ตอนที่ 6: เกียร์ที่หายไป

บรรยากาศในมหาวิทยาลัยหลังจากกลับมาจากทริปเขาใหญ่เต็มไปด้วยความอึดอัด อันนาพยายามทำตัวให้ยุ่งที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับ 'ปีศาจ' ในคราบวิศวะอย่างเบนซ์ จูบในคืนนั้นยังคงตามหลอกหลอนเธอทุกครั้งที่หลับตา ความร้อนผ่าวบนริมฝีปากและความรู้สึกผิดที่ปล่อยใจให้เผลอไผลไปกับคนใจร้ายอย่างเขาทำให้อันนาเลือกที่จะ 'ขัง' ตัวเองไว้ในหน้าที่

ในขณะเดียวกัน เบนซ์เองก็หายเงียบไปจากวงจรชีวิตของเธอเกือบหนึ่งสัปดาห์ เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในโชว์รูมรถหรูของพายุ กระดกเหล้าเข้าปากราวกับน้ำเปล่า สายตาคมกริบเหม่อมองท้องฟ้าด้วยความสับสนที่อธิบายไม่ได้

"เฮ้ย ไอ้เบนซ์ มึงเป็นอะไรของมึงวะ? ตั้งแต่กลับมานี่มึงดูเหมือนคนวิญญาณหลุด" พายุเอ่ยทัก พลางโยนกระป๋องเบียร์ให้เพื่อน

"หรือว่าหงส์ตัวนั้นมันทำให้มึงเสียศูนย์?"

"ไร้สาระ..." เบนซ์ตอบเสียงเรียบ แต่กระชับขวดเหล้าในมือแน่น

"เออ ให้มันจริงเถอะ อย่าลืมนะเว้ย เดิมพันของเราคืออะไร Koenigsegg คันนั้นน่ะ หรือว่ามันกระจอกไปสำหรับมึง? ถ้าใจไม่ถึงก็ถอนตัวซะตอนนี้ แต่อย่าลืมนะ... ถ้ามึงแพ้ มึงต้องคลานเข่าเข้าไปกราบตีนพวกกูที่กลางลานเกียร์ต่อหน้าคนทั้งมหาลัย!" พายุเลิกคิ้วท้าทาย

เบนซ์แค่นยิ้ม แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมน

"กูไม่เคยแพ้... และกูจะพิสูจน์ให้มึงเห็นว่า ผู้หญิงทุกคนซื้อได้ด้วยเงินและความรู้สึกจอมปลอม"

คำพูดนั้นดูเหมือนจะบอกพายุ แต่ลึกๆ แล้วเบนซ์กำลังตะโกนบอกตัวเอง เขาต้องการพิสูจน์ว่าหลักการ 'รักไม่สู้เงิน' ของเขายังใช้ได้ผล และเขาจะไม่ยอมให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งมาสั่นคลอนโลกของเขาได้

ค่ำวันหนึ่ง ณ บาร์ที่อันนาทำงานพาร์ทไทม์

อันนาเดินออกมาจากหลังร้านด้วยความเหนื่อยล้า วันนี้มีแขกเยอะกว่าปกติและเธอก็ต้องรับมือกับพวกขี้เมาที่ชอบรุ่มร่าม ขณะที่กำลังเดินไปที่ป้ายรถเมล์ในซอยเปลี่ยว ชายฉกรรจ์สามคนก็เดินเข้ามาขวางหน้า

"น้องสาว... จะรีบไปไหนจ๊ะ? ไปต่อกับพี่หน่อยไหม?" หนึ่งในนั้นเอื้อมมือมาจับข้อมือเธอ

"ปล่อยค่ะ! ฉันบอกให้ปล่อย!" อันนาพยายามสะบัดตัวออก แต่แรงผู้หญิงสู้แรงผู้ชายไม่ได้

"อย่าเล่นตัวนักเลยน่า... หน้าตาสวยๆ แบบนี้ พี่ให้คืนละหมื่นเลยเอ้า!"

"ฉันไม่ต้องการ! ปล่อย!"

ในจังหวะที่อันนากำลังจะสิ้นหวัง แสงไฟจากรถสปอร์ตคันหรูสาดส่องเข้ามาพร้อมเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามกึกก้อง รถเบรกกะทันหันจนเกิดเสียงดังสนั่น เบนซ์ก้าวลงมาจากรถด้วยใบหน้าที่เย็นชาและรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจนพวกนักเลงชะงัก

"ปล่อยมือสกปรกของมึง... ออกจากผู้หญิงของกู" เสียงเบนซ์นิ่งแต่ทรงพลัง

"เฮ้ย! มึงเป็นใครวะ?"

เบนซ์ไม่ตอบแต่พุ่งเข้าใส่พวกมันทันที การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด แม้เบนซ์จะเก่งกาจแต่ฝั่งตรงข้ามมีมากกว่าและมีไม้หน้าสาม เบนซ์ถูกฟาดเข้าที่สีข้างจนเซ แต่เขาก็สวนกลับจนพวกมันลงไปนอนกองกับพื้น

"ไสหัวไป... ก่อนที่กูจะเปลี่ยนใจเอาลูกตะกั่วฝังหัวพวกมึง" เบนซ์พึมพำพลางเช็ดเลือดที่มุมปาก

พวกอันธพาลรีบวิ่งหนีไป อันนารีบพุ่งเข้าไปหาเบนซ์ด้วยความตกใจ

“เบนซ์! คุณบาดเจ็บนี่!"

"ห่วงผมด้วยเหรอ?" เบนซ์เงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาที่เคยแข็งกร้าวตอนนี้กลับดูอ่อนโยนและขี้อ้อนอย่างประหลาด "เจ็บจังเลยอันนา... สงสัยซี่โครงจะหัก"

"อย่ามาล้อเล่นนะ! ไปโรงพยาบาลเถอะค่ะ"

"ไม่เอา... ผมไม่ชอบโรงพยาบาล" เบนซ์คว้าข้อมือเธอไว้ พลางทำหน้าเหมือนเด็กหลงทาง

"อันนา... คืนนี้ผมขอไปนอนบ้านคุณได้ไหม? ผมขับรถกลับคอนโดไม่ไหวจริงๆ"

อันนาที่กำลังห่วงจนลนลานไม่มีทางเลือก เธอพยุงเขาขึ้นรถและขับพาเขาไปยังห้องเช่าเล็กๆ ของเธอ โดยไม่รู้เลยว่านี่คือ 'กับดัก' ชั้นดีที่เบนซ์วางไว้

ที่ห้องพักของอันนา

เบนซ์มองไปรอบๆ ห้องเช่ารูหนูด้วยสายตาที่ซ่อนความเวทนาไว้ภายใต้รอยยิ้ม เขาใช้จังหวะที่อันนากำลังทำแผลให้ เริ่มแผนการ 'รุกหนัก' ทันที

"อันนา... อยู่ที่นี่มันอันตรายนะ" เบนซ์เอ่ยขณะที่อันนากำลังแปะพลาสเตอร์ที่มุมปากให้เขา

"พวกนั้นมันอาจจะกลับมาอีกก็ได้"

"ฉันระวังตัวได้ค่ะ"

"ไม่... ผมไม่ยอม" เบนซ์คว้าเอวบางของเธอเข้าหาตัว

"ย้ายไปอยู่ที่คอนโดผมเถอะ ที่นั่นมีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดีกว่า"

"ไม่ค่ะ! ฉันไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณคุณมากกว่านี้"

"ไม่ใช่หนี้บุญคุณ... แต่มันคือหน้าที่ของผมที่ต้องดูแลคุณ" เบนซ์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

"อันนา... ผมไม่ได้มาเล่นๆ แล้วนะ เรื่องที่เขาใหญ่... ผมเสียใจที่ทำตัวนิสัยไม่ดีใส่คุณ ผมแค่อยากจะขอโอกาสแก้ตัว"

เบนซ์เริ่มแปลงร่างเป็นผู้ชายอบอุ่น เขาคอยรับส่งเธอที่มหาลัย ซื้อของกินมาฝากแม่ของเธอที่โรงพยาบาล และที่สำคัญคือเขา 'ประกาศตัว' อย่างชัดเจน

ในโรงอาหารของมหาวิทยาลัย กลุ่มผู้หญิงที่เคยควงกับเบนซ์พากันมาหาเรื่องอันนา

"นึกว่าใครที่ไหน ที่แท้ก็แค่ยัยคุณหนูตกอับที่หวังจะไต่เต้าใช้เต้าไต่ ไหนหยิ่งนักหยิ่งหนาไง คนมีเงินแค่ไหน ก็ไม่สามารถให้เธออ้าขาได้ เชอะ สุดท้าย ก็แค่...เพราะเงินเหล่านั้นมันไม่หนาพอเท่ากับของเบนซ์นะสิ"

