บทที่ 9

อารัญปั้นหน้าตึง ปรับแววตาให้กลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็งตามเดิม เขาทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้นิรินต้องจดจำสถานะของตัวเอง

"พรุ่งนี้เช้าฉันจะให้พยาบาลเข้ามาเช็กน้ำหนักเธอ..." น้ำเสียงของเขาเฉียบขาดและไร้ความปรานี "ถ้าพรุ่งนี้น้ำหนักลดไปขีดเดียว เธอเจอดีแน่"

ความเงียบสงัดยามค่ำคืนภายในคลินิกใต้ดินถูกทำลายลงด้วยเสียงเตือนแหลมเล็กจากหน้าจอมอนิเตอร์ส่วนกลางบนโต๊ะทำงานกระจก

อารัญละสายตาจากแฟ้มประวัติคนไข้วีไอพีรายอื่นตรงหน้า แสงสีแดงจากหน้าจอมอนิเตอร์สะท้อนวาบบนเลนส์แว่นของเขาจากหน้าจอที่เชื่อมต่อกับห้องพักฟื้นหมายเลขหนึ่ง กราฟคลื่นไฟฟ้าหัวใจของนิรินที่เคยวิ่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บัดนี้กำลังเต้นรัวและแกว่งตัวผิดรูปอย่างเห็นได้ชัด

ตัวเลขชีพจรพุ่งทะยานแตะหลักร้อยห้าสิบครั้งต่อนาที และไม่มีทีท่าว่าจะลดลง

ศัลยแพทย์หนุ่มลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้หนัง เขาดึงหูฟังแพทย์ที่วางพาดอยู่บนโต๊ะมาคล้องคอ ก้าวยาวๆ ออกจากห้องทำงานส่วนตัวตรงดิ่งลงไปยังชั้นล่างทันที

แม้ปากจะพร่ำบอกว่าเกลียดชังตระกูลหวัง และมองเด็กคนนั้นเป็นแค่สิ่งของขัดดอกรอวันชำระแค้น แต่ในฐานะหมอ เขาปล่อยให้คนไข้อาการโคม่าตายในอาณาเขตของตัวเองไม่ได้เด็ดขาด

อารัญผลักประตูบานหนักเข้าสู่ห้องพักฟื้นสีขาว อุณหภูมิภายในห้องเย็นเฉียบตามมาตรฐานการแพทย์ แต่ร่างบอบบางบนเตียงกลับชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ

นิรินนอนกระสับกระส่าย มือทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ใบหน้าที่เคยซีดเซียวอยู่แล้วบัดนี้ไร้สีเลือดอย่างสิ้นเชิง ริมฝีปากของเธออ้าเผยอพยายามสูดอากาศเข้าปอด แต่ลมหายใจกลับติดขัดและขาดห้วง หน้าอกบางกระเพื่อมขึ้นลงรัวเร็วตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังทำงานหนักเกินขีดจำกัด

เธอไม่ได้มีอาการหลอดลมตีบจากโรคหอบหืดเหมือนวันแรก แต่นี่คือความผิดปกติของกล้ามเนื้อหัวใจโดยตรง

“นิริน” อารัญเรียกชื่อเธอเสียงห้วน ก้าวประชิดขอบเตียงพร้อมกับกดปุ่มปรับระดับหัวเตียงให้สูงขึ้นเพื่อลดภาระการทำงานของหัวใจ

หญิงสาวปรือตาขึ้นมองเขา นัยน์ตากลมโตที่เคยมีแววดื้อดึงบัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด สติของเธอกำลังเลือนรางจากภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะรุนแรง ที่ทำให้เลือดไปเลี้ยงสมองไม่ทัน เธอพยายามจะเปล่งเสียง แต่ก้อนเนื้อในอกซ้ายกระตุกรัวและบีบรัดจนรู้สึกจุกแน่นไปหมด

อารัญไม่เสียเวลาซักถามอาการ เขาเสียบปลายหูฟังแพทย์เข้ากับหูทั้งสองข้าง มือใหญ่เอื้อมไปดึงคอเสื้อชุดคนไข้สีฟ้าของเธอให้ร่นลงมาเล็กน้อย เพื่อหาตำแหน่งทาบแผ่นรับเสียงลงบนผิวเนื้อบริเวณหน้าอกซ้ายโดยตรง

