บทที่ 7

“สองวัน” อารัญเริ่มต้นบทสนทนาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กดดัน “นั่นคือเวลาที่เธอเอาแต่นั่งอมทุกข์และเทข้าวของคลินิกฉันทิ้งลงถังขยะ”

“หนู... หนูไม่ได้ตั้งใจทิ้งค่ะ” นิรินตอบเสียงเบาหวิว พยายามหลบสายตาดุดันคู่นั้น “หนูแค่... ทานไม่ลง”

“กินไม่ลง หรือกำลังหาทางตายเพื่อหนีความรับผิดชอบ” อารัญสาวเท้าเข้ามาประชิดขอบเตียง “ฉันเคยบอกเธอไปแล้วริน ว่าชีวิตเธอเป็นของฉัน หนี้ที่พ่อเธอสร้างไว้ยังไม่ได้รับการชำระแม้แต่สตางค์เดียว เธอไม่มีสิทธิ์มาอดข้าวตายในถิ่นของฉัน”

“หนูไม่ได้ประท้วงนะคะ” นิรินเงยหน้าขึ้นเถียง ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว “หนูกลืนมันไม่ลงจริงๆ แค่ได้กลิ่นก็คลื่นไส้แล้ว ร่างกายหนูมันไม่รับ...”

“ข้ออ้างของคนอ่อนแอ”

อารัญตอกกลับทันที เขาเกลียดคำว่าทำไม่ได้ เกลียดการยอมจำนนต่อสภาพร่างกาย ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบชามซุปไก่ที่ยังร้อนกรุ่นขึ้นมา ถือช้อนสเตนเลสไว้ในมืออีกข้าง

“ลงมานั่งดีๆ” เขาสั่ง

นิรินส่ายหน้าช้าๆ ขยับตัวหนีไปชิดหัวเตียงยิ่งกว่าเดิม “หนูขอเวลาอีกนิดนะคะ เดี๋ยวหนูจะพยายามฝืนกินเอง คุณหมอวางไว้เถอะค่ะ”

“ฉันสั่งให้ลงมานั่งดีๆ อย่าให้ฉันต้องใช้กำลังกับคนป่วย” น้ำเสียงของอารัญลดต่ำลงในระดับอันตราย

ความดื้อดึงของนิรินบวกกับความหงุดหงิดที่สะสมมาทำให้อารัญหมดความอดทน เขาวางชามซุปลงบนรถเข็น แล้วยื่นมือใหญ่ไปคว้าข้อเท้าของหญิงสาวที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่ม ออกแรงกระชากเพียงนิดเดียว ร่างบอบบางก็ไถลครูดมาตามเบาะนอนจนมาหยุดอยู่ที่ขอบเตียงตรงหน้าเขา

“โอ๊ย!” นิรินอุทานด้วยความตกใจและเจ็บจากการถูกลากเสียดสีกับที่นอน เธอพยายามจะถอยกลับ แต่อารัญใช้มือซ้ายยึดต้นแขนเธอไว้แน่น ส่วนมือขวาคว้าชามซุปขึ้นมาอีกครั้ง

“ในเมื่อปากบอกว่ากินเองไม่ลง ฉันก็จะสงเคราะห์ป้อนให้” อารัญพูดลอดไรฟัน “อ้าปาก”

“ไม่เอาค่ะ... หนูคลื่นไส้ ปล่อยหนู...” นิรินยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขา พยายามเบือนหน้าหนีช้อนที่จ่อเข้ามาใกล้

แต่แรงของผู้หญิงที่อดอาหารมาสองวันไม่มีทางต้านทานศัลยแพทย์ร่างใหญ่ได้ อารัญใช้ความรวดเร็วและพละกำลังที่เหนือกว่า บีบปลายนิ้วลงบนสันกรามของเธอ บังคับให้ขากรรไกรเปิดออกเหมือนที่เคยทำตอนสอดท่อช่วยหายใจ เพียงแต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ทำเพื่อกู้ชีพ เขาทำเพื่อปราบพยศ

นิรินเบิกตากว้างเมื่อถูกบังคับให้เชิดหน้าขึ้น ช้อนสเตนเลสที่ตักซุปไก่ร้อนๆ ถูกยัดเข้ามาในโพรงปากของเธออย่างหยาบกระด้าง

