บทที่ 8: วันพิพากษาบ้านใหญ่

บทที่ 8: วันพิพากษาบ้านใหญ่

แสงเงินแสงทองยามเช้าตรู่สาดส่องผ่านม่านหมอกบางหลังค่ำคืนพายุฝน ยอดไม้ใบหญ้าตามแนวถนนใหญ่ยังคงชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำค้าง

ขบวนรถตู้สีดำตราโล่ของกองบังคับการปราบปรามสี่คัน และรถยนต์ของสำนักงานป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน เคลื่อนตัวเลี้ยวเข้าสู่ซอยส่วนบุคคลของตระกูลรัตนเดชาอย่างเงียบเชียบ โดยมีรถซีดานกันกระสุนคันหรูของอคินแล่นนำอยู่หัวขบวน

ภีมนั่งมองประตูรั้วอัลลอยด์สีดำขลิบทองบานยักษ์ที่ค่อยๆ ปรากฏสู่สายตา

เมื่อวานนี้ในเวลาเดียวกัน เขาเพิ่งลากกระเป๋าเดินทางก้าวพ้นธรณีประตูบานนี้ออกไปด้วยสถานะลูกชังที่ถูกขับไล่ไสส่ง คนในบ้านคิดว่าเขาเป็นเพียงเด็กหัวอ่อนที่ยอมจำนนต่อโชคชะตา หากเพียงยี่สิบสี่ชั่วโมงผ่านไป เขากำลังจะก้าวกลับเข้าไปในฐานะเจ้าของที่แท้จริง พร้อมกับเพลิงพิพากษาที่จะเผาผลาญความอยุติธรรมให้มอดไหม้

รถยนต์จอดสนิทลงหน้าบันไดหินอ่อนของคฤหาสน์ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบ้านยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบและคอมมานโดพร้อมอาวุธครบมือก้าวลงมากระจายกำลังปิดล้อมทางเข้าออกทุกจุด

อคินก้าวลงจากรถก่อน ชายหนุ่มสวมเสื้อโค้ตตัวยาวสีกรมท่าเข้ม ร่างสูงใหญ่สง่างามแผ่รังสีแห่งอำนาจที่ทำให้ทุกคนต้องยอมถอยเปิดทาง ใต้ปลายแขนเสื้อเชิ้ตคัตติ้งเนี้ยบมีผ้าพันแผลสีขาวพันกระชับรอยแผลที่ข้อมือไว้อย่างมิดชิด อคินเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ภีม มือหนายื่นออกไปรอรับอย่างคุ้นเคย

ภีมวางมือลงบนฝ่ามืออุ่น สบสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความมั่นคงของคนรัก ก่อนจะก้าวลงมายืนเคียงข้าง

เช้านี้ภีมสวมชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบสีดำสนิท ใบหน้าเรียบเนียนเชิดขึ้นเล็กน้อย แววตานิ่งสนิทดุจผืนน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น ความอ่อนแอและความโศกเศร้าเมื่อคืนถูกเก็บซ่อนไว้ใต้เกราะแห่งความเด็ดเดี่ยวอย่างสมบูรณ์

“ไปกันครับ” อคินกระชับมือเรียวเบาๆ

ทั้งสองก้าวขึ้นบันไดหินอ่อนตรงไปยังประตูบานคู่ขนาดใหญ่ นายตำรวจระดับพันตำรวจเอกผู้ถือหมายค้นและหมายจับเดินขนาบข้าง

กึก!

ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจ เสียงฝีเท้านับสิบคู่ก้าวย่ำลงบนพื้นหินอ่อนขัดมันวาว ดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถงใหญ่ชั้นล่าง

ภายในห้องรับแขก บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียดที่ยังไม่ทันจางหาย ธีรเดชในสภาพเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ ใต้ตาคล้ำดำจากการไม่ได้นอนทั้งคืน กำลังเดินวนเวียนกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ด้วยความเกรี้ยวกราด ขณะที่นงนุชและภวัตกำลังนั่งหน้าซีดอยู่ข้างกระเป๋าเดินทางสองใบใหญ่ที่วางเปิดอ้าอยู่บนโซฟา ด้านในเต็มไปด้วยเครื่องเพชร สมุดบัญชี พาสปอร์ต และตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินด่วนที่พวกเขากำลังพยายามขนย้ายหนี

เสียงเปิดประตูทำให้คนทั้งสามชะงักค้าง ธีรเดชลดโทรศัพท์ลง หันขวับมามองผู้บุกรุก ดวงตาที่แดงก่ำเบิกกว้างเมื่อเห็นแถวเจ้าหน้าที่ตำรวจและคนที่เดินนำหน้า

“ภีม?!” ธีรเดชตะคอกเสียงสั่น “แกพาตำรวจพวกนี้เข้ามาในบ้านฉันทำไม! คิดจะทำบ้าอะไรอีก!”

