Nobela ni ปัฐน์พี

คืนนั้นเลี่ยหยางยืนชมจันทร์กับไป๋เยว่หลิง“หลิงหลิง ถ้าพรุ่งนี้ข้าตาย เจ้าจะยังคิดถึงข้าไหม?”เยว่หลิงจับมือเลี่ยงหยางแต่ไม่มองหน้า เขากลับชี้ไปข้างหน้า“ตรงนั้นมีน้ำตก ไปอาบน้ำกัน”...แสงจันทร์คืนนี้ช่องสวยงามและเงียบเหงา เสียงน้ำตกซู่ๆดังราวกับกำลังโกรธเคืองผู้ใด นกฮูกตัวหนึ่งเหนื่อยจากการบินหาอาหารมันจึงบินมาเกาะที่กิ่งไม้ข้างน้ำตกและมองไปทางน้ำที่ตกลงมานั้นใต้น้ำตกนั้นมีชาวร่างหุ่นดีและชายผิวขาวเนียนบอบบางพวกเขาเปลือยท่อนบน เลี่ยหยาวใส่ผ้าคาดเอวซึ่งเป็นผ้าผืนเดียวพันช่วงล่าง ส่วนไป๋เยว่หลิงเป็นผ้าฝ้ายบางๆพวกเขาหลับตาเอาลิ้นสอดใส่กระทุ้งแก้มของกันและกัน ในปากนั้นและลมหายใจอุ่นๆสัมผัสใบหน้ากันและกัน ช่วยลดความหนาวเย็นของน้ำที่ตกลงมาใส่ศีรษะพวกเขาทั้งคู่สองมือเลี่ยหยางกอดไป๋เยว่หลิงไว้แน่น กล้ามแขนเห็นชัดเจนเป็นก้อนๆ ส่วนมือเยว่หลิงจับที่ข้างเอวเขาและใช้นิ้วกรีดไปมาเบาๆสักพักเลี่ยหยางก็ถอนปากออก เขามองหน้าเยว่หลิงที่ยังหลับตาอยู่และจูบเบาๆไปทั่วทั้งใบหน้า เยว่หลิงยังอ้าปากนิดๆรอจูบต่ออยู่ เลี่ยหยางหายใจเข้าลึกๆแล้วประกอบปากใช้ลิ้นอุ่นๆเข้าไปพันกันเล่นในปากของเยวี่หลิงอีกครั้งควา

ณ สถานที่ลับสุดยอด มืดมิด เงียบเหงาวังเวง มีเสียงนกกลางคืนร้องอยู่ 1-2 ตัว มีชายวัย 50 ท่าทางไม่สมชายเดินมากับชายอีกคนหนึ่งที่องอาจผ่าเผยแขนลำสันเขามีดาบใหญ่มากพกติดตัวมาด้วย พวกเขาคือขันทีและแม่ทัพปลอมตัวมา"ท่ะ...ท่านแม่ทัพ ช่ะ...ใช่ที่นี่แน่หรือ?"แม่ทัพไม่พูดแต่มือข้างหนึ่งกำด้ามดาบไว้แน่น เพราะเขารู้สึกได้ถึงฝูงสัตว์ร้ายมากมายกำลังจ้องพวกเขาอยู่และแล้วคบไฟก็ลุกพรึ่บ แสงสลัวๆนั้นทำให้เห็นชายชุดดำซึ่งหลายร้อยคน ขันทีตกใจมาก คนพวกนี้มาตอนไหน? ทำไมถึงอยู่ใกล้ชิดพวกเราได้ขนาดนี้แม่ทัพยังไม่ชักดาบออกมา แต่เขามองด้วยแววตาหวั่นเกรงอยู่ 1 ส่วน จำนวนคนมากขนาดนี้หากตกลงกันไม่ได้ต้องตีฝ่าออกไป ต่อให้ใช้เจ้าขันทีโง่นี่เป็นเกราะกำบังก็ตาม ข้าคงเสียแขนและขาอย่างน้อย 1 ข้างเป็นแน่แล้วเขาก็สะดุ้งเฮือก เมื่อ บุคคล 6 คนโผล่มานั่งบนเสา, ต้นไม้, ลัง แม่ทัพสังเกตุว่า แม้แต่เหล่าชายชุดดำมองก็มอง 6 คนนี้ด้วยแววตาหวาดกลัวคนหนึ่งเอามือลูบคมมีดสั้นไปมาและเลียมันราวกับสัตว์เลียขนให้ลูกด้วยความรัก เขาก็คือเลี่ยเวินนั่นเอง และเขาพูดว่า"ไม่คุ้นเลยว่ะ ต้องทำงานร่วมกับพวกขุนนางแบบนี้""ทุกทีเคยแต่เชือดหมูสกป

....วันนี้คือรอบชิง ศิษย์เยว่หลิงผ่านเข้ามาได้ทุกรอบ แม้ร่างกายเขาจะเต็มไปด้วยบาดแผลและรอยฟกช้ำ แต่ก็ไม่ได้หนักหนาหรือแผลลึกอะไร กับเด็กขอทานที่ทั้งถูกซ้อม ทนแดดทนฝน นอนวัดร้าง ดื่มน้ำฝัน เจ็บแค่นี้มันแทบไม่กระทบอะไรกับเขาเลยคู่ต่อสู้เป็นศิษย์เอกสำนักดาบเลื่องชื่ออันดับ 1 ของกว่างโจว ไม่ใช่แค่หน้าตาดีพอประมาณแต่เป็นสุภาพบุรุษ ทุกครั้งที่เขาลงแข่งมักจบด้วยเสียงปรบมือและชื่นชมจากผู้ชมเสมอวันนี้คุณชายไป๋มองหน้าศิษย์โดยไม่พูดอะไร สายตาพวกเขาส่องสะท้อนถึงกันได้อย่างลงตัว พวกเขาเขจ้าใจกันโดยไม่ต้องใช้คำพูดคู่แข่งขึ้นลานประลองด้วยเสียงเชียร์ดังกระหึ่ม ในขณะที่เด็กขอทานขึ้นมาด้วยความเงียบ ไม่มีเสียงด่า แววตาผู้ชมมองเขาด้วยความหวาดกลัว จากวีรกรรมที่เขาทำมาในรอบก่อนๆนั่นเองและแล้วทหารองครักษ์มากมายก็เข้ามา ทุกคนคุกเข่าลง (เหยว่หลิงไม่คุกเข่าแถมเงยหน้าจ้องมองด้วย แม้ว่าเลี่ยงหยางจะพยายามดึงแล้วก็ตาม)และแล้วผู้แทนพระองค์ก็เข้ามา เป็นองค์ชายอายุประมาณ 17 ปี ผิวขาวมาก สูงโปร่ง แก้มขาวอมชมพู ผุ้หญิงบางคนแอบเงยหน้ามองถึงกับเขิน ทำไมองค์ชายหล่อน่ารักขนาดนี้ ใบหน้านั่นสะกดทุกสายตาได้จริงๆเมื่ออค

....ลานประลองยุทธใหญ่แห่งเมืองกว่างโจวปูด้วยศิลา รอยแตกร้าวจากการประลองนับสิบปีซ้อนทับกันราวบาดแผลเก่าวันนี้มันจะถูกจารึกด้วยเลือดใหม่เด็กขอทานผู้หนึ่งยืนอยู่กลางลาน ลมพัดผ่าน ชายเสื้อขาด ๆ ของเขาสะบัดเบา ๆ เผยให้เห็นข้อมือผอมบาง แต่มั่นคงราวเหล็กกล้าชี่เฟิงเขาไม่ยืนท่ากระบี่ ไม่ตั้งลมปราณ ไม่แม้แต่จะเผยพลัง เหมือนคนที่ไม่มีอะไรให้เสียฝั่งตรงข้าม หลี่ต้วนอิง ก้าวออกมา กระบี่เหล็กดำในมือสะท้อนแสงอาทิตย์ ลมปราณพวยพุ่งออกจากฝ่าเท้า ทำให้ฝุ่นรอบตัวลอยขึ้นเป็นวง"หึ! เสนียดข้าเหลือเกิน!"