Home / วาย / เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!? / บทที่ 4 จะเป็นธิดาหรือโอรสย่อมรักเจ้า

Share

บทที่ 4 จะเป็นธิดาหรือโอรสย่อมรักเจ้า

last update publish date: 2025-06-03 23:33:52

คนเก่าคนแก่ในวังหลวงต่างก็รู้ดีว่า บัลลังก์ราชวงศ์หยางเป็นบัลลังก์เลือด

ราวกับต้องคำสาป อาจเพราะสถานที่แห่งนี้ก่อร่างสร้างมาจากหยาดเลือดและความเกลียดแค้นชิงชัง คนในราชวงศ์หยางจึงไม่อาจส่งมอบบัลลังก์ให้แก่กันได้โดยสงบ ไม่ว่าจะเป็นรุ่นไหนต่อรุ่นไหนก็มีแต่การนองเลือดกันเองภายในครอบครัว จนเหลือแต่ผู้ที่เลือดเย็น...ที่เหลือเป็นคนสุดท้ายของราชวงศ์เท่านั้นที่ได้ขึ้นครองบัลลังก์

บัลลังก์เลือดที่โดดเดี่ยว บัลลังก์เลือดที่เหมือนต้องเริ่มต้นทุกอย่างใหม่ไปเสียหมดทุกครั้งที่เปลี่ยนองค์จักรพรรดิ และมีจุดจบที่การนองเลือดเช่นเดิมซ้ำ ๆ

กรณีของอดีตจักรพรรดิ หยางไท่ซาน บิดาบังเกิดเกล้าของหยางซิงอีเองก็เช่นกัน เพราะเลือดเย็นที่สุดในบรรดาพี่น้อง สุดท้ายจึงเหลือเพียงหนึ่งเดียว และเพียงขึ้นบัลลังก์ ทั้งวังหลวงก็คล้ายจะเย็นยะเยือกราวกับไม่เคยต้องแสงตะวัน เป็นเช่นนั้นอยู่นาน จนกระทั่งวันที่พระมเหสีหลี่เหยียบเข้ามาในวังหลวงนั่นแล ที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป

ราวกับมีดวงตะวันอบอุ่นผุดกำเนิดขึ้นกลางพระราชวังน้ำแข็ง...ทั้งรอยยิ้มอ่อนหวาน และเสียงสรวลสดใสไม่ดังไม่เบาคู่ไปกับพระสุรเสียงทุ้มต่ำขององค์จักรพรรดิ บังเกิดเป็นโมงยามอันอ่อนหวานให้ผู้คนได้พบเจอ

เป็นชั่วขณะหนึ่ง ที่พระบรมมหาราชวังหยางอบอุ่น แต่ช่วงเวลานั้นก็สั้นนัก เมื่อพระมเหสีนิราศลาโลกนี้ไปพร้อมกับที่องค์ชายเจ็ดประสูติมา

พระมเหสีเหมือนพาตะวันดวงน้อยติดตัวเข้ามาในวังหลวง และยามพระนางจากไปก็คล้ายทรงเอาตะวันดวงนั้นไปด้วย...ซ้ำยังจากไปพร้อมพระหทัยขององค์จักรพรรดิ

เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ราวกับฝันหนึ่งตื่นสำหรับซูมู่ถง หัวหน้าราชองครักษ์ในองค์ชายเจ็ด

ซูมู่ถง ดั้งเดิมเป็นเพียงคนป่าเถื่อนที่มีฝีมือมาก แต่ต่อมาคล้ายเป็นลิขิตสวรรค์ให้ได้เข้ามารับราชการในวังหลวง เริ่มจากการเป็นเพียงพลทหารในสมัยที่หยางไท่ซานยังเป็นเพียงองค์ชาย ก่อนตำแหน่งจะเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เหมือนกับที่หยางไท่ซานเปลี่ยนจากองค์ชายเป็นองค์จักรพรรดิ จนได้เป็นแม่ทัพประจำกองรบพิเศษคอยกระทำเรื่องสกปรกให้พระองค์ นับได้ว่าเป็นที่ไว้วางใจอย่างยิ่งของหยางไท่ซาน

และเพราะไว้ใจมากที่สุดจากคนทั้งวัง มากเสียยิ่งกว่าพี่น้องท้องเดียวกันที่เคยเข่นฆ่า ยามพระมเหสีหลี่ทรงครรภ์พระโอรส องค์จักรพรรดิจึงพระราชทานซูมู่ถงให้แก่พระโอรส ตั้งแต่พระองค์ยังเป็นเพียงตัวอ่อนในพระครรภ์ ให้เขาคอยปกปักรักษาและดูแลชีวิตของหยางซิงอี นับตั้งแต่องค์ชายยังไม่ลืมพระเนตรดูโลก เปลี่ยนจากแม่ทัพสู่ราชองครักษ์ของพระโอรสและพระมเหสีที่ทรงรักที่สุด

ฉะนั้น เขาจึงทันเห็นพร้อมหญิงรับใช้เฉินฝู่หมิงว่า พระบรมมหาราชวังหยางเคยอบอุ่นมากมายเพียงไร

ยามพระมเหสียังอยู่ พระบรมมหาราชวังสวยงามใต้แสงตะวัน จนแทบจะทำให้ลืมไปเสียด้วยซ้ำว่า บัลลังก์ราชวงศ์หยางนั้นสืบทอดกันมาเช่นไร และคนในราชวงศ์นองเลือดกันเองมามากมายแค่ไหน

ใต้ดอกบ๊วยบานสะพรั่ง ทั้งหัวร่อต่อกระซิกกระซิบกระซาบ ทั้งจับหน้าท้องนูน และแนบพระกรรณสดับเสียง ก่อนจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ยามพระครรภ์ของพระมเหสีขยับเคลื่อน เมื่อพระโอรสในพระครรภ์ทรงบิดขี้เกียจ

“จะเป็นธิดาหรือโอรสบิดาย่อมรักเจ้า”

“หากเป็นพระโอรสคงหล่อเหลาเหมือนพระองค์”

“…และหากเป็นธิดาคงงดงามเช่นเจ้า หรือบางทีอาจเป็นโอรสที่หน้าคล้ายเจ้าและธิดาที่หน้าคล้ายข้าก็เป็นได้ใครจะรู้”

“หากเป็นพระโอรสหน้าตาเหมือนหม่อมฉัน หม่อมฉันว่าพระโอรสต้องหล่อเหลาเอาการมากแน่ ๆ” พระมเหสีหลี่กล่าวแล้วองค์จักรพรรดิหยางไท่ซานก็สรวลในอก

เขาและเฉินฝู่หมิงเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ ยังอดคิดไม่ได้ว่า ยามพระโอรสเกิดมาคงเป็นองค์ชายที่มีความสุขที่สุดในโลก

แต่นั่นก็จนกระทั่งถึงวันประสูติการที่คืนวันแห่งความสุขจบลง

หลังพระมเหสีจากไป หยางไท่ซานก็กลับไปเป็นเหมือนเก่าก่อน...พระบรมมหาราชวังเองก็เหมือนกัน ทั้งเย็นเยือกและโหดร้าย แต่ถึงอย่างนั้นภายใต้ม่านน้ำแข็ง เศษซากของหัวใจก็ยังพอเหลืออยู่ให้เห็น

โดยที่หญิงรับใช้เฉินฝู่หมิงไม่มีโอกาสได้รู้ คืนหนึ่งไม่กี่วันหลังจากงานพระศพของพระมเหสีจบลง ในโมงยามที่ทุกคนล้วนหลับนอนนอกจากอารักขาและเขาผู้เป็นราชองครักษ์ขององค์ชายเจ็ด องค์จักรพรรดิหยางเสด็จมายังตำหนักของพระมเหสี

ยามเข้ามาทรงให้สัญญาณแก่เขาว่าให้เงียบ ก่อนจะเดินไปทางห้องบรรทมของพระโอรสด้วยใบหน้าราวกับซากศพ ทั้งโศกเศร้าและอ่อนล้า

