เข้าสู่ระบบ"เมื่อฉันต้องทะลุเข้าไปในนิยาย ได้เป็นถึงนางเอกของเรื่อง การจะกลับออกไปคือต้องให้นิยายเรื่องนี้จบ แบบ happy ending แค่นี้ง่ายจะตาย ฉันเป็นนางเอกนะ แต่ทำไม๊ ทำไมพระเอกกลับบอกว่าฉันจีดชืด ไร้รสนิยม ไม่ต้องตาเขาเลย แต่เขากลับไปต้องใจยัยตัวร้ายของเรื่องซะงั้น อ๋ออออออ ได้สิ อยากให้ร้ายใช่มะ แม่จะร้ายให้ร้องขอชีวิตเลย"
ดูเพิ่มเติมUnti-unting sumisilip ang mga sinag ng araw sa pagitan ng kurtina, marahang binabasag ang katahimikan ng silid. Sa malamlam na liwanag, dahan-dahang nagising si Celestine Monteverde nang makaramdam siya ng kakaibang init at sensasyon sa kanyang katawan.
Napasinghap siya sa init ng mapusok na halik ni Alessandro. Nakaluhod ang lalaki sa pagitan ng kanyang mga binti, nakabaon ang mukha sa kanyang pagkababae habang unti-unting pinupukaw ng basang dila nito ang bawat sulok ng kanyang pakiramdam. "Hmm... Alessandro.." bulong niya habang ang kanyang mga daliri ay naghahanap ng daan papunta sa buhok ng nobyo niya. Walang patid ang pagsubsub ni Alessandro sa pagitan ng mga hita ni Celestine, mapusok na dinidilaan at sinisipsip ang basang-basa nitong pagkababae. Lalo pang humigpit ang kapit ng mga kamay ng lalaki sa kanyang mga hita upang hindi niya maisara ang sariling mga binti. "Good morning, baby," bulong nito nang bahagyang mag-angat ng ulo upang huminga, bago muling sumubsub sa kanyang pagkababae. Pumasok ang dila nito sa loob upang galugarin ang kanyang makipot na kaibuturan habang ginagalaw ng daliri nito ang kanyang clit. Napaangat nang malakas si Celestine, kusa na lang na gumagalaw ang kanyang mga hita na tila sumasalubong sa bawat pagsipdip at pisil ng kasintahan habang patuloy siya nitong kinakain. "Fuck... ang sarap! More, I want more!" ungol niya habang mahigpit na nakasabunot ang mga kamay sa buhok ni Alessandro. Hindi nagtagal, pumaibabaw na si Alessandro sa kaniya. Naramdam niya agad ang matigas nitong alindog na dumidikit sa kanyang tiyan habang pinupulong ng halik ang kanyang leeg at dibdib. "I want you so bad right now," bulong nito habang pinapalaruan ng mga daliri ang kanyang mga nipple. "Then take me," sagot ni Celestine habang lalo pang ibinubuka ang kanyang mga binti upang bigyan ito ng daan. Then, Alessandro slowly inserted his cock into her pussy, inch by inch, until it was completely buried inside. They both moaned in pleasure. Nagsimula itong bumayo nang mabagal muna, ang kanyang balakang ay gumagalaw nang may ritmo habang ang kanyang mga labi ay nakadikit sa mga labi Celestine. "You feel so fucking good," sabi nito habang ang mga kamay ay nakahawak sa balakang niya. Celestine hugged him tightly, her legs wrapping around his hips as she accepted every thrust. "Ahh! Harder, Alessandro... please… bilisan mo," bulong niya habang tumatabon ang kanyang mga kuko sa likod ng binata. Lalo pang binilisan ni Alessandro ang kanyang pagbayo. Lalong bumabaon ang kanyang pagkalalaki sa kaibuturan ng dalaga sa bawat pagtama ng kanilang mga