Novelas de ปัฐน์พี

.....วันนี้บรรพาจารย์เชิญหลินเซียนและซีหมิงมาที่ห้องลับของสำนัก โดยมีเจ้าสำนักและผู้อาวุโสทั้ง 5(รวมโม่อิงด้วย)ก็มาด้วย ด้านในห้องลับนั้นยังมีห้องลับซ้อนอีกชั้นเป็นบันไดทางลงไปด้านล่าง เจ้าสำนักใช้ปราณไฟของตนจุดดวงไฟอ่อนๆพอให้แสงสว่างนำทางบรรพาจารย์จื่ออิงผู้เป็นอาจารย์ด้วยท่าทีนอบน้อมเมื่อลงมาถึงข้างล่าง ชายชราปัดมือทีเดียวก็มีไฟลุกทั้งหมดบริเวณจุดตั้งกระถางคบเพลิงข้างกำแพงจนสว่าง แล้วเขาก็ใช้กุญแจไขกำแพงเพื่อเปิดอีกชั้นหนึ่งบ่งว่าสิ่งที่อยู่ข้างในนี้สำคัญมาก ถึงซ่อนไว้หลายชั้นเช่นนี้ด้านในคือดวงจิตปฐมเป็นคล้ายของเหลวสีดำ มันลอยอยู่เหนือแท่นหินทรงกระบอกเล็กๆ หลินเซียนมองสิ่งนั้นแล้วก็พูดว่า "สิ่งนี้มีพลังมาร"ผู้เฒ่าจื่ออิงตอบ "ใช่ขอรับ นี่คือจิตมาร"ภาพหลินเซียนนึกถึงจิตมารที่ลวงหลอกเขาสารพัดที่วังพฤกษาแห่งความว่างทำให้เขามองจิตมารนี้อย่างไม่ไว้ใจ จนโม่อิงสังเกตุเห็นแววตาระแวงของหลินเซียนเลยอดพูดไม่ได้"ไม่ต้องระแวงขนาดนั้นก็ได้ เผ่ามารนิสัยดีก็มีเหอะ" (อย่างเช่นข้านี่ไง)หลินเซียนก็เลยคิด มันก็จริงจิตมารนี้ไม่เหมือนเจ้าตัวก่อนที่ข้าเจอมาเลย มันดูสงบนิ่งมาก แล้ว....ทำไมมันถึงดูเห

....บรรพาจารย์จื่ออิงเหาะไปราชวังครั้งเดียวทุกอย่างก็เรียบร้อย และให้หวังอันจบการศึกษาอยู่ที่วังไม่ต้องกลับสำนักอีกแล้ว พอบรรพาจารย์กลับมาที่สำนักก็อนุญาตให้ผู้ชนะทั้ง 4 เข้าพบ(คู่หวังอัน-หลินเซียน ไม่มีผู้ชนะ)เมื่อผู้ชนะทั้ง 4 คนเข้ามาในห้องเล็กๆด้านในเพื่อถกปรัชญาเต๋ากับท่านบรรพาจารย์ แต่ทุกคนก็ต้องแปลกใจเมื่อท่านบรรพาจารย์เดินเข้ามาพร้อมหลินเซียน"พวกเจ้าจงศึกษาเต๋าจากท่านผู้นี้""ต่ะ...แต่....เจ้านี่มันแค่เด็กใหม่ แถมระดับต่ำกว่าพวกข้า" ศิษย์พี่คนที่ 1 พุดด้วยความไม่พอใจหลินเซียนยิ้ม และตอบไปว่า“ข้าก็เพียงศิษย์ใหม่จริงดังที่ท่านว่า...