บทที่ 74

Latest chapter

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 93

  "พี่รัญสั่งไว้เองไม่ใช่เหรอคะ ว่าห้ามถอดเด็ดขาด" นิรินตอบ ยกมือขวาขึ้นมาทาบทับลงบนหลังมือของเขาที่กำลังจับจี้มีดผ่าตัดอยู่ "รินอาบน้ำรินก็ไม่ถอดค่ะ กลัวโดนคนเผด็จการดุเอา"อารัญหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาเลื่อนปลายนิ้วหัวแม่มือเกลี่ยลงบนจี้มีดผ่าตัด ก่อนจะไล้ไปตามแนวไหปลาร้าของเธอ สัมผัสที่ทะนุถนอมและแฝงความหวงแหนอย่างลึกซึ้ง"มันไม่ใช่แค่คำสั่ง นิริน..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นความจริงจังและหนักแน่น "มันคือเครื่องหมายที่บอกว่า ไม่ว่าข้างนอกนั่นจะมีใครพยายามตั้งค่าหัวหนู หรือตระกูลหวังจะประกาศตัดขาดหนูยังไง... หนูคือคนของพี่ คือกรรมสิทธิ์ของหมออารัญ ที่ไม่มีใครมีสิทธิ์มาแตะต้อง"

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 92

  "หิวแล้วค่ะ" นิรินพยักหน้ารับอารัญจูงมือเธอเดินออกจากห้องแต่งตัว ผ่านห้องนอนที่จัดเก็บเรียบร้อย มุ่งหน้าไปยังโซนรับประทานอาหารส่วนหน้าของเพนต์เฮาส์ โต๊ะกระจกตัวยาวถูกจัดเตรียมไว้ด้วยอาหารหน้าตาน่าทานหลายอย่าง กลิ่นหอมกรุ่นของซุปเห็ดทรัฟเฟิลและสเต็กปลาแซลมอนยั่วกระเพาะอาหารที่เพิ่งเริ่มฟื้นฟูระบบย่อยให้ทำงานชายหนุ่มเลื่อนเก้าอี้ให้นิรินนั่งลง ก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม มื้ออาหารดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ไม่มีความกดดัน ไม่มีการบังคับป้อน หรือการใช้ถ้อยคำเชือดเฉือนเหมือนสัปดาห์ก่อน นิรินจัดการอาหารในจานของตัวเองได้เยอะกว่าปกติ อารัญนั่งมองการเจริญอาหารของคนตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ"เรื่องโกดังของ... เฮียหวัง" นิรินตัดสินใจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ หลังจากรวบช้อนส้อมเรียบร้อยแล้ว "คุณคินเข้ามารายงานว่าจัดการเสร็จหมดแล้วใช่ไหมคะ"อารัญชะงักมือที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม เขาวางแก้วลงบนโต๊ะ นัยน์ตาสีเข้มสบเข้ากับดวงตากลมโตของเธอ "ใช่ เผาทิ้งไม่เหลือซาก ตัดเส้นทางส่งยาของมันไปจนหมดแล้ว ตอนนี้มันก็เป็นแค่หมาจนตรอกที่หนีไปซุกหัวอยู่ที่มาเก๊า ไม่มีเงินทุน ไม่มีอำนาจก

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 91

  "พี่รัญ..." เธอเรียกเขาเสียงแผ่วเบา เอื้อมมือไปจับแขนเสื้อของเขาอารัญหันกลับมามอง นัยน์ตาที่เคยกราดเกรี้ยวใส่ลูกน้องอ่อนแสงลงเมื่อสบตากับเธอ เขาจับมือเธอที่เกาะแขนเขาอยู่ เลื่อนปลายนิ้วไปสัมผัสที่จี้รูปมีดผ่าตัดบนลำคอของเธอเบาๆ"การทำแบบนั้น... มันจะทำให้พี่รัญตกเป็นเป้าของสภานะคะ" นิรินพูดด้วยความเป็นห่วง "ลุงเสือจะไม่ยอมแน่ๆ เขาจะหาทางทำลายพี่รัญ""พี่รู้" อารัญตอบรับสั้นๆ น้ำเสียงของเขาสงบและมั่นคง "แต่มันคือราคาที่พี่ต้องจ่าย"เขาดึงร่างบอบบางของเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอด วางปลายคางลงบนกลุ่มผมสีดำสนิทของเธอ ทอดสายตามองข้ามไหล่บางออกไปยังตึกระฟ้าของเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยการแย่งชิงอำนาจ"ตระกูลหวังสร้างรอยแผลให้พี่เมื่อสิบปีก่อน และตอนนี้พวกมันพยายามจะพรากชีวิตหนูไปจากพี่..." อารัญกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ราวกับจะผนึกเธอให้ปลอดภัยอยู่ใต้ปีกของเขา "พี่จะปล่อยให้พวกมันมีอำนาจเหนือเราอีกไม่ได้ การถล่มโกดังมันคือการตัดรากถอนโคน เพื่อไม่ให้ไอ้เฮียหวังมันมีทุนกลับมาทำร้ายหนูได้อีก""แต่รินกลัว..." นิรินซบหน้าลงกับแผงอกของเขา เสียงของเธอสั่นเครือ "รินไ

