Home / วาย / เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? / บทที่ 5 หากนั่นเป็นประสงค์ของพระองค์

Share

บทที่ 5 หากนั่นเป็นประสงค์ของพระองค์

last update publish date: 2025-06-09 22:30:05

ก่อนวันคล้ายวันประสูติครบ 17 ชันษาไม่กี่วัน หยางซิงอีตรัสถามเขาในเช้ามืดวันหนึ่ง ขณะเขาเข้ามาเปลี่ยนดอกไม้ในแจกันแทนเฉินฝู่หมิง

“ซานหลิน หากข้ามิได้เกิดมาเป็นข้า...”

“พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย”

“ไม่มีอะไร เจ้าไม่ได้ยินสิ่งใดทั้งสิ้นซานหลิน”

“...หากนั่นเป็นประสงค์ของพระองค์ เช่นนั้นกระหม่อมก็ไม่ได้ยินสิ่งใดทั้งสิ้นพ่ะย่ะค่ะ”

“ขอบใจเจ้ามาก”

เช้านั้นซานหลินจำได้ พระองค์ประทับอยู่ข้างหน้าต่างกลมบานใหญ่ ในพระหัตถ์ยังถือจอกสุรา และเพราะพระพักตร์ผินออกไปนอกหน้าต่าง เขาจึงได้เห็นเพียงพระขนองโปร่งขององค์ชาย

 

มีเพียงยอดฝีมือเท่านั้นที่จะได้รับใช้องค์ชายเจ็ด...มีเพียงผู้ที่ได้รับการยอมรับจากราชองครักษ์ซูมู่ถงเท่านั้น และหนึ่งในคนเหล่านั้นก็คือ ซานหลิน

ซานหลินแรกเริ่มเป็นเพียงเด็กกำพร้าจากชายแดนระหว่างแคว้นหยางและแคว้นหลิน เขาเติบโตมาท่ามกลางซากสมรภูมิและขุดคุ้ยหากินกับซากศพเพื่อเอาตัวรอดมาตั้งแต่จำความได้ เมื่อเข้าวัยรุ่นจึงกลายเป็นโจรปล้นสุสานไปโดยปริยาย

แต่อยู่เป็นโจรจนกระทั่งอายุได้ 15 ปี กองโจรของตนก็อุตริไปปล้นสุสานของราชวงศ์หยาง จึงได้พบเจอกับซูมู่ถง เมื่อครั้งราชองครักษ์สูงวัยยังเป็นแม่ทัพในองค์จักรพรรดิหยางไท่ซาน

เพื่อสมบัติชิ้นสำคัญของราชวงศ์ ซูมู่ถงและกองทหารจึงไล่ล่ากองโจรของซานหลินไม่ต่างจากสุนัขล่าเนื้อ และสุดท้ายก็ปราบได้ทั้งหมด

ยามนั้น ซานหลินเหลือเพียงตัวคนเดียวสภาพสะบักสะบอม ไม่มีสหายโจรที่เหลือลมหายใจ แต่เดนคนเช่นเขาคือคนที่ไม่ยอมตายจนกว่าจะสิ้นลมหายใจโดยแท้จริง เมื่อจนตรอกไร้ทางหนีจึงตัดสินใจสู้จนตัวตาย ซูมู่ถงเห็นเขาฝีมือดี หลังต่อสู้กับเขาจนชายหนุ่มไม่เหลือสภาพจะขัดขืนได้อีกก็ตัดสินใจรับเขาเข้ากองทัพ

“ไอ้หนู...ฝีมือไม่ธรรมดาเช่นนี้ อย่ามาตายด้วยน้ำมือข้าเลยดีกว่า”

แล้วนับจากวินาทีนั้นมา เขาก็กลายเป็นพลทหารนายหนึ่งในองค์จักรพรรดิหยางไท่ซาน ชีวิตในสนามรบไม่สะดวกสบายนักสำหรับหลายคน แต่สำหรับเขา นี่ดีกว่าแต่ก่อนมาก ทั้งมีกินทุกมื้อ ทั้งได้รับการรักษาบาดแผล แล้วไหนจะหน้าตาทางสังคมอีก