katawan. Napuno ang buong silid ng kanilang mga ungol at ingay ng nagtatagpuang mga balat. "Cum for me, baby," bulong nito habang sabay na minamasahe ng kanyang daliri ang sensitibong bahagi nito. Napaungol nang napakalakas si Celestine habang nanginginig ang buo niyang katawan sa rurok ng sarap. Gumagalaw at pumipitlag ang kanyang pagkababae sa paligid ng pagkalalaki ni Alessandro habang lumalabas ang kanyang katas. Hindi na rin nagpahuli si Alessandro, isang huling malalim na baon ang ginawa nito bago tuluyang ibuhos ang kanyang mainit na likido sa loob ng dalaga. Pareho silang huminga nang malalim habang nakahiga sila sa kama, ang mga katawan nila ay pawisan at mainit pa rin sa passion na kanilang pinagdaanan. Nagtagal pa silang nanatili sa kama, kapwa tahimik habang unti-unting bumabalik ang normal nilang paghinga. Ilang sandali pa'y bumangon si Celestine upang magpaalam na pupunta muna sa mall para bumili ng ilang kailangan niya. "Sure," maikling tugon ni Alessandro habang abala sa pagpindot sa cellphone nito, ni hindi man lang halos nag-angat ng tingin. Matagal nang napapansin ni Celestine na palaging abala si Alessandro sa telepono. Halos bawat oras ay may kausap ito o may inaasikasong kung ano, dahilan para unti-unti siyang maghinala na may mga bagay itong itinatago sa kanya. Tumayo siya at iniwan muna si Alessandro sa kama, na abala pa rin sa ginagawa nito. Naligo siya, nagbihis, at saka nagtungo sa mall. Matapos mabili ang lahat ng kailangan niya, agad na siyang umuwi sa apartment nila. Ngunit nang makalapit siya sa door ng apartment, bigla siyang natigilan. May narinig siyang boses ng isang babae mula sa loob. "When are you finally going to tell that woman about us?" the woman demanded, her voice laced with anger. “I'm not telling her.” “What? Hanggang kailan mo pa ba itatago? At malapit na tayong ika—” “That's enough. I'm not going to lose her,” malamig nitong saad. “So stop bringing this up.” Nanigas si Celestine. Dahan-dahan siyang sumilip sa siwang ng bahagyang nakabukas na door. Nakaupo si Alessandro sa gilid ng kama, abala sa pag-aayos ng tuwalyang nakatapis sa kanyang bewang. Sa kabilang panig ng silid, isang hubad na babae ang abalang pinupulot ang mga damit nitong nagkalat sa sahig. "Get dressed. Hurry," Alessandro said, his voice firm. "My girlfriend might be here any minute.” Ngunit sa halip na magbihis matapos pulutin ang mga damit, lumapit ang babae kay Alessandro. Lumuhod ito sa harapan niya at bigla itong hinalikan. Sa nakita, mabilis na nag-iwas ng tingin si Celestine, tila hindi na kayang saksihan pa ang eksenang nasa kanyang harapan. She had only been gone for two hours, yet somehow, another woman had already taken her place in their bed. Sa sobrang sakit at sa paniniwalang pinagtaksilan siya ng lalaking pinakamamahal niya, tahimik siyang tumalikod at umalis, ni hindi man lang binigyan si Alessandro ng pagkakataong magpaliwanag. Sapat na ang nakita niya