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 90

  "ทำแผลเสร็จแล้วก็ไปล้างมือ แม่บ้านจัดอาหารเช้าไว้ให้ที่โต๊ะกินข้าวแล้ว กินให้หมดชาม อย่าให้พี่ต้องใช้วิธีบังคับป้อน" เขาออกคำสั่งด้วยมาดเผด็จการตามความเคยชิน แต่มุมปากกลับมีรอยยิ้มจางๆการรับประทานอาหารเช้าดำเนินไปอย่างเงียบเชียบและเรียบง่าย นิรินจัดการกับซุปใสและข้าวต้มหมูสับจนเกือบหมดชามตามคำสั่ง อารัญนั่งดื่มกาแฟและเช็กข่าวสารผ่านแท็บเล็ตอยู่ฝั่งตรงข้าม บรรยากาศภายในเพนต์เฮาส์ดูคล้ายกับชีวิตประจำวันของคู่รักธรรมดาคู่หนึ่งทว่าความสงบสุขนั้นดำรงอยู่ได้เพียงไม่นานติ๊ด... แกร๊กเสียงระบบล็อกอิเล็กทรอนิกส์ของประตูหน้าเพนต์เฮาส์ดังขึ้น ตามด้วยเสียงผลักประตูไม้เนื้อแข็งให้เปิดออก คินก้าวเข้ามาภายในโถงทางเดิน บอดี้การ์ดคนสนิทสวมเสื้อสูทสีดำตัวใหม่ทับรอยฟกช้ำและบาดแผลที่หน้าขา ท่าทางของเขาเคร่งเครียดและเป็นงานเป็นการขั้นสุดอารัญละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ต เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกระจก รังสีความคุกคามของผู้นำโลกใต้ดินกลับมาสวมทับร่างของเขาอีกครั้ง"รายงานมา" อารัญสั่งเสียงห้วนกระด้างคินเดินเข้ามาหยุดยืนห่างจากโต๊ะอาหาร ปรายตามองนิรินเล็กน้อยเ

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 89

  "ชีพจรเต้นเก้าสิบครั้งต่อนาที... เร็วไปนิด แต่จังหวะสม่ำเสมอดี การสูบฉีดเลือดไม่มีปัญหา" เขาประเมินค่าออกมาเป็นตัวเลขทางการแพทย์ด้วยความเชี่ยวชาญนิรินหลุบตาลงมองแผงอกกว้างที่โผล่พ้นรอยแยกของคอเสื้อ "ก็พี่รัญดึงรินเข้ามาใกล้ขนาดนี้... หัวใจมันก็ต้องเต้นเร็วสิคะ"คำตอบซื่อตรงของเธอทำให้อารัญหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่แทบจะไม่เคยเกิดขึ้นเลยตั้งแต่เธอรู้จักผู้ชายคนนี้ เขาปล่อยมือจากข้อมือเธอ เปลี่ยนมาโอบรอบเอวคอดไว้หลวมๆ"ปากเก่งขึ้นนะ ตั้งแต่เมื่อคืน" เขาเย้าแหย่ นัยน์ตาพราวระยับหญิงสาวหน้าร้อนผ่าว รีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อลดความประหม่าของตัวเอง สายตาของเธอเลื่อนไปหยุดอยู่ที่หัวไหล่ซ้ายของเขา รอยเลือดซึมออกมาเล็กน้อยที่ขอบพลาสเตอร์กันน้ำ"แผลพี่รัญเลือดซึมอีกแล้วนะคะ" นิรินขมวดคิ้วด้วยความกังวล "ไปทำอะไรมาคะ ทำไมมันถึงมีเลือดออก""ก็เมื่อคืนมีเด็กดื้อบางคนจิกไหล่พี่ไม่ยอมปล่อย ตอนที่พี่กำลัง...""พี่รัญ!" นิรินรีบยกมือขึ้นปิดปากเขาไว้ก่อนที่เขาจะพูดประโยคชวนหน้าแดงออกมาจนจบ เธอถลึงตาใส่ศัลยแพทย์หน้าตายที่กล้าเอาเรื่องบนเตียงมาพู

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 88

  ชายหนุ่มหลุบตาลงมองผู้หญิงที่กำลังหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขน นิรินซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่ของเขา เส้นผมสีดำสนิทแผ่กระจายปกคลุมผิวเนื้อเปลือยเปล่า ลมหายใจของเธอเข้าออกเป็นจังหวะเนิบช้าและสม่ำเสมอ บ่งบอกถึงสภาวะการพักผ่อนที่ลึกซึ้งและปราศจากความหวาดผวา หน้าอกบางขยับขึ้นลงอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีการสะดุดขาดห้วงหรือเสียงหวีดแหลมจากอาการหลอดลมตีบตันให้ต้องกังวลอีกต่อไปอารัญยกมือขวาขึ้นสอดปลายนิ้วเข้าไปในกลุ่มผมของเธอ ลูบไล้อย่างทะนุถนอมที่สุดเท่าที่ผู้ชายหยาบกระด้างอย่างเขาจะทำได้ สัมผัสถึงไออุ่นจากร่างกายของคนที่เขายอมสละทิฐิและอาณาจักรมาเฟียเพื่อแลกกับลมหายใจของเธอ'พี่รักริน... ได้ยินไหมว่าพี่รักหนู'คำสารภาพที่หลุดออกจากปากเขาเมื่อหลายชั่วโมงก่อนยังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำ มันไม่ใช่คำพูดที่เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบหรือความพลั้งเผลอ แต่เป็นความจริงที่ตกตะกอนอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจมาเฟียเถื่อนมาเนิ่นนาน เขาเคยสร้างกำแพงความเกลียดชังเพื่อกันเธอออกไป เคยใช้คำว่าของขัดดอกมาเป็นข้ออ้างในการกักขังและทำร้ายจิตใจเธอสารพัด เพียงเพราะไม่อยากยอมรับว่าลูกสาวของศัตรูมีอิทธิพลต่อหัวใจของเขามา