Se connecter“คุณภีม! คุณภีมคะ”
เธอเรียกชื่อของคนที่เธอพาเข้ามาในห้องเมื่อคืนนี้ แต่กลับไม่ได้ยินเสียงของเขาตอบกลับมา มีเพียงความเงียบสงบและเสียงจากเครื่องปรับอากาศเท่านั้น ดวงตากลมโตมองลงไปที่พื้นห้อง ซองถุงยางอนามัยที่ถูกใช้วางอยู่บนพื้น ยิ่งทำให้เธอตกใจกว่าเดิม “อย่าบอกนะว่า...ฉันโดนฟันแล้วทิ้ง ไอ้คุณภีม!!!!” ตอนที่ 4 ลักหลับ “ว่าไงนะ! โดนฟันแล้วทิ้งแล้วเหรอวะ!” พลอยใสอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อไอรินเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้เธอและแพรวฟัง ขณะที่ทั้งสามสาวกำลังเดินเข้าห้องเรียน ในช่วงเช้าของวันจันทร์ “เบาๆสิพลอยใส เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินกันหมดหรอก” แพรวสะกิด พร้อมกับบอกเตือนพลอยใส ที่กำลังแสดงท่าทางตกใจ “เจ็บใจชะมัดเลย ไอ้คนบ้า ลักหลับฉัน แทนที่จะให้ฉันได้ลิ้มรสชาติความเสียวในครั้งแรกของฉัน ได้แล้วหายหัวไป คิดว่าฉันจะยอมให้ฟันฟรีๆหรือไง ฉันไม่ยอมหรอกนะ!” ไอรินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “แล้วแกจะเอายังไง ในเมื่อเขาหนีไปแล้ว เขาเป็นใครอยู่ที่ไหนแกรู้เหรอไอซ์” แพรวถามด้วยความห่วงใย “เขาเป็นกัปตันเรือสำราญชื่อดังในยุโรปน่ะ” “ฮะ! ถ้าแกไม่ยอม แล้วแบบนี้แกจะไปตามหาเขาได้ยังไง ฉันว่าแกลืมๆมันไปเถอะนะไอซ์ คิดเสียว่าเปิดประสบการณ์กับคนแปลกหน้า วันไนท์แล้วต่างคนก็ต่างไปน่ะ” พลอยใสพูดออกมาเพราะไม่อยากให้เพื่อนรักของเธอคิดมาก และมันคงเป็นไปไม่ได้ หากเพื่อนรักคิดจะไปตามหากัปตันหนุ่มที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน “เอาเถอะ รอให้ฉันเรียนจบก่อน ฉันจะไปตามล่าให้เขามารับผิดชอบกับสิ่งที่เขาทำไว้!” พลอยใสและแพรวทำได้แค่มองหน้ากัน แบบไม่ได้พูดอะไร ทั้งสองรู้ดีว่าไอรินเป็นคนที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ แต่มันก็คงเป็นเรื่องยากหากเธอจะไปตามหาผู้ชายคนนั้น “แล้วเป็นยังไงบ้างวะ โดนเขาตอกครั้งแรก เจ็บหรือเปล่า หรือว่าเสียว คริคริ” พลอยใสเอ่ยถาม เธอพยายามกลั้นขำเอาไว้ “เสียวบ้าเสียวบอล่ะสิ ตื่นมาก็เจ็บท้องน้อย เลือดเปื้อนเต็มที่นอน ฉันต้องใส่ผ้าอนามัยเอาไว้จนถึงตอนนี้อ่ะ” “จะบ้าเหรอไอซ์ คนโดนเปิดซิง เลือดมันไม่ไหลข้ามวันข้ามคืนหรอกนะ แกเป็นประจำเดือนหรือเปล่า” แพรวถามออกมา ขณะที่ทั้งสามสาวกำลังนั่งลงเก้าอี้ ภายในห้องเรียนมีเพียงพวกเธอเท่านั้น เพราะเพื่อนร่วมคลาสเรียนยังมาไม่ถึง “เออ...