Novels by ppitipunya

เหลียนฮวา นอกจากเป็นพระนามขององค์ชายรัชทายาทองค์ปัจจุบันของแคว้นไป๋แล้ว ยังเป็นนามของสุราอันดับหนึ่งของแคว้นด้วย เพราะหยางลู่จื้อเป็นองค์จักรพรรดิหยางที่สายเลือดครึ่งหนึ่งมาจากแคว้นไป๋ สุราชั้นดีที่เก็บไว้สำหรับโอกาสพิเศษของพระองค์ส่วนใหญ่จึงเป็นสุราเหลียนฮวา สุราที่ขึ้นชื่อว่า ออกฤทธิ์ช้า ดื่มยามเช้าเมายามบ่าย ดื่มเที่ยงวันเมาหัวค่ำซึ่งอาการเมาเหลียนฮวาก็ใช่ว่าจะธรรมดา กล่าวคือเมื่อดื่มไปแล้ว ยามเมาหากไม่เข้าใจว่าตนอยู่บนที่สูง ก็กำลังตกจากที่สูงและมันก็คือสุราที่อันวาร์และรจนาดื่มเข้าไปอย่างไม่บันยะบันยังตั้งแต่สายจรดบ่ายสองคนต่างโลกต่างก็ไม่รู้ฤทธิ์ของสุราตัวนี้ เพราะตอนที่รจนาหยิบมาก็เพียงดูว่าหีบห่อลวดลายบนไหนั้นสวยดี และนั่นก็หมายความว่ายามเฉินอวี้กลับมาพบอันวาร์ที่ตำหนักรับรองในยามเย็น ชายหนุ่มก็ใกล้จะแสดงอาการมึนเมาเต็มทีแล้ว“ท่านกลับมาแล้วเหรอ”“พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย กระหม่อมกลับมาแล้ว”อันวาร์มองใบหน้าหล่อเหลาของเฉินอวี้ มองรอยยิ้มของเขา อาจเพราะเมื่อหัววันเพิ่งพูดคุยกับรจ

นัยน์ตาสีชาดเหมือนจะบอกเป็นนัยว่าได้ยกดวงตาให้แก่ราชวงศ์ไป๋แล้ว นี่คือลักษณะเด่นของคนตระกูลเฉิน ตระกูลผู้ติดตามใกล้ชิดของราชวงศ์ไป๋ถวายให้แล้วทั้งเลือดเนื้อและวงศ์ตระกูลรจนาน้ำชาแทบพุ่งจากปากยามทราบว่า หนึ่งในคณะทูตที่จะมาร่วมงานฉลองวันคล้ายวันประสูติ (ชดเชย) ของหยางลู่จื้อคือ เฉินจางหย่งหญิงสาวในร่างชายหนุ่มรีบส่งขันทีคนสนิทไปตามองค์ชายเจ็ดมาเข้าพบเป็นการด่วน และอาการของอันวาร์ยามทราบข่าวการมาเยือนของเฉินจางหย่งก็ไม่ใคร่ต่างจากหล่อนเท่าไรนักเขาสำลักน้ำชาพ่อมาว่ะ เฉินอวี้พ่อนายมา!เฉินจางหย่งผู้นี้...ในนิยายอาจไม่ได้มีบทบาทมากมายเท่าบิดาอีกคนของเฉินอวี้ แต่หากตั้งใจอ่านดี ๆ จะพบว่าเขามีอิทธิพลต่อเบื้องลึกเบื้องหลังของชายหนุ่มอยู่มาก เพราะเขาเป็นผู้นำตระกูลเฉินแน่นอน ครอบครัวของพระเอกทั้งที อันวาร์และรจนาในฐานะผู้ที่เคยอ่าน “ยอดองครักษ์เคียงหทัย” ย่อมต้องรู้ข้อมูลคร่าว ๆ ของตระกูลนี้อยู่บ้างตระกูลเฉินเป็นตระกูลที่รับใช้ราชวงศ์ไป๋มาช้านาน ไม่ว่าจะเป็นแม่ทัพหรือราชองครักษ์ ในราชสำนักไป๋คนสนิทขององค