หลี่ต้วนอิงเอ่ยเสียงเรียบ“ไปซะ! ที่นี่ไม่ใช่ที่ของขอทาน!”เสียงฆ้องเริ่มต้นดังขึ้นก้อง!หลี่ต้วนอิงขยับก่อน หนึ่งก้าว ร่างหายไปจากตำแหน่งเดิมฉัวะ!กระบี่ฟันจากด้านข้าง เร็ว รุนแรง และแม่นยำ เป็นกระบี่สายสังหารที่ไม่เปิดช่องว่างให้ตั้งตัวแต่ชี่เฟิง… เอนตัวหลบ คมกระบี่เฉียดปลายผม เส้นผมขาดปลิวร่วงผู้ชมอ้าปากค้าง นี่ไม่ใช่การหลบแบบคนไร้ฝีมือ แต่เป็นการอ่านจังหวะล่วงหน้าหลี่ต้วนอิงไม่หยุด กระบี่สองฟัน สามฟัน สี่ฟัน แต่ละฟันต่อเนื่องราวคลื่นซัด พื้นหินแตกร้าวเป็นเส้นยาวเคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!ในที่สุด

(วันที่ 3) รุ่งอรุณยังไม่ทันโผล่พ้นขอบฟ้า ไป๋เยว่หลิงมาปลุกเด็กขอทานให้ตื่น เขาพูดครั้งเดียวด้วยเสียงเย็นชาว่า"2 วันนี้ ถ้าเจ้าพลาด ข้าจะฆ่าเจ้า"เด็กชายมองแววตานั้นแล้วรู้สึกกลัวมาก เขาจึงยอมแต่โดยดีเรื่องน่าแปลกคือเยว่หลิงให้เลี่ยหยางกลับเข้าไปในเมืองก่อน ส่วนตัวเขาจะอยู่กับเด็กขอทานเพียง 2 คน ซึ่งตอนแรกเลี่ยหยางก็งอแงง แต่เยว่หลิงแววตาจริงจังมาก เลี่ยหยางเลยไม่อยากขัดใจ และขึ้นม้ากลับเข้ามานอนโรงแรมในเมืองแต่โดยดีคืนนั้นเลี่ยหยางถือสุราไฟเล็กขึ้นไปบนหลังคาของหอคอยสูงมองดูไปทางป่าที่มีเยว่หลิงอยู่ด้วยแววตาคิดถึง แสงจันทร์สะท้อนลงพื้นผิวต่างๆยิ่งทำให้รู้สึกว้าเหว่และโดดเดี่ยว คืนนี้เลี่ยหยางเลยดื่มเยอะจนมีอาการเมามายเล็กน้อย ก่อนที่จะกลับเข้าห้องพักและนอนไปทั้งๆที่กลิ่นสุราคลุ้งไปหมดและแล้วก็มาถึงวันแข่งขัน ที่สนามประลองคึกคักไปด้วยผู้คนมากมายแห่แหนกันมาดู มีทั้งชาวบ้าน เศรษฐี เหล่าจอมยุทธ และขุนนางราชสำนัก ที่น่าสนใจคือมีแม่ทัพทหารบางนายมาชมการต่อสู้นี้ด้วยณ จุดรับสมัคร เลี่ยหยางยืนเก้ๆกังๆอยู่ตรงนั้นจนเจ้าหน้าที่สงสัยและรำคาญ"นี่เจ้าน่ะ!""ข้าเหรอ?""ใช่ๆ จะสมัครหรือไม่? ถ้า