ฉันน่าจะเป็นประจำเดือนว่ะ เพราะปกติฉันเป็นประจำเดือนช่วงต้นเดือน แต่เลือดที่เปื้อนที่นอน ฉันมั่นใจว่าเป็นเลือดจากการเสียตัวครั้งแรกของฉัน เขาใช้ถุงยางอนามัยแล้วทิ้งลงที่พื้น คงต้องการเยาะเย้ยที่ฉันใจง่ายล่ะมั้ง ช่างมันเถอะ รอให้ฉันเรียนจบก่อน ฉันจะไปตามล่าให้เขารับผิดชอบฉันให้ได้! เวลาเลยผ่านไปจนถึงวันที่สามสาวเรียนจบระดับมหาวิทยาลัย ความฝันของไอรินที่เคยมีมาตั้งแต่วัยเด็ก คือการเป็นนางแบบชื่อดังของเมืองไทย แต่เธอต้องหยุดความฝันของเธอเอาไว้ เพียงเพราะเธอต้องการตามล่าผู้ชายที่พรากความสาวของเธอไปในค่ำคืนนั้น “ไอซ์ พรุ่งนี้จะหมดเขตรับสมัครซุปเปอร์โมเดลปีนี้แล้วนะ แกสมัครแล้วใช่ป่ะ” แพรวถามไอริน ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งอยู่บนรถไฟฟ้า “ฉันไม่ได้สมัครหรอกแพรว ฉันมีเป้าหมายที่สำคัญกว่าการเป็นนางแบบน่ะ” แพรวถึงกับขมวดคิ้ว เพราะเธอไม่คิดว่าเพื่อนรักจะทิ้งความฝันได้ง่ายๆ “ทำไมอ่ะ หรือว่าแกจะไปสานต่อธุรกิจครอบครัว ก็เลยไม่คิดจะเป็นนางแบบแล้ว” “ไม่หรอก ฉันเพิ่งสมัครเรียนเป็นดีลเลอร์ ฉันตั้งใจจะไปทำงานบนเรือสำราญน่ะ” “ฮะ! แกคิดยังไงถึงได้ไปสมัครเรียนดีลเลอร์วะ ตำแหน่งอื่นมีเยอะแยะ แล้วนี่แกยังไม่ล้มเลิกความคิดที่จะไปตามหาผู้ชายคนนั้นอีกเหรอ” “ฉันไม่มีวันล้มเลิกความคิดหรอกแพรว ฉันจะตามหาเขาให้เจอ เขาจะต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่เขาทำกับฉันในคืนนั้น” ไอรินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แล้วทำไมต้องเป็นดีลเลอร์วะ แกเล่นไพ่เป็นเหรอ” “ไม่เป็นหรอก แต่มันใช้เวลาเรียนไม่นานไง แล้วก็ไม่ใช่งานหนัก ไม่ได้ทำงานหลายชั่วโมงต่อวันด้วย ฉันจะได้มีเวลาตามล่าตัวไอ้กัปตันภีมด้วย” ไอรินใช้เวลาเรียนรู้การเป็นดีลเลอร์บนเรือสำราญเพียงสามเดือน เนื่องจากเธอเก่งภาษาอังกฤษเป็นทุนเดิม จึงไม่มีอุปสรรคในการเรียนมากนัก เธอกรอกข้อมูลสมัครเป็นดีลเลอร์ของบริษัทเรือสำราญชื่อดังในยุโรป และเหมือนว่าโชคชะตาจะเข้าข้างเธอเสียด้วย เพราะทางบริษัทได้ตอบรับเธอเข้าทำงานอย่างที่เธอวาดหวังเอาไว้ “เดินทางปลอดภัยนะแก ฉันขอให้แกประสบความสำเร็จในทุกๆด้าน ขอให้แกเจอกับผู้ชายคนนั้นตามที่แกตั้งใจนะ” “แกจะไปจริงๆแล้วสินะ ฉันขอให้แกประสบความสำเร็จ คิดอะไรก็ขอให้ได้สิ่งนั้น ขอให้แกได้เจอกับผู้ชายคนนั้นทันทีที่ลงเรือนะเว้ย