เฉินอวี้มีบิดาสองคน คนหนึ่งรักเขาสุดหัวใจและเป็นบิดาที่คลอดเขาออกมา ส่วนอีกคน...แม้เขาจะเป็นลูกในไส้ก็ไม่อาจบอกได้ว่าคิดเห็นเยี่ยงไรกับตนและเฉินจางหย่งก็คือคนหลังวันที่เฉินอวี้ได้รับจดหมายจากบิดา คือวันเดียวกันกับที่เขาได้เข้าเฝ้าองค์หญิงหวังต้าเหยียน วันนั้นองค์ชายเจ็ดเสด็จมารับเขาไปเข้าเฝ้าองค์หญิงด้วยพระองค์เองตั้งแต่ยามสาย และแค่ได้ยลพระพักตร์อ่อนหวานประดับรอยแย้มพระสรวลน่ารัก เฉินอวี้ก็ยิ้มตาม“ไปหาน้องหญิงของข้ากัน” หยางซิงอีตรัสแก่เขา แล้วเขาก็เดินตามพระองค์ออกจากตำหนักรับรองไปลมหนาวพัดผ่านแม้เย็นยะเยือก แต่ก็แผ่วเบาไม่ต่างจากสัมผัสของคนรัก เขาเห็นหยางซิงอีถูพระหัตถ์เข้าด้วยกันเพื่อสร้างความอบอุ่น แล้วก็อดใจไม่ไหวยื่นมือออกไปหาพระองค์หยางซิงอีทอดพระเนตรมือเขา เลิกพระขโนงเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจ“วันก่อนกระหม่อมเห็นพระองค์ตรัสขอมือราชองครักษ์ซานมาคลายหนาว ยามนี้เขามิอยู่...หากทรงไม่รังเกียจ” เฉินอวี้อธิบาย แ

ใครว่าการเลือกพู่ห้อยกระบี่เป็นเรื่องง่ายกัน...พู่ห้อยกระบี่ของพระเอก ดั้งเดิมเป็นผลงานจากฝีพระหัตถ์ของนายเอกผู้มากความสามารถ แต่ปัจจุบันเป็นหน้าที่ของเขา คนต่างโลกท่านหนึ่ง ที่ต้องหาของดีกรีเดียวกันมาทดแทน แต่ ‘ทานโทษนะ ในโลกนี้นี่มันจะไปมีอะไรมาสู้ของที่นายเอกทำได้อีกเหรอวะ!ก็ไม่มีไง! ถึงเป็นผลงานของศิลปินเอกของโลก แค่เจอผลงานของนายเอกเข้าไปทุกอย่างก็ดูดำไปหมดสิ้น ยิ่งเป็นของคู่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง โบราณ (?) ก็บอกอยู่ว่า “พู่ห้อยกระบี่จากนายเอกเหมือนเกิดมาเพื่อคู่กับกระบี่ของพระเอกฉันใด พู่ห้อยอื่น ๆ ที่ไม่ได้มาจากนายเอกก็ไม่เข้าคู่กับกะบี่ของพระเอกฉันนั้น”คนไม่ใช่มันทำแทนกันไม่ได้เด้อสู!แล้วพระเอกก็แปลกที่ให้เขาเป็นผู้เลือกแทนที่จะเลือกเองแล้วให้เขาจ่ายเงิน หรือนี่คือบททดสอบความเป็นสายแฟชั่นของเขาที่สวรรค์ส่งมากัน โอ้ มายพระสงค์! เอ้ยไม่ได้ผิดธีม เรื่องเกี่ยวกับสีสันเกี่ยวกับของสวย ๆ งาม ๆ แบบนี้ เขาต้องอุทานแบบนี้ต่างหากโอ้ ผ้าสามสี!อันวาร์เบ้หน้าจ้องพู่ห้อยกร

