บทที่ 268

Bab terbaru

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 270

  "มีดผ่าตัดเล่มนี้..." นิรินลดมือข้างหนึ่งลงมาแตะที่จี้โลหะบนอกตัวเอง "มันไม่ได้หมายถึงการเข่นฆ่า หรือการข่มขู่ใครอีกต่อไปแล้วสำหรับริน แต่มันคือเครื่องหมายที่ย้ำเตือนว่า ผู้ชายที่เคยกุมชีวิตคนอื่นด้วยมีดเล่มนี้ ยอมวางมันลง... เพื่อดึงรินกลับมาหาเขา"คำพูดของเธอทะลวงผ่านแผลเป็นในใจของอารัญจนหมดสิ้น เขาเคยมองว่าการสูญเสียมือขวาและการถูกยึดใบประกอบโรคศิลปะคือตราบาปที่เขาต้องก้มหน้ายอมรับ แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับตีความความสูญเสียเหล่านั้นให้กลายเป็นความเสียสละที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอารัญยกมือซ้ายขึ้นทาบทับลงบนมือของนิรินที่ประคองแก้มเขาอยู่ เขาหลับตาลง เอนแก้มรับสัมผัสที่นุ่มนวลนั้นอ

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 269

  ฝีเท้าที่ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าทว่ามั่นคงดังขึ้นบนพื้นไม้กระดานด้านหลัง นิรินไม่ได้สะดุ้งตกใจหรือหันขวับไปมองด้วยความหวาดระแวงเหมือนเมื่อก่อน เธอจดจำน้ำหนักการลงเท้าและจังหวะการเดินของผู้ชายคนนี้ได้แม่นยำยิ่งกว่าสิ่งใดท่อนแขนซ้ายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อสอดเข้ามาโอบรัดรอบเอวคอดของเธออย่างนุ่มนวล อารัญดึงร่างบอบบางให้ขยับถอยหลังเข้ามาแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา แผ่นหลังของนิรินสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิความร้อนที่ส่งผ่านเนื้อผ้าเสื้อยืดสีเทา และจังหวะการเต้นของหัวใจที่หนักแน่นสม่ำเสมอชายหนุ่มเกยปลายคางสากที่เต็มไปด้วยไรหนวดจางๆ ลงบนลาดไหล่เนียนของหญิงสาว เขาไม่ได้สวมเสื้อเชิ้ตเต็มยศหรือเสื้อกาวน์สีขาวอีกต่อไป เสื้อยืดคอวีธรรมดาๆ กลับทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายและเป็นอิสระมากกว่าชุดสูทราคาแพงที่เคยใช้สวมทับเพื่อสร้างความน่าเกรงขามในสภามาเฟีย"ยืนรับลมนานเกินไปแล้ว เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดผิวหน้าจนนิรินต้องย่นคอหลบด้วยความจั๊กจี้"รินเพิ่งออกมายืนได้ไม่ถึงสิบนาทีเองนะคะ พี่รัญก็เดินตามออกมาคุมซะแล้ว" เธอเถียงกลับ

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 268

  เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเย็น คลินิกปิดทำการตามเวลา นิรินจัดการเตรียมอาหารเย็นอยู่ในห้องครัวของบ้านพักไม้ชั้นเดียวที่ตั้งอยู่ด้านหลังคลินิก อารัญรับหน้าที่เป็นผู้ช่วยลูกมือ เขาใช้มือซ้ายช่วยหั่นผักและเตรียมวัตถุดิบอย่างชำนาญ การใช้มีดทำครัวด้วยมือข้างที่ไม่ถนัดไม่ใช่ปัญหาสำหรับคนที่เคยจับมีดผ่าตัดที่มีความละเอียดสูงมาแล้วกลิ่นปลาหมึกย่างซีอิ๊วบนเตาถ่านขนาดเล็กตรงระเบียงหลังบ้านหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณ คินทำหน้าที่เป็นคนคุมเตา พัดควันไฟให้ลอยออกไปทางฝั่งทะเล เพื่อไม่ให้ควันไฟรบกวนระบบหายใจของนิริน แม้เธอจะหายดีแล้ว แต่อารัญก็ยังคงความเข้มงวดในเรื่องสุขภาพของเธออย่างไม่ลดละมื้อเย็นผ่านพ้นไปอย