ลงเครื่องแล้วอย่าลืมโทรมาหาพวกฉันล่ะ” พลอยใสและแพรวพูดกับไอรินด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ขอบใจแกทั้งสองคนด้วยนะเพื่อนรัก แกทั้งสองคือเพื่อนที่ดีของฉันจริงๆ ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ถึงซูริคฉันจะโทรหาพวกแกนะ” (พรึ่บ) ทั้งสามสาวกอดกันกลม ก่อนที่ไอรินจะเดินจากเพื่อนรักไป เพื่อขึ้นเครื่องเดินทางไปยังประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ------------------------------------------- ฝากติดตามตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้ กดไลค์ คอมเม้นท์รีวิว เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ไอรินจะได้เจอกัปตันภีมไหมน๊า พรุ่งนี้มาลุ้นกันค่ะตอนพิเศษ (จบบริบูรณ์)“นี่คุณจะโทรหาลูกทำไมนักหนา คุณอรุณ ลูกอาจจะไม่ว่าง ถ้าลูกว่างก็โทรมาเองนั่นแหละ คุณไม่ต้องเดินไปเดินมาหลายๆรอบก็ได้ ผมเห็นแล้วเวียนหัว”นายภูภักดิ์ นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ผู้มั่งคั่ง พูดในเชิงตำหนินางไออรุณ ผู้เป็นภรรยา“จะไม่ให้ฉันโทรหาลูกได้ยังไงล่ะ ก็ฉันเป็นห่วงลูก สองวันแล้วที่ยัยไอซ์ไม่รับสายฉัน ทักไลน์ไปก็ไม่ยอมอ่าน”นางไออรุณ เกิดความกังวลที่ไม่สามารถติดต่อลูกสาวได้“ลูกอาจจะอยู่ในกองประกวด หรือไม่ก็ไปทำกิจกรรมเกี่ยวกับพวกนางงามเขาทำกัน ก็เลยไม่มีเวลารับสาย คุณอย่าคิดมากไปหน่อยเลย ตอนลูกขอไปทำงานบริษัทเรือสำราญ ลูกก็ไม่ค่อยได้โทรหาคุณกับผม คุณก็ไม่ได้ดูกังวลขนาดนี้นี่”“แต่น้ำทิพย์บอกฉันว่า เมื่อไม่กี่วันมีผู้ชายมาหายัยไอซ์ถึงที่นี่ ทั้งขอเบอร์โทรทั้งขอที่อยู่ แล้วลูกก็เล่นเงียบไม่ยอมรับสายฉันแบบนี้ คุณจะไม่ให้ฉันกังวลได้ยังไงคุณภู”“งั้นเราไปหาลูกที่คอนโดดีไหม ลูกอาจจะอยู่ที่คอนโด โทรศัพท์เสียเลยไม่ได้รับสาย หรือว่าลูกจะไม่สบาย ผมว่าเราไปหาลูกตอนนี้เลยดีกว่า”นายภูภักดิ์ไม่ได้กังวลอะไร ที่ไม่สามารถติดต่อลูกสาวได้ เขารู้ว่าไอรินเป็นคนเก่ง เอาตัวรอดได้ แ
ไอรินนำตุ๊กตาหลายตัวมาวางไว้ในตู้กระจกใส ภายในห้องนอนของเธอ “ชอบตุ๊กตามากเลยเหรอ พี่เห็นในห้องไอซ์มีแต่ตุ๊กตา ห้องเดิมที่พี่เคยไปเมื่อสองปีก่อน ตุ๊กตาก็เต็มไปหมด”ภีรดลถามด้วยความสงสัย“ชอบมากสิคะ ไอซ์ชอบสะสมตุ๊กตา แต่ต้องเป็นตุ๊กตาที่คีบมาได้เท่านั้นนะคะ ไอซ์ดีใจจังเลยที่พี่ภีมจำได้ว่าในห้องเก่าของไอซ์มีตุ๊กตาเต็มไปหมด”“จำได้สิครับ พอนึกถึงก็จำได้เลย เสียดายนะ ที่ตอนนั้นพี่ไม่รับฟังไอซ์เลย ถ้าพี่ยอมเปิดใจฟังไอซ์ตั้งแต่แรก เราก็คงจะได้เป็นแฟนตั้งแต่ตอนอยู่บนเรือแล้ว”เขาพูดพร้อมกับโอบกอดเธอในท่ายืนซ้อนด้านหลัง“ไม่หรอกค่ะ ต่อให้พี่ภีมจำได้ พี่ภีมก็ไม่เปิดใจให้ไอซ์อยู่ดี พี่คงจะคิดว่าไอซ์ไปผ่านผู้ชายมาแล้ว จนไม่อยากจะยุ่งกับไอซ์”“ก็น่าจะใช่นะ ช่างมันเถอะ ยังไงวันนี้พี่กับไอซ์ก็เป็นแฟนกันแล้ว แล้วก็...