“ถือเสียว่าชดเชยให้พู่ห้อยกระบี่ของกระหม่อม วันมะรืนนี้พระองค์เสด็จไปตลาดกับกระหม่อมได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“แล้วกระหม่อมจะรีบมารับพระองค์” อันวาร์จำได้ดีว่าเฉินอวี้บอกเขาเช่นนี้ และเมื่อวันนัดมาถึง ชายหนุ่มก็รีบมาจริง ๆ มาถึงตำหนักองค์ของเขาแต่เขายังแต่งตัวไม่เสร็จเสียด้วยซ้ำไม่รู้เพราะเขาเลือกชุดที่จะใส่ไม่ถูก หรือเพราะวันนั้นอากาศเป็นใจพระเอกจึงเดินมาถึงตำหนักเขาได้เร็วเกินไปกันแน่ ขณะอันวาร์ยังลังเลระหว่างเสื้อนอกสีดำหรือสีม่วงอ่อน ซานหลินจึงขานการมาเยือนยังห้องรับรองของเฉินอวี้ให้เขารับรู้ และเมื่ออันวาร์เดินเข้าไปในห้องเขาก็เห็นชายหนุ่มนั่งจิบชาอยู่ก่อนแล้วยังอยู่ในชุดสีดำเช่นทุกวันที่ได้เจอ ยังคงหล่อเหลางดงามจนเพียงมองก็ต้องลอบหลุบตาลงต่ำ เพราะสองข้างแก้มเห่อร้อนคืนก่อนหน้าวันนัด บางอย่างทำให้อันวาร์นอนไม่หลับ มันเป็นความรู้สึก

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คนมักมองเฉินอวี้ผิดเป็นไป๋เหลียนฮวา และเหตุการณ์แบบนี้ก็ไม่ได้เกิดขึ้นแก่เขาอยู่ฝ่ายเดียว เพราะหลายครั้งคนก็มักมองไป๋เหลียนฮวาเป็นเฉินอวี้ อันที่จริงเรื่องอย่างนี้เกิดขึ้นตั้งแต่พวกเขายังเป็นเด็กแล้ว เผลอ ๆ จะตั้งแต่ไป๋เหลียนฮวามีประสูติกาลมาเสียด้วยซ้ำ เพราะในวังหลวงก็มักเล่าขานกันว่า บางครั้งก็เห็นองค์ชายรัชทายาทมีพระเกศาสีดำขลับ หรือไม่ก็มีพระปีฬกา[1]ใต้พระเนตรซ้าย แต่ที่แปลกยิ่งกว่าการทักผิดคือ เวลาพวกเขาเดินไปไหนมาไหนด้วยกัน หากคนไม่เห็นพวกเขาเพียงคนใดคนหนึ่งก็เห็นว่าพวกเขาใช้เงาร่วมกันเงาของคนที่อาจเป็นทั้งไป๋เหลียนฮวาและเฉินอวี้ หรืออาจไม่ใช่ทั้งสอง แต่ไม่ว่าจะเกิดขึ้นบ่อยแค่ไหน เฉินอวี้ก็ไม่เคยชินสักที และออกจะไม่ชอบปรากฏการนี้เสียด้วยซ้ำอัตตาอันวาร์ วราหะอาจเซ่อซ่าตามเล่ห์เหลี่ยมคนไม่ค่อยทัน แต่เขาก็พอจะมีข้อดีมาทดแทนข้อเสียนี้ได้อยู่ข้อหนึ่งคือ เขาตามอารมณ์คนค่อนข้างเก่งอาจเพราะเติบโตมาในบ้านของคนชนชั้นกลางที่บิดามารดาออกไปทำงานทั้งสองคน และต้องติดสอยห้อยตามบุพการีไปทำงานด้วยกระมัง เขาจึงต้องตามอารมณ์คนให้ทันอยู่ที่ทำงานกับพ่อแม่จะเล่นอะไรมากก็ไม่ได