ไป๋เยว่หลิงนั่งจิบชาดูเด็กขอทานโดนรุมต่อย แม้เขาจะพยายามสู้แค่ไหน แต่หมัดและเท้าจากคนจำนวนมากทำให้ตอบโต้ไม่ทัน แถมพออ่อนแรงโดนล็อคแขนแล้วรุมชกอีกในที่สุดเด็กขอทานก็หมดสภาพ พวกอันธพาลเอาเงินน้อยนิดในขันขอทานนั้นแล้วเดินจากไปแววตาเด็กขอทานที่นอนตะแคงหมดสภาพนั้นไม่ร้องไห้ เขากัดฟันกีอดแค้นที่ตัวเองไม่มีกำลังพอจะปกป้องตัวเองได้เกร๊ง! ทองคำก้อนโตโยนลงขันขอทานของเขา ทำเอาเด็กขอทานรีบเงยหน้าดูผู้ที่โยนมัน คุณชายชุดขาวผิวเนียนละเอียดใบหน้าราวเทพเซียน ดูปุ๊บบก็รู้เลยว่าเป็นพวกชาติตระกูลดี"ขายตัวให้ข้า 4 วัน" ไป๋เยว่หลิงพูด"ได้!" เด็กขอทานมองตาเยว่หลิงเขม็งและตอบเลี่ยหยางแพลมมาถามขัดจังหวะ"เจ้าหนู เจ้าไม่กลัวพวกพี่เอาเจ้าไปทำมิดีมิอร้ายหรือ?""แล้วตอนนี้ข้ายังจะมีอะไรต้องเสียอีกล่ะ?""คนรวยอย่างพวกเจ้าอยากจะเอาร่างกายนี้ไปทำอะไรก็เชิญ!"เคร๊ง!ดาบเลี่ยหยางถูกเยว่หลิงดึงออกมาจากเอวโยนให้เด็กขอทาน"ข้าต้องยกชาคำนับเจ้าเป็นอาจารย์ไหม?""จอกชาแค่พิธี ถ้าใจเจ้าไม่ยอมรับ มันก็แค่พิธีงี่เง่า"เยว่หลิงหันหลันเดินออกไป"ถือดาบแล้วตามข้ามา"ณ สถานที่แห่งหนึ่งของเมืองกว่างโจวที่กว้างใหญ่ ไป๋เยว่ห

(3 ปีผ่านไป)....ในที่สุดหลินเซียนก็มีถึงกลุ่มดวงดาวที่มีแร่เหลวแก่นมืดแห่งภูติผี ถือว่าเขาโชคดีมากที่มีหนังสือแนะนำตัว ทำให้ผ่านง่าย แวะตรงไหนก็สบาย ทางสะดวกตลอดแต่กระนั้นดาวหลายร้อยดวงเบื้องหน้ากลับไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต ราวกับมันคือทะเลทรายดวงดาวที่แห้งแล้ง“ดาวพวกนี้ทำไมถึงตายทั้งหมด?”จริงๆหลินเซียนฟังจากหลายๆคนก่อนจะมาถึงแล้วว่าที่นี่ไม่มีใครยู่เลย แต่จากที่สำรวจกันมาหลายครั้งก็พบว่าน่าจะเคยมีอารยธรรมที่รุ่งเรืองและพวกเซียนอาศัยอยู่มาก่อน พวกเขาจึงตั้งชื่อให้กลุ่มดาวพวกนี้ว่า *แดนดับสูญ*หลินเซียนนึกถึงแดนสวรรค์ล่มสลายที่อยู่ฟ่างไกลออกไปอีกฟากหนึ่ง(ตามแผนที่ๆเจ้าสำนักซากศพให้มา) มันดูคล้ายๆกัน คือมันพังไปแล้วหรือมีผู้ใดทำลายมัน?หลินเซียนเหาะไปที่ดาวดวงหนึ่งที่อยู่บริเวณกลางๆของหมู่ดาวตามคำแนะนำของคนในสนมาพันธ์ดาราดับสูญถ้ามองจากด้านนอกดาว ดาวดวงนี้เป็นสีเทาอ่อน พอลงไปก็มีแต่ดินแล้งๆ ไม่มีน้ำ ไม่มีสิ่งมาชีวิตแต่...กลับมีซากอารยธรรมเห็นอยู่นิดหน่อย ตรงนี้น่าจะเคยเป็นตำหนักใหญ่มากๆ แม้ซากมันจะแทบไม่เหลือแล้ว แต่เศษสิ่งก่อสร้างเหล่านี้ก็บอกถึงความยิ่งใหญ่ของมันมาก่อนในอดีตหลินเซีย