ซูมู่ถงเห็นทรงอุ้มพระโอรสขึ้นแนบพระอุระ ก่อนจะโยกพระวรกายไปมาน้อย ๆ พลางทอดพระเนตรพระพักตร์ขององค์ชาย

เขาได้ยินพระองค์ตรัสเสียงแผ่วว่า “แล้วเขาก็เกิดมาหน้าเหมือนเจ้า ดูจมูกนั่นสิ ไหนจะใบหูกับคิ้วอีก เหมือนเจ้าไปเสียหมดทุกอย่าง อีกหน่อยยามเขายิ้มก็คงเหมือนเจ้า ยามหัวเราะก็คงเหมือนเจ้า ยามร่ำไห้ก็คงเหมือนเจ้า แล้วเยี่ยงนี้ข้าจะทำใจได้อย่างไร พระมเหสีหลี่เคยมีใครบอกเจ้าไหมว่าเจ้าเป็นคนโหดร้าย เจ้าทำได้อย่างไรมาทิ้งข้ากับลูกไปเช่นนี้”

ซูมู่ถงถอยออกมายืนเฝ้าระวังอยู่นอกห้องบรรทม ฟังเสียงองค์จักรพรรดิครวญทำนองเพลงที่เขาจำได้ว่า พระองค์เคยใช้เกี้ยวพระมเหสี สุรเสียงทุ้มต่ำคล้ายจะกล่อมให้พระโอรสบรรทม แต่ก็คล้ายกันแสงอยู่ในที เป็นคืนโศกที่ยากจะบรรยาย

ก่อนพระองค์จะกลับไปในรุ่งสาง พระองค์เรียกเขาเข้าพบเป็นการส่วนพระองค์ ถ่ายทอดรับสั่งแสนสำคัญยิ่งให้เขาชุดหนึ่ง ทั้งทรงกอดทั้งจุมพิตพระปรางค์ของพระโอรส ราวกับจากนี้จะไม่ทรงได้เจอราชบุตรอีก แล้วก็จริง เพราะเมื่อก้าวออกจากตำหนักของอดีตพระมเหสีที่บัดนี้กลายเป็นตำหนักองค์ชายเจ็ดไปแล้ว หยางไท่ซานผู้อ่อนโยนก็ไม่มีอยู่อีก

พระองค์กลับไปเป็นจักรพรรดิหยางผู้โหดร้ายอีกครั้ง

แล้วหลังจากนั้น ก็เป็นที่รู้จักในวังหลวงว่า หยางไท่ซาน แม้จะไม่เคยแสดงความรักแก่พระโอรสหรือพระธิดาองค์ใดเป็นพิเศษ แต่ก็มีพระโอรสอยู่พระองค์หนึ่ง ที่พระองค์จงเกลียดจงชังมากกว่าพระโอรสหรือพระธิดาองค์ใด...พระโอรสที่พระองค์สั่งห้ามมิให้แสดงสีหน้า จนในวัยเยาว์พระองค์ต้องสวมหน้ากากไม้ปกปิดพระพักตร์ไม่ให้พระบิดาเห็น เกลียดเสียจนกระทั่งสิทธิ์ในการขึ้นครองบัลลังก์เช่นโอรสธิดาพระองค์อื่นก็ยังไม่มี

ทุกคนล้วนเข้าใจว่า หยางไท่ซานเกลียดหยางซิงอี เพราะพระโอรสมีใบหน้าคล้ายพระมารดา ในขณะที่ซูมู่ถงรู้ดีว่า นั่นไม่ใช่ความจริง