ชีวิตใหม่ เขาเรียกมันเช่นนั้น และนั่นก็ทำให้เขาเคารพรักซูมู่ถงไม่ต่างจากบิดา

ซานหลินเป็นทหารชั้นผู้น้อยได้ไม่กี่ปี ด้วยผลงานและความสามารถอันโดดเด่น ชายหนุ่มก็ได้รับการโยกย้ายเลื่อนขั้นมาอยู่ในกองรบพิเศษขององค์จักรพรรดิ เขามีตำแหน่งเป็นรองเพียงซูมู่ถงด้วยวัยเพียง 18 ปี กลายเป็นรองแม่ทัพที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ราชวงศ์หยาง และในอยู่ตำแหน่งนั้นได้ 3 ปี องค์จักรพรรดิก็พระราชทานซูมู่ถงให้แก่พระโอรสในครรภ์ของพระมเหสี และเลื่อนเขาขึ้นมาแทนที่ซูมู่ถง

ซานหลินดำรงตำแหน่งแม่ทัพอยู่ราว 14 ปี อยู่มาวันหนึ่งซูมู่ถงก็เรียกหาเขา ชวนเขาออกไปร่ำสุราเช่นสมัยยังอยู่กองทัพด้วยกัน ก่อนจะชวนเขามาเป็นราชองครักษ์ขององค์ชายเจ็ด

ยามแรก อาจเพราะมึนเมาจึงไม่ใคร่จะเข้าใจนัก แต่เมื่อระลึกได้ว่า เมื่อไม่กี่วันก่อนจักรพรรดิหยางประชวรอย่างหนักก็พอจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา

“เป็นรับสั่ง หรือเป็นท่านที่ประสงค์จะเรียกหาข้า” เขาถามด้วยความใคร่รู้ แม้ตามจริงไม่ว่าจะเป็นอย่างใด เขาก็ไม่คิดจะปฏิเสธคำชวนของซูมู่ถง และคำตอบที่ได้มาก็คือ

“ทั้งสองอย่าง”

ซานหลินไม่ใช่คนโง่ เพียงบทสนทนาก็รับรู้แล้วว่า องค์จักรพรรดิหยางไท่ซานต้องการสิ่งใด

คำสั่งที่มิได้เอ่ย ความรักที่มิเคยแสดงออกให้ผู้ใดได้เห็น

ห้องทรงงานที่หันหน้าไปทางตำหนักองค์ชายเจ็ด ช่องหน้าต่างที่ยามเหนื่อยล้า จะทำทีเป็นย่างพระบาทผ่านเพื่อทอดพระเนตร และพระพักตร์เครียดขรึมที่คล้ายจะคลายลงไปกว่าครึ่ง ทุกครั้งที่ได้เห็นความเป็นไปของตำหนักองค์ชายเจ็ด

ยามประชวร นัยน์พระเนตรยังมีห่วง หากพระองค์ไม่อยู่แล้วเพียงซูมู่ถงคงไม่เพียงพอดูแลพระโอรส เป็นซานหลินไปอีกหนึ่งคงเป็นไปได้

ซานหลินเห็นทุกอย่าง

“เช่นนั้นก็ตามนั้น” สุราขมปร่า คืนนั้นเขาร่ำสุราจนรุ่งสาง ยามกลับไปถึงวังหลวงก็ตรงไปยังห้องบรรทมขององค์จักรพรรดิหยางไท่ซานทันที แล้วก็คล้ายพระองค์จะรออยู่ก่อนแล้ว

หยางไท่ซานประทับกึ่งบรรทมอยู่บนแท่นบรรทมกว้าง พระเนตรทองคำสงบนิ่งแน่วแน่มองมายังซานหลิน แล้วสายวันนั้น ป้ายหยกประจำตัวของซานหลินก็เปลี่ยนจากตำแหน่งแม่ทัพเป็นราชองครักษ์