เพียงแต่บางครั้ง เด็กใหม่ ก็อาจมองเห็นสิ่งที่คนยืนอยู่สูงมองไม่เห็น”"ความรู้เต๋าอันต่ำต้อยของเจ้าจะเอาอะไรมาสอนข้าได้?" ศิษย์พี่คนที่ 2 สบประมาทหลินเซียนตอบด้วยใบหน้ายิ้มเช่นเดิม“เต๋าไม่เคยเป็นสิ่งที่ต้องสอน มีเพียงสิ่งที่ต้องตระหนัก”“หากพวกท่านยังมองเต๋าด้วยความหยิ่ง... เต๋าก็จะปิดตาท่านไว้”ศิษย์พี่คนที่ 3 เลยลองภูมิ "งั้นข้าขอสอบถามเจ้าบ้าง"“เต๋าอยู่ที่ใด? หากมันมีอยู่จริง เจ้าจงชี้ให้ข้าดูสิว่า เต๋านั้นอยู่ตรงไหน!”หลินเซียนนิ่งอยู่ครู่หน

.....คุกที่สำนักฮั่วน่วนนี้ช่างไม่ต่างอะไรจากคุกของสำนักอวิ๋นเจิ้งที่ข้าเคยศึกษาเลย มันทั้งมืดทั้งชื้น กลิ่นสนิมเลือดในคุกใต้ดินนั่นข้าเคยสัมผัสมันมาแล้วอย่างเดียวดายใต้คุกแบบนี้ หลินเซียนค่อยๆก้าวเดินลงไปในคุกใต้ดิน โดยไม่มีผู้ใดเฝ้า ทุกคนจงใจเปิดทางให้หลินเซียนปล้นนักโทษศิษย์พี่ซีหมิง ท่านยังโชคดีกว่าข้า ครั้งนั้นหลังจากข้าถูกโบย 40 ไม้เท่ากับท่าน ก็ถูกลากมาขังที่คุกโดยไม่มีใครเหลียวแลแต่....ท่าน คนในสำนักนี้ต่างรักท่าน แม้พวกเขาจะยอมแพ้ต่ออำนาจ ไอ้หวังอันนั่น ไม่ต่างจากไอ้อ้วนหลิวเซี่ยงที่ใส่ร้ายข้าเลย หลินเซียนเดินไปคิดถึงอดีตไปเมื่อลงมาถึงด้านล่าง คุกที่นี่ไม่มีผู้ใดถูกขังอยู่นอกจากซีหมิง เขาไม่ได้ถูกโซ่ล่ามไว้แต่อย่างใด เขานั่งลงขัดสมาธิอยู่กับพื้นฟาง ข้างๆมีผู้เฒ่าผมหงอกสวมใส่ชุดสำนักสีดำที่มีลวดลายสวยงามเช่นเดียวกับพวกผู้อาวุโส เขากำลังค่อยๆใส่ยาด้านหลังให้ซีหมิงอยู่ หลินเซียนจึงยืนนิ่งๆมองเขาเฉยๆจากด้านหลัง ไม่รบกวน "หลินเซียนเจ้ามาแล้วรึ?" ซีหมิงเหลือบเห็นหลินเซียนก็ร้องด้วยความดีใจชายชราจึงหันมามองแล้วเขาก็คำนับหลินเซียน"ขอบพระคุณท่านมากที่ยังเมตตาไม่ทำลายสำนักและแคว้

ก๊อกๆ"ศิษย์พี่ ข้าเอง หลินเซียน ข้าเข้าไปได้ไหม?"ไม่มีเสียงตอบ หลินเซียนเลยเปิดเข้าไป เขาเห็นซีหมิงนั่งชันเขาขดตัวอยู่มุมห้อง มีแค่ตะเกียงไฟสลัวๆดวงเดียวพอให้เห็นหน้า เปลวไฟในตะเกียงแกว่งไปมาอย่างน่าประหลาดทั้งๆที่ไม่มีลมในห้องนี้"ท่านเป็นอะไรมากไหม? อย่าทำแบบนี้สิ ข้าเป็นห่วง""หลินเซียน....ข้า.....ข้า...."หลินเซียนเข้าไปใกล้ๆ "แบร่!"ซีหมิงหันหน้ามีแล่บลิ้นให้ตุ๊งแช่ หลินเซียนตกใจจนผงะ"ฮ่าๆ สำเร็จๆ ไอ้หล่อกลัวแล้วๆ""เล่นบ้าอะไรเนี่ยศิษย์พี่! ข้าหลงเป็นห่วงอุตส่าห์รีบมาดู"โทษที ข้าแค่ปวดหัวนิดหน่อยเลยกลับมาก่อนน่ะ ว่าแต่....