“กลืนลงไป” อารัญสั่งเสียงเหี้ยม

รสชาติเข้มข้นของซุปและกลิ่นมันไก่ตีตื้นขึ้นมาแตะโคนลิ้น กระเพาะอาหารที่หดเกร็งอยู่แล้วต่อต้านสิ่งแปลกปลอมอย่างรุนแรง นิรินพยายามจะบ้วนทิ้ง แต่อารัญยกมือขึ้นปิดริมฝีปากของเธอไว้ บังคับให้เธอต้องกลืนน้ำซุปนั้นลงคอไป

ของเหลวร้อนๆ ไหลผ่านหลอดลมลงสู่กระเพาะ ทันทีที่มันตกลงไปถึง ร่างกายของเธอก็เกิดปฏิกิริยาต่อต้านขั้นสุด

นิรินเบิกตากว้าง มือที่เคยดันอกเขาเปลี่ยนเป็นจิกกำเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาไว้แน่น ร่างกายของเธอกระตุกอย่างแรง อารัญเห็นท่าไม่ดีจึงยอมปล่อยมือจากปลายคางของเธอ

พริบตาเดียวที่ได้รับอิสระ นิรินสำลักออกมาอย่างรุนแรง

อึก... แหวะ!

ของเหลวที่เพิ่งถูกบังคับให้กลืนลงไป ถูกขย้อนออกมาพร้อมกับน้ำย่อยในกระเพาะ มันพุ่งรดลงบนหน้าอกเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทของอารัญอย่างจัง คราบซุปและเศษอาหารเปรอะเปื้อนตั้งแต่ช่วงคอเสื้อลงมาจนถึงหน้าท้องของชายหนุ่ม

เสียงหอบหายใจและเสียงไอโขลกของนิรินดังสะท้อนไปทั่วห้อง เธอตัวงอเป็นกุ้ง สองมือกุมท้องตัวเองไว้แน่น น้ำตาแห่งความทรมานไหลทะลักออกมาอาบแก้ม

อารัญยืนนิ่งอึ้ง ชามซุปในมือเอียงจนน้ำซุปหกเลอะพื้น กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของอาเจียนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เขาหลุบตามองเสื้อเชิ้ตราคาแพงของตัวเองที่เปียกชุ่มไปด้วยคราบสกปรก เส้นเลือดตรงขมับของเขาปูดโปน อารมณ์โกรธพุ่งทะลุขีดจำกัด สัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ฝังอยู่ในสายเลือดมาเฟียถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการถูกหยามหยัน

ชายหนุ่มโยนชามทิ้งลงบนรถเข็น เขายกมือขวาขึ้นสูง ง้างมือเตรียมจะตบลงบนใบหน้าซีดเซียวที่บังอาจพ่นของสกปรกใส่เขา

นิรินเห็นเงามือนั้นเงื้อขึ้นเหนือหัว สัญชาตญาณความกลัวทำให้เธอไม่แม้แต่จะคิดหนี หญิงสาวหดตัวจนเล็กลีบ หลับตาปี๋ สองมือที่สั่นเทาอย่างหนักยกขึ้นพนมประกบกันไว้ระดับอก เป็นท่าทีของการยอมแพ้และการร้องขอชีวิตที่ออกมาจากก้นบึ้งของความหวาดกลัว

“หนูขอโทษ... ฮึก... หนูขอโทษค่ะ... อย่าทำหนู...”

เสียงของเธอสั่นสะท้านและขาดห้วง น้ำตาเม็ดโตไหลรินออกจากหางตาที่ปิดสนิท ร่างกายบอบบางสั่นระริกเหมือนใบไม้ที่ถูกพายุพัดกระหน่ำ เธอไม่ได้ส่งเสียงร้องโวยวาย ไม่ได้สู้กลับ เธอเพียงแค่พนมมือไหว้อย่างคนไร้ทางสู้ กลืนกินความผิดพลาดของตัวเองเงียบๆ

ฝ่ามือใหญ่ที่กำลังจะฟาดลงมา... หยุดชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

อารัญมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เหมือนถูกของแข็งกระแทกเข้าที่กลางอก ความโกรธที่เคยเดือดดาลดับวูบลงราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด