บทที่ 8

เขาเห็นรอยช้ำสีม่วงคล้ำที่ข้อเท้าของเธอตรงจุดที่เขาเพิ่งกระชากเมื่อครู่ เห็นรอยแดงจางๆ บนสันกรามที่เกิดจากปลายนิ้วของเขากดทับ เห็นซี่โครงที่ปูดโปนผ่านเสื้อคนไข้สีฟ้าที่บางเบา และที่สำคัญที่สุด... เขาเห็นความกลัวตายที่ฝังรากลึกอยู่ในแววตาและท่าทางการยกมือไหว้นั้น

ตระกูลหวังเลี้ยงดูเด็กคนนี้มาแบบไหน ถึงทำให้เธอมีสัญชาตญาณการรับโทษที่น่าสมเพชขนาดนี้

อารัญค่อยๆ ลดมือลงข้างลำตัว เขากำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวขาวซีด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ว้าวุ่นที่ตีรวนขึ้นมาในอก เขาบอกตัวเองว่าความรู้สึกว้าวุ่นในอกตอนนี้คือความสมเพชหาใช่ความเวทนา

"เลิกบีบน้ำตาสักที" อารัญพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้แข็งกระด้าง แม้จะรู้ตัวว่ามันเบาลงกว่าตอนแรกมาก "ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลย"

นิรินค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างหวาดระแวง เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ลงไม้ลงมือ เธอก็รีบดึงทิชชูจากหัวเตียงมาเช็ดคราบอาเจียนที่มุมปากตัวเอง มือของเธอยังสั่นจนควบคุมแทบไม่อยู่

"หนู... หนูไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ..." เธอพูดเสียงสั่น "หนูบอกแล้วว่าร่างกายมันไม่รับ... หนูขอโทษที่ทำเสื้อคุณหมอเลอะ..."

อารัญมองเสื้อเชิ้ตที่เปื้อนคราบอาเจียนของตัวเอง เขารู้สึกขยะแขยง แต่แปลกที่เขาไม่ได้รู้สึกรังเกียจผู้หญิงตรงหน้าเท่าที่ควรจะเป็น เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกทีละเม็ดอย่างรวดเร็ว

นิรินเบิกตากว้างเมื่อเห็นการกระทำนั้น เธอรีบเบือนหน้าหนีไปทางผนังห้องทันที

อารัญถอดเสื้อเชิ้ตสีดำที่เปื้อนอ้วกออก เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็นจางๆ สองสามแห่งที่สีข้างและหน้าท้อง เขาปั้นเสื้อตัวนั้นเป็นก้อน แล้วโยนมันลงในถังขยะติดเชื้อตรงมุมห้องอย่างไม่ไยดี เหลือเพียงท่อนบนที่เปลือยเปล่า

เขาดึงกระดาษเช็ดมือจากกล่องบนรถเข็นมาเช็ดคราบสกปรกตามหน้าอกและหน้าท้องของตัวเองลวกๆ ก่อนจะหันไปกดปุ่มอินเตอร์คอมที่ผนังห้อง

"คิน" เขาส่งเสียงเรียก

"ครับนาย" เสียงคินตอบกลับมาทันที

"ไปสั่งห้องครัว ให้ต้มข้าวต้มเปล่าเหลวๆ ใส่เกลือแค่นิดเดียวไม่ต้องใส่เนื้อสัตว์ เอามาให้ฉันที่นี่ใหม่" อารัญสั่งการเสียงเรียบ "แล้วหยิบเสื้อเชิ้ตตัวใหม่จากห้องทำงานมาให้ฉันด้วย"

"รับทราบครับ"

อารัญปล่อยมือจากปุ่มอินเตอร์คอม เขาหันกลับมามองนิรินที่ยังคงนั่งหันหลังให้เขา ไหล่บางของเธอยังคงสั่นสะท้านจากการร้องไห้เงียบๆ

ชายหนุ่มเดินเข้าไปหยิบแก้วน้ำอุ่นบนโต๊ะข้างเตียง ยื่นไปตรงหน้าเธอ

"บ้วนปากซะ" เขาสั่งสั้นๆ

นิรินค่อยๆ หันกลับมา เธอรับแก้วน้ำไปจากมือเขาโดยพยายามไม่ให้ปลายนิ้วสัมผัสโดนกัน หญิงสาวจัดการบ้วนปากและเช็ดทำความสะอาดตัวเองอย่างรวดเร็ว บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความอึดอัดที่มองไม่เห็น