“หากทำเช่นนี้ จะไม่มีผู้ใดอยู่ข้างกายพระองค์อีกแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ” เขาเอ่ยแก่องค์จักรพรรดิ หลังได้ป้ายหยกชิ้นใหม่มา

“คนจะตายที่ไหนกลัวความโดดเดี่ยวกัน” พระองค์ตรัส สุรเสียงทุ้มต่ำแฝงแววรำคาญ คาดว่าก่อนหน้าคงเป็นซูมู่ถงที่มาทัดทานการตัดสินพระทัยของพระองค์ แต่ไม่นานพระเนตรก็อ่อนแสงลงคล้ายยามพระมเหสีหลี่ยังอยู่

“...เขากลัวกันแค่ว่าคนที่ต้องอยู่ต่อต่างหากจะเป็นเช่นไร” พระองค์เอ่ย ทรงหันพระพักตร์คมไปทางห้องทรงงาน และไม่ต้องบอกซานหลินก็รู้ว่าพระองค์ทอดพระเนตรไปหาสิ่งใด

แล้วนับจากนั้นมา ซานหลินก็กลายเป็นราชองครักษ์ขององค์ชายเจ็ด

แค่แรกเห็นพระพักตร์ขององค์ชายเจ็ดในรอบหลายปีที่ศาลากลางน้ำ เขาก็แทบลืมหายใจ

เล่าลือกันว่าทรงประพิมพ์ประพายคล้ายพระมารดาอย่างยิ่งยวด และแม้ซานหลินจะเคยเห็นยามพระโอรสเป็นเพียงทารก ชายหนุ่มก็ไม่คิดว่าพระองค์จะเหมือนพระมเหสีหลี่ราวกับพระนางยังมีลมหายใจ

ทั้งพระพักตร์รูปเพชร พระขนงกระบี่รับพระนาสิกโด่งเป็นสัน ริมพระโอษฐ์เป็นกระจับได้รูปสีชมพูระเรื่อตัดกับพระฉวีสีทรายอมขาว และพระหนุกลมมนสวย ทุกอย่างเป็นของพระมเหสีหลี่ เห็นจะมีพระเนตรทองคำคู่คมเท่านั้นที่ทรงได้มาจากองค์จักรพรรดิหยาง

จะติดก็เพียงว่าพระมเหสีหลี่นั้นอ่อนหวานแช่มช้อย ในขณะที่องค์ชายเจ็ดนั้นเย็นชาน่ายำเกรงเกินกว่าวัย

“กระหม่อมนามซานหลิน จากนี้ไปเป็นราชองครักษ์ประจำพระองค์พ่ะย่ะค่ะ”

“เช่นนั้นก็ดี” สุรเสียงยังไม่แตกหนุ่มดี แต่บางอย่างในน้ำเสียงกลับทำให้เขาเสียวสันหลังวาบ ความรู้สึกเดียวกันกับยามพบเจอคนตายไม่มีผิดเพี้ยน

แล้วหลังซานหลินมาเป็นราชองครักษ์ขององค์ชายเจ็ดได้ไม่นาน บรรดาพระโอรสและพระธิดาองค์อื่น ๆ ในองค์จักรพรรดิหยางไท่ซานก็ค่อย ๆ สิ้นพระชนม์ไปทีละพระองค์

องค์จักรพรรดิยังไม่ทันสวรรคต การแก่งแย่งชิงบัลลังก์ในหมู่พี่น้องก็เริ่มขึ้นเสียแล้ว และเมื่อหยางไท่ซานจากโลกนี้ไป สิทธิ์ในการขึ้นครองบัลลังก์ของหยางซิงอีก็กลับคืนมา และกว่าจักรพรรดิหยางพระองค์ใหม่จะขึ้นบัลลังก์สำเร็จ ตำหนักขององค์ชายเจ็ดก็ได้อีกชื่อหนึ่งว่า “ตำหนักแห่งความตาย” แล้ว