ผลการแข่งขันเป็นยังไงบ้าง?"หลินเซียนยกแขนชูกล้ามเล็กๆ "ชนะสิ ไม่ขายหน้าท่านอยู่แล้ว"ซีหมิงยิ้มดีใจ "ว้าว! เจ้าเข้า 10 อันดับแรกจนได้ เก่งโคตรๆ ใครจะไปคิดว่าแค่ระดับพื้นฐานปราณขั้นต้นจะมาได้ไกลขนาดนี้""ใช่! เหลืออีกแค่รอบเดียวข้าก็จะติด 1 ใน 5 ได้พบบรรพาจารย์จื่ออิงได้แล้ว!""สู้ๆนะ ขอให้เจ้าสมหวัง""แต่...ถ้าชนะอีกรอบได้แล้ว รอบหลังจากนั้นเจ้ายอมแพ้เถอะนะ สู้ไม่ไหวหรอก 5 คนที่เหลือนั่นปราณไฟโหดๆทั้งนั้น เกราะข้าป้องกันไม่ได้แล้ว""ข้าก็คิดเหมือนท่านศิษย

....คืนนี้ศิษย์พี่ซีหมิงมาหาหลินเซียนเพื่อช่วยวางแผนสำหรับการต่อสู้รอบที่ 2"พรุ่งนี้เจ้าต้องสู้กับไอ้อ้วนซือหม่า พุงใหญ่ๆนั่นทำให้มันขี้เกียจเคลื่อนไหว""แต่มันสามารถสร้างลูกไฟลอยบนฟ้าพุ่งใส่เข้าได้หลายสิบลูกจากทุกมุม ในขณะที่มันนั่งแคะขี้มูกอยู่""ประมาทไม่ได้" ซีหมิงสอนหลินเซียน"งั้นใช้โล่ท่านบังไหวไหมล่ะ?""นั่นแหละๆ ข้ากำลังจะบอกเจ้าว่าให้ใช้โล่ป้องกันไฟ ตีฝ่าเข้าไปประชิดตัวมัน ทีนี้ก็เผด็จศึกได้ง่ายๆเลย""นี่ศิษย์พี่...""หือ? มีอะไร?""คือ....ข้าสงสัย ที่นี่เป็นนครไร้แสงอาทิตย์ ทำไมสำนักนี้....ไม่สิ! ทั้งเมืองนี้ถึงไม่บูชาราตรีนิรันดร์(จอมมารมู่เยี่ย)?"ซีหมิงทำหน้าครุ่นคิด แล้วจึงตอบ"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันนะ ที่นี่มีพวกมาร ลูกครึ่งมาร อยู่ร่วมกับมนุษย์ก็จริง แต่ไม่เห็นจะมีใครบูชาจอมมารมู่เยี่ยนั่นเลยนะ"หลินเซียนทำหน้าครุ่นคิดบ้าง เพราะตอนแรกเขาคิดว่านครไร้แสงนี้จะคล้ายๆเมืองมารใต้ดินที่เขาเคยไปซะอีก แต่ที่ไหนได้เป็นแคว้นธรรมดาๆที่แค่ไม่มีแสงอาทิตย์ก็เท่านั้นเองซีหมิงเห็นหลินเซียนทำหน้าเครียดเขาเลยเข้ามาตบไหล่หลินเซียนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม"ฮ่าๆ คิดมากเดี๋ยวหน้าหล่อๆจะมีตีนกานะ