“คุณธีรเดช รัตนเดชา และนางนงนุช เลิศวณิชย์กุล ใช่ไหมครับ” นายตำรวจระดับผู้กำกับการก้าวขึ้นมาด้านหน้า ชูแผ่นกระดาษที่มีตราครุฑสีแดงสด “ผมพันตำรวจเอกวิศรุต จากกองบังคับการปราบปราม นำหมายค้นศาลอาญา และหมายจับในข้อหาร่วมกันฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน และร่วมกันฟอกเงิน เข้าจับกุมพวกคุณทั้งสองคนครับ”

คำว่า ‘ร่วมกันฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน’ ดังกึกก้องราวกับระเบิดที่ลงกลางห้อง

นงนุชหวีดร้องออกมาอย่างเสียขวัญ กล่องกำมะหยี่ใส่เครื่องเพชรในมือร่วงหล่นลงพื้น เม็ดพลอยและแหวนเพชรกระจายเกลื่อนไปตามพรม “หมายจับอะไรกัน! ฉันไม่ได้ฆ่าใคร! คุณพี่คะ ช่วยนุชด้วย ตำรวจพวกนี้มันใส่ร้ายเรา!”

“พวกแกมีหลักฐานอะไรมาจับฉัน!” ธีรเดชแผดเสียงลั่น พยายามรักษาอำนาจเดิมของตนไว้ “เมียเก่าฉันป่วยตายด้วยโรคไตวาย มีใบรับรองแพทย์ถูกต้องตามกฎหมายมาสิบปีแล้ว! ใครให้ท้ายพวกแกมาใส่ร้ายคนระดับฉัน!”

“ใบรับรองแพทย์ปลอมที่หมออดิศักดิ์เขียนขึ้นมา แลกกับเงินสิบห้าล้านบาทที่คุณสองคนโอนให้ในวันเดียวกับที่แม่ผมตายน่ะเหรอครับ?”

ภีมก้าวออกมาข้างหน้า น้ำเสียงราบเรียบเย็นยะเยือกของเขาตัดผ่านความโกลาหลจนทุกอย่างเงียบกริบ

ภีมส่งสัญญาณให้ทีมสืบสวนเปิดแฟ้มเอกสารหนาลงบนโต๊ะกลางห้อง

“นี่คือประวัติการรักษาฉบับจริงจากหมอกิตติพงศ์... ผลตรวจเลือดและเส้นผมที่ยืนยันว่ามีสารทัลเลียมสะสมในร่างกายแม่ผมจนถึงระดับอันตรายถึงชีวิต และนี่... คือรายการเดินบัญชีลับของบริษัท A.D. Medical Consulting ที่เชื่อมโยงกับ N.N. โฮลดิ้งส์ ของนงนุช”

ธีรเดชมองตัวเลขและเอกสารตรงหน้าด้วยสายตาที่พร่ามัว ริมฝีปากแห้งผากสั่นระริก

“หมอกิตติพงศ์... ไอ้หมอนั่นมันยังไม่ตายเหรอ...” นงนุชพึมพำออกมาอย่างลืมตัว ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดผวา

“ผิดหวังเหรอครับ ที่มือปืนที่คุณส่งไปเมื่อคืน ทำงานพลาด” อคินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความสมเพช ชายหนุ่มก้าวมายืนซ้อนหลังภีม ทอดสายตามองคนร้ายทั้งสองด้วยแววตาคมกริบ “มือปืนพวกนั้นถูกจับกุมหมดแล้ว และซัดทอดถึงคนโอนเงินค่าจ้าง ซึ่งเส้นทางการเงินมันชี้ตรงมาที่บัญชีส่วนตัวของคุณ นงนุช”

“ไม่จริง! ฉันไม่ได้ทำ!” นงนุชกรีดร้อง ถอยกู่ไปกอดภวัตที่นั่งร้องไห้ตัวสั่น “นังรัตนเดชามันกินยาตายเอง! มันรู้ตัวว่าร่างกายมันอ่อนแอ มันเลยแกล้งใส่ความพวกเรา! นังนวล! นังนวลอยู่ไหน! ออกมาช่วยฉันพูดสิ!”