เพื่ออำนาจ กระทั่งพี่น้องกันเองก็ไม่เว้นชีวิต และเพื่อเอาตัวรอดถึงมือต้องเปื้อนเลือดก่อบาปกรรมแก่คนในครอบครัว...หากไม่อยากตายก็ต้องกระทำ

 บัลลังก์หรือชีวิต ไม่เคยมีผู้ใดล่วงรู้ว่า แท้จริงแล้วภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยและมือเปื้อนเลือดของหยางซิงอี ยุวกษัตริย์พระองค์นี้ประสงค์หรือดำริสิ่งใด

แต่บางอย่างในตัวซานหลินบอกเขาว่า เป็นอย่างหลัง และไม่เพียงประสงค์จะมีชีวิตรอดเท่านั้น พระองค์ยังประสงค์ชีวิตที่มีความสุขเสียด้วย ไม่เช่นนั้นคงไม่เสด็จออกไปเมามายกับฤทธิ์สุราแทบไม่เว้นวันเพื่อลืมเลือนทุกสิ่งอย่างหรอก

แล้วในสายวันหนึ่งก็คล้ายความปรารถนาของพระองค์จะเป็นจริงขึ้นมา

นัยน์ตาสุกใส พระพักตร์อ่อนโยน พระองค์เปลี่ยนไปราวกับคนละคน เปลี่ยนไปจนอดสงสัยไม่ได้ว่าหยางซิงอีคนนี้เป็นผู้ใดมาสถิตร่าง

ไม่มีอีกแล้วหยางซิงอีผู้น่าสงสารเลือดเย็น มีเพียงหยางซิงอีคนนี้ผู้อ่อนหวานหนักหนา

ซานหลินมองพระสรวลสดใสของหยางซิงอีคนใหม่ ขณะใจคิดถึงหยางซิงอีคนก่อน

หากมีโอกาสเขาก็อยากถามพระองค์ว่า พระองค์มีความสุขแล้วหรือไม่ นี่รึเปล่าคือสิ่งที่พระองค์ปรารถนา และหากพระองค์ตอบว่าใช่ เช่นนั้นเขาก็ยินดีกับพระองค์ ส่วนหยางซิงอีคนใหม่นี้ หากทรงอยากออกไปท่องเที่ยว หรืออยากเล่นสนุกเช่นเด็กหนุ่มธรรมดา เขาจะคอยติดตามดูแลให้ปลอดภัยเอง

 

“องค์ชายเจ็ดพ่ะย่ะค่ะ”

“จ๋าจ้ะ...เอ๊ย! ว่าอย่างไรหรือซานหลิน”

“กระหม่อมสงสัยว่าเจ็ดสี ที่พระองค์อยากได้มาเป็นสีฉลองพระองค์นั้น มีสีใดบ้างพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่าน...เอ๊ย! เจ้าถามได้ดีมาก”

“เป็นเช่นนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เป็นเช่นนั้น เป็นเช่นนั้น!”

“แล้วพระองค์อยากได้สีใดบ้างหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“ฮึ ซานหลินข้าว่าจะม่วง คราม น้ำเงิน เขียว เหลือง แสด แดงสักหน่อย เจ้าว่าดีหรือไม่”

“หากนั่นเป็นประสงค์ของพระองค์ เช่นนั้นกระหม่อมก็ว่าดีพ่ะย่ะค่ะ”

“มันต้องอย่างนี้สิ! ขอบใจเจ้ามากนะซานหลิน”

 