....หายไป 3 วันแล้วรุ่นพี่ซีหมิงก็มาหาหลินเซียนตั้งแต่ไก่โห่"ตื่นเร็วๆไอ้หน้าหล่อ จะนอนขี้เกียจไปอีกนานแค่ไหนกัน!""ศิษย์พี่.....โห.....นี่มันเช้ามากเลยนะ! ข้าไม่ได้ขี้เกียจสักหน่อย" หลินเซียนตอบแบบงัวเงียแล้วศิษย์พี่ซีหมิงก็โชวอาวุธเซียน"เอ้านี้! โล่กันไฟ!"หลินเซียนมองที่โล่เก่าๆอันนั้น มันทำมาจากไม้บางๆผุๆ ซึ่งซีหมิงเห็นหลินเซียนมองแบบดูแคลน เขาก็ฉุนแล้วพูดว่า"เห้ยๆ อย่าดูถูกโล่นี้เชียวนะ เนี่ยอ่ะ! สมบัติสุดหวงของข้าเลย เห็นแบบนี้มันป้องกันได้ถึงไฟระดับ 57 เลยนะเว้ย""ระดับ 57?" หลินเซียนทำหน้างง"อ้อๆ ข้าลืมไปว่าเจ้าเป็นปราณธาตุน้ำ" แล้วซีหมิงก็อธิบายให้ฟัง สรุปได้ว่า "ไฟ" เผ่ามนุษย์นั้นมีการกำหนดระดับความร้อนและความรุนแรงไว้ระดับ 1 - 100 โดยปกติแล้วเซียนระดับ 1 รวมปราณจะได้ไฟระดับ 1 - 6 ได้ส่วนระดับ 2 พื้นฐานปราณจะใช้ไฟระดับ 7 - 33 ได้ระดับ 3 แกนปราณจะใช้ไฟระดับ 34 - 60 ระดับ 4 หยวนอิง(วิญญาณแรกกำเนิด)จะใช้ไฟระดับ 61 - 87 ได้ระดับ 5 หลิงเฉิง(วิญญาณสมบูรณ์) จะใช้ไฟระดับ 88 - 96 ได้ระดับ 6 เสินหุ่น(วิญญาณเทวะ)จะใช้ไฟระดับ 97 - 99 ได้ระดับ 7 เจินเสิน(เทวะแท้จริง) ที่ไม่ม

....ลานประลองยุทธใหญ่แห่งเมืองกว่างโจวปูด้วยศิลา รอยแตกร้าวจากการประลองนับสิบปีซ้อนทับกันราวบาดแผลเก่าวันนี้มันจะถูกจารึกด้วยเลือดใหม่เด็กขอทานผู้หนึ่งยืนอยู่กลางลาน ลมพัดผ่าน ชายเสื้อขาด ๆ ของเขาสะบัดเบา ๆ เผยให้เห็นข้อมือผอมบาง แต่มั่นคงราวเหล็กกล้าชี่เฟิงเขาไม่ยืนท่ากระบี่ ไม่ตั้งลมปราณ ไม่แม้แต่จะเผยพลัง เหมือนคนที่ไม่มีอะไรให้เสียฝั่งตรงข้าม หลี่ต้วนอิง ก้าวออกมา กระบี่เหล็กดำในมือสะท้อนแสงอาทิตย์ ลมปราณพวยพุ่งออกจากฝ่าเท้า ทำให้ฝุ่นรอบตัวลอยขึ้นเป็นวง"หึ! เสนียดข้าเหลือเกิน!"หลี่ต้วนอิงเอ่ยเสียงเรียบ“ไปซะ! ที่นี่ไม่ใช่ที่ของขอทาน!”เสียงฆ้องเริ่มต้นดังขึ้นก้อง!หลี่ต้วนอิงขยับก่อน หนึ่งก้าว ร่างหายไปจากตำแหน่งเดิมฉัวะ!กระบี่ฟันจากด้านข้าง เร็ว รุนแรง และแม่นยำ เป็นกระบี่สายสังหารที่ไม่เปิดช่องว่างให้ตั้งตัวแต่ชี่เฟิง… เอนตัวหลบ คมกระบี่เฉียดปลายผม เส้นผมขาดปลิวร่วงผู้ชมอ้าปากค้าง นี่ไม่ใช่การหลบแบบคนไร้ฝีมือ แต่เป็นการอ่านจังหวะล่วงหน้าหลี่ต้วนอิงไม่หยุด กระบี่สองฟัน สามฟัน สี่ฟัน แต่ละฟันต่อเนื่องราวคลื่นซัด พื้นหินแตกร้าวเป็นเส้นยาวเคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!ในที่สุด