นงนุชหันไปมองหาแม่บ้านเก่าแก่ที่เคยใช้เป็นเครื่องมือ หล่อนแผดเสียงเรียกป้านวลที่ยืนหลบอยู่ตรงเสาทางเดินด้านหลังห้องครัว

“นังนวล! มึงบอกตำรวจไปสิว่ามึงเป็นคนยกสำรับอาหารให้มันทุกวัน มึงเป็นคนเห็นว่ามันป่วยเอง! ถ้ากูผิด มึงก็เป็นคนวางยาเหมือนกันนั่นแหละ!”

คำขู่ฟ่อของนงนุชทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดยิ่งขึ้น ธีรเดชหันไปมองป้านวลด้วยความหวังสุดท้าย หวังจะโยนความผิดให้คนรับใช้ในบ้าน

ทว่าป้านวลกลับไม่ได้ตัวสั่นด้วยความกลัวเหมือนในอดีต หญิงชราค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากเงามืด สองมือถือกล่องเหล็กใบเก่าที่มีสนิมเกาะ ใบหน้าที่เหี่ยวย่นนองไปด้วยน้ำตา แต่แววตากลับแน่วแน่และปลอดโปร่ง

“ป้าไม่ได้เป็นคนวางยาคุณหญิงค่ะ... คุณนงนุช” ป้านวลเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือทว่าชัดเจน

ป้านวลเดินมาหยุดยืนข้างภีม เธอเปิดกล่องเหล็กออก หยิบภาพถ่ายใบเก่าสีซีดจางใบหนึ่งออกมาวางลงบนโต๊ะ

ภาพถ่ายใบนั้น... คือภาพของป้านวลในวัยสาว สวมชุดพยาบาลสีขาว ยืนอยู่ข้างเตียงคนไข้ โดยมีคุณหญิงรัตนเดชาที่กำลังอุ้มเด็กชายภีมในวัยทารกส่งยิ้มให้กล้อง ด้านหลังของภาพมีลายมือของคุณหญิงเขียนกำกับไว้อย่างประณีต

‘มอบให้นวลจันทร์... ผู้ยอมทิ้งความมืดมนเพื่อมาเป็นร่มเงาให้ลูกชายของฉัน’

ภีมมองภาพถ่ายนั้นด้วยความตกตะลึง

“ป้านวล...”

ป้านวลหันมาสบตากับภีม คุกเข่าลงกับพื้นข้างตัวเขา น้ำตาไหลรินอาบสองแก้ม

“คุณหนูคะ... ป้าต้องขอโทษคุณหนูด้วยหัวใจ ป้าเคยเป็นพยาบาลประจำคลินิกของหมออดิศักดิ์ เมื่อสิบปีก่อน นงนุชกับหมออดิศักดิ์เอาเงินก้อนโตมาบีบป้า ให้ป้าแฝงตัวเข้ามาเป็นแม่บ้านในคฤหาสน์นี้ เพื่อคอยสับเปลี่ยนขวดยาและหยดสารพิษลงในอาหารของคุณหญิง...”

เสียงสะอื้นของป้านวลทำให้ห้องโถงเงียบสงัดลงจนน่าใจหาย

“แต่คุณหญิงรู้ทันตั้งแต่สัปดาห์แรก... คุณหญิงจับป้าได้คาตาตอนที่ป้ากำลังจะหยดยาลงในถ้วยซุป แต่แทนที่คุณหญิงจะแจ้งความจับป้า คุณหญิงกลับดึงมือป้าไว้ แล้วถามว่าลูกของป้าที่ป่วยอยู่ต้องการเงินรักษาเท่าไหร่ คุณหญิงจ่ายเงินค่ารักษาให้ลูกป้าจนหายดี... ความเมตตาของคุณหญิง ทำให้ป้าก้มกราบแทบเท้าและสารภาพความจริงทั้งหมด”

ป้านวลสูดลมหายใจเข้าลึก เงยหน้าขึ้นมองนงนุชด้วยสายตาที่ไร้ความหวาดกลัวอีกต่อไป

“คุณหญิงสั่งให้ป้าแสร้งทำเป็นพวกเดียวกับคุณนงนุชต่อไป คอยรับคำสั่งและรายงานทุกความเคลื่อนไหวให้คุณหญิงทราบ ยาพิษที่คุณนงนุชส่งมาให้ ป้าเททิ้งลงท่อระบายน้ำทุกวันและเก็บตัวอย่างไว้เป็นหลักฐาน อาหารที่คุณหญิงกิน มีเพียงส่วนที่คุณหญิงจงใจฝืนกินเองเพื่อซื้อเวลา... และสิ่งสุดท้ายที่คุณหญิงสั่งเสียกับป้าไว้ ก่อนจะหมดลมหายใจ...”