ติดตามเหมือนที่เคยตามเสด็จพระบิดา

ติดตามเหมือนที่เคยตามพระองค์

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 77 "อนุ" ทั้งสาม

    หน้าที่ของรองแม่ทัพ คือการดูแลช่วยเหลือ สนับสนุน และระวังหลังให้แม่ทัพครั้งหนึ่งรองแม่ทัพแห่งกองกำลังพิชิตเมฆาเคยเอ่ยแก่เฉินจางหย่งว่า “ท่านแม่ทัพ ท่านรู้หรือไม่ว่าท่านเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ไม่เหลียวมองความงามของข้า”เฉินจางหย่งหันมองทางนาง ไม่พูดสิ่งใด ขณะนางส่งยิ้มจนตาหยีมาให้“ซึ่งผู้ที่เป็นเช่นท่าน หากมิใช่พระสงฆ์องค์เจ้าย่อมเป็นผู้มีรักมั่นต่อคนในดวงใจจนไม่เหลือดวงตาไว้เหลียวมองผู้อื่น” นางเอ่ย เว้นจังหวะและมองเขาด้วยแววตาอ่านยาก ก่อนจะเอ่ยเสริมว่า “ข้าดูแล้วท่านคงเป็นอย่างหลัง...ช่างน่าเสียดายที่ข้าอกหักทั้งที่ยังมิทันได้เริ่มเกี้ยวพาราสี”เฉินจางหย่งหรี่ตามองนาง แล้วเอ่ยอย่างไม่ใคร่พอใจนักว่า “เจ้าสมรสแล้วนะฟางเซียน”“สกุลข้าสตรีมีสามีได้ห้าคน ตอนนี้ข้ามีเพียงสาม ข้าชอบบุรุษรูปงามและท่านก็สมบูรณ์แบบยิ่งกว่าผู้ใด จะเตะตาต้องใจข้าก็มิแปลก” นางกอดอกมองเขาพลางทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อย่างเกินจริง และเมื่อเห็นว่าเขาเริ่มรำคาญ นางก็กลับมาแย้มยิ้มให้เขาอีกครั้ง “แต่ท่านสบายใจเถิด ข้าไม่ชอบแย่งของผู้อื่น และวันนี้ที่มาพูดคุยกับท่านเรื่องนี้ก็เพียงเพราะอย

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 76 ไม่ต่างจากสัตว์กลางคืนต้องหลบเร้นจากแสงตะวัน

    ชีวิตของเยี่ยอี้เฉินและเฉินจางหย่งพบจุดเปลี่ยนอีกครั้งในเวลาไม่ถึงหกเดือนนับจากจักรพรรดินีไป๋ขึ้นครองราชย์ทุกอย่างเกิดขึ้นในเขตพระราชฐานชั้นใน ณ ตำหนักเล็กที่มีไว้เลี้ยงดูไป๋เหลียนฮวาและเฉินอวี้ปีนั้นเฉินอวี้อายุสิบเอ็ดขวบ และองค์ชายไป๋เหลียนฮวาเพิ่งมีพระชนมายุได้เจ็ดชันษา เพิ่งได้รับแต่งตั้งเป็นองค์ชายรัชทายาทไม่นาน เป็นในยามสายวันที่องค์จักรพรรดินีมีพระราชกรณียกิจนอกพระนครหลวง และพระนางเสด็จไปที่ใดที่นั่นย่อมมีเฉินจางหย่งติดตามอารักขาโมงยามประหลาดเขตพระราชฐานชั้นในวังเวงผิดวิสัย แต่ก็ช้านักกว่าคนในตำหนักเล็กจะเฉลียวใจถึงรอบตัวที่ผิดปกติ พวกเขารู้ตัวอีกทีคนกลุ่มหนึ่งก็ล้อมตำหนักไว้แล้วคณะของจักรพรรดินีไป๋เดินทางกลับนครหลวงทันทีที่ทราบข่าวการลอบสังหารองค์ชายไป๋เหลียนฮวาสิ่งที่รอทั้งคณะอยู่คือ เยี่ยอี้เฉินในสภาพปางตายไม่ได้สติที่สำนักแพทย์ อารักขาของตำหนักเล็กที่สิ้นชีวิตทั้งกอง นักบวชหญิงแซ่เฉินที่หมดลมหายใจไปกว่าครึ่ง ส่วนที่รอดชีวิตได้มาก็เจ็บสาหัส และเฉินอวี้และองค์ชายไป๋เหลียนฮวาที่ต้องศรพิษตำหนักเล็กเต็มไปด้วยร่องรอย

