Novels by ปัฐน์พี

หลินเซียนเดินขึ้นๆลงๆแต่ละชั้นในเจดีย์หลายรอบ ซากโครงกระดูกของผู้ที่ตายแม้จะไม่มากแต่ก็มีทุกชั้น คนพวกนี้ล้วนเคยเป็นเซียนระดับหยวนอิง-หลิงเฉิงทั้งสิ้น พวกเขามาแสวงหาคำตอบสิ่งที่อยู่นอกทวีป/ขอบโลก สุดท้ายเขาทำได้เพียงร้องขอให้ท่านตาและคนในหมู่บ้านสูบกินวิญญาณและปราณจนหมดเพื่อจบชีวิตในคุกเจดีย์มรณะแห่งนี้แต่...สมบัติพวกนี้ มันคืออะไรกัน? ล้วนแต่เป็นสมบัติเซียนหายาก หลินเซียนระลึกถึงหอคอประมูล ณ เมืองเจียงไห่(ที่เขาใช้เจ้าปลาหมึกยักษ์สร้างความวุ่นวายเพื่อแย่งชิงแหวนธาราสวรรค์) สมบัติในเจดีย์นี้มีค่าแทบจะไม่ต่างจากแหวนธาราสวรรค์เลย หากมันอยู่ในงานประมูลนั้น แต่ละชิ้นในนี้มันจะต้องเป็นของที่มีค่าสูงสุดของงานประมูลเป็นแน่ เชือกที่มัดมือหลินเซียนไว้สั่น เพราะมือมั้นดิ้นไปเอง มันอยากจะคว้าสมับิตเซียนเหล่านี้สักชิ้นเหลือเกิน มันคืออะไรกันนี่? ข้าไม่อยากได้ แต่กลับมามนต์บางอย่าง คล้ายมนต์เสน่ห์นางปีศาจจิ้งจอก 9 หางยั่วยวนให้ข้าต้องหยิบ และโดนคำสาปขังข้าจนสิ้นอายุขัยเขามองโครงกระดูกหนึ่ง ผู้นี้เซียนระดับ 5 หลิงเฉิงเท่ากับข้าไม่ผิดแน่"พลังขนาดนี้ เขาต้องเคยใช้พลังทะลวงแล้ว แต่ไม่สำเร็จ"หลินเ

....ผ่านมานานหลายเดือนหลินเซียนนั่งมองเจดีย์ทองทุกคืนเพื่อตัดสินใจ หลินเซียนไม่ใช่คนเด็ดขาด อย่างที่รู้ๆกัน เขาเป็นคนใจดี แต่เขาไม่ใช่ผู้ชายสายลุย ในใจหลินเซียนก็มีความหวาดกลัวอยู่มิใช่น้อย หากข้าเข้าไปแล้วติดอยู่ในนั้นตลอดชีวิต ข้าคงต้องให้พวกท่านตามาสูบพลังชีวิตออกไปจนหมดจริงๆ ดีกว่ารอหมดอายุขัยในเจดีย์นรกนี่ (ระดับ 5 หลิงเฉิงขั้นปลายของหลินเซียน มีอายุขัยประมาณเกือบๆ 1 แสนปี แต่ตอนนี้หลินเซียนอายุแค่พันปีเอง หมายถึงถ้าติดอยู่ในนั้นหลินเซียนต้องถูกขังอยู่ถึง 9 หมื่นปี ซึ่งมันคงทรมานใจมากจนอยากตายนั่นเอง)พญามังกรสีรุ้งหลงไฉ่เทียนในร่างชายชราก็มานั่งคุยเป็นเพื่อนเขาทุกวัน จนสนิทสนมและให้เกียรติ์กันหลินเซียนพูดถึงมหาราชาปีศาจมังกรดำท่านลุงที่เขารักด้วย