เป็นผัวเมียกันด้วย”(พรึ่บ)“ว้าย!”“ไปอาบน้ำกันเถอะนะครับ พี่จะได้ทำหน้าที่ผัวที่ดีสักที”เขาช้อนอุ้มร่างสาวเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ และวางเธอให้ยืนบนพื้น“วันนี้พี่จะอาบน้ำให้ไอซ์ แล้วไอซ์ก็ต้องอาบให้พี่ด้วย เข้าใจไหมครับ”ไอรินพยักหน้าตอบกลับ เธอเขินจนหน้าแดงเป็นลูกตำลึง เธอกับเขาเพิ่ง
ทั้งสองนอนกอดกันแนบแน่นด้วยความคิดถึง เขาไม่ได้ทำอะไรเธอไปมากกว่าการหอมหน้าผาก แม้ว่าความต้องการของเขาในตอนนี้จะมากล้น จนแทบจะทนไม่ไหว แต่เพราะเธอบอกเขาว่า เขาจะต้องจีบเธอให้ติด จนเธอยอมเป็นแฟน เธอถึงจะยอมให้เขาทำมากกว่าการกอดจูบ“ขอโทษนะ ที่วันนั้นฉันทิ้งเธอไปโดยไม่ได้บอกลา”(พรึ่บ)ไอรินที่กำลังซุกหน้าอยู่ในอกแกร่ง ถึงกับเอียงคอแหงนมองใบหน้าหล่อเหลา“คุณหมายถึงอะไรคะ”เธอยังไม่แน่ใจในสิ่งที่เขาพูด“ก็คืนแรกที่เราเจอกันไง ฉันทิ้งเธอไปทั้งๆที่เธอยังนอนหลับ ถ้าฉันย้อนเวลาได้ ฉันจะไม่ทำแบบนั้นเลย”เขาพูดพร้อมกับจ้องมองดวงตากลมโตอย่างรู้สึกผิด“คุณภีมจำเรื่องในคืนนั้นได้เหรอคะ คุณจำฉันได้จริงๆหรือว่าคุณแกล้งจำได้”เธอพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าเล็กน้อย เพราะเธอคิดว่า เอมิเลียคงจะเล่าให้เขาฟังตามที่เธอเคยบอกเอมิเลีย เขาคงจะไม่ได้จดจำเรื่องราวในอดีตอย่างที่พูด“ฉันจำเธอได้ และที่ฉันต้องไปจากเธอแบบไม่บอกลา เพราะคืนนั้นเราไม่ได้มีอะไรกัน”ไอรินเองก็ยังรู้สึกสับสนเรื่องนี้ เธอยังไม่มั่นใจ ว่าแท้จริงแล้วคือ คืนนั้นหรือคืนที่อยู่บนเรือ คืนไหนเป็นคืนแรกที่เธอเสียตัวให้เขา เธอนิ่งเงียบเพื่อที่จะตั้งใจฟั
ตอนที่ 19 ตามหาจนเจอหนึ่งเดือนต่อมาภีรดล เดินทางถึงสนามบินสุวรรณภูมิในช่วงเช้ามืด ตลอดเวลา 1 เดือนที่ผ่านมา เขาแทบจะไม่ได้รับรู้เรื่องราวเกี่ยวกับไอรินเลย แม้แต่เอมิเลียก็ไม่สามารถติดต่อไอรินได้ เอมิเลียให้ข้อมูลเขาแค่เพียงว่า ไอรินติดต่อไปหา ตอนที่เธอกลับถึงประเทศไทยได้ 3 วัน และเธอยังบอกอีกว่า เธอได้สมัครประกวดนางงามเวทีหนึ่ง และน่าจะเป็นช่วงเก็บตัวเตรียมความพร้อม จากนั้นเธอก็ไม่ได้ติดต่อกลับไปหาเอมิเลียอีกเลย(พรึ่บ)ร่างสูงล้มตัวลงนอนกลางเตียงใหญ่ด้วยความเหนื่อยล้า