หญิงชราเอื้อมมือที่สั่นเทาขึ้นมาแตะชายเสื้อของภีม

“คุณหญิงบอกว่า ‘นวล... อยู่ดูแลภีมแทนฉันนะ อย่าให้ใครเอาอาหารมีพิษมาให้ลูกฉันกิน คอยเป็นเกราะคุ้มกันให้เขาจนกว่าเขาจะเติบโตพอทวงคืนทุกอย่าง’ ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ป้าถึงต้องยอมทนโดนด่า โดนโขกสับ ยอมทำตัวเหมือนคนโง่ เพื่อจะได้อยู่ในครัว คอยทำอาหารที่ปลอดภัยให้คุณหนูกินทุกมื้อ...”

ความจริงที่เปิดเผยออกมาทำให้น้ำตาของภีมรื้นขึ้นมาอีกครั้ง

ความทรงจำในวัยเด็กสว่างวาบขึ้นมาในหัว ทุกครั้งที่นงนุชสั่งให้เขาไปกินอาหารร่วมโต๊ะ ป้านวลมักจะหาข้ออ้างดึงตัวเขาเข้าไปกินข้าวในครัวเสมอ ทุกจานข้าวต้ม ทุกแก้วน้ำที่ป้านวลยกมาให้... ล้วนแลกมาด้วยความอดทนและการปกป้องที่เงียบงันของผู้หญิงคนนี้

ภีมย่อตัวลง ประคองหญิงชราให้ลุกขึ้น “ขอบคุณครับป้า... ขอบคุณที่ดูแลผมมาตลอด”

“ไม่จริง! มึงมันคนทรยศ! นังคนใช้สารเลว!” นงนุชกรีดร้องจนแทบขาดใจ หล่อนจะพุ่งเข้ามาทำร้ายป้านวล แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจหญิงสองนายก้าวเข้ามาจับกุมตัว ล็อกแขนไพล่หลังทันที

“ปล่อยฉันนะ! ฉันไม่ไป! คุณพี่ ช่วยนุชด้วย!”

แกร๊ก!

เสียงกุญแจมือโลหะกระทบข้อมือของนงนุชดังสนั่น ตัดขาดความเย่อหยิ่งของอดีตชู้รักที่เคยเสวยสุขในบ้านหลังนี้ลงอย่างสิ้นเชิง หล่อนถูกเจ้าหน้าที่ควบคุมตัวลากออกไปทั้งน้ำตาและเสียงสาปแช่ง ภวัตที่เห็นแม่ถูกจับได้แต่นั่งกอดเข่าร้องไห้ ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงขัดขวาง

กลางห้องโถงใหญ่ เหลือเพียงธีรเดชที่ยืนเคว้งคว้าง

เมื่อเห็นว่าหลักฐานทุกอย่างมัดแน่นจนไร้ทางรอด สถาบันการเงินยึดทรัพย์ ตำรวจมีพยานปากเอก และตระกูลวรโชติเมธาเข้ามาปิดล้อมทุกเส้นทาง อำนาจ ความโลภ และเกียรติยศจอมปลอมที่เคยยึดถือก็พังทลายลงในชั่วพริบตา

ชายวัยกลางคนทรุดเข่าลงกับพื้นหินอ่อน เสียงดังตุบ

ธีรเดชคลานเข้ามาหาภีม สองมือที่สั่นเทาพยายามจะเอื้อมไปจับขากางเกงของลูกชาย น้ำตาของความพ่ายแพ้ไหลทะลักออกมาอาบใบหน้าที่เริ่มเหี่ยวย่น

“ภีม... ป๊าผิดไปแล้ว ภีมช่วยป๊าด้วยนะลูก” ธีรเดชอ้อนวอนด้วยเสียงสะอื้น น้ำเสียงที่เคยตวาดด่ากลายเป็นการร้องขอชีวิตอย่างน่าเวทนา “ป๊าถูกนงนุชมันหลอก ป๊าหน้ามืดตามัวไปเอง ป๊าไม่ได้ตั้งใจจะให้แม่แกตาย... เราเป็นพ่อลูกกันนะภีม เลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกัน แกจะใจร้ายส่งพ่อแท้ๆ เข้าคุกได้ลงคอเหรอ ให้อภัยป๊าเถอะนะลูก...”