พญามังกรสีรุ้งก็ร้องอ๋อ! ไอ้เด็กคนนั้นเองเหรอ? หลานข้าเอง(ลูกของน้องชาย)หลินเซียนไม่กล้าพูดถึงเด็กมังกรกระดูก เพราะจากภาพนิมิตที่เขาเห็นในถ้ำ ทั้ง 2 ต้องเป็นศัตรูกันแน่ๆ เขาไม่อยากให้มิตรภาพอันดีระหว่างเขากับท่านตามังกรสีรุ้งต้องมีรอยร้าว"ท่านตา ทำไมท่านจึงถูกสาป"ชายชราจ้องมองหน้าหลินเซียนด้วยแววตาจริงจัง เขาเห็นแววตาที่ห่วงใยอยู่ใน

(100 ปีผ่านไป).....ในที่สุดหลินเซียนก็มาถึงขอบโลกได้สำเร็จ มันไม่ใช่แค่ 1 ล้านลี้อย่างทีคิด แต่มันไกล 300 ล้านลี้ (150 ล้านกิโลเมตร) ที่หลินเซียนมาได้เร็วขนาดนี้เพราะเขาใช้ผลึกจันทราสวรรค์เปิดค่ายกลเคลื่อนย้ายวันละ 10,000 ลี้แทบทุกวันจึงมาถึงได้ บัดนี้ผลึกจันทราสวรรค์สีซีดจางจนเกือบจะไม่มีพลังเหลืออีกแล้ว คงใช้ได้อีกแค่ 2-3 ครั้งก็หมดพลังต้องโยนทิ้งเสียแล้ว แถมมีท้องทะเลกว้างใหญ่ขวางไว้อีกไกลเป็นแสนลี้ ถ้าหลินเซียนไม่ใช่เซียนธาตุน้ำ คงไม่เดินทางได้ง่ายเลยที่จะมาถึงได้หลินเซียนไม่แปลกใจเลย ว่าทำไมไม่มีใครยอมเสียเวลาชีวิตเพื่อมาสักครั้ง นอกจากบรรพาจารย์ไท่สุ่ยเสินที่มีอายุเป็นแสนปี เพราะมันไกลมาก เสียเวลาชีวิตสุดๆ หากไม่ใช่เซียนระดับหยวนอิงที่มีอายุขัยเป็นพันๆปี ก็ไม่ควรเดินทางมาเลย เนื่องจากจะสิ้นอายุขัยตายก่อนที่จะถึงที่หมายนั่นเองณ ดินแดนขอบทวีป ไม่ได้เป็นทะเล ไม่ได้เป็นภูเขาอย่างที่คิด ด้านหน้ามีม่านพลังบางอย่างไม่สามารถมองออกไปด้านนอกได้เลย เบื้องหน้ามีเจดีย์ทองคำขนาดใหญ่ พลังปราณของมันเกินจะประมาณได้ นี่ไม่ใช่สิ่งของที่มนุษย์ หรือแม้นแต่ขาวสวรรค์ล่างจักสร้างขึ้นมาได้มันต้องเป

หลินเซียนสงสัยจึงถามลูกศิษย์ตนเองว่า"เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่ตรงนี้""ข้าไม่ได้รู้ว่าอาจารย์ตอนตรงนี้หรอก แต่ข้ารู้ว่าราชาปีศาจอยู่ตรงนี้ต่างหาก""ทำไมรู้?""ไม่มั่นใจ แต่เหมือน 4 ปีกของข้าและเขาสัมพันธ์กัน ข้าสามารถรับรู้พลังปีศาจของเขาได้"หลินเซียนคิิดถึงปีศาจบรรกาล 6 ปีกทั้ง 3 ตนที่แยกออกมาจากร่างปีศาจต้นกำเนิด ทั้ง 3 ตตนนั้นย่อมยึดโยงกัน เพราะจริงๆแยกมาจากร่างเดียวกันหลินเซียนหันไปถามแม่ทัพอิงเหริน"ท่านพอจะรู้ประวัติศาสตร์เกี่ยวกับปีศาจบรรพกาล 6 ปีก 2 ตนหรือไม่?" (อีกตนหนึ่ง(ปีศาจของหลินเซียน)ไม่ได้ออกไปข้างหนอก)อิงเหรินตกใจมาก"เจ้ารู้ได้ยังไง?"