(วันที่ 3) รุ่งอรุณยังไม่ทันโผล่พ้นขอบฟ้า ไป๋เยว่หลิงมาปลุกเด็กขอทานให้ตื่น เขาพูดครั้งเดียวด้วยเสียงเย็นชาว่า"2 วันนี้ ถ้าเจ้าพลาด ข้าจะฆ่าเจ้า"เด็กชายมองแววตานั้นแล้วรู้สึกกลัวมาก เขาจึงยอมแต่โดยดีเรื่องน่าแปลกคือเยว่หลิงให้เลี่ยหยางกลับเข้าไปในเมืองก่อน ส่วนตัวเขาจะอยู่กับเด็กขอทานเพียง 2 คน ซึ่งตอนแรกเลี่ยหยางก็งอแงง แต่เยว่หลิงแววตาจริงจังมาก เลี่ยหยางเลยไม่อยากขัดใจ และขึ้นม้ากลับเข้ามานอนโรงแรมในเมืองแต่โดยดีคืนนั้นเลี่ยหยางถือสุราไฟเล็กขึ้นไปบนหลังคาของหอคอยสูงมองดูไปทางป่าที่มีเยว่หลิงอยู่ด้วยแววตาคิดถึง แสงจันทร์สะท้อนลงพื้นผิวต่างๆยิ่งทำให้รู้สึกว้าเหว่และโดดเดี่ยว คืนนี้เลี่ยหยางเลยดื่มเยอะจนมีอาการเมามายเล็กน้อย ก่อนที่จะกลับเข้าห้องพักและนอนไปทั้งๆที่กลิ่นสุราคลุ้งไปหมดและแล้วก็มาถึงวันแข่งขัน ที่สนามประลองคึกคักไปด้วยผู้คนมากมายแห่แหนกันมาดู มีทั้งชาวบ้าน เศรษฐี เหล่าจอมยุทธ และขุนนางราชสำนัก ที่น่าสนใจคือมีแม่ทัพทหารบางนายมาชมการต่อสู้นี้ด้วยณ จุดรับสมัคร เลี่ยหยางยืนเก้ๆกังๆอยู่ตรงนั้นจนเจ้าหน้าที่สงสัยและรำคาญ"นี่เจ้าน่ะ!""ข้าเหรอ?""ใช่ๆ จะสมัครหรือไม่? ถ้า

ไป๋เยว่หลิงนั่งจิบชาดูเด็กขอทานโดนรุมต่อย แม้เขาจะพยายามสู้แค่ไหน แต่หมัดและเท้าจากคนจำนวนมากทำให้ตอบโต้ไม่ทัน แถมพออ่อนแรงโดนล็อคแขนแล้วรุมชกอีกในที่สุดเด็กขอทานก็หมดสภาพ พวกอันธพาลเอาเงินน้อยนิดในขันขอทานนั้นแล้วเดินจากไปแววตาเด็กขอทานที่นอนตะแคงหมดสภาพนั้นไม่ร้องไห้ เขากัดฟันกีอดแค้นที่ตัวเองไม่มีกำลังพอจะปกป้องตัวเองได้เกร๊ง! ทองคำก้อนโตโยนลงขันขอทานของเขา ทำเอาเด็กขอทานรีบเงยหน้าดูผู้ที่โยนมัน คุณชายชุดขาวผิวเนียนละเอียดใบหน้าราวเทพเซียน ดูปุ๊บบก็รู้เลยว่าเป็นพวกชาติตระกูลดี"ขายตัวให้ข้า 4 วัน" ไป๋เยว่หลิงพูด"ได้!" เด็กขอทานมองตาเยว่หลิงเขม็งและตอบเลี่ยหยางแพลมมาถามขัดจังหวะ"เจ้าหนู เจ้าไม่กลัวพวกพี่เอาเจ้าไปทำมิดีมิอร้ายหรือ?""