เพราะจะเป็นจริงได้เช่นไร ในเมื่อรับสั่งในคืนนั้นช่างชัดเจน

“มู่ถงสหายข้า บุตรของข้าคนนี้เจ้าต้องดูแลเขาให้ดี ทุกสิ่งที่ซิงอีได้รับต้องเป็นของที่ดีที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการศึกษา ข้าวของเครื่องใช้ หรือข้ารับใช้ ข้าฝากเจ้าจัดการด้วย ส่วนเรื่องในวังหลวง ข้าจะจัดการเอง ลูกข้าคนนี้เหมือนแม่ของเขานักและข้าก็ไม่อยากให้เขาต้องมาเผชิญกับชะตากรรมเช่นที่ข้าเผชิญ อย่างน้อยลูกคนนี้...อย่างน้อยก็ตราบเท่าที่ข้ายังอยู่ ข้าจะไม่ให้เขาต้องมาข้องเกี่ยวกับบัลลังก์หยางโดยเด็ดขาด”

ใครบอกว่าทรงไม่รักหยางซิงอีกัน ในเมื่อหลังพระโอรสมีประสูติกาลมา หยางไท่ซานก็ยกพระชนม์ชีพที่เหลือให้การพิทักษ์พระโอรสจากกระดานอำนาจในวังต้องสาปแห่งนี้

แล้วทรงปกป้องพระโอรสสำเร็จไหม ผลลัพธ์ก็อยู่ตรงนี้อย่างไรเล่า แม้ราชบัลลังก์หยางจะผลัดเปลี่ยนองค์จักรพรรดิแล้ว หยางซิงอีก็ยังมีพระชนม์ชีพอยู่ในวังหลวง

...ยังมีชีวิตอยู่ แม้สภาพจิตใจจะบุบสลายและพังทลายจนไม่อาจมีความสุขได้เช่นคนปกติแล้วก็ตาม

ซูมู่ถงสงสารหยางซิงอี

พระองค์คล้ายจะมีความสุขได้เมื่อสุราต้องพระโอษฐ์ เมื่อมึนเมาก็หลงลืมทุกสิ่งอย่างว่าพระองค์เป็นผู้ใด ลงเป็นเช่นนี้พระองค์จึงมักเสด็จออกไปร่ำสุราเพียงลำพังนอกวัง แกล้งทำตนเป็นผู้อื่น เสวยจนสุราขมกลายเป็นรสหวาน ลืมฐานันดรและชื่อของพระองค์เองไปชั่วขณะหนึ่ง เพราะมีแค่ยามนี้เท่านั้นที่ทรงแย้มยิ้มได้เช่นคนหนุ่มธรรมดา

ความสุขชั่วข้ามคืน เมื่อตื่นบรรทมมาพระองค์จึงยิ่งทุกข์พระหทัยที่ความสุขจากการลืมเลือนไม่ยืนยาว ก่อนจะจบลงที่การขว้างปาทำลายข้าวของด้วยพระพักตร์นิ่งสนิท

เขารู้ เพราะทุกครั้งเมื่อเห็นว่าเวลาล่วงเลยมานานเกินควร เขาจะออกไปรับองค์ชายกลับสู่วังหลวง จึงเคยเห็นว่ายามพระองค์เมามายมีอาการเช่นไร

ฉะนั้น สายวันที่ทรงตื่นมาจดจำสิ่งใดไม่ได้ ลึกลงไปเขาจึงยินดีกับพระองค์นัก

เพราะนี่คือสิ่งที่พระองค์ปรารถนามาตลอด

เหมือนเฉินฝู่หมิง เขาเองก็รักเอ็นดูหยางซิงอีไม่ต่างจากลูกในไส้

“ราชองครักษ์ซู องค์ชายมีรับสั่งว่าอยากได้ฉลองพระองค์ใหม่ วานท่านส่งจดหมายหาช่างตัดฉลองพระองค์ประจำพระองค์เช่นทุกครั้งด้วยนะเจ้าคะ”

“ย่อมได้เช่นทุกครั้งไปแม่นางเฉิน”

“แล้วก็อีกเรื่องหนึ่งเจ้าค่ะ...”

“เรื่องใดหรือแม่นาง”

“องค์ชายเจ็ดขอฉลองพระองค์สักเจ็ดตัวอย่างต่ำ และแต่ละตัวก็ขอให้สีสันแตกต่างกัน ข้าว่าท่านแจ้งเรื่องนี้แก่ช่างตัดฉลองพระองค์เสียหน่อยคงดีไม่น้อยเขาจะได้เตรียมการได้ถูก”

“…องค์ชายทรงเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ”

“เปลี่ยนไปมากเลยละเจ้าค่ะ ราวกับเกิดใหม่ แต่ก็ดูสุขใจมากกว่าแต่ก่อนนักเจ้าค่ะ”

“แค่นั้นก็เพียงพอแล้วแม่นาง”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 77 "อนุ" ทั้งสาม

    หน้าที่ของรองแม่ทัพ คือการดูแลช่วยเหลือ สนับสนุน และระวังหลังให้แม่ทัพครั้งหนึ่งรองแม่ทัพแห่งกองกำลังพิชิตเมฆาเคยเอ่ยแก่เฉินจางหย่งว่า “ท่านแม่ทัพ ท่านรู้หรือไม่ว่าท่านเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ไม่เหลียวมองความงามของข้า”เฉินจางหย่งหันมองทางนาง ไม่พูดสิ่งใด ขณะนางส่งยิ้มจนตาหยีมาให้“ซึ่งผู้ที่เป็นเช่นท่าน หากมิใช่พระสงฆ์องค์เจ้าย่อมเป็นผู้มีรักมั่นต่อคนในดวงใจจนไม่เหลือดวงตาไว้เหลียวมองผู้อื่น” นางเอ่ย เว้นจังหวะและมองเขาด้วยแววตาอ่านยาก ก่อนจะเอ่ยเสริมว่า “ข้าดูแล้วท่านคงเป็นอย่างหลัง...ช่างน่าเสียดายที่ข้าอกหักทั้งที่ยังมิทันได้เริ่มเกี้ยวพาราสี”เฉินจางหย่งหรี่ตามองนาง แล้วเอ่ยอย่างไม่ใคร่พอใจนักว่า “เจ้าสมรสแล้วนะฟางเซียน”“สกุลข้าสตรีมีสามีได้ห้าคน ตอนนี้ข้ามีเพียงสาม ข้าชอบบุรุษรูปงามและท่านก็สมบูรณ์แบบยิ่งกว่าผู้ใด จะเตะตาต้องใจข้าก็มิแปลก” นางกอดอกมองเขาพลางทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อย่างเกินจริง และเมื่อเห็นว่าเขาเริ่มรำคาญ นางก็กลับมาแย้มยิ้มให้เขาอีกครั้ง “แต่ท่านสบายใจเถิด ข้าไม่ชอบแย่งของผู้อื่น และวันนี้ที่มาพูดคุยกับท่านเรื่องนี้ก็เพียงเพราะอย

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 76 ไม่ต่างจากสัตว์กลางคืนต้องหลบเร้นจากแสงตะวัน

    ชีวิตของเยี่ยอี้เฉินและเฉินจางหย่งพบจุดเปลี่ยนอีกครั้งในเวลาไม่ถึงหกเดือนนับจากจักรพรรดินีไป๋ขึ้นครองราชย์ทุกอย่างเกิดขึ้นในเขตพระราชฐานชั้นใน ณ ตำหนักเล็กที่มีไว้เลี้ยงดูไป๋เหลียนฮวาและเฉินอวี้ปีนั้นเฉินอวี้อายุสิบเอ็ดขวบ และองค์ชายไป๋เหลียนฮวาเพิ่งมีพระชนมายุได้เจ็ดชันษา เพิ่งได้รับแต่งตั้งเป็นองค์ชายรัชทายาทไม่นาน เป็นในยามสายวันที่องค์จักรพรรดินีมีพระราชกรณียกิจนอกพระนครหลวง และพระนางเสด็จไปที่ใดที่นั่นย่อมมีเฉินจางหย่งติดตามอารักขาโมงยามประหลาดเขตพระราชฐานชั้นในวังเวงผิดวิสัย แต่ก็ช้านักกว่าคนในตำหนักเล็กจะเฉลียวใจถึงรอบตัวที่ผิดปกติ พวกเขารู้ตัวอีกทีคนกลุ่มหนึ่งก็ล้อมตำหนักไว้แล้วคณะของจักรพรรดินีไป๋เดินทางกลับนครหลวงทันทีที่ทราบข่าวการลอบสังหารองค์ชายไป๋เหลียนฮวาสิ่งที่รอทั้งคณะอยู่คือ เยี่ยอี้เฉินในสภาพปางตายไม่ได้สติที่สำนักแพทย์ อารักขาของตำหนักเล็กที่สิ้นชีวิตทั้งกอง นักบวชหญิงแซ่เฉินที่หมดลมหายใจไปกว่าครึ่ง ส่วนที่รอดชีวิตได้มาก็เจ็บสาหัส และเฉินอวี้และองค์ชายไป๋เหลียนฮวาที่ต้องศรพิษตำหนักเล็กเต็มไปด้วยร่องรอย