หลินเซียนมองหน้าอิงเหรินด้วยแววตาจริงจัง อิงเหรินจะเล่าให้ฟัง"นี่เป็นประวัติราชวงศปีศาจที่รู้กันเฉพาะปีศาจชั้นสูงเท่านั้น""ปีศาจบรรพกาล 6 ปีกตนหนึ่งเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์และรวบรวมเผ่าปีศาจเข้าด้วยกัน""อีกตนหนึ่งฝึกบำเพ็ญจนเป็นปีศาจระดับ 20 ได้เพียงตนเดียว(เทียบเท่าระดับ 9 เทียนเว่ย(ผู้ครองฟ้า)ขั้นต้น""และข้าคือลูกหลานสืบเชื้อสายของเขา" อิงเหรินพูดอย่างภาคภูมิใจหลินเซียนคิดถึงเศษวิญญาณปีศาจบรรพกาล 6 ปีกที่เจอในดินแดนอเวจี ณ น้ำ

1 ชั่วยามกับการพยายามควักเอาพลังฮุ่นตุ้นออกจากจิตเต๋าหลินเซียน ซึ่งหลินเซียนร้องอย่างเจ็บปวดทรมานมากส่วนจอมมารมู่เยี่ยน้อยยกลับนั่งสมาธิเข้าฌานโดยไม่ได้สนใจพลังฮุ่นตุ้นนั้นล้อมอยู่กับหยดน้ำตาปริศนาที่หลินเซียนได้มาจากหมู่บ้านสกุลหลินโดยบังเอิญ"เอาออกไม่ได้หรือ?"ราชาปีศาจอ้ำอึ้ง เขาเองเป็นถึงปีศาจระดับ 14 (เทียบเท่าระดับ 6 เสินหุ่นขั้นปลายสูงสุด - ระดับ 7 เจินเสินขั้นต้น) หญิงชราพูด "คงต้องให้เขามาช่วยแล้วล่ะ"หญิงชราสร้างปีผีเสื้อวารีเรืองแสงมากมายบินออกไป"นังโง่! ทำอะไรของเจ้า!" ราชาปีศาจตะคอก"ก็...ก็เรียกเจ้านั่นไง""แบบนี้พวกมันก็รู้ที่ซ่อนแห่งนี้สิ!"ไม่ทันขาดคำมีร่างหนึ่งพุ่งลงมากระแทกพื้นตูม!ผู้ที่ลงมาไม่ใช่ใคร หญิงผมสั้น 2 เขาปีก 1 คู่ ใบหน้าห้าวหาญ เธอคือแม่ทัพปีศาจอิงเหรินนั่นเองง้าวปีศาจหมุนวนที่มือเธอพร้อมต่อสู้"หึ! เจ้าจะกลัวสิ่งใด นางระดับต่ำกว่าเจ้า และตอนนี้ข้าก็เสินหุ่นขั้นกลางแล้วด้วย พอสู้สูสีกับนางได้อยู่""บังอาจ!"ตูม! อีกร่างหนึ่งพุ่งลงมาอย่างรวดเร็วจนพื้นดินแตกกระจาย เธอมองไปที่หลินเวียนซึ่งถูกน้ำมัดแขนขาไว้ในท่ายืน ใบหน้าทุกข์ทรมานจนใกล้สลบเธอกัดฟ