อันนามองหน้าฝ่ายตรงข้ามด้วยความโกรธ แต่ก่อนที่เธอจะตอบโต้ เบนซ์เดินเข้ามาช้าๆ รังสีความเย็นเยียบทำเอาทุกคนรอบข้างเงียบกริบ เขาคว้าถังน้ำแข็งจากโต๊ะใกล้ๆ สาดใส่กลุ่มผู้หญิงเหล่านั้นจนล้มคว่ำเปียกโชกไปตามๆ กัน

"ใครว่าเธอตกอับ?" เบนซ์เอ่ยเสียงดังจนทุกคนหันมามอง

"อันนาคือผู้หญิงของกู... และคนเดียวที่จะเป็น 'ตัวจริง' ของบดินทร์คือเธอ ใครมีปัญหาเดินมาเคลียร์กับกูได้ที่คณะวิศวะ!"

เหตุการณ์นั้นทำให้อันนารู้สึกเหมือนหงส์ที่ได้รับการปกป้อง ความอบอุ่นที่เบนซ์มอบให้ทีละนิดเริ่มหลอมละลายน้ำแข็งในใจเธอจนหมดสิ้น

คืนนั้น เพื่อปลอบขวัญแอนนาจากเหตุการณ์เมื่อกลางวัน เบนซ์พาอันนาไปยังร้านอาหารสุดหรูที่ถูกจองไว้เพียงโต๊ะเดียวท่ามกลางแสงเทียนและวิวเมืองกรุงเทพฯ ในยามค่ำคืน บรรยากาศอบอวลไปด้วยความโรแมนติกที่ทำให้อันนารู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน

"อันนา..." เบนซ์ลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินมาคุกเข่าต่อหน้าเธอ ท่ามกลางสายตาของเพื่อนๆ แก๊ง Four Gears ที่ยืนดูอยู่ห่างๆ และเพื่อนสถาปัตย์ของอันนา

"ผมรู้ว่าอดีตของผมมันแย่... แต่ตั้งแต่วันนี้ไป ผมอยากให้คุณเชื่อใจผม ให้ผมได้เป็นคนดูแลคุณและครอบครัวของคุณตลอดไปได้ไหม?"

อันนาน้ำตาคลอเบ้า เธอพยักหน้าอย่างช้าๆ "ค่ะ... ฉันเชื่อคุณ"

ทันทีที่ประตูห้องระบบดิจิทัลล็อกปิดลง ความเงียบสงัดก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่หนักหน่วง เบนซ์รวบตัวอันนาเข้ามาบดจูบอย่างดุดัน รสจูบของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเหล้าราคาแพงและความเป็นเจ้าของที่รุนแรง เขา ดูดดึง ริมฝีปากล่างของเธอจนเจ็บแปลบ ก่อนจะ ดุนดัน เรียวลิ้นร้อนระอุเข้าไปกวาดต้อนความหวานในโพรงปากอย่างเชี่ยวชาญ มือหนาฟ้อนเฟ้นไปตามส่วนโค้งเว้าอย่างช่ำชองจนอันนาเข่าอ่อนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

เขาอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาวและวางลงบนเตียงกว้างอย่างนุ่มนวลกว่าที่เคยเป็น สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความประหม่าและหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

"เบนซ์... ฉันกลัว" อันนากระซิบเสียงสั่น

"ไม่ต้องกลัว... ผมจะเบามือที่สุด" เบนซ์เอ่ยปลอบเสียงนุ่มนวล แววตาของเขาไหวระริกอย่างประหลาด ความบริสุทธิ์ของหงส์ตัวนี้คือความแปลกใหม่ที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนจากผู้หญิงคนไหนที่เคยผ่านมา

เขากดจูบที่หน้าผากของเธอเพื่อปลอบประโลม มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางอย่างแผ่วเบาเพื่อให้อันนาคลายความกังวล เขาค่อยๆ สอดแทรกกายเข้าหาอย่างช้าๆ ท่ามกลางหยาดน้ำตาที่คลอเบ้าและความคับแน่นที่ทำให้เบนซ์ต้องชะงักไปครู่หนึ่ง เขาจูบซับน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยนจนกระทั่งร่างกายของอันนาเริ่มปรับตัวและผ่อนคลายลง

ทว่า... เมื่อพายุอารมณ์เริ่มก่อตัวและอันนาเริ่มตอบสนองด้วยสัญชาตญาณ สัญชาตญาณสัตว์ป่าของวิศวะมาเฟียที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากใจดีก็ตื่นขึ้นทันที!