อารัญยืนกอดอกมองดูการกระทำนั้นเงียบๆ เขาเพิ่งรู้ตัวว่าการใช้กำลังและความรุนแรงกับผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ผล มันไม่ได้ทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้นเพื่อต่อกรกับเขา แต่มันกลับยิ่งทำลายเธอให้แตกหักเร็วกว่าเดิม

ร่องรอยความบอบช้ำบนร่างกายของเธอ ไม่ใช่แค่ข้อบกพร่องทางกายภาพ แต่มันคือผลผลิตจากการถูกทำร้ายจิตใจมาทั้งชีวิต

สักพัก คินก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับชามข้าวต้มเหลวๆ ที่มีควันลอยกรุ่น และเสื้อเชิ้ตตัวใหม่พาดอยู่ที่แขน บอดี้การ์ดหนุ่มชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อเห็นเจ้านายยืนเปลือยท่อนบนและมีถังขยะที่เต็มไปด้วยคราบอ้วก แต่เขาเลือกที่จะเงียบและทำหน้าที่ของตัวเอง วางชามข้าวต้มลงบนรถเข็น แล้วส่งเสื้อให้อารัญ

"ออกไปได้แล้ว" อารัญรับเสื้อมาสวมทับอย่างรวดเร็ว ติดกระดุมลวกๆ แค่สามเม็ดกลาง

เมื่อประตูห้องปิดลง อารัญก็เลื่อนรถเข็นคร่อมเตียงกลับไปตรงหน้านิรินอีกครั้ง เขาไม่ได้หยิบช้อนขึ้นมาบังคับป้อนเธอเหมือนตอนแรก แต่เขาใช้สายตากดดันแทน

"กินเข้าไปซะ ริน" เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดที่ไม่อนุญาตให้ใครขัดขืน "ข้าวต้มเปล่าๆ ไม่น่าจะทำให้กระเพาะคุณหนูอย่างเธอสำรอกออกมาได้อีก ค่อยๆ กิน กินช้าๆ แต่ต้องกินให้หมด"

นิรินมองชามข้าวต้มตรงหน้าสลับกับใบหน้าของเขา เธอรู้ว่าถ้าปฏิเสธอีก เขาอาจจะทำอะไรที่คาดเดาไม่ได้ หญิงสาวหยิบช้อนขึ้นมาด้วยมือที่ยังสั่น ตักข้าวต้มเปล่าคำเล็กๆ เข้าปาก

รสชาติจืดชืดและสัมผัสเหลวๆ ทำให้เธอกลืนมันลงไปได้ง่ายขึ้น กระเพาะอาหารไม่ได้ต่อต้านรุนแรงเหมือนซุปไก่ข้นๆ เมื่อครู่

อารัญยืนกอดอก เฝ้ามองเธอตักข้าวต้มเข้าปากทีละคำอย่างเงียบเชียบ เขาไม่ได้เร่งเร้า ไม่ได้พูดจาถากถาง เขาเพียงแค่เฝ้ามองจนกระทั่งข้าวต้มพร่องไปเกินครึ่งชาม และนิรินวางช้อนลง เป็นสัญญาณว่าเธอรับไม่ไหวแล้วจริงๆ

"เก่งมาก"

คำชมสั้นๆ หลุดออกจากปากของอารัญ มันเป็นคำชมที่ราบเรียบและแห้งแล้ง แต่สำหรับนิรินที่แทบไม่เคยได้รับคำชมจากใคร มันกลับทำให้ก้อนสะอื้นตีตื้นขึ้นมาในลำคออีกครั้ง

อารัญดึงรถเข็นออกไปให้พ้นทาง เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เตรียมจะหมุนตัวเดินออกจากห้อง แต่ก่อนที่เขาจะก้าวพ้นขอบประตู สายตาของเขาก็ตวัดกลับมามองร่างบอบบางบนเตียงอีกครั้ง

ระยะห่างระหว่างเขากับผู้หญิงคนนี้... มันลดลงไปก้าวหนึ่งโดยที่เขาเองก็ไม่ทันตั้งตัว ความเปราะบางของเธอเจาะทะลุกำแพงความแค้นของเขาเข้ามาสร้างรอยร้าวเล็กๆ ที่เรียกว่าความสมสาร

แต่มาเฟียอย่างเขา ยอมรับความสงสารไม่ได้