....หลินเซียนค่อยๆเดินเข้าไปในถ้ำ ส่วนลึกที่สุดและมืดไร้แสงตะเกียง หญิงชรานั่งขันเข่าขดตัวอย่างหวาดกลัว นี่ถ้าไม่บอกว่าเธอคือบรรพาจารย์ผู้อยู่จุดสูงสุดอันดับ 1 ของมนุษย์ คงไม่มีใครเชื่อสภาพเธอในตอนนี้แน่นอนหลินเซียนเดินเข้าไปหาตั้งใจจะปลอบใจ แต่ ปราณน้ำกรดก็พุ่งเข้ามาจะทำร้ายหลินเซียนดีว่าหลินเซียนมีสติ เขาใช้ม่านวารีพิทักษ์ออกมาคุ้มกันได้ทัน แต่กำแพงนั้นก็เกิดฟองฟู่ๆขึ้นด้วยความแรงของกรดหญิงชราตกใจรีบขอโทษหลินเซียน หลินเซียนก็อบกไม่เป็นไร ข้ารู้ว่าท่านไม่ได้ตั้งใจหลินเซียนนั่งเป็นเพื่อน เขาเรียกไฟออกมา (หลินเซียนก็พอใช้ปราณไฟได้บ้าง จากที่ร่ำเรียนมาที่สำนักฮั่วน่วน จากนครไร้แสง) เป็นลูกไฟเล็กๆพอให้แสงสว่างสลัวๆหลินเซียนไม่ได้บังคับให้เธอพูด เขาหยิบหนังสือมาอ่านเล่น ใช้เวลาสักพักหญิงชราจึงเริ่มมีสติ เธอจับมือหลินเซียน"ขอบใจเจ้ามาก ที่อยู่เป็นเพื่อนข้า"หลินเซียนเพียงยิ้มบางๆโดยไม่พูดอะไร"เจ้าไม่ถามหรือว่าข้าเป็นอะไร?""เมื่อใจท่านวางความรู้สึกนั้นได้ ธรรมชาติก็คืนสู่ที่ของมัน ผู้น้อยเพียงได้เห็นเช่นนั้น…ก็เพียงพอแล้วขอรับ"หญิงชรายิ้มางๆ ก็จะนึกอะไรออกและถามหลินเซียนว่า"เจ้า

....ลานประลองยุทธใหญ่แห่งเมืองกว่างโจวปูด้วยศิลา รอยแตกร้าวจากการประลองนับสิบปีซ้อนทับกันราวบาดแผลเก่าวันนี้มันจะถูกจารึกด้วยเลือดใหม่เด็กขอทานผู้หนึ่งยืนอยู่กลางลาน ลมพัดผ่าน ชายเสื้อขาด ๆ ของเขาสะบัดเบา ๆ เผยให้เห็นข้อมือผอมบาง แต่มั่นคงราวเหล็กกล้าชี่เฟิงเขาไม่ยืนท่ากระบี่ ไม่ตั้งลมปราณ ไม่แม้แต่จะเผยพลัง เหมือนคนที่ไม่มีอะไรให้เสียฝั่งตรงข้าม หลี่ต้วนอิง ก้าวออกมา กระบี่เหล็กดำในมือสะท้อนแสงอาทิตย์ ลมปราณพวยพุ่งออกจากฝ่าเท้า ทำให้ฝุ่นรอบตัวลอยขึ้นเป็นวง"หึ! เสนียดข้าเหลือเกิน!"หลี่ต้วนอิงเอ่ยเสียงเรียบ“ไปซะ! ที่นี่ไม่ใช่ที่ของขอทาน!”เสียงฆ้องเริ่มต้นดังขึ้นก้อง!หลี่ต้วนอิงขยับก่อน หนึ่งก้าว ร่างหายไปจากตำแหน่งเดิมฉัวะ!กระบี่ฟันจากด้านข้าง เร็ว รุนแรง และแม่นยำ เป็นกระบี่สายสังหารที่ไม่เปิดช่องว่างให้ตั้งตัวแต่ชี่เฟิง… เอนตัวหลบ คมกระบี่เฉียดปลายผม เส้นผมขาดปลิวร่วงผู้ชมอ้าปากค้าง นี่ไม่ใช่การหลบแบบคนไร้ฝีมือ แต่เป็นการอ่านจังหวะล่วงหน้าหลี่ต้วนอิงไม่หยุด กระบี่สองฟัน สามฟัน สี่ฟัน แต่ละฟันต่อเนื่องราวคลื่นซัด พื้นหินแตกร้าวเป็นเส้นยาวเคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!ในที่สุด