ภีมยืนนิ่ง แผ่นหลังเหยียดตรง เขาไม่ได้ก้าวถอยหนี แต่ก้มลงมองผู้ชายที่คุกเข่าอยู่แทบเท้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

ว่างเปล่า... จนไร้ซึ่งความเกลียดชัง ไร้ซึ่งความโกรธแค้น และไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ หลงเหลืออยู่

“เลือดเนื้อเชื้อไขงั้นเหรอครับ?”

ภีมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าบาดลึกไปถึงขั้วหัวใจ

“สิบปีที่แม่นอนเจ็บปวดทรมาน เลือดเนื้อเชื้อไขที่คุณอ้าง มันไปอยู่ที่ไหน? สิบปีที่ผมต้องแอบร้องไห้ในห้องคนเดียว มองคุณประคบประหงมลูกคนใหม่ เลือดเนื้อเชื้อไขของคุณ มันเคยมีความหมายบ้างไหม?”

ธีรเดชสะอึก พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้าและสะอื้นไห้

“เลือดที่คุณบอกว่าไหลเวียนอยู่ในตัวผม... มันมีแต่ความเสียสละและความรักอันบริสุทธิ์ของแม่” ภีมสบตาพ่อแท้ๆ เป็นครั้งสุดท้าย แววตาคมกริบเด็ดเดี่ยว “มันไม่เคยมีเศษเสี้ยวความเมตตาจากคุณเลยแม้แต่หยดเดียว”

ภีมขยับขา หลบเลี่ยงมือของธีรเดชอย่างเฉียบขาด

“ในทางกฎหมายและในทางพฤตินัย... คุณไม่ใช่พ่อของผมอีกต่อไปแล้ว” ภีมเอ่ยคำพิพากษาด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งที่สุดในชีวิต “ไปชดใช้กรรมในคุกเถอะครับ คุณธีรเดช”

เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายก้าวเข้ามาดึงตัวธีรเดชขึ้นจากพื้น ใส่กุญแจมืออย่างแน่นหนา

“ภีม! อย่าทำกับป๊าแบบนี้! ภีม!”

เสียงคร่ำครวญและเสียงร้องไห้ของธีรเดชค่อยๆ ห่างออกไปตามทางเดิน ก่อนจะถูกพาตัวขึ้นรถควบคุมผู้ต้องหา เจ้าหน้าที่ ปปง. เริ่มนำเทปกระดาษสีแดงเข้ามาปิดผนึกประตูห้องทำงานและตู้เซฟ เพื่ออายัดทรัพย์สินทั้งหมดเข้าสู่กระบวนการตรวจสอบ

คฤหาสน์รัตนเดชาที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยและความอยุติธรรม บัดนี้เงียบสงัดลงอย่างแท้จริง

ภีมยืนมองห้องโถงที่ว่างเปล่า

โซ่ตรวนที่มองไม่เห็นซึ่งเคยพันธนาการหัวใจของเขามาตลอดสิบปี... แตกสลายกลายเป็นผุยผง ลมหายใจที่สูดเข้าไปในอกเบาหวิวและโปร่งโล่ง ความแค้นที่เคยเผาไหม้ได้ดับมอดลง เหลือเพียงความสงบสุขที่เฝ้ารอคอย

สัมผัสอุ่นจากมือหนาเลื่อนเข้ามากุมมือซ้ายของเขาไว้

อคินก้าวมายืนเคียงข้าง ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยคำพูดใด มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่เปี่ยมไปด้วยความภูมิใจและแววตาที่มั่นคง อคินบีบกระชับมือของภีมแน่นขึ้น ถ่ายทอดความรู้สึกว่าต่อจากนี้ไป พื้นที่ข้างกายของภีมจะมีเขาคอยยืนเคียงข้างเสมอ

ภีมหันมาสบตาอคิน ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาจากใจจริง

“จบแล้วครับพี่อคิน”

“ครับ จบแล้ว” อคินเอ่ยเสียงนุ่ม “ยินดีด้วยนะครับ... คุณประธานตัวจริง”

ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันก้าวพ้นธรณีประตูคฤหาสน์รัตนเดชาออกมา แสงแดดยามสายสาดส่องลงมากระทบผิวกายอย่างอบอุ่น เสียงไซเรนรถตำรวจค่อยๆ แผ่วจางหายไปในระยะไกล

เด็กชายที่เคยต้องยืนอยู่ในเงามืด บัดนี้ได้ก้าวออกมายืนอยู่ใต้แสงสว่างอย่างเต็มภาคภูมิ

และข้างกายของเขา... มีคนที่พร้อมจะร่วมเดินทางและสร้างอนาคตใหม่ไปด้วยกัน ตราบเท่านาน