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 75 ศรพิษ

    คืนหนึ่งหลังถือเคล็ดเยี่ยอี้เฉินหัวเราะแก่เฉินจางหย่ง กล่าวว่า นี่คล้ายพวกเขามีบุตรสองคนไม่มีผิด และเฉินจางหย่งก็เห็นด้วยกับเขาเฉินจางหย่งแนบมือหยาบกับแก้มของเยี่ยอี้เฉิน เขามองชายหนุ่มอย่างแสนรัก ขณะอีกคนนอนตะแคงหนุนหมอนมองเขาตาวาววับและสองแก้มขึ้นสี และยามนิ้วโป้งแกร่งปาดข้างแก้มเป็นวงกลมอย่างเผลอไผล เยี่ยอี้เฉินก็หยีตาใส่เจ้าของมือแล้วซุกหน้าหนีกับหมอน ก่อนจะปล่อยให้เฉินจางหย่งลูบแก้มตนเล่นก่อนนอนมือเรียวเคลื่อนมาทับมือใหญ่บนข้างแก้ม“เฉินจางหย่งท่านเป็นอะไร” เยี่ยอี้เฉินถาม แล้วเฉินจางหย่งก็ได้แต่ตอบเขากลับไปว่า “ข้ารักเจ้า”เยี่ยอี้เฉินย่นจมูกเล็กน้อยแล้วกระเถิบกายเข้ามานอนอิงแอบหนุนหน้าอกแกร่งของเฉินจางหย่งเฉินจางหย่งวางคางเกยศีรษะสามีลอบดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสมุนไพรที่เยี่ยอี้เฉินมักใช้สระผม เขาปิดเปลือกตาลงและหัวเราะทุ้มต่ำเมื่อได้ยินเยี่ยอี้เฉินถามอย่างไม่จริงจังนักว่า “ท่านนี่นะ บอกข้าเช่นนี้ทุกวันไม่เบื่อบ้างหรือ”“ไม่เบื่อ หรือเจ้าอยากให้ข้าเปลี่ยนคำ”“เปลี่ยนเป็นคำใด&

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 74 พิเศษยิ่งกว่าครั้งใด

    นักบวชบอกให้เยี่ยอี้เฉินเลี้ยงบุตรของตนและองค์ชายไป๋เหลียนฮวาด้วยกัน เฉินอวี้ได้สิ่งใด สิ่งนั้นย่อมต้องถวายแก่ไป๋เหลียนฮวาด้วย ของชิ้นใดใช้ร่วมกันได้ก็ให้ใช้ร่วมกัน และหากจะเรียกหาก็ต้องเรียกทั้งสองคนให้เขาเลี้ยงเหมือนเด็กทั้งสองเป็นเด็กคนเดียวกันแคว้นสีชาดกลางทะเลทราย ไม่ต่างจากหยาดโลหิตบนแผ่นทอง ทุกอย่างของแคว้นไป๋ประกอบไปด้วยสีแดงและทองคำ ตั้งแต่บ้านเมืองไปจนถึงราชวงศ์ไป๋เหลียนฮวามีประสูติการแก่พระมเหสีฉีผู้มีพระปีฬกา [1] รูปจันทร์เสี้ยวที่กลางพระอุระ องค์ชายทรงมีลักษณะมงคลของเชื้อพระวงศ์ไป๋ทุกประการทั้งพระเนตรทองคำ พระเกศาสีแดงอย่างสีชาด และพระพักตร์ประพิมพ์ประพายพระบิดาทรงประสูติมาท่ามกลางความรักของบุพการีและพระเชษฐภคินี และเป็นที่รักอย่างยิ่งของคณะนักบวช เมื่อทรงมีกำเนิดใต้ฤกษ์มหาบุรุษไป๋เหลียนฮวา...มหาบุรุษที่ดินแดนต้าซิงรอคอยเพียงแรกเห็นพระองค์ เหล่านักบวชชั้นสูงของแคว้นไป๋ก็ทราบทันทีว่า พระองค์คือผู้ที่โลกทั้งใบและดวงดาวทั้งฟากฟ้ารอคอย มหาบุรุษผู้มีจุติเพื่