....หลินเซียนกลับมาที่ดวงดาวสำนักวารีนิรันดร์ ที่บ้านหลินเซียน เขาโชว์วิญญาณปูเสฉวนตัวน้อยให้เฟิงเตียน,หลี่ม่อและสืออันดู เฟิงเตียนบอกว่าต้องหากระบี่ที่เหมาะสมให้มันเข้าไปเป็นวิญญาณกระบี่ หลินเซียนเลยเอากระบี่ทั้ง 3 เล่ม(ยกเว้นกระบี่วารีชำระ) ได้แก่ กระบี่นักบุญ 2 เล่ม และกระบี่แสงที่ยึดมาจากศิษย์บรรพาจารย์ 1 เล่ม วางบนโต๊ะให้ทุกคนดูทุกคนกลืนน้ำลายอึก นี่มันกระบี่ระดับจักรวาล ไม่ใครกล้าตัดสินใจว่าจะเลือกเล่มไหน หลินเซียนเลยให้เจ้าปูเสฉวนน้อยเลือกเอง ปรากฏว่ามันไม่เอาสักเล่มซะงั้น พอหลินเซียนขู่ให้มันเลือก มันก็น้อยใจหดในเหลือกหอยแล้วลอยกลับเข้าไหซะงั้น"ดูท่าคงต้องหากระบี่วารีเพิ่มอีกเล่ม""หาแร่มาให้ท่านหลิงเอ๋อตีให้ดีกว่าไหมขอรับ? ตอนนี้อาวุธที่นางตีล้วนล้ำค่าทุกชิ้น""เข้าท่าอยู่นะ ว่าแต่จักรวาลนี้มันมีแร่ตัวไหนที่ขึ้นชื่อบ้างล่ะ?"แล้วหลินเซียนก็ปิ๊ง เดินไปหยิบบันทึกการเดินทางปู่น่ามา"นี่ไงๆ เจอแล้ว มันชื่อ....อ่านว่าไรเนี่ย?"เฟิงเตียนเข้าไปช่วยดู "Guǐ Mèi Hēi Hé (แก่นมืดแห่งภูตผี) ขอรับ""เออๆ เนี่ยท่านย่าบรรพาจารย์เขียนไว้ว่ามันเป็นของเหลวแห่งความตายของจักรวาลดับสูญในยุคก่อน

...ณ ดาวแห่งหนึ่งที่เจริญรุ่งเรืองทั้งการค้าและสมาคมเซียน แค่บรรพาจารย์แคว้นเล็กๆยังระดับ 6 – 7 แล้ว ส่วนแคว้นใหญ่ 7 – 9 ได้เลย ส่วนประธานสมาคมเซียนของดวงดาวยิ่งใหญ่ที่สุด เขาเป็นถึงเซียนระดับ 10 ขั้นต้น เทียบเท่าจักรพรรดิ์สวรรค์บนของโลกเลยทีเดียว (แต่หลินเซียนระดับสูงกว่าอยู่ขั้นกลางแล้ว)หลินเซียนกดพลังตัวเองเป็นระดับ 4 หยวนอิงขั้นปลาย ใช้พาหนะเซียนขับเข้ามาในดวงดาวอย่างแนบเนียน(เพิ่งเอาพาหนะเซียนออกมาตอนอยู่หน้าดวงดาวแล้ว)ส่วนสำนักซากศพนั้นสำนักงานสาขาย่อยตั้งอยู่ที่แคว้นใหญ่ที่สุดของเมืองที่ประธานสาคมเซียนดวงดาวอยู่นั่นแหละ แต่หลายๆแคว้นที่เจริญก็มีสำนักย่อยที่แตกแขนงจากสาขาย่อยอยู่ด้วยหลายร้อยแห่งแว่วมาว่าประมุขสาขาย่อยดาวดวงนี้เขาเองก็มีตำแหน่งสูงในสมาคมเซียนของดาวดวงนี้ด้วยหลินเซียนเหาะมาถึงที่ตั้งสำนักซากศพสำนักงานใหญ่สาขาดาวดวงนี้เขาสอบถามจนไปถึงสำนักซากศพ ซึ่งพอไปถึงหลินเซียนก็เงยหน้าอ้าปากค้าง“โอ้โห! อู้ฟู่ร่ำรวยมากๆ”อาคารสูงใหญ่หรูหราเบื้องหน้าทำหลินเซียนอุทาน นี่ขนาดสาขาย่อยยังไม่ใช่สำนักงานใหญ่เลยนะเนี่ย“ค้าขายศพและผีมันรวยขนาดนี้เชียวหรือ?”หลินเซียนเดินเข้าไปประ

...หลินเซียนกลับมาถึงดวงดาวสำนักวารีนิรันดร์ก็แปลกใจ หลิงเอ๋อพัฒนาป้อมปืนอันใหญ่ๆไว้เต็มไปหมด แถมกลุ่มสีขาวของศิษย์พี่ซีหมิงก็เจริญก้าวหน้าดีมาก หลายคนเริ่มเลื่อนขั้นกันแล้วที่น่าสนใจคือกลุ่มเซียนธาตุแสง ตอนแรกมีมาแค่ไม่กี่คน แต่ตอนนี้ข่าวการเปิดสอนวิชาธาตุแสงซึ่งได้ตำรามาจากนักบุญแสงแห่งสำนักตะวันจันทรานั้นสร้างความสนใจให้เซียนเป็นจำนวนมาก หลายคนเดินทางไกลยังมาไม่ถึง คนที่อยู่ใกล้ๆก้มาถึงก่อนหลินเซียนจึงเรียกหัวหน้ากลุ่มสีทั้ง 5 (ยกเว้นสีขาวศิษย์ของซีหมิง)มาพูดคุยที่ห้องประชุมเจ้าสำนักมาเพื่อหาผู้รับผิดชอบดูแลในห้องประชุมนั้นเป็นเพียงห้องที่ว่างเปล่า เมื่อทุกคนเข้ามาแล้วก็แปลกใจ เพราะหลินเซียนนั่งหัวโต๊ะ แต่เขาวางเก้าอี้หลายตัวไว้ชิดๆกันไว้เพียงฟากเดียวหัวหน้ากลุ่มสีเหลือง(กลุ่มค่ายกลที่หลี่ม่ออยู่ด้วย และเขาแอบรู้แล้วว่าหลี่ม่อคือศิษย์รักหลินเซียน) เดินหรี่มานั่งเก้าอี้ตัวแรกและหันหน้ามายิ้มให้หลินเซียนหัวหน้ากลุ่มสีเขียว(พิษ)นั่งเก้าอี้ตัวที่ 2 อย่างสงบหัวหน้ากลุ่มน้ำเงิน(แหวน)นั่งหลังสุดหัวหน้ากลุ่มม่วง(สัตว์อสูร ที่เจ้าแพนด้า, งูฟ้า และแมงมุมหยกชอบไปหา) ย้ายเก้าอี้มานั่งอี

....พิธีศพของหัวหน้าเซียนเป็นไปอย่างเรียบง่าย เพราะเซียนหลายคนบาดเจ็บ บ้านเรือนพัง ชาวบ้านเดือดร้อน หัวหน้าเซียนระดับ 8 อีก 2 คนที่อยู่คนละฟากของดวงดาวก็กำลังลำบากรับมืออสูรกายมางานศพไม่ได้รองหัวหน้าซึ่งเป็นเซียนระดับ 7 ขั้นปลายสูงสุดขึ้นรับตำแหน่งแทนด้วยใบหน้าสิ้นหวัง