Se connecterPartager
บทที่ 19 หวังต้าเหยียน
Date de publication:
2025-09-29 20:00:20มีเพียงผู้ที่สวรรค์ประทานนัยน์ตาทองคำให้เท่านั้นที่มีสายเลือดหยาง
มารดาไม่ค่อยเล่าเรื่องขอ
Dernier chapitre
เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? บทที่ 74 พิเศษยิ่งกว่าครั้งใด
นักบวชบอกให้เยี่ยอี้เฉินเลี้ยงบุตรของตนและองค์ชายไป๋เหลียนฮวาด้วยกัน เฉินอวี้ได้สิ่งใด สิ่งนั้นย่อมต้องถวายแก่ไป๋เหลียนฮวาด้วย ของชิ้นใดใช้ร่วมกันได้ก็ให้ใช้ร่วมกัน และหากจะเรียกหาก็ต้องเรียกทั้งสองคนให้เขาเลี้ยงเหมือนเด็กทั้งสองเป็นเด็กคนเดียวกันแคว้นสีชาดกลางทะเลทราย ไม่ต่างจากหยาดโลหิตบนแผ่นทอง ทุกอย่างของแคว้นไป๋ประกอบไปด้วยสีแดงและทองคำ ตั้งแต่บ้านเมืองไปจนถึงราชวงศ์ไป๋เหลียนฮวามีประสูติการแก่พระมเหสีฉีผู้มีพระปีฬกา [1] รูปจันทร์เสี้ยวที่กลางพระอุระ องค์ชายทรงมีลักษณะมงคลของเชื้อพระวงศ์ไป๋ทุกประการทั้งพระเนตรทองคำ พระเกศาสีแดงอย่างสีชาด และพระพักตร์ประพิมพ์ประพายพระบิดาทรงประสูติมาท่ามกลางความรักของบุพการีและพระเชษฐภคินี และเป็นที่รักอย่างยิ่งของคณะนักบวช เมื่อทรงมีกำเนิดใต้ฤกษ์มหาบุรุษไป๋เหลียนฮวา...มหาบุรุษที่ดินแดนต้าซิงรอคอยเพียงแรกเห็นพระองค์ เหล่านักบวชชั้นสูงของแคว้นไป๋ก็ทราบทันทีว่า พระองค์คือผู้ที่โลกทั้งใบและดวงดาวทั้งฟากฟ้ารอคอย มหาบุรุษผู้มีจุติเพื่
เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? บทที่ 73 ดับสูญทั้งสองคน
ครั้งหนึ่งเฉินจางหย่งเคยพาครอบครัวที่มีเพียงสามคนพ่อลูกย้ายไปอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งทางตอนเหนือของแคว้นไป๋สมัยอยู่ที่นั่นทุกเช้าขณะเยี่ยอี้เฉินง่วนอยู่กับการเตรียมอาหาร เขาจะจูงมือเฉินอวี้ไปดูต้นสาลี่ใหญ่ที่หลังบ้าน วันใดต้นสาลี่มีผล เขาและบุตรก็จะช่วยกันเก็บผลไม้กลับไปให้เยี่ยอี้เฉินนำขึ้นโต๊ะอาหารยามเดินเข้าบ้าน เฉินอวี้มีหน้าที่ถือผลสาลี่ที่สวยที่สุดไปให้เยี่ยอี้เฉิน เด็กชายจะใช้สองมือกุมสาลี่ผลนั้นอย่างทะนุถนอมและเดินอย่างระมัดระวัง ตั้งใจเดินไปส่งมันจนหน้านิ้วคิ้วขมวด จนบิดาทั้งสองก็อดอมยิ้มเอ็นดูไม่ได้เขาจะส่งผลไม้ให้เยี่ยอี้เฉิน แล้วรอดูปฏิกิริยาของบิดาอย่างใจจดใจจ่อ ความว่าเขาเป็นเด็กชายผู้ต้องการเสียงตอบรับ และจะสบายใจก็ต่อเมื่อเยี่ยอี้เฉินรับผลไม้จากมือไปพลิกดูและไม่พบตำหนิใด ๆ เท่านั้นเด็กชายจะถอนหายใจโล่งอกแล้วแย้มยิ้มสดใส ก่อนจะใช้ความสำเร็จของตนออดอ้อนขอเลือกนิทานที่อยากให้บิดาทั้งสองเล่าให้ฟังก่อนนอนพวกเขาใช้ชีวิตอบอุ่นเรียบง่ายเช่นนั้นอยู่ระยะหนึ่งน่าเสียดายที่เฉินอวี้ไม่อาจจดจำคืนวันเหล่านั้นได้
เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? บทที่ 72 ลิขิต
ครั้งหนึ่งเฉินอวี้ในวัย 4 ขวบปีพลัดตกลงไปในสระบัวของบ้านใหญ่สกุลเฉิน และกว่าเฉินจางหย่งและข้ารับใช้จะงมตัวเด็กชายขึ้นมาจากสระได้ เฉินอวี้ก็ไม่รู้สึกตัวแล้วหากนับวันดูจะพบว่าวันที่เกิดเหตุคือ 9 เดือนก่อนองค์ชายไป๋เหลียนฮวาจะประสูติพอดีบ้านสกุลเฉินนั้นแม้จะมีผู้พักอาศัยอยู่หลายคนตั้งแต่คนในตระกูลไปจนถึงคนงานภายใน แต่เพราะบ้านมีเนื้อที่มาก และคนในตระกูลที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่ก็เป็นผู้แก่ผู้เฒ่า บ้านจึงเงียบเหงาไม่ใคร่มีสีสันนักใหญ่เกินไป กว้างเกินไป และเงียบเกินไปตั้งแต่เยี่ยอี้เฉินย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ ก็เห็นบ้านหลังนี้จะมีสีสันอยู่เพียงยามที่น้องชายคนเล็กของเฉินจางหย่งยังอยู่ และยามหลี่ถงฮว่ามาอาศัย แต่ก็เพียงช่วงสั้น ๆ นั้นเท่านั้น เพราะแค่สองคนนั้นก้าวเท้าออกนอกประตูบ้านไป ทุกอย่างก็กลับมาเงียบเหงาเช่นเดิมจนกระทั่งเฉินอวี้เกิดมานั่นเล่าที่บ้านสกุลเฉินคึกครื้นขึ้นอีกครั้งเฉินอวี้ในวัยเด็กซุกซนมาก สมัยยังเดินไม่ได้ก็คลานไปทั่วบ้าน บางครั้งเยี่ยอี้เฉินนึกว่ากล่อมบุตรหลับสำเร็จแล้วจึงผละจากทารกในเปลไปเก็บของเล่นที่
เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? บทที่ 71 เฉินอวี้
หากให้เฉินจางหย่งกล่าวถึงช่วงเวลาที่ตนมีความสุขที่สุดในชีวิต ขุนพลสูงวัยท่านนี้คงกล่าวถึงเพียงสามเหตุการณ์ในชีวิตตนเท่านั้น เหตุการณ์ที่หนึ่งคือวันวิวาห์ระหว่างเขาและเยี่ยอี้เฉิน เหตุการณ์ที่สองวันที่เฉินอวี้เกิดมา และเหตุการณ์ที่สาม...คือช่วงเวลาที่เยี่ยอี้เฉินตั้งท้องเฉินอวี้วันที่เยี่ยอี้เฉินทราบว่าตนท้องเฉินอวี้เขายังตื่นขึ้นตอนเช้ามืดในอ้อมแขนของเฉินจางหย่ง ยังกินอาหารเช้าได้เช่นทุกวัน และสนทนากับคนในบ้านตามปกติไม่มีอาการคลื่นเหียน อ่อนเพลีย หรืออยากอาหารใดเป็นพิเศษ กล่าวคือไม่มีสิ่งใดบ่งบอกถึงการมีอยู่ของชีวิตใหม่ในกายสักอย่าง จนกระทั่งเขาออกจากบ้านสกุลเฉินไปยังสำนักแพทย์หลวงซึ่งเป็นสถานที่ทำงานนั่นเล่าจึงทราบสำนักแพทย์หลวงไป๋เป็นทั้งสถานศึกษาของแพทย์ฝึกหัด และแหล่งผลิตยาสมุนไพรสำคัญของแคว้น เยี่ยอี้เฉินเป็นหมอยาของสำนักแพทย์หลวง หน้าที่สำคัญมีสองอย่าง หากไม่อยู่เวรเป็นแพทย์จ่ายยาให้ประชาชนก็ผลัดไปทำหน้าที่ปรุงยาตามที่คลังของสำนักแพทย์หลวงต้องการวันนั้นช่วงสายมีดอกบัวเกวียนหนึ่งมาส่งที่สำนักแพทย์หลวง แคว้นไป๋ใช้ดอกบัวทำหลายอย
เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? บทที่ 70 ลอบรอคอยมาแสนนาน
วันที่นางก้าวออกจากวังหลวง ใบหน้านางยังประดับรอยยิ้มอ่อนหวาน อยากจะตรัสรั้งไว้ แต่ได้เพียงนั่งทอดพระเนตรจากบนบัลลังก์ทั้งหทัยร้าวราน จนกระทั่งเวลาผ่านไปเป็นปีจนราชบุตรและพระธิดาเติบใหญ่ จนองค์ชายในพระสนมไป๋มีพระชนมายุได้ 10 พรรษา แล้วเกิดเหตุลอบปลงพระชนม์ในแคว้นไป๋นั่นแลที่พระองค์ได้พบนางอีกครั้งเป็นหยางไท่ซานที่บาดเจ็บซมซานไปจนถึงบ้านนางเมื่อคู่กันแล้ว ย่อมไม่ยอมแคล้วคลาดกันไปไหนตลอดระยะเวลาที่หยางไท่ซานประทับอยู่กับนาง หลี่ถงฮว่าขอให้เยี่ยอี้เฉินและเฉินจางหย่งไม่มาที่บ้านตน นางสรรหาเหตุผลต่าง ๆ นานามาใช้ทั้งที่ฟังขึ้นและที่ฟังไม่ขึ้นจนเยี่ยอี้เฉินใจเสียคิดว่านางรังเกียจรำคาญตน ส่งจดหมายไปรบเร้าขอคำตอบว่าตนกระทำสิ่งใดผิดแก่นางหรือไม่ และนางต้องส่งจดหมายมาขอโทษที่ทำให้เข้าใจผิดนางเล่าว่าแท้จริงที่ไม่อยากให้พวกเขามาเยือน เพราะที่บ้านนางมีกวางป่าบาดเจ็บอยู่ตัวหนึ่ง กำลังพักรักษาตัวอยู่ในระยะบ้าน นางเกรงว่ามันจะตื่นคนแล้วเตลิดจนเกิดอันตราย และแค่นางอธิบายเยี่ยอี้เฉินจากจันทร์หม่นแสงก็กลายเป็นกระจ่างฟ้า คลายเศร้าใน
เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? บทที่ 69 หลี่ถงฮว่า
“ฉันจะไม่ดื่มหนักขนาดนี้อีกแล้ว” อีเจ๊พูดขณะใช้ตะเกียบคีบอาหารเข้าปากอย่างอ่อนแรง แล้วเขาในสภาพเดียวกันก็ตอบหล่อนกลับไปว่า “ครั้งที่แล้วเจ๊ก็พูดแบบนี้” พวกเขานั่งพักดมเครื่องหอมกันครึ่งวันก็หันมาสนใจแผนการเอาตัวรอดที่ได้มา มันไม่มีอะไรมาก เป็นแค่แบบแปลนของบ้านหลังหนึ่งพร้อมข้อมูลสถานที่ตั้งของบ้านโดยละเอียด ระดับที่มีการเขียนบรรณานุกรมของเอกสารที่นำมาใช้อ้างอิงกำกับไว้เสียด้วยใช่ พวกเขาวางแผนจะออกไปสร้างบ้านไว้อยู่กันสักหลัง บ้านที่ต้องสร้างเสร็จก่อนสงครามจะเริ่ม ต้องตั้งอยู่ในจุดที่ไม่ได้รับผลกระทบจากสงครามมากนัก และต้องมีช่องทางทำมาหากินด้วย บ้านที่พวกเขาจะใช้หนีไปอยู่เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่หลังจบสงครามและในบรรดาข้อมูลที่อันวาร์และรจนาใช้อ้างอิงในการหาทำเลสร้างบ้านก็มีข้อมูลที่ตั้งของบ้านในเขตชายแดนของหลี่ถงฮว่าอยู่ด้วยครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เมื่อครั้งที่หอสมุดหลวงยังมีเพียงเขา หลี่ถงฮว่า และไป๋หวังเยี่ยน หลี่ถงฮว่าเคยบอกเขาว่า หากโลกของพวกเขาเป็นหนังสือนิยาย นางคงเป็นเพียงตัวประกอบตัวหนึ่งในนั้น...
เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? บทที่ 42 เป็นกระหม่อม
อันวาร์เป็นนักอ่านที่ยอดเยี่ยม แต่ถึงจะอ่านหนังสือมามากมายเพียงไร เขาก็ตามเล่ห์เหลี่ยมของคนในโลกจริงไม่ทันอยู่ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องที่เกี่ยวกับตัวเองเขาไม่ได้ใสซื่อ ออกจะรู้มากเสียด้วยซ้ำ แค่เซ่อซ่าและตาถั่วในหลายเรื่องเท่านั้นเอง“จากนี้ไป หากพระองค์ประสงค
Dernière mise à jour : 2026-04-05เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? บทที่ 28 แต่หัวใจยังตามไม่ทัน
ขณะหลินซีและเฉินอวี้ไล่ตามโจรลักพาตัวและหวังต้าเหยียนบนหลังคา อันวาร์และซานหลินผู้ตัดสินใจไปขอกำลังจากผู้ตรวจการมา ก็ส่งม้าเร็วคนหนึ่งไปแจ้งเหตุด่วนเหตุร้ายนี้แก่องค์จักรพรรดิหม่าเยว่แจ้งเหตุร้ายนี้ด้วยใบหน้าซีดเผือด และทันทีที่ทราบเรื่องจากขันทีคู่ใจ การประชุมของราชสำนักและองค์จักรพรรดิก
Dernière mise à jour : 2026-03-28เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? บทที่ 20 มันต้องปังปุริเย่มากแน่ ๆ
เพราะอีกไม่กี่วันสมาชิกใหม่จะมาเยือนวังหลวง อันวาร์จึง......ออกจากวังหลวงไปปรากฏตัวที่หน้าร้านตัดเสื้อของช่างตัดฉลองพระองค์คนโปรดตั้งแต่เช้าตรู่ ไปยืนรอร้านเปิดเสียด้วย ประมาณว่า แค่มีคนออกมาปลดกลอนประตูร้านก็จะเห็นเขาและซานหลินเลยแค่คิดถึงสีเสื้อนอกที่จะสั่งตัด อันวาร์ก็ได้แต่ส่ง
Dernière mise à jour : 2026-03-24เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? บทที่ 15 แค่เห็นก็ได้กลิ่นคลอรีนในสระว่ายน้ำ
องค์จักรพรรดิอยากพบเขา?อันวาร์ยืนมองร่างของหยางซิงอีที่สะท้อนมาในกระจก แม้จะผ่านมาเดือนกว่าแล้ว เขาก็ยังไม่ชินกับการตื่นมาเห็นตัวเองร่างใหม่นัก อย่างว่าเขาอยู่กับร่างเดิมมายี่สิบหกปี อยู่ ๆ ตื่นมากลายเป็นเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ด มันก็ต้องมีปรับตัวใหม่กันบ้าง แต่เรื่องชินไม่ชินมันก็เรื่องหนึ่ง
Dernière mise à jour : 2026-03-21
Vous vous intéresseriez aussi à
By madness ภาวะคลั่งเมีย
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko3.3K Vuesวิศวะขอรักคุณหมอ Mpreg
กุหลาบดิน3.5K Vuesข้าวโพดในไร่ชา (Mpreg)
กุหลาบดิน2.1K Vuesปฏิบัติการล่าของหลวง (You’re mine)
Saturnlonely 522.1K Vuesโอเมก้าเป็นสัตว์กินเนื้อ
หมอกมัว360 Vues158...ห้องนี้ผีไม่ดุ
ภัทรธิดา / Cosmos112547293 Vuesรักร้ายนายมาเฟีย (ยี่เฟิงxโปรด)
V-44755 VuesS/W/Sบันทึกการรับใช้สไลม์ของพ่อมดผู้หนึ่ง
Navvip197 Vues