(วันที่ 3) รุ่งอรุณยังไม่ทันโผล่พ้นขอบฟ้า ไป๋เยว่หลิงมาปลุกเด็กขอทานให้ตื่น เขาพูดครั้งเดียวด้วยเสียงเย็นชาว่า"2 วันนี้ ถ้าเจ้าพลาด ข้าจะฆ่าเจ้า"เด็กชายมองแววตานั้นแล้วรู้สึกกลัวมาก เขาจึงยอมแต่โดยดีเรื่องน่าแปลกคือเยว่หลิงให้เลี่ยหยางกลับเข้าไปในเมืองก่อน ส่วนตัวเขาจะอยู่กับเด็กขอทานเพียง 2 คน ซึ่งตอนแรกเลี่ยหยางก็งอแงง แต่เยว่หลิงแววตาจริงจังมาก เลี่ยหยางเลยไม่อยากขัดใจ และขึ้นม้ากลับเข้ามานอนโรงแรมในเมืองแต่โดยดีคืนนั้นเลี่ยหยางถือสุราไฟเล็กขึ้นไปบนหลังคาของหอคอยสูงมองดูไปทางป่าที่มีเยว่หลิงอยู่ด้วยแววตาคิดถึง แสงจันทร์สะท้อนลงพื้นผิวต่างๆยิ่งทำให้รู้สึกว้าเหว่และโดดเดี่ยว คืนนี้เลี่ยหยางเลยดื่มเยอะจนมีอาการเมามายเล็กน้อย ก่อนที่จะกลับเข้าห้องพักและนอนไปทั้งๆที่กลิ่นสุราคลุ้งไปหมดและแล้วก็มาถึงวันแข่งขัน ที่สนามประลองคึกคักไปด้วยผู้คนมากมายแห่แหนกันมาดู มีทั้งชาวบ้าน เศรษฐี เหล่าจอมยุทธ และขุนนางราชสำนัก ที่น่าสนใจคือมีแม่ทัพทหารบางนายมาชมการต่อสู้นี้ด้วยณ จุดรับสมัคร เลี่ยหยางยืนเก้ๆกังๆอยู่ตรงนั้นจนเจ้าหน้าที่สงสัยและรำคาญ"นี่เจ้าน่ะ!""ข้าเหรอ?""ใช่ๆ จะสมัครหรือไม่? ถ้า

ไป๋เยว่หลิงนั่งจิบชาดูเด็กขอทานโดนรุมต่อย แม้เขาจะพยายามสู้แค่ไหน แต่หมัดและเท้าจากคนจำนวนมากทำให้ตอบโต้ไม่ทัน แถมพออ่อนแรงโดนล็อคแขนแล้วรุมชกอีกในที่สุดเด็กขอทานก็หมดสภาพ พวกอันธพาลเอาเงินน้อยนิดในขันขอทานนั้นแล้วเดินจากไปแววตาเด็กขอทานที่นอนตะแคงหมดสภาพนั้นไม่ร้องไห้ เขากัดฟันกีอดแค้นที่ตัวเองไม่มีกำลังพอจะปกป้องตัวเองได้เกร๊ง! ทองคำก้อนโตโยนลงขันขอทานของเขา ทำเอาเด็กขอทานรีบเงยหน้าดูผู้ที่โยนมัน คุณชายชุดขาวผิวเนียนละเอียดใบหน้าราวเทพเซียน ดูปุ๊บบก็รู้เลยว่าเป็นพวกชาติตระกูลดี"ขายตัวให้ข้า 4 วัน" ไป๋เยว่หลิงพูด"ได้!" เด็กขอทานมองตาเยว่หลิงเขม็งและตอบเลี่ยหยางแพลมมาถามขัดจังหวะ"เจ้าหนู เจ้าไม่กลัวพวกพี่เอาเจ้าไปทำมิดีมิอร้ายหรือ?""