เบนซ์พลิกบทบาทกลับมาเป็นจอมบงการที่ดุดัน เขา กระชาก เสื้อเชิ้ตของเธอจนกระดุมหลุดกระเด็นไปคนละทิศละทาง แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับกลายเป็นสายตาของเสือที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ

"เบนซ์... เบาๆ หน่อยค่ะ..." อันนาครางประท้วงเสียงแผ่วเมื่อเขาเริ่ม ขบเม้ม ซอกคอขาวอย่างแรงจนทิ้งรอยรักสีกุหลาบเข้มไว้ประจานความเป็นเจ้าของ

แต่คำประท้วงกลับถูกเพิกเฉย เบนซ์ รวบ ข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว แรงบีบที่ข้อมือทำให้อันนารู้ว่าผู้ชายคนนี้อันตรายเกินกว่าจะต่อกร เขา ก้มลงเลีย ยอดปทุมถันอย่างตะกรุมตะกราม ลิ้นร้อน ตวัดดึง และ ดูดกลืน ความนุ่มนวลนั้นเข้าปากซ้ำๆ จนอันนาต้องแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งทะลุขีดจำกัด

"อา... เบนซ์... ฉันไม่ไหวแล้ว"

เบนซ์แค่นยิ้มร้าย เขา ดุนดัน ร่างกายหนั่นแน่นเข้าหาความอ่อนนุ่มอย่างจาบจ้วง และเริ่ม โหมกระหน่ำ เข้าใส่เธอราวกับพายุคลั่ง ความนุ่มนวลหายไปเหลือเพียงความปรารถนาที่ดิบเถื่อน เขา กระแทก กระทั้นเข้าหาเธออย่างหนักหน่วงและต่อเนื่อง ทุกจังหวะที่เขาขยับคือการ ดุนดัน และ บดขยี้ ความรู้สึกของหงส์ขาวให้แหลกลาญสยบอยู่ใต้ร่างเขา เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นสอดประสานกับเสียงครางที่ฟังไม่ได้ศัพท์

เบนซ์ไม่ได้จบเพียงแค่รอบเดียว ความหอมหวานของอันนาทำให้เขาโลภโมโทสัน เขา จิกกระชาก เส้นผมของเธอให้เงยหน้าขึ้นรับจูบที่ร้อนแรงครั้งแล้วครั้งเล่า พลิกกายเธอให้รับสัมผัสในหลายท่วงท่า แรงส่งที่รุนแรงทำให้ร่างของอันนาไถลไปตามเตียงกว้าง แต่เบนซ์กลับ ดึง เอวบางให้กลับมาประจันหน้าเพื่อบดขยี้เธอใหม่ซ้ำๆ จนกระทั่งอันนาที่อ่อนเพลียเกินกว่าจะรับไหวค่อยๆ สลบคาอกแกร่งไปในที่สุด

เมื่อพายุอารมณ์สงบลง เบนซ์ผละออกจากร่างบางที่หลับสนิท เขาลุกขึ้นสวมกางเกงเพียงตัวเดียวแล้วเดินออกไปที่ระเบียง มือหนาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ พ่นควันสีขาวหม่นออกไปในอากาศ สายตามองดูวิวเมืองที่วุ่นวายด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก

เขากดโทรศัพท์เปิดแอปพลิเคชันแชทกลุ่ม 'Four Gears' ที่มีการแจ้งเตือนค้างอยู่นับร้อย

พายุ: "เป็นไงไอ้เสือ เงียบไปเลยนะมึง ชนะหรือแพ้ฟะ?"

เบนซ์: (พิมพ์ข้อความสั้นๆ พร้อมรูปถ่ายมุมมืดที่เห็นแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่มีรอยรักประดับอยู่ของอันนาบนเตียง)

เบนซ์: "จบแล้วสินะ... เกมนี้กูชนะแล้ว เตรียมเอากุญแจ Koenigsegg มาให้กูได้เลย"

เสียงข้อความตอบกลับจากเพื่อนๆ ที่แสดงความยินดีดังขึ้นต่อเนื่อง แต่เบนซ์กลับกดปิดหน้าจอลงอย่างรวดเร็ว เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นนานนับสิบนาที ความสะใจที่ควรจะมีกลับจางหายไปทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ

เขาเดินกลับเข้าไปในห้อง ทิ้งตัวลงนอนกอดร่างเล็กที่สั่นเทาในความฝัน และหลับตาลงภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันด้วยหัวใจที่เริ่มไม่มั่นใจว่านี่คือชัยชนะที่เขาต้องการจริงๆ หรือเปล่า