Novels by ppitipunya

เป็นดรุณีผู้อ่อนหวานนางหนึ่ง ทั้งใบหน้าอมยิ้มสุขุม นัยน์ตากลมโตสุกใส ผมน้ำตาลเข้มแสกกลางยาวถึงกลางหลังจัดทรงธรรมดาน่ามอง และอาภรณ์สีเขียวน้ำทะเลปักดิ้นทองทับเสื้อขาวดูสะอาดตาก่อนหลี่ถงฮว่าจะเดินทางกลับมาถึงแคว้นไป๋ มีจดหมายฉบับหนึ่งส่งมาถึงบ้านสกุลเฉิน เป็นกระดาษอย่างดีจากแคว้นหยางที่เนื้อความเขียนอย่างวิจิตรบรรจง จ่าหน้าถึงสหายรักที่มิได้เห็นหน้าค่าตามายาวนาน และเพียงเปิดอ่าน เพียงเห็นชื่อของผู้ส่ง โลกอันทึมเทาของเยี่ยอี้เฉินก็คล้ายมีแสงตะวันอ่อนหวานอาบชโลมหลี่ถงฮว่ากำลังจะกลับมาสายนั้นที่เยี่ยอี้เฉินได้รับจดหมายจากนาง ชายหนุ่มไม่ต่างจากดอกไม้เหี่ยวเฉาได้รับแสงชีวี หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะคล้ายได้กลับไปเป็นเด็กหนุ่มแพทย์ฝึกหัดในวันวานอีกครั้ง เขาเปิดอ่านจดหมายอย่างรวดเร็วซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับพยายามจะจดจำทุกพยางค์ประโยคที่นางเขียน ก่อนจะรีบใช้เหยี่ยวส่งสาสน์ไปหาเฉินจางหย่งถึงที่ลานฝึกของกองทัพ ตื่นเต้นดีใจจนทุกอักษรในสาสน์ด่วนฉบับน้อยโย้ไปเย้มาและเมื่อเฉินจางหย่งกลับมาถึงบ้าน สิ่งที่รอรับเขาอยู่ก็คือรอยยิ้มที่งดงามที่สุดของสามี

WARNING-มีการกล่าวถึงการแท้งบุตรก่อนจะมีเฉินอวี้ เยี่ยอี้เฉินและเฉินจางหย่งเสียบุตรไปสามคน บุตรคนแรกของพวกเขาหลุดจากครรภ์ของเยี่ยอี้เฉินไปก่อนที่ชายหนุ่มจะรู้ตัวเสียด้วยซ้ำว่าตนท้องวันนั้นเฉินจางหย่งจำได้ดีไม่ต่างจากครั้งแรกที่พบเยี่ยอี้เฉินที่หอสมุดหลวง เขาและเยี่ยอี้เฉินเพิ่งแต่งงานกันได้ปีเศษ เยี่ยอี้เฉินอายุยี่สิบสี่ย่างเข้ายี่สิบห้า ส่วนเขายี่สิบหก พวกเขากำลังเดินชมสวนยามเช้าด้วยกันเช่นทุกวันที่อากาศดีตอนที่เยี่ยอี้เฉินปวดท้องอย่างรุนแรงจนหมดสติเสียหลักเขารับร่างของเยี่ยอี้เฉินไว้ ก่อนจะส่งบ่าวรับใช้ไปตามแพทย์มาที่บ้านเป็นการด่วน ขณะตนใช้วิชาตัวเบาพาอีกคนไปที่เตียง โลกเชื่องช้าจนเขารู้สึกว่าทุกย่างก้าวของตนช่างอืดอาดหนักอึ้ง และกว่าเขาจะเห็นว่าเยี่ยอี้เฉินมีเลือดออกมาตลอดทางที่อุ้มวิ่งก็ยามส่งอีกคนถึงมือหมอแล้วเลือดแดงหยดตามพื้นไม้แต่เยี่ยอี้เฉินไม่มีบาดแผล ซึ่งหากอีกคนมี...เลือดออกขนาดนี้แผลย่อมไม่เล็กซึ่งเขาต้องเห็นแล้วแต่นี่...และเพียงนึกได้ทั้งกายของเฉินจางหย่งก็รู้สึกราวถูกสาปให้กลายเป็นหินห้องนอนที่เพิ่งลุกจากก