แล้วตอนนี้ข้ายังจะมีอะไรต้องเสียอีกล่ะ?""คนรวยอย่างพวกเจ้าอยากจะเอาร่างกายนี้ไปทำอะไรก็เชิญ!"เคร๊ง!ดาบเลี่ยหยางถูกเยว่หลิงดึงออกมาจากเอวโยนให้เด็กขอทาน"ข้าต้องยกชาคำนับเจ้าเป็นอาจารย์ไหม?""จอกชาแค่พิธี ถ้าใจเจ้าไม่ยอมรับ มันก็แค่พิธีงี่เง่า"เยว่หลิงหันหลันเดินออกไป"ถือดาบแล้วตามข้ามา"ณ สถานที่แห่งหนึ่งของเมืองกว่างโจวที่กว้างใหญ่ ไป๋เยว่ห

.....มหานครกว่างโจว ประตูทะเลใต้ของแผ่นดิน แม่ไม่ใช่เมืองชายแดน แต่คือประตูการค้า ที่เปิดสู่โลกภายนอกมาตั้งแต่โบราณตั้งอยู่ริมแม่น้ำจูเจียงที่กว้างใหญ่ ราวกับรู้ดีว่ามันแบกความมั่งคั่งของแผ่นดินทั้งภาคใต้ไว้ตัวเมืองล้อมด้วยกำแพงหินหนา คูน้ำรอบเมืองเชื่อมต่อกับแม่น้ำโดยตรง ถนนหลักปูด้วยหินสีคล้ำจากการเหยียบย่ำหลายร้อยปีซอยย่อยคดเคี้ยวแคบ ลึก และอับชื้น เหมาะแก่การค้า…และการหายตัวไปของคนเรือนอาคารส่วนใหญ่เป็นไม้ หลังคากระเบื้องโค้งต่ำ ออกแบบให้รับลมทะเลและระบายความชื้นกว่างโจวคือเมืองที่พ่อค้าจากเปอร์เซีย อาหรับ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เดินปะปนกับพ่อค้าจีนภาษาในตลาดไม่เคยเป็นภาษาเดียว เงินตรา ข่าวลือ และคนแปลกหน้า ไหลเวียนเร็วกว่าแม่น้ำกลางวันเป็นเมืองดูมีชีวิต เสียงเจรจาซื้อขาย กลิ่นชา เครื่องเทศ ผ้าไหม และเกลือทะเลส่วนกลางคืน เมืองเปลี่ยนหน้า โรงน้ำชาแปรเป็นที่พบปะ ท่าเรือกลายเป็นจุดลักลอบ และกฎหมายอ่อนแรงลงตามแสงตะเกียง"ที่ใดเงินไหลแรง ที่นั่นคุณธรรมต้องว่ายน้ำเก่ง"กว่างโจวไม่ใช่เมืองที่คนเท่าเทียม พ่อค้ารวยกว่าขุนนางบางตำแหน่งขุนนางพึ่งพาพ่อค้า ยุทธภพแทรกซึมอยู่ตามท่าเรือ

....คืนนี้หิมะตกลงมาไม่ขาดสาย ราวกับสวรรค์ตั้งใจจะลบเลือนร่องรอยทุกสิ่ง ป่าใหญ่เงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดผ่านกิ่งสนแห้ง และเสียงหิมะที่ร่วงลงจากหลังคากระท่อมไม้ทีละก้อน กระท่อมที่หญิงชรานั่งบนรถเข็นหลังนี้ทั้งเก่า ทรุดโทรม