ความเย็นเฉียบของโลหะที่สัมผัสโดนผิวทำให้นิรินสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดสั่งให้เธอไขว่คว้าหาที่พึ่ง มือบางที่สั่นเทาอย่างหนักยกขึ้นคว้าหมับเข้าที่ท่อนแขนแกร่งของชายหนุ่ม นิ้วเล็กๆ จิกทึ้งลงบนเนื้อผ้าเชิ้ตสีดำของเขาแน่นราวกับคนจมน้ำที่คว้าขอนไม้ท่อนสุดท้ายเอาไว้

อารัญชะงักไปชั่ววินาที เขาก้มลงมองมือที่สั่นระริกของเธอซึ่งกำลังกำแขนเสื้อเขาไว้แน่น ตามปกติเขาเกลียดการถูกเนื้อตัวกับศัตรู เกลียดการถูกพึ่งพาจากคนที่เขาตั้งใจจะเหยียบย่ำ แต่เมื่อมองลึกลงไปในแววตาที่กำลังร้องขอชีวิตคู่นั้น... เขากลับสะบัดมือเธอออกไม่ลง

“อยู่นิ่งๆ” อารัญสั่งเสียงต่ำ ทว่าน้ำเสียงไม่ได้ตวาดกร้าวเหมือนทุกครั้ง

เขาขยับตัวเข้าใกล้อีกนิด โน้มใบหน้าลงไปจนลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะกับผิวแก้มที่เย็นชืดของเธอ สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับจังหวะเสียงที่ดังผ่านสายยางหูฟัง

ตึก...ตึกตึก...ตึก...ตึกตึกตึก...

เสียงลิ้นหัวใจปิดเปิดไม่สัมพันธ์กัน เสียงสูบฉีดเลือดมีความสั่นพริ้วแทรกอยู่ อารัญขมวดคิ้วแน่น อาการของเธอไม่ใช่แค่โรคหัวใจอ่อนๆ ตามที่ประวัติการรักษาเบื้องต้นระบุไว้ มันเรื้อรังและรุนแรงกว่านั้นมาก กล้ามเนื้อหัวใจของเธอทำงานหนักมาตลอดชีวิตโดยไม่ได้รับการดูแลที่ถูกต้อง

“หายใจเข้าลึกๆ ริน” อารัญเปลี่ยนสรรพนามเรียกขานโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงของเขาเจือความบังคับแต่ก็มีจังหวะที่คอยนำทางให้เธอ “สูดลมหายใจตามจังหวะมือฉัน... เข้า... ออก”

เขาวางมือซ้ายที่ว่างอยู่ลงบนหน้าอกข้างขวาของเธอ กดน้ำหนักเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ เพื่อบังคับให้ร่างกายที่กำลังตื่นตระหนกของเธอผ่อนคลายลงตามแรงกด นิรินพยายามทำตาม ลมหายใจที่เคยหอบถี่เริ่มทิ้งช่วงยาวขึ้นทีละนิด แม้ความเจ็บปวดในอกจะยังคงอยู่ แต่สัมผัสหนักแน่นจากฝ่ามือและท่อนแขนที่ให้เธอยึดเหนี่ยว ทำให้สติที่กำลังเตลิดหนีค่อยๆ ถูกดึงกลับมา

ผ่านไปเกือบห้านาที เสียงเตือนจากเครื่องมอนิเตอร์ค่อยๆ ลดความถี่ลง ตัวเลขชีพจรไต่ระดับลงมาอยู่ที่ร้อยสิบครั้งต่อนาที แม้จะยังสูงกว่าเกณฑ์ปกติ แต่ก็พ้นขีดอันตรายเฉียบพลัน

อารัญดึงหูฟังแพทย์ออกจากหู ปล่อยให้มันห้อยตกลงมาที่คอตามเดิม เขาดึงคอเสื้อคนไข้ของเธอให้กลับมาปิดบังผิวเนื้อซีดเซียวอย่างมิดชิด ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมามองมือของนิรินที่ยังคงกำแขนเสื้อเขาไว้ไม่ยอมปล่อย

นิรินรู้สึกตัวเมื่อเห็นสายตาของเขา หญิงสาวรีบคลายปลายนิ้วออกทันทีเหมือนถูกไฟลวก เธอหดมือกลับไปซ่อนไว้ใต้ผ้าห่ม ก้มหน้าหลบสายตาดุดันคู่นั้นด้วยความกลัวว่าจะถูกดุด่าที่บังอาจไปแตะต้องตัวเขา

แต่อารัญไม่ได้ด่า เขาล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง มองประเมินสภาพคนไข้บนเตียงด้วยสายตาของแพทย์ประเมินโรค

“เป็นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว”