "ข้าถามอีกครั้ง" อวิ๋นเฟยหลงเอ่ยเสียงเรียบ แต่กลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "พวกเจ้ากำลังทำอะไร?" "ข...ข้าแค่... เอ่อ..." "หืม?" เพียงแค่เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย มือขวาจับไปที่ด้ามกระบี่ข้างกาย เหล่าชายชุดดำที่เห็นดังนั้นก็หน้าซีดปากสั่น "ขออภัยขอรับ! ข้าไม่รู้ว่านางเป็นคนของท่าน! ข้าจะไม่กล้าแตะต้องนางอีก ไว้ชีวิตพวกข้าด้วย!" หา!? คนของท่าน!? หลินเข่อซิงแทบสำลักน้ำลาย ‘เดี๋ยวนะ! ฉันไปเป็น ‘คนของเขา’ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน' แต่ไม่มีใครสนใจเธอเลย เพราะตอนนี้พวกชายชุดดำกำลังก้มหน้าก้มตาคุกเข่าขอชีวิตจากยมทูตหน้าหยก อวิ๋นเฟยหลงมองพวกมันนิ่ง ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นชา "ไสหัวไปซะ ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ" "ขอรับ! ขอรับ!" พวกมันพากันวิ่งหนีแทบไม่คิดช
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status