แล้วตอนนี้ข้ายังจะมีอะไรต้องเสียอีกล่ะ?""คนรวยอย่างพวกเจ้าอยากจะเอาร่างกายนี้ไปทำอะไรก็เชิญ!"เคร๊ง!ดาบเลี่ยหยางถูกเยว่หลิงดึงออกมาจากเอวโยนให้เด็กขอทาน"ข้าต้องยกชาคำนับเจ้าเป็นอาจารย์ไหม?""จอกชาแค่พิธี ถ้าใจเจ้าไม่ยอมรับ มันก็แค่พิธีงี่เง่า"เยว่หลิงหันหลันเดินออกไป"ถือดาบแล้วตามข้ามา"ณ สถานที่แห่งหนึ่งของเมืองกว่างโจวที่กว้างใหญ่ ไป๋เยว่ห

.....มหานครกว่างโจว ประตูทะเลใต้ของแผ่นดิน แม่ไม่ใช่เมืองชายแดน แต่คือประตูการค้า ที่เปิดสู่โลกภายนอกมาตั้งแต่โบราณตั้งอยู่ริมแม่น้ำจูเจียงที่กว้างใหญ่ ราวกับรู้ดีว่ามันแบกความมั่งคั่งของแผ่นดินทั้งภาคใต้ไว้ตัวเมืองล้อมด้วยกำแพงหินหนา คูน้ำรอบเมืองเชื่อมต่อกับแม่น้ำโดยตรง ถนนหลักปูด้วยหินสีคล้ำจากการเหยียบย่ำหลายร้อยปีซอยย่อยคดเคี้ยวแคบ ลึก และอับชื้น เหมาะแก่การค้า…และการหายตัวไปของคนเรือนอาคารส่วนใหญ่เป็นไม้ หลังคากระเบื้องโค้งต่ำ ออกแบบให้รับลมทะเลและระบายความชื้นกว่างโจวคือเมืองที่พ่อค้าจากเปอร์เซีย อาหรับ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เดินปะปนกับพ่อค้าจีนภาษาในตลาดไม่เคยเป็นภาษาเดียว เงินตรา ข่าวลือ และคนแปลกหน้า ไหลเวียนเร็วกว่าแม่น้ำกลางวันเป็นเมืองดูมีชีวิต เสียงเจรจาซื้อขาย กลิ่นชา เครื่องเทศ ผ้าไหม และเกลือทะเลส่วนกลางคืน เมืองเปลี่ยนหน้า โรงน้ำชาแปรเป็นที่พบปะ ท่าเรือกลายเป็นจุดลักลอบ และกฎหมายอ่อนแรงลงตามแสงตะเกียง"ที่ใดเงินไหลแรง ที่นั่นคุณธรรมต้องว่ายน้ำเก่ง"กว่างโจวไม่ใช่เมืองที่คนเท่าเทียม พ่อค้ารวยกว่าขุนนางบางตำแหน่งขุนนางพึ่งพาพ่อค้า ยุทธภพแทรกซึมอยู่ตามท่าเรือ

....คืนนี้หิมะตกลงมาไม่ขาดสาย ราวกับสวรรค์ตั้งใจจะลบเลือนร่องรอยทุกสิ่ง ป่าใหญ่เงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดผ่านกิ่งสนแห้ง และเสียงหิมะที่ร่วงลงจากหลังคากระท่อมไม้ทีละก้อน กระท่อมที่หญิงชรานั่งบนรถเข็นหลังนี้ทั้งเก่า ทรุดโทรม แต่ยังดีที่โครงสร้างไม้นั้นแข็งแรงดีไป่เยว่หลิงถอดเสื้อนอนบนนอนบนเตียงไม้ใจเขาเหมือนหัวใจของใครบางคนที่แม้จะแตกสลาย เตาไฟอุ่นๆไม่ได้ทำให้ความหนาวเย็นในใจอบอุ่นขึ้นเลย มือของเขาจิกเข้าไปที่ผิวเนื้อตนเองจนมีรอยเลือด เปลวไฟส่องสะท้อนดวงตาที่ไร้ประกาย ราวกับแสงทั้งหมดในชีวิตเขา ถูกฝังกลบไปพร้อมกับร่างของผู้ใหญ่ที่จากไปอย่างไม่เป็นธรรมความตายอาจไม่ได้น่ากลัว เท่ากับการจากไปโดยไม่ทันได้บอกลา โดยทิ้งสิ่งต่างๆมากมายทิ้งไว้ให้ผู้ที่ยังมีชีวิตเลี่ยหยางยืนมองดูเยว่หลิงอยู่ข้างๆ แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง แผ่นหลังนั้น ร่างผอมบางนั้น ปกติเจ้าก้เย็นชาไม่เปิดใจรับผู้ใดอยุ่แล้ว แต่บัดนี้เจ้าดูแข็งทื่อราวกับรูปสลักจากน้ำแข็งเสียแล้วเลี่ยหยางรู้ดี คำพูดในยามนี้ไร้ความหมาย การปลอบโยนที่ดีที่สุด คือ.....เขาวางฟืนเพิ่มลงในเตาไฟ เสียงไม้แตกดังขึ้นเล็กน้อย ไฟลุกโชนขึ้นอีกครั้ง

"ที่นี่ที่ไหน?""นรก?""ยมโลก?""เลี่ยหยางเจ้าจะไปไหน? ทำไมเจ้าจึงใส่ชุดคนตาย""อย่าไป นี่แม่น้ำหวังชวน เจ้าอย่าเดินตามวิญญาณพวกนั้นไป""เลี่ยหยาง!"ไป๋เยว่หลิงลืมตาโพรง ตะโกนสุดเสียง แล้วความเจ็บปวดก็เข้ามา เขามองที่ลำตัวและแขน มีผ้าพันแผลเต็มไปหมดเลี่ยหยางในร่างที่มีผ้าพันแผลมากมายไม่ต่างกัน รีบวิ่งเข้ามาหาและสวมกอดเยว่หลิง"เจ้าฟื้นแล้วหลิงหลิง" เขากอดพลางร้องไห้ไปด้วย"ที่นี่คือที่ไหน?"แล้วร่างหญิงชราเข็นรถเข็นก็เข้ามา เธอคือผู้ที่เคยมอบเข็มให้เยว่หลิงไปนั่นเอง"ท่านผู้อาวุโส ทำไมเป็นท่าน?"หญิงชราบนรถเข็นไม่ตอบ แต่เธอเลื่อนล้อรถเข้ามาใกล้เยว่หลิงและฝังเข็มจุดต่างๆเพื่อรักษาให้"อืม อาการดีขึ้นมากแล้ว รักษาตัวอีกไม่นานก็จะหายเป็นปกติ"เลี่ยหยางเดินออกมาไปยกน้ำซุปมาให้เยว่หลิงดื่ม"เจ้ากินซุปไก่ร้อนๆนี่ก่อน ที่นี่อากาศหนาว"เยว่หลิงรับซุปไก่นั้นมาดื่ม เขาค่อยๆเป่าให้คลายร้อยแล้วค่อยๆจิบช้าๆ.....เลี่ยหยางแข็งแรงหายเร็วกว่าเยว่หลิง เขาออกไปช่วยหาฟืนและผ่าฟืนมีเติมไฟให้ทุกวัน ส่วนเยว่หลิงอาการก็ค่อยๆดีขึ้นเรื่อยๆจนในที่สุดเวลาก็ผ่านไปถึง 3 เดือน วันนี้เยว่หลิงและเลี่ยหยางหายดีร่างก