หลินเซียนเองก็ยังอยู่ เขารู้ว่าหากเขาไปตอนนี้แคว้นนี้จะพินาศในที่ประชุมซึ่งมีทั้งหมด แค่ 5 คนรวมหลินเซียน (ระดับ 7 อีก 2 คนแอบหนีออกจากดวงดาวไป)ทุกคนไม่รู้จะทำยังไง หลินเซียนบอกว่าข้ารู้จักผู้เชี่ยวชาญด้านสัตว์อสูร แต่อาจใช้เวลานานหน่อยกว่าเขาจะมาถึง หัวหน้าเซียนคนใหม่ก็ถอนหายใจพูดว่าเราคงไม่อยู่จนถึงวันที่สหายของท่านมาแล้ว หากมันมาอีกครั้งก็ไม่รู้ว่าในที่ประชุมครั้งหน้าพวกเรา 5 คนจนเหลือรอดมานั่งคุยกันแบบนี้กี่คนหลินเซียนถามว่าดาวดวงนี้ไม่มีถ้ำลึกลับ สมบัติวิเศษ อะไรที่มันเหนือธรรมดามากๆเลยหรือ? ทุกคนก็ส่ายหน้าบอกว่าสมาพันธ์เซียนดารามาปล้นมันไปหมดแล้ว แถมพวกเขายังตามมาดูอีกหลายครั้งไม่ให้หลุดรอดสายตาเลยแม้แต่ชิ้นเดียวแล้วเขาก็ชี้ไปที่กระบี่หลินเซียนว่ากระบี่ในมือท่านนั่นแหละคือสมบัติเซียนสุดยอดเพียงอย่างเดียวของ

....หลินเซียนไม่ยอมไป เขาอยู่ดาวสมาพันธ์เซียนดาราที่ถูกยึดต่ออีกหลายเดือน ฝ่ายผู้บริหารสมาพันธ์ดาราจักรเห็นเขาเอาแต่เล่นไปมากับเด็กๆ ก็เริ่มเลิกคลายกังวลใจไปจริงๆที่หลินเซียนไม่ยอมไปเพราะเขาเป็นห่วงเด็กๆและชาวบ้านบนดาวดวงนี้ กลัวจะถูกจับไปเป็นเชลยส่งขายไปค้าทาส ซึ่งก็ได้ผลเพราะจริงๆที่ประชุมมีหลายคนเสนอแบบนั้น แต่ผู้นำปฏิเสธเพราะเขากลัวหลินเซียนที่เดินเล่นไปทั่วดาวนั่นเอง แถมไปกับผู้เฒ่าดวงดาวอีกด้วย(ซิงซิงแนะนำวิธีเอาใจปู่เขามาด้วย)นอกจากนี้หลังจากสูบกินเต๋าศิษย์บรรพาจารย์จนตายแล้ว ผู้นำกลับไม่เลื่อนขั้น ยังคงอยู่ที่ระดับ 11 ขั้นกลางเท่าเดิม นั่นทำให้เขาผิดหวังมากๆ (เพราะศิษย์บรรพาจารย์ผู้นี้ก็สูบกินเต๋าคนอื่นมาไม่ขยันฝึกฝนบำเพ็ญเพียร เต๋าจึงบกพร่องมากนั่นเอง)หลินเซียนเลยลองเข้าไปคุยขอดาบแสงที่ศิษย์บรรพาจารย์เคยใช้ฟันแขนเขาขาด หลินเซียนนำอาวุธสวรรค์บรรพกาลถึง 1,000 ชิ้นมาต่อรองแลกเปลี่ยน ผู้นำจึงยอมแลก (ผู้นำคนนี้ไม่ใช่ธาตุแสง เขาใช้ดาบแสงไม่ได้)พอได้ดาบแสงหลินเซียนก็ดีใจมาก เขาออกจากดวงดาวทันที เพื่อรีบนำดาบแสงกลับดวงดาวไปให้หลิงเอ๋อศึกษาค้นคว้ามันแต่ขณะที่เหาะกลับ จู่ๆหลินเซีย