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 73 ดับสูญทั้งสองคน

    ครั้งหนึ่งเฉินจางหย่งเคยพาครอบครัวที่มีเพียงสามคนพ่อลูกย้ายไปอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งทางตอนเหนือของแคว้นไป๋สมัยอยู่ที่นั่นทุกเช้าขณะเยี่ยอี้เฉินง่วนอยู่กับการเตรียมอาหาร เขาจะจูงมือเฉินอวี้ไปดูต้นสาลี่ใหญ่ที่หลังบ้าน วันใดต้นสาลี่มีผล เขาและบุตรก็จะช่วยกันเก็บผลไม้กลับไปให้เยี่ยอี้เฉินนำขึ้นโต๊ะอาหารยามเดินเข้าบ้าน เฉินอวี้มีหน้าที่ถือผลสาลี่ที่สวยที่สุดไปให้เยี่ยอี้เฉิน เด็กชายจะใช้สองมือกุมสาลี่ผลนั้นอย่างทะนุถนอมและเดินอย่างระมัดระวัง ตั้งใจเดินไปส่งมันจนหน้านิ้วคิ้วขมวด จนบิดาทั้งสองก็อดอมยิ้มเอ็นดูไม่ได้เขาจะส่งผลไม้ให้เยี่ยอี้เฉิน แล้วรอดูปฏิกิริยาของบิดาอย่างใจจดใจจ่อ ความว่าเขาเป็นเด็กชายผู้ต้องการเสียงตอบรับ และจะสบายใจก็ต่อเมื่อเยี่ยอี้เฉินรับผลไม้จากมือไปพลิกดูและไม่พบตำหนิใด ๆ เท่านั้นเด็กชายจะถอนหายใจโล่งอกแล้วแย้มยิ้มสดใส ก่อนจะใช้ความสำเร็จของตนออดอ้อนขอเลือกนิทานที่อยากให้บิดาทั้งสองเล่าให้ฟังก่อนนอนพวกเขาใช้ชีวิตอบอุ่นเรียบง่ายเช่นนั้นอยู่ระยะหนึ่งน่าเสียดายที่เฉินอวี้ไม่อาจจดจำคืนวันเหล่านั้นได้