แต่ยังดีที่โครงสร้างไม้นั้นแข็งแรงดีไป่เยว่หลิงถอดเสื้อนอนบนนอนบนเตียงไม้ใจเขาเหมือนหัวใจของใครบางคนที่แม้จะแตกสลาย เตาไฟอุ่นๆไม่ได้ทำให้ความหนาวเย็นในใจอบอุ่นขึ้นเลย มือของเขาจิกเข้าไปที่ผิวเนื้อตนเองจนมีรอยเลือด เปลวไฟส่องสะท้อนดวงตาที่ไร้ประกาย ราวกับแสงทั้งหมดในชีวิตเขา ถูกฝังกลบไปพร้อมกับร่างของผู้ใหญ่ที่จากไปอย่างไม่เป็นธรรมความตายอาจไม่ได้น่ากลัว เท่ากับการจากไปโดยไม่ทันได้บอกลา โดยทิ้งสิ่งต่างๆมากมายทิ้งไว้ให้ผู้ที่ยังมีชีวิตเลี่ยหยางยืนมองดูเยว่หลิงอยู่ข้างๆ แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง แผ่นหลังนั้น ร่างผอมบางนั้น ปกติเจ้าก้เย็นชาไม่เปิดใจรับผู้ใดอยุ่แล้ว แต่บัดนี้เจ้าดูแข็งทื่อราวกับรูปสลักจากน้ำแข็งเสียแล้วเลี่ยหยางรู้ดี คำพูดในยามนี้ไร้ความหมาย การปลอบโยนที่ดีที่สุด คือ.....เขาวางฟืนเพิ่มลงในเตาไฟ เสียงไม้แตกดังขึ้นเล็กน้อย ไฟลุกโชนขึ้นอีกครั้ง

"ที่นี่ที่ไหน?""นรก?""ยมโลก?""เลี่ยหยางเจ้าจะไปไหน? ทำไมเจ้าจึงใส่ชุดคนตาย""อย่าไป นี่แม่น้ำหวังชวน เจ้าอย่าเดินตามวิญญาณพวกนั้นไป""เลี่ยหยาง!"ไป๋เยว่หลิงลืมตาโพรง ตะโกนสุดเสียง แล้วความเจ็บปวดก็เข้ามา เขามองที่ลำตัวและแขน มีผ้าพันแผลเต็มไปหมดเลี่ยหยางในร่างที่มีผ้าพันแผลมากมายไม่ต่างกัน รีบวิ่งเข้ามาหาและสวมกอดเยว่หลิง"เจ้าฟื้นแล้วหลิงหลิง" เขากอดพลางร้องไห้ไปด้วย"ที่นี่คือที่ไหน?"แล้วร่างหญิงชราเข็นรถเข็นก็เข้ามา เธอคือผู้ที่เคยมอบเข็มให้เยว่หลิงไปนั่นเอง"ท่านผู้อาวุโส ทำไมเป็นท่าน?"หญิงชราบนรถเข็นไม่ตอบ แต่เธอเลื่อนล้อรถเข้ามาใกล้เยว่หลิงและฝังเข็มจุดต่างๆเพื่อรักษาให้"อืม อาการดีขึ้นมากแล้ว รักษาตัวอีกไม่นานก็จะหายเป็นปกติ"เลี่ยหยางเดินออกมาไปยกน้ำซุปมาให้เยว่หลิงดื่ม"เจ้ากินซุปไก่ร้อนๆนี่ก่อน ที่นี่อากาศหนาว"เยว่หลิงรับซุปไก่นั้นมาดื่ม เขาค่อยๆเป่าให้คลายร้อยแล้วค่อยๆจิบช้าๆ.....เลี่ยหยางแข็งแรงหายเร็วกว่าเยว่หลิง เขาออกไปช่วยหาฟืนและผ่าฟืนมีเติมไฟให้ทุกวัน ส่วนเยว่หลิงอาการก็ค่อยๆดีขึ้นเรื่อยๆจนในที่สุดเวลาก็ผ่านไปถึง 3 เดือน วันนี้เยว่หลิงและเลี่ยหยางหายดีร่างก