para tuluyan nang umalis. Wala siyang pakialam kahit wala siyang pera o kahit anong damit na dala basta aalis siya. Pinakaayaw niya sa lahat ang ginagago siya. She'd rather be homeless than go home to that bastard! Dalawang taon na silang magkasintahan at anim na buwan nang nagsasama sa iisang bubong. Sa loob ng buong panahong iyon, kailanman ay hindi siya nakaramdam ng anumang duda, hanggang kamakailan lang. Nagsimula ang lahat nang mapansin niyang palagi na itong abala. Too damn busy to the point na uuwi na lang ito para kumain, at pagkatapos... para lang makipagtalik. Siguro tama nga ang kutob niya. He had been glued to his phone lately, always distracted, always hiding something. Now, everything made sense. Her gut had been right all along. The man she loved had betrayed her.“เฮือก…” เสียงสูดลมหายใจเข้าลึกดังขึ้น ทำเอาทรวงอกของหญิงสาวยกขึ้นสูง ขนตางอนยาวเรียงตัวสวยเริ่มขยับไหว ในที่สุดเปลือกตาก็คอยๆเลิกขึ้น ปรากฎดวงตากลมโตสดใสที่มองไปมารอบๆ แสงไฟสีขาวนวลสว่างขึ้นในห้องเล็กๆ ของเธอมาจากหลอดฟลูออเรสเซนต์บนเพดานห้องสี่เหลี่ยมที่คุ้นเคย เมื่อมองไปตรงมุมห้องขวามือ ก็มีโต๊ะเขียนหนังสือรกๆ ที่มีหนังสือและแก้วน้ำวางอยู่ โทรศัพท์มือถือวางแน่นิ่งบนหัวเตียง สายชาร์จรวมถึงสายสมอลทอร์คพันกันยุ่งเหยิงเป็นก้อนกลม หลินเข่อซิงค่อยๆลุกขึ้นมาอยู่ในท่านั่ง“เรากลับมาแล้วเหรอ…” หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง ราวกับไม่แน่ใจว่านี่คือความจริงหรือเพียงอีกหนึ่งความฝันอันยาวนานนางลูบอกตัวเองเบาๆ เพื่อปลอบใจว่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เพิ่งเผชิญมา เป็นเพียงฝันร้ายยาวนานเท่านั้น แต่มันช่างสมจริงเหลือเกิน ความรู้สึกของสายลมในป่าลึก กลิ่นดินหลังฝนตก เสียงหัวเราะของหลิงเฉิน หรือแม้แต่สัมผัสอันอบอุ่นของอวิ๋นเฟยหลง...“เฟยหลง…”เพียงเอ่ยชื่อเขา น้ำตาก็เอ่อคลอเบ้า ราวกับหัวใจถูกบีบรัด เธอรีบเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก พยายา
นับจากโศกนาฏกรรมนองเลือดวันนั้น ก็ผ่านมาได้หนึ่งปีแล้ว อวิ๋นเฟยหลงไม่ยอมรับตำแหน่ง เขาทำเพียงรักษาการณ์แทน และให้เหล่าเสนาบดีเป็นที่ปรึกษาคอยชี้แนะแก่เขาย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีก่อน หลังได้รับชัยชนะ เข้ากอบกู้วังหลวงจากคนชั่ว และทวงแค้นจากหานเจี๋ย เขากลับไม่รู้สึกยินดีเลยแม้แต่น้อย อวิ๋นเฟยหลงประกาศต่อหน้าที่ประชุมขุนนางและแม่ทัพนายกองทั้งหลาย“ข้าไม่คู่ควรกับตำแหน่งนี้”คำพูดนั้นสร้างความตกตะลึงไปทั่วห้องประชุม เฟยหลงก้าวออกมายืนกลางห้อง สายตาแน่วแน่“ตลอดชีวิตของข้า ข้าเกิดมาเพื่อรับใช้แผ่นดินและต่อสู้ในสนามรบ ข้าไม่เคยมีความปรารถนาจะครอบครองบัลลังก์มังกร ข้าเชื่อว่าแคว้นนี้สมควรมีผู้นำที่ดีกว่า”นับจากวันนั้นอวิ๋นเฟยหลงก็ทำหน้าที่ได้ดีมาตลอดไม่ขาดตกบกพร่องอันใด จนราษฎรต่างแซ่ซ้องสรรเสริญ ในใจทุกคนอวิ๋นเฟยหลงคือฮ่องเต้ พ่อของแผ่นดินของพวกเขา คอยปกปักคุ้มครองให้แคว้นฉางจีอยู่รอดปลอดภัย บุ๋นก็ชำนาญ บู๊ก็คือเทพเซียนมาจุติและแล้วข่าวดีที่เขารอคอยก็มาถึง เจิ้งจู่ได้รายงานข่าวสำคัญที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่าง เขาค้น