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 72 ลิขิต

    ครั้งหนึ่งเฉินอวี้ในวัย 4 ขวบปีพลัดตกลงไปในสระบัวของบ้านใหญ่สกุลเฉิน และกว่าเฉินจางหย่งและข้ารับใช้จะงมตัวเด็กชายขึ้นมาจากสระได้ เฉินอวี้ก็ไม่รู้สึกตัวแล้วหากนับวันดูจะพบว่าวันที่เกิดเหตุคือ 9 เดือนก่อนองค์ชายไป๋เหลียนฮวาจะประสูติพอดีบ้านสกุลเฉินนั้นแม้จะมีผู้พักอาศัยอยู่หลายคนตั้งแต่คนในตระกูลไปจนถึงคนงานภายใน แต่เพราะบ้านมีเนื้อที่มาก และคนในตระกูลที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่ก็เป็นผู้แก่ผู้เฒ่า บ้านจึงเงียบเหงาไม่ใคร่มีสีสันนักใหญ่เกินไป กว้างเกินไป และเงียบเกินไปตั้งแต่เยี่ยอี้เฉินย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ ก็เห็นบ้านหลังนี้จะมีสีสันอยู่เพียงยามที่น้องชายคนเล็กของเฉินจางหย่งยังอยู่ และยามหลี่ถงฮว่ามาอาศัย แต่ก็เพียงช่วงสั้น ๆ นั้นเท่านั้น เพราะแค่สองคนนั้นก้าวเท้าออกนอกประตูบ้านไป ทุกอย่างก็กลับมาเงียบเหงาเช่นเดิมจนกระทั่งเฉินอวี้เกิดมานั่นเล่าที่บ้านสกุลเฉินคึกครื้นขึ้นอีกครั้งเฉินอวี้ในวัยเด็กซุกซนมาก สมัยยังเดินไม่ได้ก็คลานไปทั่วบ้าน บางครั้งเยี่ยอี้เฉินนึกว่ากล่อมบุตรหลับสำเร็จแล้วจึงผละจากทารกในเปลไปเก็บของเล่นที่

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 28 แต่หัวใจยังตามไม่ทัน

    ขณะหลินซีและเฉินอวี้ไล่ตามโจรลักพาตัวและหวังต้าเหยียนบนหลังคา อันวาร์และซานหลินผู้ตัดสินใจไปขอกำลังจากผู้ตรวจการมา ก็ส่งม้าเร็วคนหนึ่งไปแจ้งเหตุด่วนเหตุร้ายนี้แก่องค์จักรพรรดิหม่าเยว่แจ้งเหตุร้ายนี้ด้วยใบหน้าซีดเผือด และทันทีที่ทราบเรื่องจากขันทีคู่ใจ การประชุมของราชสำนักและองค์จักรพรรดิก

    last updateLast Updated : 2026-03-28
  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 20 มันต้องปังปุริเย่มากแน่ ๆ

    เพราะอีกไม่กี่วันสมาชิกใหม่จะมาเยือนวังหลวง อันวาร์จึง......ออกจากวังหลวงไปปรากฏตัวที่หน้าร้านตัดเสื้อของช่างตัดฉลองพระองค์คนโปรดตั้งแต่เช้าตรู่ ไปยืนรอร้านเปิดเสียด้วย ประมาณว่า แค่มีคนออกมาปลดกลอนประตูร้านก็จะเห็นเขาและซานหลินเลยแค่คิดถึงสีเสื้อนอกที่จะสั่งตัด อันวาร์ก็ได้แต่ส่ง

    last updateLast Updated : 2026-03-24
  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 19 หวังต้าเหยียน

    มีเพียงผู้ที่สวรรค์ประทานนัยน์ตาทองคำให้เท่านั้นที่มีสายเลือดหยางมารดาไม่ค่อยเล่าเรื่องของบิดาให้นางฟังนัก บอกเพียงว่า นางมีใบหน้าคล้ายเขาอยู่มากโดยเฉพาะนัยน์ตาทองคำจริงอยู่ที่แปดแคว้นไม่มีกฎห้ามสตรีเป็นทหาร แต่เพราะดำเนินอยู่ในสังคมปิตาธิปไตย ทหารที่เป็นสตรีจึงมีน้อ

    last updateLast Updated : 2026-03-24
  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 15 แค่เห็นก็ได้กลิ่นคลอรีนในสระว่ายน้ำ

    องค์จักรพรรดิอยากพบเขา?อันวาร์ยืนมองร่างของหยางซิงอีที่สะท้อนมาในกระจก แม้จะผ่านมาเดือนกว่าแล้ว เขาก็ยังไม่ชินกับการตื่นมาเห็นตัวเองร่างใหม่นัก อย่างว่าเขาอยู่กับร่างเดิมมายี่สิบหกปี อยู่ ๆ ตื่นมากลายเป็นเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ด มันก็ต้องมีปรับตัวใหม่กันบ้าง แต่เรื่องชินไม่ชินมันก็เรื่องหนึ่ง

    last updateLast Updated : 2026-03-21
More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status