นับตั้งแต่วันที่เขามีอะไรกับไอรินจนถึงวันนี้ ไม่มีวันไหนที่เขาไม่คิดถึงเธอ เขาคิดถึงเธอทุกลมหายใจ และคิดถึงเธอจนแทบจะบ้า“เวรกรรมของฉันสินะ ตอนนั้นฉันหนีไปแบบไม่ลาเธอสักคำ ปล่อยให้เธอเข้าใจผิด และคิดถึงฉันอยู่ฝ่ายเดียว จนเธอต้องทำทุกอย่างเพื่อตามหาฉัน ตอนนี้ฉันถึงได้กลับมาตามหาเธอ โดยที่ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ไหน เธอสบายดีหรือเปล่า เธอจะคิดถึงฉัน เหมือนที่ฉันคิดถึงเธอบ้างไหม”เขานอนเอาแขนเกยหน้าผาก แล้วพูดคนเดียวอยู่แบบนั้น ภีรดลเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า และสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีในช่วงบ่าย“ฉันจะต้องตามเธอให้เจอจนได้ ไม
ตอนที่ 18 เรื่องราวเมื่อ 2 ปีก่อน“ฉันขอคุยกับเธอเกี่ยวกับไอซ์ได้ไหม”“ได้ค่ะ แต่ตอนนี้ฉันกำลังจะเข้างาน ฉันเลิกงานหกโมงเย็นค่ะ”เอมิเลียบอกกัปตันหนุ่ม“หลังเลิกงาน เธอขึ้นไปหาฉันที่ท้ายเรือบนชั้นดาดฟ้านะ”“ได้ค่ะ กัปตัน”ภีรดลกลับมาทำหน้าที่ควบคุมเรือในช่วงบ่าย วันนี้เป็นวันที่เขามีอาการเหม่อจนดูผิดปกติ“กัปตันครับ ไม่สบายหรือเปล่า ถ้าไม่สบายก็กลับไปพักผ่อนได้นะครับ พวกผมจะดูแลตรงนี้เอง”วิคเตอร์ ต้นหน ที่ทำหน้าที่ร่วมกันกับเขาพูดขึ้นด้วยความรู้สึกเป็นห่วง “อืม งั้นฉันกลับห้องก่อนนะ มีปัญหาอะไรก็โทรบอกฉันแล้วกัน”“ครับ”ร่างสูงก้าวขาออกจากห้องสะพานเดินเรือ เขาไม่ได้กลับห้องแต่อย่างใด เขาเลือกที่จะไปนั่งเหมื่อมองท้องทะเล เพื่อรอเวลาที่เอมิเลียเลิกงาน“กัปตันมีอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ”เอมิเลียยืนถามอยู่ห่างๆ หลังจากที่เธอเลิกงาน เธอรีบขึ้นมาที่ชั้นดาดฟ้าตามคำสั่งของเขา“มานั่งตรงนี้ก่อนสิ ฉันจะถามเธอเรื่องไอซ์น่ะ”เอมิเลียเดินมานั่งเก้าอี้หวายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา“กัปตันจะถามอะไร ก็ถามฉันได้เลย ฉันจะตอบทุกเรื่องที่ฉันรู้เกี่ยวกับไอซ์”“ไอซ์คงจะเล่าเรื่องหลายอย่างให้เธอฟังสินะ”เขาถา
ตอนที่ 17 ไอซ์ไปจากที่นี่แล้ว“ทำไมต้องกลับไปนอนที่ห้องเธอด้วย นอนกับฉันมันจะเป็นอะไร”เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพอสมควร“แล้วทำไมฉันต้องนอนที่ห้องคุณด้วยล่ะ เมื่อก่อนคุณก็ไม่ได้อยากอยู่ใกล้ฉันด้วยซ้ำ”เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “แต่ตอนนี้ฉันอยากให้เธอนอนที่นี่ไง แล้วก็ไม่ต้องพูดมาก ถ้าเธอยังดื้อรั้นคิดจะกลับห้อง ฉันก็จะจับเธอกระแทกทั้งคืน ลองดูไหมล่ะ”“มะ...