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 75 ศรพิษ

    คืนหนึ่งหลังถือเคล็ดเยี่ยอี้เฉินหัวเราะแก่เฉินจางหย่ง กล่าวว่า นี่คล้ายพวกเขามีบุตรสองคนไม่มีผิด และเฉินจางหย่งก็เห็นด้วยกับเขาเฉินจางหย่งแนบมือหยาบกับแก้มของเยี่ยอี้เฉิน เขามองชายหนุ่มอย่างแสนรัก ขณะอีกคนนอนตะแคงหนุนหมอนมองเขาตาวาววับและสองแก้มขึ้นสี และยามนิ้วโป้งแกร่งปาดข้างแก้มเป็นวงกลมอย่างเผลอไผล เยี่ยอี้เฉินก็หยีตาใส่เจ้าของมือแล้วซุกหน้าหนีกับหมอน ก่อนจะปล่อยให้เฉินจางหย่งลูบแก้มตนเล่นก่อนนอนมือเรียวเคลื่อนมาทับมือใหญ่บนข้างแก้ม“เฉินจางหย่งท่านเป็นอะไร” เยี่ยอี้เฉินถาม แล้วเฉินจางหย่งก็ได้แต่ตอบเขากลับไปว่า “ข้ารักเจ้า”เยี่ยอี้เฉินย่นจมูกเล็กน้อยแล้วกระเถิบกายเข้ามานอนอิงแอบหนุนหน้าอกแกร่งของเฉินจางหย่งเฉินจางหย่งวางคางเกยศีรษะสามีลอบดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสมุนไพรที่เยี่ยอี้เฉินมักใช้สระผม เขาปิดเปลือกตาลงและหัวเราะทุ้มต่ำเมื่อได้ยินเยี่ยอี้เฉินถามอย่างไม่จริงจังนักว่า “ท่านนี่นะ บอกข้าเช่นนี้ทุกวันไม่เบื่อบ้างหรือ”“ไม่เบื่อ หรือเจ้าอยากให้ข้าเปลี่ยนคำ”“เปลี่ยนเป็นคำใด&

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 74 พิเศษยิ่งกว่าครั้งใด

    นักบวชบอกให้เยี่ยอี้เฉินเลี้ยงบุตรของตนและองค์ชายไป๋เหลียนฮวาด้วยกัน เฉินอวี้ได้สิ่งใด สิ่งนั้นย่อมต้องถวายแก่ไป๋เหลียนฮวาด้วย ของชิ้นใดใช้ร่วมกันได้ก็ให้ใช้ร่วมกัน และหากจะเรียกหาก็ต้องเรียกทั้งสองคนให้เขาเลี้ยงเหมือนเด็กทั้งสองเป็นเด็กคนเดียวกันแคว้นสีชาดกลางทะเลทราย ไม่ต่างจากหยาดโลหิตบนแผ่นทอง ทุกอย่างของแคว้นไป๋ประกอบไปด้วยสีแดงและทองคำ ตั้งแต่บ้านเมืองไปจนถึงราชวงศ์ไป๋เหลียนฮวามีประสูติการแก่พระมเหสีฉีผู้มีพระปีฬกา [1] รูปจันทร์เสี้ยวที่กลางพระอุระ องค์ชายทรงมีลักษณะมงคลของเชื้อพระวงศ์ไป๋ทุกประการทั้งพระเนตรทองคำ พระเกศาสีแดงอย่างสีชาด และพระพักตร์ประพิมพ์ประพายพระบิดาทรงประสูติมาท่ามกลางความรักของบุพการีและพระเชษฐภคินี และเป็นที่รักอย่างยิ่งของคณะนักบวช เมื่อทรงมีกำเนิดใต้ฤกษ์มหาบุรุษไป๋เหลียนฮวา...มหาบุรุษที่ดินแดนต้าซิงรอคอยเพียงแรกเห็นพระองค์ เหล่านักบวชชั้นสูงของแคว้นไป๋ก็ทราบทันทีว่า พระองค์คือผู้ที่โลกทั้งใบและดวงดาวทั้งฟากฟ้ารอคอย มหาบุรุษผู้มีจุติเพื่