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 267

  "เดี๋ยวนี้กล้าย้อนเหรอ" อารัญเลิกคิ้วขึ้น นัยน์ตาพราวระยับ เขากระชับวงแขนที่โอบเอวเธอให้แน่นขึ้นอีกนิด ก้มหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ใครกันแน่ที่เมื่อก่อนแค่เห็นยาเม็ดเดียวก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้""ก็ยามันขมนี่คะ" นิรินย่นจมูกใส่คนตัวโต "แต่ตอนนี้รินไม่ต้องกินยาพวกนั้นแล้ว รินแข็งแรงกว่าที่พี่รัญคิดตั้งเยอะ"อารัญระบายยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เขาเลื่อนมือซ้ายจากเอวบาง ขึ้นมาแตะลงบนตำแหน่งอกซ้ายของเธอ ฝ่ามือใหญ่สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่สม่ำเสมอและทรงพลังผ่านเนื้อผ้าฝ้าย มันไม่มีอาการสะดุด ไม่มีการเต้นรัวเร็วอย่างผิดปกติเหมือนในอดีต&n

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 266

  "แสบไหมครับหมอรัญ" เด็กชายเก่ง ถามเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้า มือเล็กๆ กำชายเสื้อแม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ แน่น"ถ้าบอกว่าไม่แสบก็คือโกหก" อารัญตอบตรงไปตรงมาตามนิสัย เขาไม่ได้ใช้น้ำเสียงแข็งกระด้างหรือตวาดดุดันเหมือนที่เคยใช้กับพวกมาเฟีย แต่ก็ไม่ได้อ่อนหวานจนผิดธรรมชาติ "แต่เป็นลูกผู้ชาย ล้มเองก็ต้องทนแสบเองให้ได้ จะร้องไห้ให้แม่ดูทำไม"คำพูดตรงๆ ของหมอหนุ่มทำเอาเด็กชายเก่งรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้ง สูดตะหมูกฟุดฟิดพยายามทำตัวเข้มแข็งตามคำท้าทายนิรินยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ มองดูภาพการรักษาที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือด้วยรอยยิ้มอารัญเลื่อนเก้าอี้มีล้อเข้าไปใกล้เตียงตรวจ มือซ้ายที่สวมถุงมือยางอนามัยหยิบปากคีบสเตนเลสขึ้นมาคีบสำลีชุบน้ำเกลือ ท่าทางการเคลื่อนไหวของเขาคล่องแคล่วและแม่นยำ ไร้ซึ่งความติดขัด เขาใช้เวลาฝึกฝนการใช้มือซ้ายทำงานทุกอย่างแทนมือขวามาตลอดหกเดือนเต็ม จนตอนนี้เขาสามารถจับอุปกรณ์ทำแผล ฉีดยา หรือแม้แต่เย็บแผลขนาดเล็กด้วยมือซ้ายได้อย่างชำนาญส่วนท่อนแขนขวาที่เคยใส่เฝือกหนา บัดนี้เหลือเพียงปลอกผ้ารัดข้อมือสีดำเพื่อพยุงเส้นเอ็นและข้อต่อ อา

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 265

  อารัญเดินเข้ามาซ้อนอยู่ด้านหลัง เขาสอดท่อนแขนซ้ายเข้าโอบรัดรอบเอวบางของเธอ ดึงร่างที่เล็กกว่าให้ขยับเข้ามาแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา ปลายคางสากเกยลงบนลาดไหล่เนียนอย่างคุ้นเคย"หนาวไหม" เขาถามเสียงกระซิบ"ไม่หนาวค่ะ" เธอบอกพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ เอนแผ่นหลังพิงเขาอย่างพึ่งพิง "รินแค่กำลังคิดว่า... ทุกอย่างมันผ่านไปเร็วเหมือนความฝันเลยนะคะ จากวันที่รินคิดว่าตัวเองต้องตายแน่ๆ จนถึงวันนี้... วันที่เรารอดมาได้ และกำลังจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน""มันไม่ใช่ความฝัน ริน" อารัญขยับใบหน้า ประทับจูบลงบนขมับของเธออย่างหนักแน่น "มันคือความจริงที่เราสองคนแลกมาด้วยความเจ็บปวด และเราสมควรได้รับความสงบสุขนี้"เขาใช้มือซ้ายกุมมือทั้งสองข้างของนิรินที่กอดอกอยู่ คลายมันออกแล้วเลื่อนลงมากอบกุมไว้หลวมๆ ตรงบริเวณหน้าท้องของเธอ สายตาของมัจจุราชที่เคยเยียบเย็นและกระหายเลือด บัดนี้หลอมละลายกลายเป็นเพียงสายตาของผู้ชายคนหนึ่งที่มองเห็นโลกทั้งใบอยู่ในอ้อมแขนการเดินทางที่ยาวนานและเต็มไปด้วยบาดแผลได้สิ้นสุดลงแล้ว ความแค้นที่ฝังรากลึกถูกชำระล้างด้วยความจริงและการให้อภัย เขาไม่ได้ส