ไม่เอา ฉัน...เจ็บ”ไอรินกลัวว่าเขาจะทำแบบนั้นจริงๆ เธอจึงค่อยๆก้าวขาเดินไปที่เตียงนอน(พรึ่บ)“ว้าย!”เขาใช้สองแขนโอบกอดร่างเล็ก จนเธอล้มลงไปนอนในอ้อมกอดของเขา ทั้งสองมองจ้องกันอย่างลึกซึ้ง หัวใจดวงน้อยกำลังเต้นแรง เธอไม่กล้าที่จะดีดดิ้น แถมยังรู้สึกอบอุ่นเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของเขา“นอนได้แล้ว ถ้าไม่อยากโดนเอา เข้าใจหรือเปล่า”“เข้าใจค่ะ” “ดีมาก เป็นเด็กเป็นเล็ก อย่าหัดดื้อรั้น เข้าใจไหม”เธอพยักหน้าตอบกลับ ก่อนจะหลับตาซุกหน้าเข้าหาอกแกร่ง ภีรดล อมยิ้มด้วยความพอใจ เด็กดื้อแสนร้ายที่เขารู้สึกเกลียดในวันนั้น กลับทำให้เขารู้สึกมีความสุขที่ได้โอบกอดเธอไว้แนบกายเวลาเลยผ่านมาหลายชั่วโมง เขายังคงนอนครุ่นคิด และมองหน้าคนที่กำลังนอน
“ถ้าเธอจะมากล่าวหาฉันอีก เชิญออกไปจากตรงนี้ เพราะที่ตรงนี้ไม่ใช่ที่นั่งของเธอ!”เขาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว“แล้วทำไมฉันถึงจะนั่งไม่ได้”“ก็เพราะที่ตรงนี้มีคนจะมานั่งไงล่ะ”ไอรินมองเขาอย่างเอาเรื่อง“คุณคิดว่าคุณไล่ฉัน แล้วฉันจะไปเหรอ”“คุณภีมคะ”ในขณะที่ทั้งสองกำลังเริ่มคุยกันด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีใ
ไอรินพูดเรื่องราวทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้นกับเธอและภีรดล ให้เอมิเลียฟังทั้งหมด“พี่เชื่อไอซ์นะ และพี่ก็เชื่อว่ากัปตันภีมจำไอซ์ไม่ได้ เพราะเขาก็คงจะเมามาก และนอกเวลางาน คุณภีมมักจะควงผู้หญิงในผับแบบไม่ซ้ำหน้า เป็นคนที่รักสนุกแต่ไม่คิดจะผูกพันน่ะ น้ำแตกก็แยกกันไป”“แล้วแบบนี้ไอซ์จะทำยังไงดี ไอซ์ชอบเขา ไอ
“หยุดเพ้อเจ้อได้แล้ว ถ้าเธอยังพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้อีก เธออาจจะไม่ได้ทำงานบนเรือลำนี้อีก จำไว้”“คุณขู่ฉันเหรอคะ ฉันอุตส่าห์ข้ามน้ำข้ามทะเลมาเพื่อเจอคุณ คิดว่าฉันจะกลัวคำขู่ของคุณหรือไง”“นี่เธอกล้าท้าทายฉันเหรอ”“ฉันไม่ได้ท้าทายคุณ แต่ฉันมาที่นี่ เพื่อจะคุยกับคุณให้รู้เรื่อง ทำไมคุณถึงทิ้งฉันมาแบ
“คุณจะให้ผมรับผิดชอบอะไร บ้าไปแล้ว! ผมบอกว่าผมไม่รู้จักคุณไง อย่ามากล่าวหาผมมั่วๆ ถ้าไม่อยากได้เงินก็ไม่ต้องเอา ผมขอตัวนะ เชิญคุณเพ้อเจ้อไปตามสบายเลย”เขาพูดก่อนจะเดินจากไปด้วยอารมณ์โกรธ“คุณจำไว้นะ! ไม่ว่าคุณจะลืมฉันจริงๆ หรือว่าแกล้งลืม แต่ฉันจะทำให้คุณมารับผิดชอบชีวิตฉันให้ได้ จำไว้!”กัปตันภีรด