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 73 ดับสูญทั้งสองคน

    ครั้งหนึ่งเฉินจางหย่งเคยพาครอบครัวที่มีเพียงสามคนพ่อลูกย้ายไปอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งทางตอนเหนือของแคว้นไป๋สมัยอยู่ที่นั่นทุกเช้าขณะเยี่ยอี้เฉินง่วนอยู่กับการเตรียมอาหาร เขาจะจูงมือเฉินอวี้ไปดูต้นสาลี่ใหญ่ที่หลังบ้าน วันใดต้นสาลี่มีผล เขาและบุตรก็จะช่วยกันเก็บผลไม้กลับไปให้เยี่ยอี้เฉินนำขึ้นโต๊ะอาหารยามเดินเข้าบ้าน เฉินอวี้มีหน้าที่ถือผลสาลี่ที่สวยที่สุดไปให้เยี่ยอี้เฉิน เด็กชายจะใช้สองมือกุมสาลี่ผลนั้นอย่างทะนุถนอมและเดินอย่างระมัดระวัง ตั้งใจเดินไปส่งมันจนหน้านิ้วคิ้วขมวด จนบิดาทั้งสองก็อดอมยิ้มเอ็นดูไม่ได้เขาจะส่งผลไม้ให้เยี่ยอี้เฉิน แล้วรอดูปฏิกิริยาของบิดาอย่างใจจดใจจ่อ ความว่าเขาเป็นเด็กชายผู้ต้องการเสียงตอบรับ และจะสบายใจก็ต่อเมื่อเยี่ยอี้เฉินรับผลไม้จากมือไปพลิกดูและไม่พบตำหนิใด ๆ เท่านั้นเด็กชายจะถอนหายใจโล่งอกแล้วแย้มยิ้มสดใส ก่อนจะใช้ความสำเร็จของตนออดอ้อนขอเลือกนิทานที่อยากให้บิดาทั้งสองเล่าให้ฟังก่อนนอนพวกเขาใช้ชีวิตอบอุ่นเรียบง่ายเช่นนั้นอยู่ระยะหนึ่งน่าเสียดายที่เฉินอวี้ไม่อาจจดจำคืนวันเหล่านั้นได้

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 72 ลิขิต

    ครั้งหนึ่งเฉินอวี้ในวัย 4 ขวบปีพลัดตกลงไปในสระบัวของบ้านใหญ่สกุลเฉิน และกว่าเฉินจางหย่งและข้ารับใช้จะงมตัวเด็กชายขึ้นมาจากสระได้ เฉินอวี้ก็ไม่รู้สึกตัวแล้วหากนับวันดูจะพบว่าวันที่เกิดเหตุคือ 9 เดือนก่อนองค์ชายไป๋เหลียนฮวาจะประสูติพอดีบ้านสกุลเฉินนั้นแม้จะมีผู้พักอาศัยอยู่หลายคนตั้งแต่คนในตระกูลไปจนถึงคนงานภายใน แต่เพราะบ้านมีเนื้อที่มาก และคนในตระกูลที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่ก็เป็นผู้แก่ผู้เฒ่า บ้านจึงเงียบเหงาไม่ใคร่มีสีสันนักใหญ่เกินไป กว้างเกินไป และเงียบเกินไปตั้งแต่เยี่ยอี้เฉินย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ ก็เห็นบ้านหลังนี้จะมีสีสันอยู่เพียงยามที่น้องชายคนเล็กของเฉินจางหย่งยังอยู่ และยามหลี่ถงฮว่ามาอาศัย แต่ก็เพียงช่วงสั้น ๆ นั้นเท่านั้น เพราะแค่สองคนนั้นก้าวเท้าออกนอกประตูบ้านไป ทุกอย่างก็กลับมาเงียบเหงาเช่นเดิมจนกระทั่งเฉินอวี้เกิดมานั่นเล่าที่บ้านสกุลเฉินคึกครื้นขึ้นอีกครั้งเฉินอวี้ในวัยเด็กซุกซนมาก สมัยยังเดินไม่ได้ก็คลานไปทั่วบ้าน บางครั้งเยี่ยอี้เฉินนึกว่ากล่อมบุตรหลับสำเร็จแล้วจึงผละจากทารกในเปลไปเก็บของเล่นที่