WARNING-มีการกล่าวถึงการแท้งบุตรจริงอย่างที่อีเจ๊ว่า เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกใบนี้เลยยอมรับว่า ตั้งแต่เขาเข้าชั้นเรียนของอีเจ๊มา โลกของเขาก็กว้างขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก กว้างจนน่าใจหาย ชนิดที่ว่าหากไม่ติดว่าเคยอ่าน “ยอดองครักษ์เคียงหทัย” มาก็คงคิดว่าตนไม่ได้อยู่ในนิยายเลยละภาพจำที่ “ยอดองครักษ์เคียงหทัย” ฝากไว้กับเขาคือ โลกใบนี้มียุทธภพ มีแปดแคว้น มีสงคราม มีเรื่องจักร ๆ วงศ์ ๆ แฟนตาซีผู้ชายท้องได้ แล้วก็เป็นโลกที่การรักร่วมเพศเป็นเรื่องปกติ มีพระเอกและนายเอกเขารู้แค่นั้น แล้วก็คิดแค่ว่านั้นคงเป็นฉาก เป็นเซตติงที่นักเขียนตั้งขึ้นมาเพื่อให้เรื่องราวเขียนได้ดั่งใจหมาย แต่ไม่เคยคิดว่าทั้งหมดจะมีเรื่องราวเบื้องหลังในเชิงลึก(ข้อความจากบทที่ 18 วรรคที่ 24 และ 26 ถึง 28)ขบวนเจ้าบ่าวเดินทางข้ามผืนทราย แคว้นไป๋ เพราะเป็นแคว้นกลางทะเลทรายจึงมีความเชื่อว่ารักแท้ข้ามผ่านได้ทุกความยากลำบาก และตัวแทนของมันในพิธีมงคลสมรสก็คือทะเลทราย โดย

วันที่เยี่ยอี้เฉินทราบเรื่องสมรสพระราชทาน หลังคนของราชสำนักออกจากบ้านสกุลเยี่ยไป ชายหนุ่มก็ตรงดิ่งไปยังบ้านใหญ่สกุลเฉินทันที และนั่นก็เป็นครั้งแรกที่เยี่ยอี้เฉินและเฉินจางหย่งมีปากเสียงกันสงครามระหว่างแคว้นไป๋และแคว้นฉียืดเยื้อยาวนานถึง 4 ปีก่อนจะจบลงที่แคว้นฉีขอทำสัญญาสงบศึกกับแคว้นไป๋หลังจากเสียดินแดนให้แคว้นทะเลทรายไปแล้วถึง 1 ใน 4หากเป็นยามที่แคว้นสมบูรณ์แข็งแรง แคว้นไป๋คงรบพุ่งต่อจนได้ทั้งฉีมาครอบครอง แต่เพราะเหนื่อยล้าเกินกว่าจะยกดาบ สัญญาสงบศึกครั้งนี้จึงไม่มีผู้ใดติดขัด และเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับการสงบศึก จักรพรรดิฉีจึงยกดินแดนให้แคว้นไป๋เพิ่มจากที่เดิมเสียไปแล้ว 1 ใน 4 จึงกลายเป็น 1 ใน 3 ทำให้แคว้นไป๋กลายเป็นแคว้นที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในแปดแคว้น โดยทรงยกให้พร้อมกับพระธิดาเพียงหนึ่งเดียวที่มีองค์หญิงน้อยที่ในอนาคตคือพระมารดาของไป๋เหลียนฮวา และองค์จักรพรรดินีไป๋สี่ปีนั้นเยี่ยอี้เฉินจากเด็กหนุ่มในหอสมุดหลวงกลายเป็นชายหนุ่มในหน่วยแพทย์สนาม เติบโตจนอายุถึงยี่สิบปีบริบูรณ์ ยามกลับถึงบ้านจึงเข้าสู่วัยออกเรือนของชายหนุ่มตาม

ชาวไป๋โบราณ...ชาวต้าซิงเดิมมีคำกล่าวว่า “ทุกสิ่งล้วนเขียนไว้ในดวงดาว”ในแปดแคว้นมีเพียงสองที่มีความเชื่อเกี่ยวกับดวงดาว หนึ่งคือแคว้นไป๋และอีกหนึ่งคือแคว้นหวังที่ล่มสลายไปในสงครามสิบแคว้นชาวไป๋เชื่อว่าดวงดาราดาษดาบนฟากฟ้าแท้จริงคือข้อความมากมายที่ทวยเทพเขียนไว้รวมถึงคำสัญญา เชื่อว่าผืนทรายของแคว้นคือ เศษซากของสรวงสวรรค์ที่ล่มสลายเมื่อครั้งองค์มหาเทพให้กำเนิดโลกใบนี้ขึ้นมา และเชื่อว่าหยาดพระโลหิตแดงฉานก่อกำเนิดเป็นสายเลือดไป๋ ในขณะที่พระฉายามาบังเกิดเป็นคนตระกูลเฉินเมื่อครั้งสงครามระหว่างแคว้นฉีและแคว้นไป๋ ในรัชสมัยของพระราชบิดาของไป๋เหลียนฮวา บรรดานักบวชได้อ่านดวงดาวแล้วกราบทูลแก่องค์จักรพรรดิไป๋ว่า ในรัชกาลของพระองค์ดวงดาวจะเรียงตัวกันพร้อมหน้า เพื่อต้อนรับการมาเยือนขององค์มหาเทพ“ฤกษ์มหาบุรุษ” พวกเขาเรียกมันเช่นนั้น ก่อนจะทูลแก่พระองค์ว่า องค์มหาเทพจะมาจุติเป็นราชบุตร โดยจะประสูติจากครรภ์ของผู้มีดวงจันทร์เป็นสัญลักษณ์ และหลังทรงทราบคำทำนาย “ดวงจันทร์” ก็กลายเป

“…เยี่ยอี้เฉิน”แม่ทัพหนุ่มขานชื่อคนในดวงใจ จะว่าดังก็ดัง เพราะมิได้ได้ยินเพียงสอง แต่จะว่าเบาก็เบา เพราะทุ้มต่ำจนแหบพร่าเฉินจางหย่ง ว่ากันตามจริงมิได้เอ่ยชื่อของเยี่ยอี้เฉินมานานมาก อย่างน้อยก็นับตั้งแต่เขาย้ายมาประจำการที่หัวเมืองเหนือ จะดื่มสุราจนเมามายเพียงไรก็มิเคยหลุดชื่อนี้ออกมาแม้แต่ต้นพยางค์อักษร หนึ่งเพราะอีกคนมิได้อยู่ใกล้ ๆ ให้เรียกหา และอีกหนึ่งคือเพราะรู้ดีว่าเยี่ยอี้เฉินคือจุดอ่อนของตน เป็นเช่นนี้เขาจึงเลือกที่จะเก็บเรื่องราวของชายหนุ่มไว้ลึกสุดดวงใจให้มีเพียงตนเท่านั้นที่รู้อย่างเก่งก็เพียงเขียนชื่ออีกคนลงกระดาษจดหมายและหน้าซอง จากทั้งกองทัพคงมีแต่เจ้าพนักงานกองจดหมายกระมังที่รู้ความสำคัญที่คนชื่อเยี่ยอี้เฉินมีต่อเขาแต่เมื่อเจ้าของชื่อมาอยู่ตรงนี้แล้ว เขาย่อมหมดเหตุผลที่จะไม่ขานถึง ไม่ใช่ในยามที่นัยน์ตาเงินสุกสกาวมองมา ไม่ใช่ในยามที่เยี่ยอี้เฉินยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มยินดีจนแก้มขึ้นสีชมพูระเรื่อกลางอากาศเย็นจัดของหัวเมืองเหนือเยี่ยอี้เฉินเฉินจางหย่งก้าวเข้าไปหาชายหนุ่ม เพลานั้นโลกทั้งใบเงียบสงัดได้ย