ก่อนที่อวิ๋นเฟยหลงจะได้ปัดป้องตอบโต้ ก็มีเสียงกังวานใสของสตรีผู้หนึ่งดังขึ้น“หยุดนะ!” หยางเฟยฮุ่ยยืนอยู่เบื้องหลังของฮ่องเต้ โดยมีทหารองครักษ์ผู้หนี่งใช้ดาบพาดคอของหานเจี๋ย“หากท่านละเว้นอวิ๋นเฟยหลง ข้าก็จะไว้ชีวิตท่าน!” สตรีผู้ได้ชื่อว่าฮองเฮา แม่ของแผ่นดิน ก้าวขึ้นหน้ามาอีกก้าว หยุดยืนมองหานเจี๋ยนิ่ง“เจ้า!... นี่เจ้ากล้าก่อกบฏหรือ ดีนี่ฮองเฮา ดี … ดียิ่งนัก ทหาร! กุดหัวนางหญิงชั่วนี่ให้ข้าเดี๋ยวนี้!”เงียบ มีเพียงความเงียบงันเป็นคำตอบ ไม่มีทหารคนใดขยับ ต่างมองไปทางอวิ๋นเฟยหลงอย่างรอฟังคำสั่ง“นี่มัน…เกิดอะไรขึ้น?!” หานเจี๋ยตื่นตระหนกแล้ว เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้“ราชโองการในฮ่องเต้พระองค์ก่อน มาถึงแล้ว! อวิ๋นเฟยหลง รับราชโองการ!”ถึงตอนนี้ทหารที่จ่อปลายดาบคุมตัวหานเจี๋ยได้เตะดาบในมือเขาจนกระเด็น ก่อนลากตัวหานเจี๋ยให้ออกห่างจากอวิ๋นเฟยหลง“กระหม่อมอวิ๋นเฟยหลงพ่ะย่ะค่ะ” อดีตแม่ทัพหนุ่มหันกายคุกเข่ามาทางกงกงที่ยืนถือพระราชโองการสีทองอร่ามในมือ“ด้วยโองการสวรรค์ ข้าโอรสสวรรค์ผู้คร
เสียงอาวุธกระทบกันดังไม่หยุด อวิ๋นเฟยหลงหอบหายใจเสียงดัง หลินเข่อซิงมองเสี้ยวหน้าของชายอันเป็นที่รักด้วยความเจ็บปวดในหัวใจ นางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“ท่านพี่ ทิ้งข้าไว้เถอะ หากไม่มีข้าท่านก็จะทำศึกได้อย่างเต็มที่ และปกป้องพวกเราทั้งหมดได้”“เหลวไหล! ข้าไม่มีทางทิ้งเจ้ากับลูกแน่ อย่าคิดอะไรฟุ้งซ่าน และข้าจะไม่มีวันแพ้! เจ้าอดทนไว้ก่อนนะ” อวิ๋นเฟยหลงปวดใจนักเมื่อได้ยินเสียงเล็กๆนั่นพูด ประกอบกับบาดแผลที่ไหล่ของนาง เขายิ่งอยากจบศึกนี้ให้เร็วที่สุด กระบวนท่าของอดีตแม่ทัพใหญ่แกว่งไกวดาบเข้าห้ำหั่นศัตรู ร่างกายพลิ้วไหว มือเท้าผสานกัน แม้มือซ้ายจะโอบกอดหลินเข่อซิง แต่นั่นกลับไม่อาจสร้างปัญหาให้ชายหนุ่มได้“เหล่าพี่น้องของข้า จงฟัง! พวกเจ้าทุกคน วันนี้เราจะเด็ดหัวฮ่องเต้ทรราชนั่นซะ ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อพ่อแม่ญาติพี่น้องของพวกเจ้า ราษฎรแคว้นฉางเยว่ และเพื่อฮ่องเต้องค์ก่อนที่ต้องสวรรคตอย่างมีเงื่อนงำ จงตามข้ามา!”“เฮๆ ๆ ๆ” เหล่าทหารฝ่ายอวิ๋นเฟยหลงต่างส่งเสียงร้องกู่ก้องไปทั่วลานด้วยการนำของอวิ๋นเฟยหลง ตอนนี้พวกเขาบุ
ภายในกระท่อมร้างกลางสวนที่ถูกใช้เป็นที่หลบภัยชั่วคราว อวิ๋นเฟยหลงและเจิ้งจู่นั่งตรงข้ามกัน รอบตัวมีเพียงแสงจากโคมไฟส่องสว่างพอให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดของทั้งคู่“เจ้าคิดว่าวิธีใดถึงจะเหมาะสมที่สุด?” อวิ๋นเฟยหลงถามเสียงต่ำ แต่แววตาเฉียบขาดเจิ้งจู่วางแผนที่คร
ซุยลี่อินใจเต้นรัว ใบหน้าเล็กร้อนผ่าว มือน้อยๆ ยกขึ้นไปจับตรงตำแหน่งที่มือใหญ่ได้วางไว้ก่อนหน้าเบาๆ ริมฝีปากจิ้มลิ้มแย้มยิ้มออกมาเสียจนแทบฉีกถึงใบหุ “ข้าจะรอท่านพี่กลับมานะเจ้าคะ” สาวน้อยตะโกนไล่หลังร่างสุงใหญ่ที่เดินทิ้งห่างไปไกล ซุยลี่อินยืนส่งชายในดวงใจจนร่างเขาหา
ทางด้านหยางเฟยฮุ่ย เมื่อรู้ข่าวว่าอวิ๋นเฟยหลงต้องออกศึกก็กระวนกระวายใจ นางไม่สามารถนั่งนิ่งเฉยได้ นับตั้งแต่วันที่รู้ว่าอวิ๋นเฟยหลงและหลินเข่อซิงมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันอย่างมาก หัวใจของหยางเฟยฮุ่ยก็แทบแตกสลาย นางรู้ดีว่าโอกาสที่จะได้ครอบครองอวิ๋นเฟยหลงแทบไม่มีหวังแต่เมื่อรู้ว่าอวิ๋นเฟยหลงต้องออกไ
ในที่สุดหลินเข่อซิงและหลิงเฉินก็มาถึงตลาด สองนายบ่าวลงจากรถม้าของจวน“เปาจื่อ เจ้าก็หาอะไรกินแถวนี้ก่อนนะ ข้าคงใช้เวลาเดินกินเดินเที่ยวสักสองชั่วยาม นี่เงินของเจ้า” ว่าพลางยื่นเงินให้คนขับรถม้าหนึ่งตำลึง“ขอบคุณขอรับฮูหยิน” บ่าวชายรับเงินไปก่อนจะคำนับนางอย่างนอบน้อมหลินเข่อซ












ความคิดเห็น