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 28 แต่หัวใจยังตามไม่ทัน

    ขณะหลินซีและเฉินอวี้ไล่ตามโจรลักพาตัวและหวังต้าเหยียนบนหลังคา อันวาร์และซานหลินผู้ตัดสินใจไปขอกำลังจากผู้ตรวจการมา ก็ส่งม้าเร็วคนหนึ่งไปแจ้งเหตุด่วนเหตุร้ายนี้แก่องค์จักรพรรดิหม่าเยว่แจ้งเหตุร้ายนี้ด้วยใบหน้าซีดเผือด และทันทีที่ทราบเรื่องจากขันทีคู่ใจ การประชุมของราชสำนักและองค์จักรพรรดิก

    last updateLast Updated : 2026-03-28
  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 20 มันต้องปังปุริเย่มากแน่ ๆ

    เพราะอีกไม่กี่วันสมาชิกใหม่จะมาเยือนวังหลวง อันวาร์จึง......ออกจากวังหลวงไปปรากฏตัวที่หน้าร้านตัดเสื้อของช่างตัดฉลองพระองค์คนโปรดตั้งแต่เช้าตรู่ ไปยืนรอร้านเปิดเสียด้วย ประมาณว่า แค่มีคนออกมาปลดกลอนประตูร้านก็จะเห็นเขาและซานหลินเลยแค่คิดถึงสีเสื้อนอกที่จะสั่งตัด อันวาร์ก็ได้แต่ส่ง

    last updateLast Updated : 2026-03-24
  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 19 หวังต้าเหยียน

    มีเพียงผู้ที่สวรรค์ประทานนัยน์ตาทองคำให้เท่านั้นที่มีสายเลือดหยางมารดาไม่ค่อยเล่าเรื่องของบิดาให้นางฟังนัก บอกเพียงว่า นางมีใบหน้าคล้ายเขาอยู่มากโดยเฉพาะนัยน์ตาทองคำจริงอยู่ที่แปดแคว้นไม่มีกฎห้ามสตรีเป็นทหาร แต่เพราะดำเนินอยู่ในสังคมปิตาธิปไตย ทหารที่เป็นสตรีจึงมีน้อ

    last updateLast Updated : 2026-03-24
  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 15 แค่เห็นก็ได้กลิ่นคลอรีนในสระว่ายน้ำ

    องค์จักรพรรดิอยากพบเขา?อันวาร์ยืนมองร่างของหยางซิงอีที่สะท้อนมาในกระจก แม้จะผ่านมาเดือนกว่าแล้ว เขาก็ยังไม่ชินกับการตื่นมาเห็นตัวเองร่างใหม่นัก อย่างว่าเขาอยู่กับร่างเดิมมายี่สิบหกปี อยู่ ๆ ตื่นมากลายเป็นเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ด มันก็ต้องมีปรับตัวใหม่กันบ้าง แต่เรื่องชินไม่ชินมันก็เรื่องหนึ่ง

    last updateLast Updated : 2026-03-21
More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status